Φυσικά, έχει επικρατήσει η αναμενόμενη παράνοια με τον κορονοϊό. Και δεν λέω πως το θέμα δεν είναι σημαντικό, ή ότι δεν πρέπει να βρεθεί θεραπεία το συντομότερο δυνατό. Όμως έχει επικρατήσει η αναμενόμενη παράνοια που επικρατεί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που κάτι μαζικό και εχθρικό προς τον άνθρωπο εμφανίζεται αλλά δεν ξέρουμε ακόμα πώς να το αντιμετωπίσουμε. Αρχίζουν όλοι να φοβούνται ότι θα επηρεάσει εκείνους προσωπικά... ασχέτως αν οι πιθανότητες να τους επηρεάσει είναι ελάχιστες. Ασχέτως αν υπάρχουν δεκάδες άλλα, εξίσου επικίνδυνα, ή και επικινδυνότερα, πράγματα με μεγαλύτερες πιθανότητες να μας επηρεάσουν. Πάω στοίχημα ότι είναι πιο πιθανό να σκοτωθεί κανείς σε τροχαίο, ή να πάθει καρκίνο, απ’το να προσβληθεί από τον κορονοϊό και να πεθάνει από αυτόν.

Ωστόσο, ο φόβος εξαπλώνεται με ταχύτητα xⁿ.

Θυμάμαι παλιότερα μια περίπτωση με έναν κομήτη που υποτίθεται ότι μπορεί να συγκρουόταν με τη Γη. Έβλεπα μια εκπομπή τότε για το θέμα· ναι, όταν ήμουν μικρός έβλεπα κάπου-κάπου και τηλεόραση. Και σ’αυτή την εκπομπή έτυχε να είναι ένας τύπος που είπε κάτι πολύ σωστό. Είπε ότι οι πιθανότητα να πέσει αυτός ο κομήτης στη Γη είναι ένα στα δεν-θυμάμαι-τώρα-πόσα εκατομμύρια· αλλά, από μελέτες που έχουν γίνει, η πιθανότητα να πεθάνεις από τροχαίο είναι αυτή, η πιθανότητα να πεθάνεις από πυρκαγιά είναι αυτή, η πιθανότητα να πάθεις καρκίνο είναι αυτή, η πιθανότητα να σε σκοτώσει ληστής είναι αυτή – και συνέχισε με μια αρκετά μεγάλη λίστα κακών πραγμάτων. Καταλήγοντας ότι, φυσικά, θα έπρεπε να ανησυχείς πολύ περισσότερο μήπως σου συμβεί κάτι από αυτά παρά αν ο κομήτης πέσει στη Γη. Ή, καλύτερα, μπορείς να μην ανησυχείς για τίποτα, να είσαι προσεχτικός, και απλά να ζεις.

Το πρόβλημα με εμάς τους Δυτικούς (αλλά και με τους Ανατολίτες πλέον, πάω στοίχημα) είναι ότι έχουμε φτάσει να νομίζουμε ότι τα έχουμε εξηγήσει όλα για τον κόσμο, ότι ξέρουμε τα πάντα, και τώρα μπούμε να κλειστούμε σ’ένα κουτί ασφαλείας και τίποτα καινούργιο δεν πρόκειται να παρουσιαστεί για να μας αιφνιδιάσει. Αλλά μετά, κατά καιρούς, έρχεται το Χάος, μας χτυπά την πόρτα, και μας λέει Hello, World, χαιρετώντας μας με το μεσαίο δάχτυλο υψωμένο.

Διότι η αλήθεια είναι πως δεν τα ξέρουμε όλα, δεν τα έχουμε συστηματοποιήσει όλα, και μάλλον ποτέ δεν θα το καταφέρουμε. Ο κόσμος είναι πολύ πιο παράξενος και μυστηριώδης απ’ό,τι νομίζουμε. Όταν φτιάχνεις ένα σύστημα για να εξηγήσεις τον κόσμο, πρέπει πάντα να τελειώνεις σε ερωτηματικό, πρέπει πάντα να τελειώνεις στο πεδίο όπου τα πράγματα γίνονται μυστηριώδη και ανεξήγητα. Γιατί κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Κάπου πρέπει να βάλεις την ένδειξη Here There Be Dragons, όπως έκαναν στους παλιούς χάρτες για να δείξουν ότι αποκεί και πέρα δεν ξέρεις τι υπάρχει – μπορεί να είναι οτιδήποτε.

