14 / 10 / 2019
Διαβάζω αυτές τις μέρες το Birthgrave της Tanith Lee. Έχω τελειώσει περίπου τα 3/4 του βιβλίου, και καταλαβαίνω γιατί κάποιοι το θεωρούν ψιλοκλασικό. Έχει μια ονειρική αίσθηση που δεν συναντάς συχνά, και είναι και αρκετά μεγάλο για την εποχή του – μια εποχή που τα βιβλία φαντασίας ήταν, κατά κανόνα, μικρά, όπως τώρα είναι, κατά κανόνα, μεγάλα. Μου θυμίζει επίσης το Kushiel’s Dart της Jacqueline Carey... για κάποιο λόγο· γιατί, ουσιαστικά, δεν μοιάζουν, ούτε στη θεματολογία ούτε στο ύφος. Οι μόνες ομοιότητες είναι ότι είναι και τα δύο γραμμένα από γυναίκες, ότι είναι σε πρώτο πρόσωπο, και ότι η ηρωίδα είναι επίσης γυναίκα. Αλλά δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχει “θηλυκή” γραφή ή “αντρική” γραφή.
Το Birthgrave είναι πολύ καλό, γεμάτο παράξενες περιπέτειες και μυστήρια· από εκείνα τα μυθιστορήματα που παρουσιάζουν μια ολόκληρη ζωή – και έχει και δύο συνέχειες.
Το μόνο μου παράπονο είναι ότι θα ήθελα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες να έχουν περισσότερη ζωή. Όχι πως δεν έχουν αρκετή ζωή, αλλά κάπου-κάπου μοιάζουν σαν σκιές. Σαν να μην τους δίνεται αρκετή σημασία ώστε να τονιστεί η προσωπικότητά τους.
Μέχρι στιγμής δεν είχα διαβάσει Tanith Lee· μόνο κανένα διήγημα, ίσως – αν και ούτε γι’αυτό είμαι σίγουρος· δεν θυμάμαι. Το μετανιώνω. Γράφει πολύ καλά.
12 / 10 / 2019
Καρτελάκι κρεμασμένο επάνω σε μυγοσκοτώστρα.
Γιατί έβαλαν φανατικούς του Ταραντίνο να φτιάχνουν τέτοια φονικά όργανα;
9 / 10 / 2019
Και το οπισθόφυλλο:
Και από το εσωτερικό:
(Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση.)
Αυτή η "τρελλή καλόγρηα" ακολασία πρέπει να είναι. Και με δύο λάμδα, άμα λάχει.
Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα
7 / 10 / 2019
Στις λογοτεχνικές ιστορίες, πολλές φορές, κάνουμε το λάθος να υποθέτουμε ότι οι χαρακτήρες δρουν βάσει απόλυτης λογικής. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε, ίσως, να είναι έτσι. Γιατί, στον “πραγματικό” κόσμο, οι άνθρωποι σπάνια δρουν βάσει απόλυτης λογικής και, μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις δρουν τελείως παράλογα. Βλέπε, για παράδειγμα, πολλά ιστορικά, ή κοινωνικά, ή οικονομικά, γεγονότα. Φαίνονται παράλογα, ακόμα κι αν προσπαθούμε να δώσουμε κάποια “λογική” εξήγηση για να ικανοποιήσουμε την ανθρώπινη ανάγκη να τα εξηγεί όλα.
Ας πούμε ότι έχεις έναν χαρακτήρα που θέλει, βαδίζοντας μέσα σε μια πόλη, να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β. Το λογικό είναι να πάρει τον πιο ευθύ δρόμο, σωστά; Αυτός είναι και ο πιο γρήγορος δρόμος, άλλωστε. Η απλή λογική λέει ότι, αν δεν έχει λόγο να λοξοδρομήσει, από εκεί θα πάει... Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι απόλυτα λογικοί. Ο τύπος αυτός μπορεί να πάρει έναν δρόμο που δεν είναι ευθύς – χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Εσύ, ο συγγραφέας – ή εσύ, ο αναγνώστης – που βλέπεις τα πράγματα από έξω, που βλέπεις ίσως και τον χάρτη της πόλης όπου βαδίζει ο χαρακτήρας, μπορεί να το θεωρείς “παράλογο”· αλλά οι άνθρωποι είναι παράλογοι. Αυτό είναι το φυσικό τους.
Ασφαλώς, υπάρχει και ένα όριο κάπου εδώ. Αν οι χαρακτήρες δρουν τελείως παράλογα και ανεξήγητα μέσα σε μια λογοτεχνική ιστορία, τότε πρέπει να υφίσταται και κάποιου είδους αιτιολογία.
6 / 10 / 2019
Ο Μπαμπινιώτης έχει ορισμό στο λεξικό του για τα role-playing games. Όχι, δεν κάνω πλάκα.
Ορίστε:
