Όταν είναι καλοκαίρι, νομίζεις ότι ο χειμώνας ποτέ δεν θα έρθει, ότι πάντα θα τριγυρίζεις ημίγυμνος αναζητώντας την επόμενη παραλία¹, ότι διαρκώς θα ψάχνεις για ακόμα ένα αναψυκτικό, ότι πάντα θα είσαι καταδικασμένος να ακούς το καταραμένο βουητό του ανεμιστήρα πλάι σου, ή του κλιματιστικού από πάνω σου.

Και μετά, όταν είναι πάλι χειμώνας, νομίζεις ότι δεν θα έρθει το καλοκαίρι. Αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν ποτέ να πετάξεις τα ρούχα σου και να τριγυρίζεις ημίγυμνος, πώς είναι δυνατόν να κοιμάσαι χωρίς κουβέρτα, και πότε θα χρεοκοπήσεις από την κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης.

Κι όμως, έρχονται – καλοκαίρι, χειμώνας: χειμώνας, καλοκαίρι. Το ένα μετά το άλλο. Ακατάπαυστα.

Αλλά, συγχρόνως, όταν το ένα είναι εκεί, το άλλο δεν είναι: και δεν ήταν ποτέ.

 

 

Αυτό είναι έξω από μαγαζί σε τουριστικό μέρος.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Κοιτάζω τα Σκιώδη Παραλειπόμενα και βλέπω ότι η τελευταία καταχώρηση έγινε πριν από ένα μήνα.

Ποπο... πέρασε τόσος καιρός;

Ένας μήνας και δεν έχω αναρτήσει τίποτα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα; Γαμώτο...

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, παλιά, στο Tumblr, έλεγα ότι θα βάζω κάτι κάθε μέρα. Κάθε μέρα. Και, στην αρχή, το έκανα. Έβρισκα όντως κάτι κάθε μέρα και το αναρτούσε, ακόμα κι αν ήταν κάτι πολύ απλό.

Σιγά-σιγά, αυτός ο ρυθμός έπεσε. Από ένα σημείο και μετά, άρχισα να βάζω και επαναλήψεις παλιότερων αναρτήσεων.

Μετά, έφτιαξα αυτό εδώ το ιστολόγιο που το έχω σε δικό μου σέρβερ και αισθάνομαι πολύ καλύτερα απ’το αν το είχα στο Tumblr ή σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία. Ο ρυθμός που αναρτώ πράγματα, όμως, δεν αυξήθηκε, και όσο πάει ίσως να μειώνεται.

Δεν έχω πάντα κάτι να γράψω, δυστυχώς. Δεν συμβαίνει πάντα κάτι που θα ήθελα να σχολιάσω. Ούτε βλέπω κάτι που θεωρώ αξιοσημείωτο. Προσπαθώ τώρα να μη βάζω επαναλήψεις, αλλά ίσως πάλι να το ξεκινήσω. Ίσως.

Πάντα μπορώ να ανεβάσω κάποιο γκράφιτι, ακόμα μία από τις Μυστηριακές Οντότητες· έχω φωτογραφήσει εκατοντάδες γκράφιτι που περιμένουν να καβαλήσουν το διαδίκτυο. Αλλά κάθε φορά που ανεβάζω ένα γκράφιτι, θέλω μετά να ανεβάσω και κάποιο κείμενο.

Και τώρα πάλι, ύστερα από ένα μήνα, δεν ξέρω τι να γράψω. Οπότε γράφω αυτό εδώ το ανούσιο post. Δεν είναι ότι δεν έχω χρόνο· είναι ότι δεν έχω κίνητρο. Δεν έχω κάτι να σχολιάσω. Δεν μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον κάτι που θα μπορούσε να αναρτηθεί στα Σκιώδη Παραλειπόμενα πέρα από κάποιες σκέψεις μου για τον τουρισμό και την ελληνική οικονομία – αλλά κι αυτό βαριέμαι να το γράψω, γιατί αισθάνομαι ότι επαναλαμβάνομαι.

Τα ιστολόγια και, γενικά, οι ιστότοποι που υπάρχουν χρόνια πολλά στο διαδικτυο είναι ένα πρόβλημα στην ανανέωσή τους. Και μιλάω και για το κεντρικό μου site τώρα, όχι μόνο για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Προσπαθώ να βάζω κάθε μήνα περιεχόμενο στο κεντρικό μου site – δύο άρθρα και δύο Επιλογές – αλλά όσο τα χρόνια περνάνε αισθάνομαι ολοένα και περισσότερο ότι έχω γράψει τα πάντα. Ειδικά η θεματολογία που ασχολούμαι είναι περιορισμένη. Πόσα πια να πεις για τη λογοτεχνία και για τη φαντασία; Πόσα;

Είμαι συγγραφέας, μου αρέσει να γράφω, και μπορώ να γράφω και άρθρα αν θέλω. Αλλά δεν είναι κάτι που θα έκανα ούτως ή άλλως. Λογοτεχνία, ναι, θα την έγραφα ούτως ή άλλως: γι’αυτό κιόλας γράφω βιβλία και τα δημοσιεύω μετά από χρόνια, δεν βιάζομαι. Λογοτεχνία δεν θα σταματήσω να γράφω ποτέ. Άρθρα, όμως, δεν θα έγραφα κανονικά, από φυσικού μου. Τα γράφω γιατί υπάρχει το site και θέλω να βάζω κάποιο πρωτότυπο περιεχόμενο κάθε τόσο, δεν θέλω να είναι ένα στατικό site όπου απλά υπάρχουν σύνδεσμοι για τα βιβλία μου.

Αλλά το πρωτότυπο περιεχόμενο είναι δύσκολη υπόθεση, και δεν είναι και ανεξάντλητο. Και ίσως να φτάσει μια εποχή που θα ανεβάζω ένα άρθρο τον μήνα αντί για δύο. Πάλι, όχι από έλλειψη χρόνου, αλλά από έλλειψη κινήτρου ή υλικού. Ίσως κάποτε, μάλιστα, να σταματήσω τελείως τα άρθρα και να ανεβάζω μόνο Επιλογές και LinX. Δεν αποκλείεται· το να αντλείς υλικό από το διαδίκτυο είναι πιο εύκολο και γρήγορο από το να ψάχνεις να βρεις τι θα γράψεις μετά. Ελπίζω, όμως, να μην έρθει ποτέ αυτή η μέρα· δε μ’αρέσουν τα websites που γεμίζουν μόνο με υλικό από αλλού.

Αλλά η θεματολογία είναι ένα πρόβλημα – και στο κεντρικό μου site και στα Σκιώδη Παραλειπόμενα.

Και τούτο εδώ το κείμενο δεν έχει και κανένα σπουδαίο νόημα. Απλώς είναι μερικές σκέψεις μου γιατί θέλω να αναρτήσω κάτι στα Σκιώδη Παραλειπόμενα αλλά δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είχε ενδιαφέρον ή δεν θα βαριόμουν να καθίσω να το γράψω.

Την επόμενη φορά θα έχουμε Μυστηριακές Οντότητες, κάτι μού λέει.

Εύχομαι σε όλους ένα φανταστικό καλοκαίρι. Εγώ δύο βδομάδες ήμουν «εκτός» ενώ είχα τα LinX να τρέχουν σαν ποτάμι, και σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλα μόλις βγω για link gathering στο ηλεκτρονικό δάσος.

 

Παράξενα όνειρα...

Μυστηριακές Οντότητες

 

Έτυχε να διαβάζω πρόσφατα κάτι άρθρα – και ελληνικά και ξένα – που αναρωτιούνται για τις επιπτώσεις στην Οικονομία από τις αυξήσεις των μισθών. Και πραγματικά μ’έχουν κάνει κι εμένα να αναρωτηθώ για το θέμα, καθώς και να απορήσω με κάποιες λογικές.

Και θα μου πεις τώρα: συγγραφέας φαντασίας είσαι· τι ασχολείσαι με τέτοια πράγματα; Όμως τυχαίνει να έχω σπουδάσει και οικονομικά – αλλά γάμα το αυτό, δεν έχει σημασία. Δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει τίποτα· το μόνο που χρειάζεται είναι να παρατηρείς και να σκέφτεσαι με καθαρή σκέψη. Δεν είναι τόσο σπουδαίο να δεις ότι 1 και 1 κάνει 11.

Αν και η καρδιά μου μου λέει ότι, ναι, φυσικά και οι μισθοί πρέπει να αυξηθούν (και όντως πρέπει), η λογική μου μου λέει ότι αυτό δεν θα λύσει κανένα οικονομικό πρόβλημα σε τούτη τη χώρα, αλλά ίσως και να το επιδεινώσει.

