Είμαι εμπειρικός τύπος. Αν δεν έχω ο ίδιος την εμπειρία κάποιου πράγματος – δεν το έχω δει μπροστά μου, πχ – κατά κανόνα δεν το πιστεύω. Ή, ακόμα κι αν το πιστεύω, πάντα κρατάω μια πισινή ότι μπορεί και να μην είναι ακριβώς έτσι, γνωρίζοντας πόσο υποκειμενική υπόθεση είναι ουσιαστικά η «πραγματικότητα».

Όπως είχα γράψει σε προηγούμενο post, δεν κάνω μικρούς περιπάτους· όταν βγαίνω να βαδίσω βαδίζω 10+ χλμ κατά κανόνα. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες δεν το είχα κάνει καθόλου αυτό, εν μέρει λόγω της απαγόρευσης (δεν ήθελα να πληρώσω χωρίς κεράτου κέρατο 150 ευρώ) εν μέρει λόγω του ότι ο καιρός ήταν χάλια (αν ο καιρός ήταν καλύτερος, ίσως να τα είχα γράψει όλα στ’αρχίδια μου και να είχα βγει). Και είχα αρχίσει να παίρνω ανάποδες, γιατί δεν μ’αρέσει να αισθάνομαι σαν φυλακισμένος μέσα στην ίδια μου την πόλη.

Τώρα, αύξησαν το πρόστιμο – το τριπλασίασαν αν δεν κάνω λάθος – αλλά ο καιρός ήταν καλός, και φαίνεται πως όσο πηγαίνει θα γίνεται καλύτερος. Είπα, λοιπόν: Να πάνε να γαμηθούνε οι πάντες. Θα βγω να βαδίσω μέσα στη μισή Αθήνα είτε είναι έρημη είτε όχι, είτε μου ρίξουν πρόστιμο είτε όχι.

Για καλό και για κακό έγραψα ένα χαρτί με μια πολύ καλή δικαιολογία για τον περίπατό μου, πιστεύοντας ότι μόνο κάποιος παλαβός δεν θα το θεωρούσε έγκυρο. Αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα πέσεις επάνω σε κάποιον παλαβό, έτσι βγαίνοντας ήμουν αρκετά προσεχτικός. Βάδιζα αποφεύγοντας τις βασικές αρτηρίες και προτιμώντας τους μικρούς, μπλεγμένους δρόμους όπου και γνωρίζω πολλά «μονοπάτια», ούτως ή άλλως, τόσα χρόνια που κάνω αστική περιπλάνηση. Συγχρόνως, είχα πάντα το νου μου για περιπολίες: κοίταζα μακριά, και μέσα σε σχετικά άδειους δρόμους, οι αστυνομικοί αμέσως ξεχωρίζουν. Είχα υπόψη μου ότι θα τους δω προτού με δουν και, άρα, θα τους αποφύγω σε κάθε περίπτωση. Το είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου.

Οφείλω να πω ότι η ελληνική αστυνομία, αυτή τη συγκεκριμένη φορά, με απογοήτευσε πολύ ευχάριστα. Δεν υπάρχουν περιπολίες στους δρόμους. Τουλάχιστον, όχι στους μικρούς δρόμους, γιατί, όπως είπα, απέφευγα τις βασικές αρτηρίες. Ή, αν γίνονται κάποιες περιπολίες, είναι ελάχιστες και σε συγκεκριμένα σημεία. Βάδισα πάνω από 10 χιλιόμετρα, έκανα έναν πραγματικά τεράστιο περίπατο, αναζητώντας αστυνομικούς. Άλλες φορές τούς βλέπω τυχαία μπροστά μου σε κουλές στιγμές. Τώρα, τους έψαχνα και δεν τους έβρισκα. Δεν κάνω πλάκα. Δεν έψαχναν αυτοί εμένα· έψαχνα εγώ αυτούς.

