Έχεις προσέξει πώς παρουσιάζονται οι μύθοι σε αρκετά βιβλία φαντασίας; Σχεδόν σαν πληροφορίες από το Διαδίκτυο. Αναφέρονται κάπου στην αρχή του βιβλίου και μέχρι το τέλος του έχουν αποδειχτεί αληθινοί και έχουν χρησιμεύσει με συγκεκριμένο τρόπο για να λυθεί η πλοκή.

...Ένα μυθικό ξίφος χαμένο πίσω από τα βουνά, με το οποίο μπορείς να κόψεις την άγρια θάλασσα και να οδηγήσεις έναν λαό προς ένα θαυμαστό νησί όπου αλλιώς είναι αδύνατον να φτάσεις. Και, όντως, η ηρωίδα μας πάει στα βουνά και, ακολουθώντας τον μύθο, βρίσκει το σπαθί, κόβει την άγρια θάλασσα, και οδηγεί τον λαό της στο νησί...

Αλλά οι μύθοι, στην πραγματικότητα, δεν είναι έτσι. Δεν είναι ούτε κάτι ξεκάθαρο ούτε κάτι συγκεκριμένο. Και επειδή γράφεις σε φανταστικούς κόσμους, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ισχύει κάτι άλλο. Βασικά, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον όταν οι μύθοι είναι μπλεγμένοι, ανακριβείς, και αντικρουόμενοι. Φυσικά, αφού είναι φανταστική λογοτεχνία, οι μύθοι μπορεί να αποδεικνύονται αληθινοί, όμως όχι απαραίτητα όπως αρχικά παρουσιάζονται.

Οι καλύτεροι μύθοι σε φανταστικούς κόσμους είναι οι ομιχλώδεις.

Και αξίζει να γράψω κανονικό άρθρο γι’αυτό κάποια στιγμή. Αδύνατον να καλυφθεί το θέμα σε μια βιαστική καταχώρηση ιστολόγιου.

 

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

παραξενοθήριο: ζώο που μπορεί να είναι διαφόρων ειδών: πτηνό, αιλουροειδές, κυνοειδές, ψάρι ή μαλάκιο, θηλαστικό ή ερπετό· ακόμα και άνθρωπος, σύμφωνα με ορισμένους· σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, είναι πολύ παράξενο.

 

 

(Αυτό θα έπρεπε να είναι προσθήκη στο Λεξικό Παράδοξων Λέξεων, ίσως.)

 

Είπες ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά; Δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα. Καθόλου καλά.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Κάπου διάβαζα πρόσφατα ότι ορισμένοι, σε ορισμένες χώρες του εξωτερικού, κακοχαρακτηρίζουν ένα μυθιστόρημα αν περιλαμβάνει σκηνές με χαρακτήρες που καπνίζουν. Ξέρεις, υπό την έννοια ότι είναι κάτι το κακό να καπνίζεις, άρα δεν πρέπει να το γράφεις ούτε στη λογοτεχνία!

Αν είναι δυνατόν… Οι άνθρωποι είναι αστείοι.

Ευτυχώς, τα βιβλία μου είναι γεμάτα με χαρακτήρες που καπνίζουν. Και η πλάκα είναι πως ο ίδιος δεν είμαι παρά οριακός καπνιστής. Κάνω 3-4 τσιγάρα την ημέρα από τότε που ξεκίνησα το κάπνισμα μετά το σχολείο. Ποτέ δεν τα έχω αυξήσει, και κάποιες μέρες μπορεί να κάνω και λιγότερα. Ελάχιστες, πολύ σπάνιες μέρες μπορεί να κάνω και μερικά παραπάνω. Αλλά, γενικά, 3-4/ημέρα

Το γεγονός ότι γράφω για χαρακτήρες που καπνίζουν (όχι όλοι, αλλά κάποιοι από αυτούς) δεν έχει ποτέ επηρεάσει το προσωπικό μου κάπνισμα και, υποθέτω και ελπίζω, κανενός αναγνώστη μου.

Εξάλλου, το να λες “Μη γράφεις αυτό στη λογοτεχνία γιατί είναι κακή συνήθεια!” είναι ανόητο. Στη λογοτεχνία δεν γράφουμε μόνο τις καλές συνήθειες, ούτε τα ευχάριστα πράγματα. Αυτό θα ήταν πολύ βαρετό.

Επιπλέον, δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένας να λέει “Μη γράφετε για ανθρώπους που σκοτώνονται με σπαθιά· είναι κακή συνήθεια να σκοτώνεις ανθρώπους με μεγάλες λεπίδες!”

Αστείο, έτσι;

 

Ο ΟΠΙ (Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας) μπλόκαρε κάποιες ελληνικές ιστοσελίδες που θεωρούσε πειρατικές, και μετά συνέχισε μπλοκάροντας και κάποιες διεθνείς σελίδες που θεωρούσε πειρατικές· περισσότερα μπορείτε να μάθετε εδώ. Όταν προσπαθείς να μπεις σε μια από αυτές τις ιστοσελίδες, πετάγεται αυτό το αστείο μηνυματάκι (κάνε κλικ επάνω του για να το δεις μεγαλύτερο):

Απ’ό,τι καταλαβαίνω, το όλο μπλοκάρισμα των σελίδων πέρασε στην αρπαχτή χωρίς καμιά σπουδαία δικαστική διαδικασία – πράγμα οριακά χουντικό. Γιατί δεν μπορείς να μπλοκάρεις έτσι απλά όποια ηλεκτρονική διεύθυνση θέλεις. Σε τελική ανάλυση, αυτές οι διευθύνσεις μπορεί σήμερα να περιλαμβάνουν πειρατικό υλικό αλλά αύριο να περιλαμβάνουν κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό. Το μπλοκάρισμα ολόκληρης διεύθυνσης κανονικά είναι το τελευταίο μέτρο που παίρνεις, εκτός αν θες να λέγεσαι “σατράπικο καθεστώς” και να θυμίζεις Τουρκία και άλλες χώρες που έχουν κάνει αυτή την “πολιτισμένη” κίνηση.

Ο πιο νόμιμος τρόπος είναι να κάνεις μήνυση σε αυτούς που έχουν ένα συγκεκριμένο website για τη διακίνηση συγκεκριμένου πειρατικού υλικού. Όπως, πχ, αν είσαι η εταιρεία που φτιάχνει μια ταινία και δεις αυτή την ταινία να εμφανίζεται σε ένα site χωρίς τη συγκατάθεσή σου.

Αλλά δεν είναι να σε εκπλήσσουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα, που φαίνεται να πηγαίνει απ’το κακό στο χειρότερο από άποψη ελευθερίας. Δεν είναι να σε εκπλήσσουν ούτε καν στην Ευρώπη, ειδικά ύστερα από τους τελευταίους νόμους που έχουν περάσει σχετικά με το Διαδίκτυο.

Κατά τα άλλα, έριξα μια ματιά στο site του ΟΠΙ, και βρήκα ότι προσφέρει και χρονοσήμανση (timestamp) για τα πνευματικά έργα. Δηλαδή, σου δίνει “βεβαία χρονολογία” που δείχνει ότι ένα έργο (κείμενο, εικόνα, ήχος, κτλ) είναι δικό σου. Όλα καλά. Αλλά ζητά και πληρωμή. Συγκεκριμένα γράφει–

Το σύστημα θα υπολογίσει το μέγεθος του αρχείου, οπότε και θα σας ενημερώσει για το κόστος της υπηρεσίας. Στη συνέχεια, προχωράτε στο επόμενο βήμα, που είναι η πληρωμή.

–και συνεχίζει εξηγώντας τι ακριβώς πρέπει να κάνεις για να πέσει το τάλιρο.

Εν τω μεταξύ, αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν κι άλλες υπηρεσίες στο Διαδίκτυο που δίνουν timestamp για λόγους copyright... και είναι δωρεάν.

Αφού ο ΟΠΙ υποτίθεται πως ενδιαφέρεται τόσο για το κοινωνικό καλό, γιατί ζητά λεφτά για την κατοχύρωση πνευματικής ιδιοκτησίας με ένα απλό timestamp; Αν είναι να πληρώσω για κάτι τέτοιο, γιατί απλά να μη χρησιμοποιήσω μία από τις άλλες διαδικασίες για κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων που είναι πιο δοκιμασμένες και θεωρούνται πιο σίγουρες από το διαδικτυακό timestamp;

(α) Κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων στέλνοντας το υλικό στον εαυτό σου συστημένο μέσω ταχυδρομείου.

(β) Κατοχύρωση μέσω συμβολαιογραφικής πράξης.

Θα μου πεις τώρα Μα είσαι εναντίον της πνευματικής ιδιοκτησίας; Και είσαι συγγραφέας; Είσαι σοβαρός;

Θα σ’το εξηγήσω έτσι: Δεν είμαι εναντίον της πνευματικής ιδιοκτησίας. Πιστεύω ότι ο δημιουργός πρέπει να διαθέτει το έργο του όπως ο ίδιος νομίζει. Αλλά, συγχρόνως, δεν είμαι και εναντίον της πειρατείας.