Γιατί; Διότι σκέψου τι θα γίνει αν οι μισθοί αυξηθούν ενώ όλα τα άλλα δεδομένα της οικονομίας (η οποία πάει χάλια, όπως όλοι ξέρουμε) μείνουν σταθερά, ή χειροτερέψουν κιόλας.

Όταν ένας επιχειρηματίας πρέπει να πληρώσει περισσότερο τους υπαλλήλους, τι θα κάνει;

Αν έχει γενικό κέρδος, φυσικά και απλά θα τους πληρώσει – τόσο και περισσότερο. Γιατί όχι; (Εκτός αν είναι αισχροκερδής.) Αλλά αυτή, στην Ελλάδα, δεν είναι η περίπτωσή μας συνήθως. Συνήθως ο επιχειρηματίας δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα μετά από όλα τα κόστη. Οπότε, αν πρέπει να πληρώσει επιπλέον για τους υπαλλήλους, τι θα κάνει; Εσύ τι θα έκανες;

Ένα ενδεχόμενο είναι ότι θα κρατούσες λιγότερους υπαλλήλους. (Και το έχω δει να συμβαίνει αυτό σε μινιμάρκετ κατά την περίοδο του κορονοϊού. Είχε δύο υπαλλήλους και μετά είχε έναν.)

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι ότι θα δεχόσουν να βγάζεις λιγότερα χρήματα από τους υπαλλήλους. (Και μου έχουν πει ότι και αυτό συμβαίνει πολύ συχνά – ο επιχειρηματίας να βγάζει, πχ, πιο λίγα από το γκαρσόνι το μήνα.) Κι αν έβγαζες πολύ λίγα χρήματα, η ΑΑΔΕ δεν θα σε πίστευε! Όπως στη δική μου περίπτωση (και συγνώμη για τους υβρισμούς σε αυτό το link, αλλά εσύ δεν θα ήσουν θυμωμένος αν σου έπαιρναν λεφτά χωρίς να βγάζεις;). Η ΑΑΔΕ θα σου έπαιρνε φόρο βάσει ενός αυθαίρετου κριτηρίου, υποθέτοντας ότι κλέβεις.

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι ότι, ως επιχειρηματίας, θα κατέληγες να έχεις συνεχόμενη ζημιά, οπότε θα έκλεινες την επιχείρηση και, φυσικά, οι υπάλληλοι θα έχαναν τη δουλειά τους και θα έπρεπε να αναζητήσουν αλλού. Αλλά, αν αυτό συνέβαινε και σε άλλους επιχειρηματίες, τότε θα ήταν δύσκολο να βρουν δουλειά παντού...

Οπότε, έχουμε ένα φαύλο κύκλο.

Εκτός αν η Οικονομία γενικά πηγαίνει καλύτερα, μία αύξηση του βασικού μισθού δεν θα δημιουργήσει θετική διαφορά βάσει απλής λογικής.

Υπάρχει, βέβαια, κι ένας άλλος τρόπος να το σκεφτείς: ότι, αφού οι μισθοί θα αυξηθούν, θα αυξηθεί και η κατανάλωση, άρα και οι επιχειρηματίες θα βγάλουν πιο πολλά και θα μπορούν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις ενώ πληρώνουν και τους υπαλλήλους.

Πραγματικά, όμως, ποιος νομίζει ότι θα συμβεί αυτό; Ο μέσος Έλληνας ήδη αναστενάζει από τα πολλά έξοδα· μια μικρή αύξηση του μισθού δεν θα τον κάνει να αυξήσει την κατανάλωση τόσο πολύ ώστε να δημιουργηθεί αισθητή διαφορά στην Οικονομία. Είμαι βέβαιος γι’αυτό.

Και στη ρίζα του προβλήματος είναι το Κράτος.

Ειδικά από τότε που αυτή η κυβέρνηση έχει αναλάβει, τα πάντα ανεβαίνουν ραγδαία από άποψη φόρων και προστίμων. Κι ας έρθει ο οποιοσδήποτε να το αμφισβητήσει αυτό αν μπορεί.

