Αυτό τον καιρό γράφω μια σειρά η οποία εντάσσεται στον 3^ο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος και θα δημοσιευτεί μετά από κάμποσα χρόνια αν είμαι ακόμα ζωντανός (έχω ήδη δημοσιεύσει πολλά βιβλία τελευταία: και σύντομα έρχονται και οι Θυγατέρες της Πόλης). Η σειρά είναι γραμμένη εν μέρει στο πρώτο πρόσωπο εν μέρει στο τρίτο, αλλά δεν μοιάζει καθόλου με τα Αρχεία της Σιδηράς Δυναστείας στο ύφος. Το τρίτο πρόσωπο είναι ιστορίες από το παρελθόν και σε μια οπτική γωνία τελείως ανοιχτή (πχ, μπορεί να περιγράφει τι πιστεύουν οι κάτοικοι μιας πόλης για κάτι που συμβαίνει)· και το πρώτο πρόσωπο, αν και έχει έναν σταθερό αφηγητή που είναι ο πρωταγωνιστής, μερικές φορές αλλάζει, και έχουμε, σποραδικά, και μερικούς άλλους αφηγητές. Αλλά μέχρι στιγμής η προοπτική όλων αυτών των αφηγητών δεν ήταν και τόσο διαφορετική· είχαν περίπου τα ίδια πιστεύω, τους ίδιους φίλους, την ίδια κατεύθυνση, μπορείς να πεις. Πρόσφατα, όμως, έγραψα ένα κομμάτι χρησιμοποιώντας έναν αφηγητή από τελείως άλλη κατεύθυνση, ας πούμε, με τελείως άλλες πεποιθήσεις και πιστεύω. Και, πραγματικά, όποτε το κάνεις αυτό, όποτε κοιτάζεις τα δεδομένα σου από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα, παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Αρχίζεις να γράφεις διαφορετικά. Το κομμάτι είναι σαν να γράφεται από μόνο του βάσει της νέας λογικής που ακολουθείς. Και τότε είναι που, εκτός του ότι έχεις την εμπειρία της ανακάλυψης για την οποία μιλούσα τις προάλλες, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο σ’αυτό τον κόσμο και σε κανέναν άλλο. Τα πάντα είναι θέμα προοπτικής. Ο δικός μου ήρωας είναι ο δικός σου τύραννος, κι αντιστρόφως· και όλοι έχουμε καλούς λόγους για τα πιστεύω μας. Και όλοι, ίσως, κάνουμε τραγικά λάθη.

Επειδή αυτό το απόσπασμα από παλιά εφημερίδα δεν πρέπει να λείπει από κανένα ελληνικό blog...

Εωράκαμεν τους ληστάς...

Έχεις προσέξει πώς παρουσιάζονται οι μύθοι σε αρκετά βιβλία φαντασίας; Σχεδόν σαν πληροφορίες από το Διαδίκτυο. Αναφέρονται κάπου στην αρχή του βιβλίου και μέχρι το τέλος του έχουν αποδειχτεί αληθινοί και έχουν χρησιμεύσει με συγκεκριμένο τρόπο για να λυθεί η πλοκή.

...Ένα μυθικό ξίφος χαμένο πίσω από τα βουνά, με το οποίο μπορείς να κόψεις την άγρια θάλασσα και να οδηγήσεις έναν λαό προς ένα θαυμαστό νησί όπου αλλιώς είναι αδύνατον να φτάσεις. Και, όντως, η ηρωίδα μας πάει στα βουνά και, ακολουθώντας τον μύθο, βρίσκει το σπαθί, κόβει την άγρια θάλασσα, και οδηγεί τον λαό της στο νησί...

Αλλά οι μύθοι, στην πραγματικότητα, δεν είναι έτσι. Δεν είναι ούτε κάτι ξεκάθαρο ούτε κάτι συγκεκριμένο. Και επειδή γράφεις σε φανταστικούς κόσμους, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ισχύει κάτι άλλο. Βασικά, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον όταν οι μύθοι είναι μπλεγμένοι, ανακριβείς, και αντικρουόμενοι. Φυσικά, αφού είναι φανταστική λογοτεχνία, οι μύθοι μπορεί να αποδεικνύονται αληθινοί, όμως όχι απαραίτητα όπως αρχικά παρουσιάζονται.

Οι καλύτεροι μύθοι σε φανταστικούς κόσμους είναι οι ομιχλώδεις.

Και αξίζει να γράψω κανονικό άρθρο γι’αυτό κάποια στιγμή. Αδύνατον να καλυφθεί το θέμα σε μια βιαστική καταχώρηση ιστολόγιου.

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

παραξενοθήριο: ζώο που μπορεί να είναι διαφόρων ειδών: πτηνό, αιλουροειδές, κυνοειδές, ψάρι ή μαλάκιο, θηλαστικό ή ερπετό· ακόμα και άνθρωπος, σύμφωνα με ορισμένους· σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, είναι πολύ παράξενο.

(Αυτό θα έπρεπε να είναι προσθήκη στο Λεξικό Παράδοξων Λέξεων, ίσως.)

Είπες ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά; Δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα. Καθόλου καλά.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα