(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Στο σχολείο σού μαθαίνουν τα πάντα. Από το δημοτικό κιόλας μαθαίνεις λεπτομερείς αχρηστίες όπως τι ακριβώς υπάρχει μέσα στο αφτί, τι άμφια φορά ο παπάς, και κάτι ιστορικές λεπτομέρειες που κανείς έτσι κι αλλιώς δεν έχει νόημα να θυμάται απέξω.

Σου μαθαίνουν τα πάντα που σου είναι τελείως άχρηστα. Και ελάχιστα που σου είναι οριακά χρήσιμα.

Δεν σου μαθαίνουν το μόνο σημαντικό πράγμα: Πώς να ζεις.

Αυτό πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου.

*

(Ναι, δεν κάνω κανένα σχόλιο για τις εκλογές. Σε εκπλήσσει;)

Γαμώτο! Τι διάολο συμβαίνει εδώ;

Αυτό είναι το κλασικό μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη, Η Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ. Δεν είναι βιβλίο φαντασίας, φυσικά, αλλά είναι ένα μυθιστόρημα με ιππότες και πριγκίπισσες, από αυτά που, ξέρεις, “δεν υπάρχουν” στην Ελλάδα γιατί “δεν είναι η παράδοσή μας” (και καλά).

Το εξώφυλλο είναι τρομερό, αλλά και μέσα το βιβλίο έχει πολλές εικόνες, δύο από τις οποίες παραθέτω παρακάτω, πριν από το οπισθόφυλλο που δείχνει μόνο ένα ιπποτικό κράνος.

Αναρωτιέμαι, όμως, τι να είναι αυτό το σύμβολο στο εξώφυλλο. Ένας αγκυλωτός σταυρός αλλά, σίγουρα, όχι σβάστικα. Είναι ένα σταυρός που η κάθε άκρη του σχηματίζει ένα Τ, και το κάθε άνω σκέλος του Τ είναι και το κεφάλι ενός φιδιού. Πολύ παράξενο σύμβολο. Ήταν το έμβλημα κάποιου ιπποτικού τάγματος, οίκου ευγενών, ή άρχοντα; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει; Τι εννοούσε ο ποιητής που το έφτιαξε; (Ομολογουμένως, δεν το έχω ψάξει ακόμα.)

Και, όχι, δεν προσπαθώ να το συγκρίνω με το απαράδεκτα αλλοιωμένο έμβλημα των Targaryen που έβαλαν στο εξώφυλλο του Fire & Blood. Αυτό είναι απλά αποτρόπαιο, και θυμίζει σβάστικα χωρίς κανέναν λόγο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Λέω εξαρχής ότι δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα από προγραμματισμό για να χρησιμοποιήσεις τη μέθοδο που αναφέρω παρακάτω· είναι καθαρά σουρεαλιστική, της τύχης και της έμπνευσης. Προσευχήσου στους θεούς του χάους προτού κάνεις οτιδήποτε μ’αυτήν.

Το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις είναι να ανοίγεις και να κλείνεις αρχεία, να σβήνεις κείμενο, και να κάνεις copy/past και cut/paste.

Καλώς;

Πάρε μια εικόνα απλής μορφής – πχ, .jpg ή .png – και άνοιξέ την ως κείμενο. Δεν ξέρεις πώς να το κάνεις αυτό; Είναι εύκολο. Κάνε επάνω της δεξί κλικ, και από το μενού διάλεξε “Open with” και, μετά, το πρόγραμμα με το οποίο θες να την ανοίξεις: το Notepad, βασικά. Ή, αν έχεις εγκαταστημένο το Notepad++ (δωρεάν πρόγραμμα το οποίο προσωπικά προτιμώ για όλες μου τις txt δουλειές – ακόμα κι αυτό το post εκεί το γράφω τώρα), στο μενού διάλεξε εξαρχής “Edit with Notepad++”. Θα εμφανιστεί μπροστά σου ένα κείμενο με πράγματα ακαταλαβίστικα – αυτή είναι η compiled εικόνα. Μέσα στο σύστημα, μην ξεχνάς ότι όλα είναι κείμενο και αριθμοί βασικά. Σκρόλαρε τώρα περίπου στο 1/8 του ύψους του κώδικα, κι άρχισε να σβήνεις κομμάτια από εκεί, τυχαία, ή να κάνεις copy και μετά paste παρακάτω ή παραπάνω, ή cut/paste. Μετά, κάνε save, φυσικά. Και άνοιξε την εικόνα κανονικά με κάποιο πρόγραμμα για προβολή εικόνας (προσωπικά προτιμώ το IrfanView)· θα δεις την εικόνα αλλοιωμένη.

Το καλύτερο είναι να κάνεις μια αλλαγή, και save, να κοιτάς την εικόνα, και να βλέπεις αν σ’αρέσει η αλλοίωση. Αν ναι, τότε ΟΚ. Αν όχι, τότε απλά κάνεις undo (ή απλά Ctrl+Z συνήθως) και γυρίζεις πίσω, πριν από την αλλαγή σου, και μπορείς πάλι να κάνεις save για να επαναφέρεις την εικόνα στην προηγούμενη κατάσταση.

Κάνοντας έτσι τυχαίες αποκοπές και επικολλήσεις μες στον κώδικα, μπορείς να αλλοιώσεις εικόνες με πολύ παράξενο και σουρεαλιστικό τρόπο. Πάω στοίχημα ότι ο William Burroughs θα γούσταρε πολύ αυτή τη μέθοδο.

Ακολουθεί μια εικόνα που αλλοίωσα τώρα έτσι, τελείως για πλάκα, τελείως βιαστικά.

Σημείωση: Αν αλλοιώσεις τον κώδικα μετά από τη μέση και προς το τέλος του αρχείου, η εικόνα δεν αλλάζει. Απλά έχεις πειράξει τα metadata και τέτοια πράγματα.

Bonus!: Μπορείς να κρύψεις ένα μήνυμα προς το τέλος του κώδικα μιας εικόνας, χωρίς να φαίνεται τίποτα από την ίδια την εικόνα. Και μετά μπορείς να πεις σε κάποιον να ανοίξει την εικόνα ως κείμενο, να πάει στην τάδε γραμμή του κώδικα, και να διαβάσει το κρυφό μήνυμά σου.

Αν τριγυρίζεις για κάποιο καιρό στο Διαδίκτυο πιθανώς να έχεις πέσει πάνω στην αριστεροδεξιά χορεύτρια (όπως τη λέω εγώ, τουλάχιστον, για πλάκα). Είναι η ακόλουθη κινούμενη εικόνα.

Υποτίθεται τώρα πως, αν χρησιμοποιείς περισσότερο το δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου σου, τη βλέπεις να γυρίζει προς τα δεξιά – κι αυτό σημαίνει ότι είσαι δημιουργικός άνθρωπος. Αν, αντιθέτως, τη βλέπεις να γυρίζει προς τ’αριστερά, χρησιμοποιείς περισσότερο το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου σου – τη λογική. Εγώ συνήθως τη βλέπω να γυρίζει δεξιά. Αναμενόμενα, θα μου πεις, αφού είσαι δημιουργικός άνθρωπος. Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω και τόσο σε τέτοια τεστ· δε νομίζω ότι μπορείς να μετρήσεις τόσο εύκολα το ανθρώπινο μυαλό: δεν νομίζω ότι μπορείς να το μετρήσεις καθόλου. Και συνήθως τέτοιες μετρήσεις αποτυχαίνουν οικτρά σε σύγκριση με το τι πραγματικά συμβαίνει.

Αλλά, όπως είπα, δεν τη βλέπω πάντα να γυρίζει προς τα δεξιά. Κάποιες φορές τη βλέπω τη γαμημένη να γυρίζει και προς τ’αριστερά. Μπας σε καλό σου, έγινε κουμουνίστρια ξαφνικά;

Όχι, βασικά, δεν άλλαξε τις πεποιθήσεις της.

Σημασία έχει νομίζω πώς χρησιμοποιείς το μυαλό σου εκείνη την ώρα που τυχαίνει να την κοιτάζεις. Και μπορείς να αλλοιώσεις και τη μετακίνησή της αν θέλεις. Κοίταζε τα πόδια της ενώ τη βλέπεις κυρίως με το ένα μάτι (χωρίς να έχεις το άλλο κλειστό) και, μετά, ενώ τη βλέπεις κυρίως με το άλλο μάτι (πάλι, χωρίς να έχεις το άλλο κλειστό). Και αρκετές φορές έτσι (όχι πάντα, έχε υπόψη) θα τη δεις ν’αλλάζει φορά.