1 / 4 / 2020
Στο προηγούμενο post είχα αναφέρει ότι θα έγραφα σήμερα για ένα σενάριο σχετικά με τον κορονοϊό που δεν έχω δει κανέναν άλλο να το αναφέρει, πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση γιατί εγώ προσωπικά το θεωρώ σχετικά πιθανό.
Κάποιες διευκρινίσεις, όμως, πρώτα:
Αυτό δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο παρότι σήμερα είναι πρωταπριλιά.
Και ξαναλέω (όπως ήδη είπα στο προηγούμενο post) ότι αυτό για το οποίο θα μιλήσω τώρα δεν είναι παρά ένα υποθετικό σενάριο. Δεν ξέρω αν ισχύει, δεν υπάρχει καμιά απόδειξη. Υπάρχουν όμως κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί να ισχύει, ή ότι μπορεί να ισχύει κάτι σαν αυτό. Αλλά, βέβαια, μπορεί και να μην ισχύει τίποτα.
Τουτέστιν, δεν το γράφω για να ανησυχήσω τον κόσμο. Αν μη τι άλλο, η τρομολαγνεία και η τρομοκρατία είναι δύο πράγματα που αληθινά με αηδιάζουν.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό το σενάριο που θεωρώ πιθανό...
Εν συντομία: βιολογικός πόλεμος.
Γιατί;
Κατά πρώτον, αν προσέξει κανείς την εξάπλωση του COVID-19 θα δει ότι δεν είναι ομοιόμορφη. Είναι σχεδόν σαν να έχεις ρίξει βόμβα σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη. Και αυτές οι περιοχές είναι προηγμένες, χώρες του Πρώτου Κόσμου, και χώρες του δυτικού πολιτισμού ή που προσπαθούν να του μοιάσουν. Σε χώρες του Τρίτου Κόσμου έχουμε ελάχιστα κρούσματα του COVID-19, ή και καθόλου. Αυτό είναι παράξενο γιατί σ’αυτές τις χώρες το υγειονομικό σύστημα δεν είναι καλό και, γενικά, η υγιεινή δεν είναι καλή και πολλές λοιμώξεις κυκλοφορούν. Παραδόξως, όχι και ο κορονοϊός. Πολλές από αυτές τις χώρες επίσης έχουν μεγάλους πληθυσμούς που συνωστίζονται, αλλά και πάλι δεν υπάρχουν κρούσματα.
Αυτή τη στιγμή, αν δεν κάνω λάθος, οι μεγαλύτερες εστίες του COVID-19 είναι στην Κίνα, στις ΗΠΑ, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Αγγλία, και στη Γερμανία. Και οι γύρω περιοχές έχουν κάποιες... παράπλευρες απώλειες, θα μπορούσες να πεις – και, ναι, η Ελλάδα είναι σ’αυτές τις γύρω περιοχές. Δεν είναι εστία. Αν ήταν «βόμβες» που έπεσαν, τότε καμιά βόμβα δεν έπεσε εδώ· απλά μας ήρθε προς τα εδώ λίγη από τη φωτιά και πολύς καπνός – δηλητηριώδης καπνός.
Αυτή είναι μία ένδειξη, για εμένα, ότι μπορεί να πρόκειται για βιολογικό πόλεμο: το ότι, δηλαδή, μοιάζει να υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι αυτού του ιού.
Δεν είναι, όμως, η μοναδική ένδειξη. Σκέψου λίγο πώς είναι ο COVID-19. Δεν μοιάζει με άλλες λοιμώξεις που έχουν περάσει από την ανθρώπινη Ιστορία. Υπήρχαν κάποιοι ψιλοπροφανείς λόγοι γιατί παρουσιάζονταν εκείνοι οι λοιμοί. Δεν υπάρχει κανένας ψιλοπροφανής λόγος για την εμφάνιση του COVID-19. Πάρε για παράδειγμα τον Μαύρο Θάνατο, τη χειρότερη πανούκλα που έπεσε την Ευρώπη. Δεν ήταν τυχαία η εμφάνισή του. Εκείνη την εποχή η υγιεινή ήταν χάλια – και η προσωπική υγιεινή και στις πόλεις γενικά. Και γίνονταν και πόλεμοι συνεχώς. Αυτά τα δύο ευνοούν την εμφάνιση λοιμών. Κι αν προσέξεις στην Ιστορία οι περισσότερες πανούκλες γι’αυτούς τους λόγους έχουν εμφανιστεί: πόλεμος και κακή υγιεινή. Σήμερα, ισχύει το αντίθετο: δεν έχουμε παρά ελάχιστους πολέμους και η υγιεινή είναι καλή. Πώς, λοιπόν, εμφανίζεται κάτι σαν τον COVID-19; Το πιο πιθανό είναι ότι είναι φτιαχτό. Δεν είναι επιδημία ο κορονοϊός· είναι όπλο.