Μόνο, σε κάποια στιγμή, πέρασαν δύο αστυνομικές μοτοσικλέτες από μπροστά μου όταν ήμουν κοντά σ’ένα νοσοκομείο.

Αλλά, επειδή και τις ίδιες μου τις εμπειρίες έχω, κάπου-κάπου, την τάση να τις αμφισβητώ, θα το πω κι αυτό: Ίσως να ήταν τυχαίο· ίσως να ήμουν εξωφρενικά τυχερός. Ή, ίσως τα «μαγικά» μου να είχαν πιάσει καλύτερα απ’ό,τι νόμιζα και να είχα γίνει «αόρατος». Ή, ίσως να έτυχε απλά και μόνο εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα να μην είχε παρά ελάχιστους αστυνομικούς στους δρόμους.

Πάντως, ακόμα κι αν θεωρήσεις ότι ισχύει κάτι από αυτά εν μέρει, πάλι οι περιπολίες δεν μπορεί να είναι και τόσες πολλές, αλλιώς κάτι θα είχα δει έχοντας διασχίσει τη μισή Αθήνα βαδίζοντας. Αλλά δεν είδα τίποτα. Περίμενα ότι λογικά κάποιοι αστυνομικοί κάπου θα με σταματούσαν. Όμως όχι μόνο κανείς δεν με σταμάτησε· δεν τους είδα καν!

Εκείνο που, βασικά, περίμενα ήταν να υπάρχει περιπολία κάθε 5 τετράγωνα και να πρέπει να βρεις κάποιο έξυπνο τρόπο να την αποφύγεις – οπότε και κάποτε κάποια περιπολία θα έπεφτε πάνω σου εκτός αν είσαι ο σπάιντερμαν.

Αλλά δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες περιπολίες στους δρόμους. Οι δρόμοι είναι έρημοι. Είναι τελείως άδειοι. Πού και πού βλέπεις κανένα όχημα να περνά, ή κανέναν μοναχικό διαβάτη, ή δύο άτομα μαζί, ή κάποιον που βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Είναι σαν πόλη-φάντασμα.

Τελικά, η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας δεν είναι 100% χούντα – όχι αφού μπορείς να βαδίσεις 10+ χλμ χωρίς να σε σταματήσει κανένας, χωρίς καν να χρειάζεται να αποφύγεις περιπολίες. (Και, όπως είπα, είχα μαζί μου χαρτί με καλή δικαιολογία, και απλά μια βόλτα έκανα μόνος μου, όχι κανένα κακούργημα. Αλίμονο αν πια κάνουν και τη βόλτα κακούργημα. Αλλά είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα βολτάρω χωρίς να με σταματήσει κανένας. Είχα πει ότι είμαι μέσα σε ταινία του Carpenter. Escape from Athens.) Τα μέτρα, προφανώς, υπάρχουν, υπάρχει το πρόστιμο αν σε πιάσουν – το οποίο είναι εξωφρενικά και παράλογα βαρύ – αλλά τα μέτρα δεν εφαρμόζονται και τόσο δρακόντια όσο εγώ τουλάχιστον περίμενα.

Η χούντα είναι, τελικά, μόνο 70% χούντα. Αναιρώ το 30% από τις βρισιές που είχα ρίξει στους πειρατές που μας διοικούν. Αλλά κατά τα άλλα εξακολουθώ να διαφωνώ με το γενικό κλείσιμο καταστημάτων και την κατάλυση του Συντάγματος.

Όταν πέρασα από το κέντρο της Αθήνας, εκεί είδα όντως κάποιους αστυνομικούς – πολύ περισσότερους απ’ό,τι αλλού – αλλά, και πάλι, όχι τόσους πολλούς όσους θα περίμενα, και μπορούσες εύκολα να τους αποφύγεις και να μη σε δουν. Αν και δεν νομίζω ότι πραγματικά υπήρχε λόγος γι’αυτό. Δεν πρόσεξα να σταματάνε κανέναν, ούτε μία φορά. Ίσως απλά να μην έτυχε. Μόνο η δημοτική αστυνομία πρέπει να με είδε γιατί στεκόταν μπροστά από ένα κατάστημα στο οποίο έπρεπε να μπω. Αλλά ούτε αυτοί με σταμάτησαν, ούτε κανέναν άλλο σταματούσαν.

Αρχίζω να αναρωτιέμαι κατά πόσο ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις ελέγχων για τις οποίες ακούς στο Διαδίκτυο είναι τελικά urban legends ή διαδίδονται για διάφορους λόγους αλλά δεν έχουν άμεση σχέση με την πραγματικότητα – τουλάχιστον όχι με τη δική μου πραγματικότητα. Είναι, ίσως, κι αυτό ακόμα ένα μέρος της γενικής κορονοπαράνοιας που έχει επικρατήσει.

Αλλά ο κόσμος ανησυχεί. Ανησυχεί πολύ. Και δικαιολογημένα. Παρότι οι δρόμοι ήταν άδειοι, όλο και κάποιον μπάνιζες. Σε μια στιγμή, από μια γειτονιά όπου περνούσα, ένας γέρος είπε σ’έναν άλλο γέρο:

«Ε, τι γίνεται;»

«Μένουμε σπίτι,» του απάντησε ο άλλος.

«Και πού θα πάει αυτό, ρε φίλε;»

«Τώρα μένουμε σπίτι.»

«Ναι, αλλά πού θα πάει όλο αυτό;»

«Μένουμε σπίτι.»

(Κάπου πρέπει να είχε κολλήσει η βελόνα...)

Περνώντας από την Πλάκα (την οποία πρώτη φορά στη ζωή μου είδα σαν urban wasteland – όπως και την υπόλοιπη πόλη), ένας τύπος που ήταν μέσα σ’ένα κατάστημα όπου έκαναν επισκευές έλεγε: «Πρώτη φορά συμβαίνει τέτοιο πράγμα. Πρώτη φορά...» (Ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν κι εγώ, δηλαδή.)

Κοντά σε ένα πάρκο, μια γυναίκα έκανε βόλτα τον σκύλο της. Μιλώντας σε κινητό, έλεγε: «Έλα, ρε μάνα, βγες έξω λίγο να σε δει ο ήλιος, να πάρεις και βιταμίνη μπε! Τι κάνετε πια εσύ και η Ευτέρπη συνέχεια κλεισμένες εκεί μέσα; Βαμπίρ είστε;»

Τρομαχτική σκέψη...

*

Επόμενο post: Ο Κυνηγός του Κορονοϊού.

(Ναι, είχα έμπνευση τελευταία και έγραψα δύο, αλλά είπα να μην τα ανεβάσω συγχρόνως.)

Stay Tuned.

Αλλά κυρίως, Stay Sane εν μέσω μαζικής υστερίας.

 

Τα σημερινά δεδομένα Γαμιολοϊού για την Ελλάδα (από αυτό το εκλεκτό site): Κρούσματα 1.832· Νεκροί: 81· Ανάρρωσαν: 269.

Αξιοσημείωτο ότι φαίνεται να αναρρώνουν σχετικά γρήγορα. Με άλλες γρύπες και πνευμονίες αργούν περισσότερο, ειδικά χωρίς φάρμακα. Τα κρούσματα αυξήθηκαν ξανά (την τελευταία φορά που τα είχα τσεκάρει ήταν 1.735)· αυτό λέει κάτι για την «επιτυχία» των παρανοϊκών μέτρων της κυβέρνησης.

Ξέρεις τι ποσοστό του πληθυσμού είναι το 1.832; 0,01832%. Δηλαδή, ο ένας-κόμμα-οκτώ στους 10.000 έχει τον ιό.

Τροφή για σκέψη.

*

Κι άλλη τροφή για σκέψη:

Εσείς που έχετε τρομάξει από τον Γαμιολοϊό, πόσους ανθρώπους ξέρετε πού να είναι μολυσμένοι; Πόσους ανθρώπους ξέρετε που ξέρουν κάποιον τουλάχιστον που είναι μολυσμένος;

Τι; Κανέναν;

Μέχρι στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία, όταν μιλούσαμε για λοιμούς, το γνώριζες ότι υπάρχει λοιμός επειδή ήξερες ανθρώπους που έχουν όντως αρρωστήσει, ή τουλάχιστον ήξερες κάποιον που ήξερε κάποιον που έχει αρρωστήσει.

Σήμερα, αφεντικό, ποιος σου λέει ότι έχουμε πανούκλα; Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, και τα websites που έχουν όλα τα μεγάλα ΜΜΕ στο Διαδίκτυο.

Εν ολίγοις, απλά σου λένε ότι έχει πέσει πανούκλα. Δεν το ξέρεις ότι έχει πέσει πανούκλα. Εσύ δεν έχεις δει τίποτα, δεν έχεις ελέγξει τίποτα. Ακόμα κι αν όλα αυτά ήταν μια γιγάντια φάρσα, εσύ πάλι θα τους πίστευες, πάλι θα σε τρομοκρατούσαν, πάλι θα κλεινόσουν στο σπίτι σου ακόμα κι αν δεν είχαν οι παλαβοί που μας διοικούν κάνει γενικό lockdown ολόκληρης της επικράτειας που μέχρι κι ο Πατακός θα φοβόταν να κάνει.

Σ’το λένε και το χάφτεις...

Ακόμα κι αν υπάρχει ο κορονοϊός (κι ας πούμε ότι όντως υπάρχει παρότι ούτε εγώ ξέρω κανέναν που να τον έχει, ούτε ξέρω κανέναν που να ξέρει κανέναν που να τον έχει), τα ΜΜΕ δεν γνωρίζεις ότι σου λένε όλη την αλήθεια. Μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο εδώ το οποίο σου κρύβουν (όπως η υπόθεσή μου για βιολογικό πόλεμο). Ή μπορεί να σου λένε ότι υπάρχουν λιγότερα θύματα ενώ υπάρχουν περισσότερα. Ή μπορεί να σου λένε ότι υπάρχουν περισσότερα θύματα αλλά να υπάρχουν λιγότερα. Ή μπορεί να μη σου λένε ολόκληρη την αλήθεια για τα θύματα, όπως πχ αν έπασχαν και από άλλες ασθένειες.

Όμως όλα αυτά δεν έχουν σημασία για εσένα, έτσι; Δεν πρόκειται ποτέ να πας να τα ελέγξεις, να δεις αν όντως αληθεύουν, να ψάξεις τι στο διάολο συμβαίνει. Απλά πιστεύεις αυτά που σου λένε και... #ΜένουμεΣπίτι και τέτοιες μαλακίες... κάνε μόκο και Stay (the fuck) Safe... και διάβασε και κάνα βιβλίο, ρε μάστορα. Μην το διαβάζεις άλλες φορές, δεν πειράζει, δεν χρειάζεται να διαβάζεις βιβλία άμα δεν σου λένε πως έχει πέσει πανούκλα – αλλά άμα σου λένε πως έχει πέσει πανούκλα να κάθεσαι και να διαβάζεις. Μόνο τότε.

Ε, αφού υποτίθεται πως διαβάζεις, διάβασε και τα πιο γαμάτα, ανατρεπτικά βιβλία φαντασίας στην Ελλάδα τα οποία είναι, παρεμπιπτόντως, και τελείως δωρεάν. (Κι άμα φιλοτιμείσαι ρίξε, προαιρετικά, και κάνα ευρώ προς τη μεριά μου. Ακόμα κι οι συγγραφείς δεν ζούνε μόνο με αέρα εν μέσω πανούκλας.)

*

Ο φόβος σου σε σκοτώνει πριν από τον κορονοϊό.

Η ανελευθερία είναι χειρότερη από τον θάνατο.