Τώρα εμφανίστηκε ένας νέος ιός και έχουν προσβληθεί κάποιοι άνθρωποι από αυτόν. Έψαξες να μάθεις πόσοι άνθρωποι προσβάλλονται καθημερινά από διάφορες άλλες ασθένειες; Πολύ περισσότεροι. Το μόνο που δεν κάνει αυτές τις περιπτώσεις αξιοσημείωτες, και δεν προκαλεί την αντίστοιχη παράνοια, είναι το γεγονός ότι ξέρουμε τι είναι αυτές οι ασθένειες και ξέρουμε πώς μπορούν (περίπου) να αντιμετωπιστούν. Αλλά αυτό δεν τις καθιστά λιγότερο επικίνδυνες ή σημαντικές.

Ρολόγια και γρανάζια.

Μυστηριακές Οντότητες

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Έβλεπα το Χειρόγραφο της Σαραγόσα, μια αρκετά παλιά ταινία αλλά που βλέπεται πολύ άνετα ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα. Τρομερή σκηνοθεσία, διάλογος, ερμηνείες. Και, σίγουρα, από τις πιο παράξενες, ψυχεδελικές, αμφιλεγόμενες ταινίες που μπορείς να δεις. Θα μπορούσε, ίσως, να την είχε γράψει ο David Lynch.

Είναι βασισμένη στο βιβλίο «Το Χειρόγραφο που Βρέθηκε στη Σαραγόσα», και χρησιμοποιεί την τεχνική της συρταρωτής αφήγησης (και η ταινία και το βιβλίο): δηλαδή, κάποιος διηγείται μια ιστορία (σε πρώτο πρόσωπο) και, μέσα σ’αυτή την ιστορία, κάποιος άλλος διηγείται μια ιστορία (σε πρώτο πρόσωπο) και, μέσα σ’αυτή την ιστορία, κάποιος άλλος διηγείται μια ιστορία (σε πρώτο πρόσωπο), και ούτω καθεξής.

Σκεφτόμουν αυτή την τεχνική, την οποία ποτέ δεν έχω χρησιμοποιήσει ο ίδιος, πουθενά. Αν και μου αρέσουν οι πολυσύνθετες ιστορίες, για κάποιο λόγο ποτέ δεν με τράβηξε να γράψω σ’αυτό το μοτίβο. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί (μ’αρέσει όταν το διαβάζω), και ακόμα και τώρα που το ξανασκέφτομαι, πάλι δεν αισθάνομαι να με προσελκύει για να γράψω έτσι.

Ημερομηνία να σου πετύχει: Είκοσι-δύο δευτέρου δύο χιλιάδες είκοσι.

22 ... 2 ... 2020...

Δηλαδή, πόσα πιο πολλά δύο θέλεις τώρα να έχει μια ημερομηνία; Δεν έχει καν άλλο αριθμό – εκτός από το μηδέν που, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, δεν είναι αριθμός ακριβώς αλλά τίποτα.

Οπότε, σήμερα είναι: 22 2 22. Δύο 22άρια που τα χωρίζει ένα δύο, τουτέστιν.

Αλλά όλα είναι ένα, κατά βάθος.

Δεν με πιστεύεις; Κάνε πρόσθεση:

2+2+2+2+2 = 10.

Αλλά, είπαμε, το μηδέν δεν μετρά. Ή, αν θέλεις: 1 + 0 = 1.

Βλέπεις; Όλα είναι ένα.

Ξεκίνησα να γράφω λογοτεχνία από αρκετά μικρός – 12 χρονών πρέπει να ήμουν. (Και πιο πριν έκανα αφηγήσεις, βέβαια, αλλά ήταν τελείως της πλάκας.) Και τότε θυμάμαι ότι ένα από τα βασικά μου «προβλήματα» ήταν ότι δεν μπορούσα να γράψω μεγάλα βιβλία. Έβλεπα τα μεγάλα βιβλίο – 400, 500, 600 σελίδες – και απορούσα πώς διάολο γράφονταν. Γιατί οτιδήποτε έπιανα να γράψω δεν έβγαινε πάνω από 200 σελίδες· άντε το πολύ πάνω από 300 σελίδες. Τι δεν κάνω καλά; αναρωτιόμουν.

Ήμουν μικρός, φυσικά, και δεν ήξερα τι μου γινόταν. Κατά πρώτον, δεν έχει καμιά σημασία πόσο μεγάλο είναι ένα βιβλίο. Είναι τελείως ανούσιο. Σημασία τι έχει τι στο διάολο γράφει το βιβλίο. Αναλόγως τι θες να γράψεις, βγαίνει και το μέγεθος από μόνο του. Δεν χρειάζεται προσπάθεια.