Επίσης, πρόσεξε την αντίδραση των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο σχετικά με τον COVID-19. Σου μοιάζει με την αντίδραση που θα είχαν για να αντιμετωπίσουν μια απλή επιδημία; Δεν μοιάζει με τέτοιο πράγμα. Μοιάζει πολύ περισσότερο με τα μέτρα που θα έπαιρνε κανείς αν ήξερε ότι έρχεται επίθεση από τον εχθρό του. Δες τι συνέβαινε στο Λονδίνο κατά τον Β’ Παγκόσμιο όταν έκαναν αεροπορικές επιθέσεις οι Γερμανοί: κλείνονταν όλοι αμέσως στα σπίτια τους γιατί ερχόταν επίθεση. Το ίδιο γίνεται και στην Παλαιστίνη όταν πέφτουν οβίδες στους δρόμους. Η λογική «χωθείτε όλοι στην πιο βαθιά τρύπα που μπορείτε και παραφυλάτε μέχρι να περάσει το κακό ή μέχρι να σας πούμε να ξεμυτίσετε» είναι περισσότερο λογική προστασίας από επίθεση παρά λογική προστασίας από λοίμωξη. Εκείνο που νομίζω είναι ότι κάποιοι ξέρουν ότι γίνονται επιθέσεις τώρα – επιθέσεις βιολογικού πολέμου – και γι’αυτό έχουν πάρει τέτοια μέτρα. Δεν το λένε, όμως, για να μην προκληθεί μεγαλύτερος πανικός. Και πιθανώς ακόμα και πολλά πολιτικά πρόσωπα να μην ξέρουν τι πραγματικά συμβαίνει – ίσως και η δική μας κυβέρνηση εν συνόλω. Ο Τραμπ, πάντως, απ’αυτά που λέει, μου δίνει την εντύπωση πως ή δεν ξέρει ή είναι πολύ καλός ηθοποιός. (Δεδομένου πάντα ότι το υποθετικό σενάριο περί βιολογικού πολέμου αληθεύει γενικά ή εν μέρει.)
Κι αν πρόκειται για πόλεμο, ποιος είναι ο εχθρός;
Ένα πολύ καλό ερώτημα. Δεν υπάρχει κανένας προφανείς εχθρός.
Ορισμένοι έχουν υποθέσει ότι η CIA έφτιαξε τον COVID-19 και τον έριξε στην Κίνα. Αλλά αυτό το θεωρώ ανόητο. Γιατί η CIA, παρά άλλα τους ελαττώματα, δεν είναι βλάκες. Αν το είχαν κάνει αυτό, δεν θα το άφηναν να έρθει στη Νέα Υόρκη τόσο ανεξέλεγκτα.
Ποιος θα μπορούσε να το έχει κάνει, λοιπόν; Εδώ φαίνεται πως έχουμε στόχους και σε Ανατολή και σε Δύση. Οι στόχοι, όμως, είναι όλοι δυτικής νοοτροπίας, τουλάχιστον όσον αφορά την οικονομία τους. Μια μεγάλη εξαίρεση είναι η Ρωσία που, παρά το μέγεθός της, έχει ελάχιστα κρούσματα. Θα μπορούσε η Ρωσία να είναι ο εχθρός; Να αναβιώνει πάλι τον Ψυχρό Πόλεμο; Για κάποιο λόγο δεν το νομίζω (αν και δεν το θεωρώ κι απίθανο). Εκείνο που νομίζω είναι πως ο εχθρός είναι κάποιος που μισεί τη σημερινή κατάσταση στην κοινωνία και στην οικονομία παγκοσμίως. Και είναι γνωστό πως υπάρχουν πολλοί που δεν τους αρέσουν τα πράγματα όπως είναι, και πολλές τέτοιες οργανώσεις.
Σε αυτή την περίπτωση δεν θεωρώ πως μια τέτοια οργάνωση μπορεί να ονομαστεί τρομοκρατική αλλά καθαρά οργάνωση μίσους. Γιατί; Επειδή η τρομοκρατική οργάνωση συνήθως θέλει να επιτύχει κάτι πέρα από τη ζημιά, την καταστροφή, που θα προκαλέσει. Και συνήθως οι τρομοκρατικές οργανώσεις αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις επιθέσεις τους. Διατυμπανίζουν ότι εκείνοι έκαναν το τάδε, για τους τάδε λόγους, και ζητάνε κάτι συγκεκριμένο.