Μεθαύριο, είτε έχει πια Γαμιολοϊό είτε όχι, θα θυμούνται ότι εύκολα δέχεσαι να κάνεις ό,τι σου λένε. Θα θυμούνται ότι το μόνο που πρέπει να κάνουν για να μετατρέψουν τις πόλεις σε φυλακές είναι να βγει κάποιος μαλάκας και να φωνάξει «ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ!» είτε όντως υπάρχει κορονοϊός είτε όχι. (Ο βοσκός που φωνάζει Λύκος! χωρίς να βλέπει λύκο...)

*

Χτες το ΠΑΜΕ έκανε (δικαιολογημένα) συγκέντρωση. Αναρωτιέμαι αν η Αστυνομία έριξε πρόστιμο σε όλους αυτούς που βγήκαν στον δρόμο...

Θα το έχω υπόψη, κι αν ποτέ αστυνομικός μού πει να πληρώσω πρόστιμο επειδή είμαι στον δρόμο θα του φέρω ένα πρόστιμο στο κεφάλι κι ας με πάνε φυλακή μετά. Θα γίνω κορονοήρωας.

 

Σύμφωνα με αυτό το εκλεκτό site, τα κρούσματα από COVID-19 στην Ελλάδα έχουν φτάσει τα 1.735. Δηλαδή, υπερ-τριπλασιάστηκαν από τότε που η κυβέρνηση πήρε τα γελοία, παρανοϊκά μέτρα για κλείσιμο των πάντων στη χώρα και γενικό εγκλεισμό των πολιτών.

Δηλαδή, τα κουλά μέτρα τους ουσιαστικά έχουν αποτύχει τελείως. Κι αν νομίζεις ότι μπορούσαμε να είχαμε περισσότερα θύματα αν δεν είχαν πάρει τέτοια μέτρα, ρίξε μια ματιά στα στατιστικά δεδομένα παγκοσμίως και ξανασκέψου το. Τα μέτρα αυτά είναι ανόητα. Δεν βοηθάνε στην καταπολέμηση του ιού· αν θέλει κάποιος να παραβεί την καραντίνα μπορεί εύκολα να την παραβεί γράφοντας ψέματα στο χαρτί του (πράγμα πολύ δύσκολο να ελεγχθεί)· και οδηγούμαστε γενικά σε ένα βάραθρο, από άποψη ελευθερίας, κοινωνικής συνοχής, και οικονομίας.

Αν είχαν λίγο γαμημένο φιλότιμο επάνω τους, θα έβγαινε κάποιος από αυτούς τους παλιάτσους και θα ζητούσε συγνώμη από τον κόσμο που πήραν τόσο ανεπιτυχή μέτρα, τα οποία τον ταλαιπώρησαν άσκοπα και, παράλληλα, ο κορονοϊός εξαπλώθηκε.

Αντί να το κάνουν αυτό, τι κάνουν; Τους άρεσαν οι ώς τώρα ανοησίες τους και είπαν να πάρουν ακόμα πιο αυστηρά μέτρα! Γιατί, ξέρεις, όσο πιο δυνατά και άγρια μαστιγώνεις ένα ψόφιο άλογο τόσο πιο γρήγορα θα το κάνεις να τρέξει... σωστά; Μόνο αν είσαι ηλίθιος.

Μπορεί κανείς να δει τη σημερινή χυδαιότητά τους από εδώ.

Φοβήθηκαν το Πάσχα. Το Πάσχα είναι τρομαχτική υπόθεση. Για φαντάσου...

*

Εγώ, έτσι για να περνά η ώρα, θα γράψω εδώ μερικά μέτρα που θα μπορούσαν να πάρουν τα οποία ίσως όντως να είχαν κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα στην καταπολέμηση επιδημίας χωρίς να διαλύουν κοινωνίες και να ερημώνουν πόλεις.