Αλλά κάτι με ενοχλούσε τότε, μια φορά κι έναν καιρό, και αυτό ίσως να προερχόταν από μια βαθύτερη κατανόηση ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Αναρωτιόμουν γιατί δεν έγραφα πολλές σελίδες, γιατί οι ιστορίες μου τελείωναν τόσο γρήγορα· και νόμιζα ότι έφταιγαν διάφορα ηλίθια πράγματα, όπως η έλλειψη αρκετής περιγραφής – που δεν έχει καμία σχέση.

Ναι, βέβαια, υπάρχουν βιβλία που είναι παραφουσκωμένα λόγω συνεχόμενων και μεγάλων – και τελείως άχρηστων συνήθως – περιγραφών. Αλλά αυτό δεν νομίζω ότι είναι κάτι που πρέπει να βλέπεις και να προσπαθείς να το μιμηθείς. Δεν το θεωρώ καλό σημάδι στη λογοτεχνία. Η περιγραφή έχει κι αυτή τα όριά της. Δεν έχει νόημα να βάζεις άχρηστες περιγραφές μες στο βιβλίο απλά και μόνο για να το μεγαλώνεις.

Και ευτυχώς δεν έκανα αυτό το πράγμα. Δεν μπορούσα και να το κάνω· εκ φύσεως, δεν γούσταρα τις μεγάλες, άσκοπες περιγραφές, κι ακόμα έτσι αισθάνομαι.

Αλλά τι έφταιγε και δεν μπορούσα να γράψω μεγάλα βιβλία; συνέχιζα να αναρωτιέμαι.

Εκείνο που δεν είχα καταλάβει είναι ότι δεν γράφεις ποτέ ένα μεγάλο βιβλίο· απλά το βιβλίο που γράφεις μπορεί να βγει μεγάλο. Αν το κάνεις σκόπιμα, θα είναι ηλίθιο. Εκείνο επίσης που δεν είχα καταλάβει ήταν ότι δεν είχα ακόμα επεκτείνει τη φαντασία μου αρκετά ώστε να απλωθεί σωστά η αφήγηση. Τα βιβλία μου εκείνα θα μπορούσαν να ήταν πιο μεγάλα αν εξερευνούσα περισσότερα τις καταστάσεις που έγραφα. Αν τις άφηνα να κυλήσουν πιο φυσικά βάσει των συνθηκών που είχα ορίσει στον φανταστικό κόσμο.

Όπως είπα, δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι. Χρειάζεται να μην κάνεις κάτι. Χρειάζεται να το αφήσεις να έρθει από μόνο του σαν να ήταν πραγματικότητα. Και δεν είχα συνηθίσει να σκέφτομαι έτσι. Δεν είχα επεκτείνει αρκετά ακόμα τη φαντασία μου. Ήμουν μικρός. Και δεν μπορείς επεκτείνεις τη φαντασία σου αμέσως· θέλει κάποιο χρόνο. Άρχισα να το καταλαβαίνω όταν έγραφα πια τον Άρμπεναρκ. Σίγουρα δεν είναι τα καλύτερα βιβλία που έχω γράψει – ήμουν ακόμα αρκετά μικρός – αλλά είναι τα πρώτα από τα πιο καλά μου βιβλία. (Το καλύτερό μου βιβλίο είναι πάντα αυτό που γράφω τώρα. Και τώρα πάντα γράφω κάποιο βιβλίο.)

*

Πώς μου ήρθαν σήμερα όλα αυτά;

Καλή ερώτηση.

Είχα πιάσει να στήσω τον Κατωρίγιο Πόλεμο, το 5^ο βιβλίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, και είναι τώρα έτοιμο (mobi, epub, pdf) και σύντομα θα ανεβεί. Φτιάχνοντάς το, παρατήρησα ότι είναι το μεγαλύτερο από τα βιβλία των Κρυφών Όπλων της Πόλης μέχρι στιγμής· είναι άνω των 800 σελίδων. Αυτό κι άλλο ένα από τα Κρυφά Όπλα είναι τόσο μεγάλα – το 9^ο βιβλίο, το τελευταίο.

Βλέποντας τον Κατωρίγιο Πόλεμο σκέφτηκα ότι εκείνος ο μαλάκας που ήταν 12-15 χρονών και νόμιζε ότι δεν μπορούσε να γράψει μεγάλα βιβλία δεν θα το πίστευε ότι θα το έγραφε αυτό το πράγμα – και όχι μόνο επειδή είναι μεγάλο αλλά και από άποψη θεματολογίας. Τότε, ακόμα και ξωτικά α λα D&D έβαζα στις ιστορίες μου. Γιακ...