Αυτός ο εχθρός δεν ζητά κάτι συγκεκριμένο· απλά θέλει να σε καταστρέψει. Δεν είναι ηλίθιος να σου πει ποιος είναι και να σε βοηθήσει να τον εντοπίσεις. Δρα από τις σκιές και εξαπλώνει το δηλητήριό του μέχρι να διαλύσει τα πάντα. Και είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο εχθρό. Γι’αυτό κιόλας νομίζω πως συμβαίνει όλη αυτή η υποτιθέμενη «καραντίνα» που είναι, ουσιαστικά, κατάσταση πολιορκίας.
Τι μεθόδους χρησιμοποιεί ο τρομερός εχθρός;
Όταν σκέφτεσαι ότι ένας εχθρός σού ρίχνει χημικά όπλα, αμέσως έρχεται ίσως στο μυαλό σου κάποιος που πετά μια φιάλη που βγάζει καπνούς, ή ένα αεροσκάφος που περνά πάνω από μια πόλη και εξαπλώνει ένα δηλητηριώδες σύννεφο.
Προφανώς, εδώ δεν χρησιμοποιούνται τέτοιες μέθοδοι, γιατί θα ήταν και πολύ απλό να εμποδιστούν.
Αν όντως υπάρχει κάποιος εχθρός, η γνώμη μου για το πώς εξαπλώνει τον COVID-19 είναι η εξής: Ορισμένα από τα μέλη αυτής της οργάνωσης παίρνουν μέσα στους τον ιό ενώ συγχρόνως έχουν πάρει και κάποια άλλη ουσία που τους προστατεύει από αυτόν. Δηλαδή, γίνονται φορείς χωρίς οι ίδιοι να έχουν συμπτώματα. Γίνονται πράκτορες του θανάτου, οι Υιοί (και οι Κόρες πιθανώς) του Ιού. Και μετά απλά πάνε και αναμειγνύονται μες στην κοινωνία – φιλάκια, αγάπες, χαιρετούρες, και τα λοιπά. Ξέρεις, φιλικά πράγματα· κι αφήνουν τους άλλους μολυσμένους πίσω τους. Φυσικά, είναι τρομερά δύσκολο να τους εντοπίσεις ή να τους σταματήσεις.
Εξ ου και η σημερινή «καραντίνα»-κατάσταση πολιορκίας. Προσπαθούν να μειώσουν στα όρια του μηδενός τις κοινωνικές συναναστροφές ώστε οι κορονοπράκτορες να δυσκολεύονται να εξαπλώνουν το δηλητήριο. Παρ’όλ’ αυτά κάπως φαίνεται να τα καταφέρνουν, γιατί δεν βλέπουμε να υπάρχει και καμιά τραγική εξασθένιση του φαινομένου...
Αν νομίζεις ότι αυτό είναι πολύ «επιστημονική φαντασία» για να είναι αληθινό, σκέψου μόνο τι μπορεί να κάνει μόνη της μια πόρνη που έχει πάρει μέσα της οικειοθελώς τον COVID-19. Με πόσους πελάτες θα πάει μέσα σε μερικές μέρες, και πόσους θα έχει μολύνει μέσα σε χρόνο dt; Πολλούς, σίγουρα. Σκέψου τώρα, για παράδειγμα, τι μπορείς να κάνεις αν ρίξεις, ας πούμε, 100 τέτοιες πόρνες μέσα σε μια κινέζικη πόλη... Επιδημία. Και μετά αυτές οι πόρνες ή παίρνουν κάποιο φάρμακο που δεν αφήνει μέσα τους κανένα ίχνος του ιού, ή με κάποιο τρόπο εξαφανίζονται και δεν ξέρει κανείς πού πήγαν.
Για να μη νομίσει κάποιος ότι γίνομαι σεξιστής τώρα, δεν ισχυρίζομαι ότι μόνο γυναίκες εξαπλώνουν τον ιό εσκεμμένα. Το πιθανότερο είναι ότι και άντρες και γυναίκες το κάνουν (αν όντως το σενάριο που υποθέτω έχει κάποια πιθανότητα να αληθεύει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει).