Επί ΣΥΡΙΖΑ είχε μπει το απαράδεκτο τέλος επιτηδεύματος (το οποίο, εκτός των άλλων, είναι αντισυνταγματικό). Λέγαμε τότε ότι αν έρθει φιλελεύθερη κυβέρνηση, όπως (κακή ώρα) η ΝΔ, το τέλος επιτηδεύματος θα εξαφανιστεί. Αλλά δεν εξαφανίστηκε· αυξήθηκε. Και αυξήθηκε και ο ΕΦΚΑ, αντί να μειωθεί – και είναι υποχρεωτικό να τον πληρώνεις. Δεν είναι μια προαιρετική ασφάλιση· είναι μια έμμεση φορολογία, που σου λέει ότι δήθεν σου προσφέρει κάτι. Και θα σου δώσει σύνταξη στα 70 – δηλαδή, θα έχεις αρκετό χρόνο ίσα-ίσα για να πάρεις μέτρα για την κάσα σου και να την πληρώσεις με τα λεφτά του ΕΦΚΑ...

Κατευθείαν, λοιπόν, ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα πρέπει να τρώει στη μάπα «τέλος επιτηδεύματος» και υποχρεωτική ασφάλιση (δεν έχει να μη θέλεις! πίστεψέ με θέλεις!). Αυτό είναι κατευθείαν ένα αρκετά βαρύ κόστος για μια μικρή επιχείρηση. Είναι στα όρια τού να μπορείς να το αντέξεις αν έχεις μια μικρή επιχείρηση χωρίς βασικό σκοπό το κέρδος.

Και τώρα έκαναν τα πράγματα ακόμα χειρότερα βάζοντας το «τεκμαρτό» στη μέση, το οποίο είναι ένα αυθαίρετο πόσο για το πόσο «θα έπρεπε» να έχεις καθαρό κέρδος – και σε φορολογεί ανάλογα, ακόμα κι αν δεν έχεις καθόλου κέρδος.

Με όλα αυτά τα κόστη, κάνω την εξής ερώτηση: Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να έχει, ας πούμε, έναν μικρό εκδοτικό οίκο που βγάζει κανένα βιβλίο μια στο τόσο (δηλαδή, περισσότερα βιβλία απ’ό,τι έβγαζα εγώ προτού το κλείσω) και να έχει – ίσως – ένα ελάχιστο κέρδος;

Η απάντηση: δεν μπορεί να έχει μια τέτοια μικρή ατομική επιχείρηση. Πρακτικά, απαγορεύεται.

Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση! Έχει απαγορεύσει τις μικρές επιχειρήσεις, ή τις επιχειρήσεις που έχουν μερική λειτουργία ή μικρή λειτουργία.

Το πώς αυτό μπορεί να είναι θετικό για την Οικονομία, πραγματικά με κάνει να απορώ. Αφού πάρα πολλές επιχειρήσεις απλά θα κλείσουν αντί να δεχτούν να πληρώνουν συστηματικά τέτοια απάνθρωπη φορολογία.

Δεν θα ήταν καλύτερα να έχεις ανοιχτές κάποιες επιχειρήσεις που είναι, έστω, εν δυνάμει κερδοφόρες αντί να τις κλείσεις και να τις κάνεις να μην υπάρχουν; Πώς θα δώσουν φόρο όταν δεν υπάρχουν; Πώς θα δημιουργήσουν κίνηση μέσα στην Οικονομία; Αυτό είναι ηλίθια στρατηγική από ανόητους στρατηγούς – ή απατεώνες.

Με όλα όσα βλέπω εγώ, ένα συμπέρασμα βγάζω: δεν προσπαθούν να κάνουν το 1 και το 1 να δώσει 11. Αυτές οι τακτικές που ακολουθούν είναι τακτικές που ακολουθείς αν απλώς θέλεις να αρπάξεις στα γρήγορα όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα από όσο το δυνατόν περισσότερους επιχειρηματίες, αναγκάζοντας συγχρόνως επίσης όσο το δυνατόν περισσότερους να χρεοκοπήσουν... ώστε, μετά, να γίνει τι; Σίγουρα όχι καμιά βελτίωση της Οικονομίας. Τότε είναι η ώρα να πάρεις τα λεφτά που έχεις μαζέψει και να εγκαταλείψεις το πλοίο που έχει αρχίσει να βουλιάζει.

Κι αν υπάρχει κανένας που να μπορεί να δώσει άλλη εξήγηση σ’αυτά που συμβαίνουν, πραγματικά έχω την περιέργεια να τη διαβάσω.