Είναι αυτά αντιφατικά; Όχι απαραίτητα. Η πειρατεία, σε πολλές περιπτώσεις, είναι απλώς διακίνηση και αποθήκευση του υλικού, και δεν βλάπτει κανέναν. Μπορεί, μάλιστα, να θεωρηθεί και διαφήμιση· και πολλά πράγματα που κατεβάζεις πειρατικά ίσως ποτέ να μην τα αγόραζες ούτως ή άλλως, οπότε και πάλι κανείς δεν θα είχε πάρει λεφτά από εσένα.

Αλλά τώρα μπορεί κάποιος να πει Έχεις τέτοιες απόψεις γιατί στην Ελλάδα η αγορά του βιβλίου είναι σκατά, και η αγορά του είδους του βιβλίου φαντασίας που γράφεις εσύ είναι ακόμα χειρότερη. Αν μπορούσες να πουλήσεις – να πουλήσεις σοβαρά, όχι της πλάκας – θα είχες τέτοιες απόψεις;

Ίσως και να τις είχα. Γιατί; Διότι, αν υπήρχε πραγματική κίνηση σ’αυτή τη χώρα, τότε απλά θα έδινα τα βιβλία μου δωρεάν και θα έβγαζα λεφτά από τις δωρεές και μόνο. Θα πλήρωνε ο καθένας όσο ο ίδιος ήθελε, όπως και τώρα. Απλώς τώρα το πράγμα είναι αστείο· ούτε για να πληρώσεις τον server δεν φτάνει. Για τα τσιγάρα σου, ίσως. Μετά βίας.

Επομένως, γιατί να είμαι εναντίον της πειρατείας;

Βασικά, είμαι εναντίον αυτών που είναι εναντίον της πειρατείας. Αυτοί δεν μου έχουν προσφέρει τίποτα μέχρι στιγμής. Οι πειρατές απλά διακινούν και τα βιβλία μου λίγο περισσότερο. Γιατί να είμαι εχθρός τους;

Όσο για τις απολυταρχικές τακτικές του ΟΠΙ, όλοι ξέρουμε ότι τέτοιες μέθοδοι ποτέ δεν πιάνουν. Δε ρίχνουν την κίνηση του πειρατικού υλικού· συνήθως, μάλιστα, την αυξάνουν, λειτουργώντας αντίστροφα. Γιατί ο κόσμος τσαντίζεται και γίνεται αντιδραστικός. Σε τελική ανάλυση, πολλά από τα ελληνικά sites απλά θα αλλάξουν διεύθυνση. Και έτσι κι αλλιώς μπορείς να μπεις σε ένα μπλοκαρισμένο site με τη χρήση VPN ή proxy. (Το proxy είναι λιγότερο ασφαλές γιατί δεν κωδικοποιεί τα δεδομένα που πηγαινοέρχονται ανάμεσα στον υπολογιστή σου και στο δίκτυο – και, άρα, κάποιος, όπως ο ISP, μπορεί να παρακολουθήσει πού πας – αλλά κάνει τη βασική δουλειά.) Τα περισσότερα proxy είναι δωρεάν, και μάλιστα και πολλά VPN είναι δωρεάν επίσης – ειδικά αν θέλεις ένα απλό extension για browser. Προσωπικά, δεν έχω ποτέ πληρώσει για VPN και ποτέ δεν είχα πρόβλημα.

Ορισμένες φορές, δε, το VPN έχει καταντήσει απαραίτητο με τις σαχλαμάρες που συμβαίνουν σήμερα. Είχα, τις προάλλες, πάει σε μια ιστοσελίδα που περιλάμβανε ένα βίντεο και έλεγε ότι το βίντεο δεν μπορούσα να το δω γιατί είμαι έξω από την Αγγλία. Ενεργοποίησα λοιπόν το VPN και το έβαλα στο “UK”, και είδα το βίντεο κανονικά. Και τι ήταν αυτό το τρομερό βίντεο; Τίποτα το ιδιαίτερο. Αδιανόητο γιατί ήθελαν να το βλέπουν μόνο όσοι έρχονταν από Αγγλία...

Μ’αυτές και μ’αυτές τις μαλακίες έχουν ρημάξει το Διαδίκτυο, όπως έλεγα και τις προάλλες, και δεν μπορείς πια να βρεις καλό υλικό. Ξέρεις γιατί; Διότι οι καλοί ελευθερόφρονες, δημιουργικοί άνθρωποι ξενερώνουν και φεύγουν. Και χωρίς καλούς ελευθερόφρονες, δημιουργικούς ανθρώπους δεν γίνεται τίποτα. Οι άλλοι είναι ζωντανοί-νεκροί. Το φράγκο δεν αντικαθιστά την πνευματική διέγερση, όσο κι αν πιέζεσαι.