Ένας εναλλακτικός τρόπος εξάπλωσης του COVID-19, ως όπλο, από τους πράκτορες του θανάτου μπορεί να είναι η κλασική μέθοδος τού ρίχνω-κάτι-στο-ποτό-σου. Σε μεγάλες συγκεντρώσεις, πχ, ή ακόμα και σε μικρές, μπορεί κάποιος να ρίξει μια άοσμη, αόρατη σκόνη μέσα στα ποτά η οποία περιέχει τον ιό. Δεν είναι και τόσο δύσκολο. Και αποκεί εξαπλώνεται πια από μόνος του, και δεν ξέρεις τι στο διάολο συμβαίνει ή από πού ήρθε.
Μα, γιατί κάποιοι να κάνουν τέτοιο πράγμα;
Κοίτα, υπάρχουν πολλοί «τρελοί» σ’αυτό τον κόσμο. Και το βάζω μέσα σε εισαγωγικά γιατί το τι θα πει τρελός είναι πολύ υποκειμενική υπόθεση. Υπάρχουν άτομα που δεν τους αρέσει η κοινωνία ή η οικονομία όπως είναι. Υπάρχουν άτομα που αληθινά μισούν αυτό το μοντέλο για διάφορους λόγους. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους ενδιέφερε πόσοι θα πεθάνουν προκειμένου ο κόσμος ν’αλλάξει. Δεν είναι όλοι βολεμένοι μικροαστοί πάνω σ’αυτό τον πλανήτη.
Θέλουν, λοιπόν, να μας σκοτώσουν όλους;
Αυτό, μάλλον, τους είναι αδιάφορο. Απλά θέλουν να δημιουργηθεί τόσο μεγάλο χάος που, μέσα από το χάος, θα γεννηθεί κάτι καινούργιο. Και η πλάκα είναι πως τους κάναμε τη χάρη αμέσως. Κλείσαμε τα πάντα, διαλύσαμε την κοινωνία, χεστήκαμε επάνω μας. Πάω στοίχημα ότι τώρα κάποιος παρακολουθεί τις ειδήσεις από διάφορους σταθμούς ανά τον κόσμο και γελάει και γελάει και γελάει σαν μαλάκας.
Πολλοί έχουν αναφέρει διάφορα ανεπιτυχή αποφθέγματα του Ρούσβελτ τελευταία. Εκείνο που ξεχνάνε είναι το πιο σημαντικό που είχε πει:
The only thing we have to fear is fear itself.
Θες να σ’το πω και με απόφθεγμα από το Dune του Frank Herbert; Fear is the mind-killer.
Θες να σ’το πω και στα ελληνικά; Όταν αρχίσεις να φοβάσαι περισσότερο από το να σκέφτεσαι νηφάλια, την έχεις γαμήσει.
Η κατάσταση είναι δίκοπο μαχαίρι. Αν δεν μπεις σε καραντίνα– συγνώμη, κατάσταση πολιορκίας, φοβάσαι ότι θα σε φάει το τέρας της κορόνας που τριγυρίζει αμολητό και παραφουσκωμένο από τα ΜΜΕ. Αν μπεις σε κατάσταση πολιορκίας και κλειστείς στην τρύπα σου, καταστρέφεις τον εαυτό σου με άλλους τρόπους. Κι αυτό ισχύει είτε όντως υπάρχει σκιερός εχθρός είτε όχι. Είτε είναι βιολογικός πόλεμος είτε όχι.
Εδώ χρειάζεται μια μέση λύση. Μια έξυπνη λύση. Βλέπεις να γίνεται τίποτα το έξυπνο, όμως; Απλά τρέχουν σαν πανικόβλητα κατσίκια. Αυτός δεν είναι νηφάλιος τρόπος αντιμετώπισης.
Μα, όλα αυτά είναι προσωρινά. Θα βρούμε το εμβόλιο και θα νικήσουμε!
Αν ισχύει αυτό το σενάριο που αναφέρω εδώ, το εμβόλιο δεν είναι το τέλος. Είναι απλά η αρχή του πολέμου. Αν φτιάξεις ένα φάρμακο που καταπολεμά τον COVID-19, ο εχθρός σου – που καταφανώς είναι άριστος χημικός – απλά θα αλλάξει λίγο τον ιό και το εμβόλιό σου δεν θα τον πιάνει. Και πάλι τα ίδια! Κλείσιμο των καταστημάτων, χώσιμο σε τρύπες, κατάσταση πολιορκίας – μας κυνηγά άλλο φάντασμα τώρα. Και ξανά θα παίζεις το παιχνίδι του...
Δεν μπορείς να νικήσεις έτσι. Απλά συνεχώς μειώνεις από μόνος σου τις δικές σου δυνάμεις μέχρι που να εξαφανιστείς.
*
Λοιπόν. Το ξαναλέω όπως και στην αρχή: Αυτό είναι απλά ένα υποθετικό σενάριο. Μπορεί να μην ισχύει. Απλώς, βάσει των ενδείξεων που έχουμε, εμένα μού φαίνεται πιθανό ότι θα μπορούσε όλο αυτό να είναι και βιολογικός πόλεμος.
Μακάρι, φυσικά, να μην αληθεύει τίποτα.
31 / 3 / 2020
(Αυτό είναι το πρώτο post που αποφάσισα να γράψω κάτι τελείως σοβαρό για τον Γαμιολοϊό. Έχω αρχίσει να χαλάω...)
Τις τελευταίες μέρες ψάχνω να βρω ό,τι μπορώ για τον COVID-19, γιατί μου έχει κινήσει την περιέργεια. Εξαρχής, από τις πρώτες κιόλας αναφορές σ’αυτό το θέμα, είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά – και δεν ήταν η λοίμωξη. Τα όσα έχω βρει μέχρι στιγμής απλά το επιβεβαιώνουν αυτό. Θα μπορούσα να είχα ψάξει και περισσότερο, αλλά έχω και τα δικά μου πράγματα να κάνω, τα οποία μ’αρέσουν πιο πολύ, οπότε μάντεψε τι πάει δεύτερο.
Ωστόσο, δεν μπορείς παρά αμέσως να παρατηρήσεις το εξής: Ξεκινώντας να κάνεις μια τέτοια έρευνα, βλέπεις ότι βρίσκεις μια σωρεία πληροφοριών που κατά βάση λένε τα ίδια: την κλασική καραμέλα που πουλάνε τα ΜΜΕ, Stay Safe και τα λοιπά. (Δυστυχώς, κανείς δεν λέει επίσης Stay Sane, γιατί ίσως προτιμάνε να μην είσαι σώφρων.) Αν το ψάξεις λίγο περισσότερο το θέμα, μένεις εκεί, στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο και σε κάποιες ηλίθιες συνωμοσιολογικές θεωρίες, όπως ότι ο κορονοϊός προήλθε από τους Κινέζους επειδή τρώνε νυχτερίδες. Αν είναι δυνατόν... (Αν τρώνε νυχτερίδες, τις έτρωγαν από παλιά· γιατί τώρα να εμφανιστεί ο COVID-19 από αυτό το μενού;)
Εκείνο που δεν μπορείς εύκολα να βρεις για τον κορονοϊό (a.k.a. Γαμιολοϊός) είναι διαφορετικές απόψεις και πολιτικούς σχολιασμούς. Κανείς δεν μιλάει στα mainstream media για τέτοια πράγματα. Ακολουθούν τη λογική «κάνε μόκο και Stay Safe» – δηλαδή, κλειδαμπαρωμένος στις πόλεις-φυλακές.
Όμως το θέμα, αυτή τη στιγμή, έτσι όπως έχει εξελιχτεί, είναι περισσότερο πολιτικό απ’ό,τι ιατρικό.
Όσοι διαβάζουν τακτικά αυτό το blog ή το κεντρικό μου website σίγουρα γνωρίζουν ότι δεν μιλάω συχνά για πολιτικά θέματα. Δεν μιλάω σχεδόν ποτέ για πολιτικά θέματα. Και ούτε είμαι με καμιά συγκεκριμένη πολιτική παράταξη. Αν δω κάτι σωστό, είναι σωστό. Αν δω κάτι λάθος, είναι λάθος – όποιος κι αν είναι που κάνει τη μαλακία, αριστερός, δεξιός, ή εξωγήινος, δεν μ’ενδιαφέρει· δεν νομίζω ότι έχουν και πολύ μεγάλες διαφορές αναμεταξύ τους ούτως ή άλλως.
Όταν σχολιάζω πολιτικά θέματα, είναι συνήθως κάτι που θεωρώ σοβαρό. Και αυτή η υπόθεση με τον κορονοϊό είναι, νομίζω, κάτι το πολύ σοβαρό, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για όλο τον κόσμο. Διότι τώρα οι κυβερνήσεις καταργούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ουσιαστικά, καταλύουν το Σύνταγμα. Μα, θα μου πεις, υπάρχει καλός λόγος, έτσι; Όχι, δεν είναι έτσι. Ποτέ δεν υπάρχει «καλός λόγος» για να καταλύεις το Σύνταγμα και τις βασικές ελευθερίες του ανθρώπου. Αυτά γίνονται μόνο όταν παύεις να έχεις δημοκρατία.
Η κυβέρνηση μπορεί να σου ζητήσει να μη βγαίνεις από το σπίτι σου. Δεν μπορεί να σου το επιβάλλει. Γιατί τότε πλέον δεν είναι δημοκρατική κυβέρνηση. Το ίδιο ισχύει και για το λουκέτο στα εμπορικά καταστήματα, και για πολλά άλλα πράγματα.
Σήμερα καθόμαστε πλάι σε μια ωρολογιακή βόμβα. Και δεν εννοώ τον COVID-19. Εννοώ ότι ο κόσμος κάποια στιγμή δεν θα μπορεί πλέον να ανεχθεί να τον καταπιέζουν, θα πεταχτεί έξω, και θα τους κάνει όλους κομμάτια. Αυτή είναι η ωρολογιακή βόμβα.
Πρόσεξε να δεις τι συμβαίνει στην Ελλάδα απλώς. Πόσα θύματα του COVID-19 έχουμε; Λίγο παραπάνω από 1.000 μέχρι στιγμής, αν δεν κάνω λάθος. Αλλά ας πούμε ότι είναι 1.500, εντάξει; Και η χώρα έχει 10.000.000 κατοίκους. Το 1.500 είναι το 0,015% του συνολικού πληθυσμού. Δηλαδή, η κυβέρνησή σου σήμερα σού λέει ότι, επειδή ο ένας-και-μισός στους δέκα χιλιάδες έχει μια λοίμωξη, πρέπει το υπόλοιπο 99,985% του πληθυσμού να βρίσκεται σε μια κατάσταση περιορισμού και ουσιαστικά φυλάκισης μέσα στις ίδιες του τις πόλεις!
Είναι αυτό παραδεκτό; Όχι. Είναι τελείως απαράδεκτο, για οποιονδήποτε λόγο. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Είναι αντισυνταγματικό. Είσαι, ξεκάθαρα, φασίστας όταν κάνεις τέτοιο πράγμα. Δεν έχει σημασία αν οι προθέσεις σου είναι καλές. Δεν έχει σημασία αν το κάνεις για το «κοινωνικό σύνολο» και τέτοιες μπαρούφες. Το κοινωνικό σύνολο είναι το 99,985% του πληθυσμού το οποίο ξεδιάντροπα καταπιέζεις.
Μα, θα μου πεις, επειδή συμβαίνει αυτό δεν έχουμε πιο πολλά κρούσματα!... Έτσι;
Όχι, αλλιώς. Μέτρα πόσα είναι τα κρούσματα στις Η.Π.Α., πχ, ή στην Κίνα και δες πόσο πληθυσμό έχουν. Το ποσοστό είναι παρόμοιο. (Μόλις το μέτρησα τώρα για τις Η.Π.Α., και είναι γύρω στο 0,24% – λίγο πιο πάνω απ’το δικό μας παρότι οι Η.Π.Α. είναι εστία της μόλυνσης ενώ εμείς όχι.)
Εκείνο που συμβαίνει, βασικά, παγκοσμίως είναι ότι, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία ένα πολύ μικρό ποσοστό θυμάτων μιας λοίμωξης, έχουν θέσει υπό περιορισμό τους πληθυσμούς ολόκληρων χωρών!
Παραδεκτό; Όχι. Τελείως απαράδεκτο.
Ίσως να γίνομαι υπερβολικός και «alarmist», που λένε, όπως και άλλοι που ανησυχούν γι’αυτό... Μακάρι. Μακάρι όσοι ανησυχούν να είναι υπερβολικοί και «alarmist». Αλλιώς, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον δεν χρειάζεται να είσαι ο Νοστράδαμος για να προβλέψεις ότι θα χυθεί πολύ αίμα.
Πάρε για παράδειγμα τι είπε ο «αξιότιμος» Πρωθυπουργός μας: ότι τα μέτρα περιορισμού θα ισχύουν μέχρι τις 6 Απριλίου. Θα το τηρήσει; Αν δεν το τηρήσει, μέχρι πότε θα δέχεται ο κόσμος να είναι φυλακισμένος; Και για τα καταστήματα ούτε κουβέντα, φυσικά. Κανείς δεν ξέρει ώς πότε θα μείνουν κλειστά...
Τι θα γίνει με την οικονομία; Θα καταρρεύσει τελείως μετά από αυτό;
Τι θα γίνει με τις διάφορες δουλειές του κόσμου εκτός απ’το να παίρνει γάλα και ψωμί; Οι άνθρωποι δεν ζούνε για να τρώνε και να κοιμούνται. Δεν είναι ζώα στη μάντρα.
Βλέπεις τον κόσμο ουρά έξω από τα σουπερμάρκετ και σου θυμίζουν ανθρώπους που, σε άλλες εποχές, περίμεναν το συσσίτιό τους. Θέλουμε να φτάσουμε εκεί;
Πότε θα αρχίσουν κάποιοι να τρελαίνονται από τον πολύ εγκλεισμό και την τρομοκρατία των ΜΜΕ;
Και πρόσεξε τώρα ποιο είναι το αστείο: Τα λέει αυτά κάποιος σαν εμένα που είναι κατά βάση σπιτόγατος, γιατί το βρίσκει πιο διεγερτικό να ασχολείται με διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα στο σπίτι του από το να τριγυρίζει άσκοπα σε καφετέριες. Ωστόσο, είμαι επίσης από τους ανθρώπους που όταν κάνουν βόλτα βαδίζουν 10 και άνω χιλιόμετρα μέσα στην πόλη με τυχαίο τρόπο· κι αν θέλω τώρα να το κάνω αυτό, θα πρέπει να βρω μια πολύ καλή δικαιολογία και, συγχρόνως, καλού-κακού, να προσέχω να αποφεύγω τις περιπολίες σαν να είμαι μέσα σε ταινία του Carpenter. Και μιλάμε ότι ακόμα έχουμε δημοκρατία;
Γενικά, πάντως, δεν μπορώ να πω ότι προσωπικά η καραντίνα μ’έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα. Προσωπικά. Αλλά εδώ το θέμα δεν είναι μόνο προσωπικό...
Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά έχω ήδη πει πολλά και ο χρόνος τρέχει. Παραθέτω δύο links που βρήκα τελευταία τα οποία έχουν ενδιαφέρον γιατί είναι διαφορετικές απόψεις σε σχέση με τις επαναλαμβανόμενες καραμέλες των ΜΜΕ (τα οποία πάντα πρέπει να αμφισβητείς ότι σου λένε την αλήθεια, ή όλη την αλήθεια, ή την αλήθεια όπως όντως είναι).
Αυτό το link οδηγεί σε ελληνική σελίδα.
Αυτό το link οδηγεί σε αγγλική σελίδα.
Και τα δύο έχουν ενδιαφέρον. Και στις επόμενες Επιλογές στο κεντρικό μου website θα έχω ολόκληρο αφιέρωμα με ένα σωρό συνδέσμους που έχω ώς τώρα συγκεντρώσει για τον COVID-19 – και, όχι, δεν οδηγούν όλοι σε σελίδες με εναλλακτικές απόψεις για τον κορονοϊό· είναι μια όσο το δυνατόν πιο πλήρης εικόνα – κάτι που τα ΜΜΕ, είτε στο Διαδίκτυο είτε έξω από αυτό, αποφεύγουν να κάνουν σαν να έχουν κάτι να κρύψουν.
Όμως η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να γράφω αυτό το post επειδή ήθελα να αναφέρω μια δική μου θεωρία για τον COVID-19 – για το τι μπορεί να συμβαίνει μαζί του. Φυσικά, δεν έχω αποδείξεις. Έχω όμως ενδείξεις. Και είναι το καλύτερο που μπορείς να έχεις έτσι όπως είναι η κατάσταση σήμερα. Είναι ακόμα ένα σενάριο, το οποίο όμως δεν έχω δει ώς τώρα να αναφέρει κανένας άλλος, και, για να είμαι ειλικρινής, μου κάνει κάποια εντύπωση.
Αλλά αυτό το post έχει ήδη καταντήσει πολύ μεγάλο και ο χρόνος μου δεν είναι άπειρος και τυχαίνει να τον εκτιμώ περισσότερο από άλλα πράγματα. Οπότε, το σενάριο αυτό θα το γράψω σε επόμενο post. Αύριο, πιθανώς, αν ακόμα δεν με έχει σκοτώσει ο Γαμιολοϊός.
(Hint: έχει σχέση με βιολογικό πόλεμο.)
30 / 3 / 2020
Πριν από κάμποσο καιρό είχα βρει αυτό το απόφθεγμα κάπου στο Διαδίκτυο. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι πού. Αλλά έχει ενδιαφέρον από διάφορες απόψεις. Το κάνω απλά copy/paste, ακόμα και μαζί με τα τυπογραφικά του λάθη (αν μη τι άλλο, ο δαίμων του τυπογραφείου είναι ένας σουρεαλιστικός δαίμων από μόνος του). Χρόνος για μετάφραση στα ελληνικά δεν υπάρχει.
Jim Morrison’s Surrealist Method
Jim Morrison’s art was greatly influenced by surrealism. The concept of using art to help people get in touch with their subconscious excited him. To understand his lyrical and poetic imagery on the first album is necessary to grasp at least the basic principles of surrealist art. Loosely described, surrealism, which rejects traditional values and beliefs, attempts to express the subconscious mind by presenting images in a random rather than ordered path. The idea is that by avoiding traditional concepts of order the surrealist allows his subconscious to flow free through his art. But the surrealists carry it much further than that as C. W. Mills describes in Surrealism in Art:
“The objective of surrealism was infinite expansion of reality as a substitute for the previously accepted dichotomy between the real and the imaginary. Acknowledging the human need for metaphysical release, the surrealist believed that through the cultivation of the miracles of objective chance, through the mystic of eroticism, through the diverting of objects from their familiar functions and surroundings, through a more cosmic perspective of life on this and finally through the alchemy of language that would learn to express this more dynamic reality, man might be able to satisfy his thirst for the absolute within the confines of his counted number of heartbeats.”
The disorder of surrealism is only on a superficial level. The true surrealists attempt to get in touch with what they consider the ultimate order contained within their subconscious. it is the seeking of order through disorder or reality through illusion. The surrealists believed that creating without a conscious order allowed the subconscious to dominate. Poets call this “poetic impulse” and Socrates said of inspired poets:
“All great poets, epic as well as lyric, compose their beautiful poems not by art, but because they are inspired and and possessed, Lyric poets are not in their right mind when composing their beautiful strains. For the Poet is a light and winged and holy thing, and there is no invention in him until he as been inspired and is out of his senses, and the ind is no longer in him. When he has not attained to this state, he is powerless and is unable to utter his oracles.”
The surrealist assumes that art that flows directly from the subconscious must be of a higher, more spiritual order. To define a man’s place in the cosmos through words, poems, and stories, the surrealist believes man has to totally lose himself in the process.
Whatever one can say about surrealism and Jim Morrison,s method toward revelation, there are only two statements that matter. the first is that, through him, surrealism influenced millions of others and the second is that it ultimately destroyed him.
Excerpts: Break on Through: The Life and Death of Jim Morrison by James Riordan & Jerry Prochnicky
28 / 3 / 2020
Πριν από κανένα μήνα, όταν η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας ήταν στις αρχές της, και πάλι δεν έβλεπες πολύ κόσμο στον δρόμο – αλλά δεν ήταν ακόμα κλειδωμένα τα καταστήματα ούτε η Αστυνομία σε κυνηγούσε όταν πήγαινες στον φούρνο – ένας περίεργος τύπος έδινε κάτι φυλλάδια. Ήταν κάπου στο κέντρο της Αθήνας· δεν λέω πού ακριβώς, για προφανείς λόγους. Έδωσε ένα φυλλάδιο και σ’εμένα. Ή, μάλλον, δύο. Ολόκληρο το μήνυμά του δεν χωρούσε σε ένα.
Και είναι από τα πιο περίεργα πράγματα που έχω δει τον τελευταίο καιρό – ναι, συμπεριλαμβανομένου και του γαμιολοϊού. Παραθέτω παρακάτω και τις δύο σελίδες σκαναρισμένες. Αν θες να τις δεις πιο μεγάλες, μπορείς να κλικάρεις επάνω τους.
Νομίζεις ότι είναι κάτι που βγήκε από βιβλίο μου, ή, μάλλον, από βιβλίο του Thomas Pynchon. Σίγουρα μοιάζει με κάτι από άλλη εποχή. Από το ’60, ίσως, ή το ’70.
Σημειώστε τα εξής: Δεν τον ξέρω τον τύπο που μου έδωσε αυτά τα φυλλάδια, ούτε έχω κανέναν σκοπό να προωθήσω το μήνυμά του. Για να είμαι ειλικρινής, τις μισές φορές δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να θέλει να πει. Παραθέτω αυτές τις δύο σελίδες απλά και μόνο ως κάτι το αξιοπερίεργο. Το Παράδοξο που ήρθε να σπάσει την καλογυαλισμένη βιτρίνα της ψεύτικης «πραγματικότητας».


Τροχοκαταφύγια; Τροχοφόρα κτήρια; Τεχνητά δέντρα; Εμπορικά κέντρα μέσα σε τεχνητά αυτοποτιζόμενα δάση;
Δε θα ήθελες να ζεις σ’ένα τέτοιο σκηνικό; Απλά λέω...