Το ξέρω, φυσικά, πως ακόμα κι αν υποθέσεις ότι τα διάβαζε κάποιος από αυτούς, μάλλον δεν θα τα εφάρμοζαν. Εφαρμόζουν μόνο ό,τι τους λένε τα τσιράκια τους ή τα αφεντικά τους. Αλλά εγώ θα τα γράψω ούτως ή άλλως. Κι αν κανείς νομίζει ότι μπορεί να τα προωθήσει εκεί όπου ίσως θα μπορούσε να γίνει κάτι, είναι ευπρόσδεκτος να το κάνει.

Αντί να κόβεις το χέρι σου όταν σε πονά, μπορείς απλά να βάλεις κάτι για να σου περάσει ο πόνος, ή ακόμα και να μάθεις να αγνοείς τον πόνο.

Αντί να διαλύεις κοινωνίες και να ερημώνεις πόλεις επειδή το 0,016% του πληθυσμού έχει μια λοίμωξη, μπορείς, καλύτερα, να κάνεις τα εξής:

 

Α) Ο πιο επικίνδυνος δημόσιος χώρος είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς. (Ναι, ακόμα και σήμερα, με τα ανεπιτυχή μέτρα γενικής διάλυσης, γιατί υπάρχουν πολλοί που αναγκαστικά τα χρησιμοποιούν για να πάνε στη δουλειά τους.) Όσοι επιβαίνουν σε ΜΜΜ να υποχρεούνται να φοράνε μάσκες και γάντια, αλλιώς να μην τους επιτρέπεται η πρόσβαση. Εναλλακτικά, κι αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα από το δημόσιο, να τους δίνονται δωρεάν μάσκες μίας χρήσης (κλειστές σε ζελατίνα, φυσικά) και γάντια.

Β) Όλοι οι υπάλληλοι στα ταμεία να φοράνε υποχρεωτικά μάσκες και γάντια, για τη δική τους υγεία (αφού συνεχώς έρχονται σχετικά κοντά με πολύ κόσμο) αλλά και για όλων των άλλων.

Γ) Όσοι μπαίνουν σε νοσοκομείο να φοράνε υποχρεωτικά μάσκα και γάντια. Αν δεν τα έχουν μαζί τους, να τους δίνονται δωρεάν. (Είχε τύχει να πάω σε νοσοκομείο τελευταία και άλλοι να φορούσαν μάσκες άλλοι όχι – ενώ εγώ, που γενικά αρνούμαι να ντυθώ σαν να έχουμε απόκριες, εκεί φορούσα και μάσκα και γάντια, γιατί... ξέρεις, είναι νοσοκομείο. Δεν είναι πιο επικίνδυνος ο δρόμος από το νοσοκομείο· το ανάποδο ισχύει. Και για εσένα και για τους άλλους.)

Δ) Να γίνονται συνεχόμενα περιπολίες από αστυνομικούς ώστε να παρατηρούν πού γίνονται συγκεντρώσεις, κι αν δουν καμία να τη διαλύουν με ειρηνικό τρόπο, ή απλά να ζητάνε από τον κόσμο να διατηρεί αποστάσεις. Όχι πρόστιμα ή ροπαλιές, φυσικά.

Ε) Με τις εκκλησίες να ισχύει ό,τι και για τα νοσοκομεία, λόγω στενότητας του χώρου και συγκέντρωσης πολλών ατόμων εκεί. Εξυπακούεται πως η θεία μετάληψη να μην επιτρέπεται.

ΣΤ) Τα εμπορικά καταστήματα να είναι όλα ανοιχτά αλλά με περιορισμό στο πόσοι πελάτες επιτρέπεται να είναι μέσα ανά πάσα στιγμή, κι επίσης βλ. παραπάνω, στο Β, για μάσκες στα ταμεία.

 

Τα μέτρα αυτά δεν είναι εξαντλητικά· ίσως θα μπορούσε να παρθεί και κάτι ακόμα, αν και τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα επιπλέον. Αν εφαρμόζονταν θα είχες μια πόλη που κινείται και συγχρόνως είναι ασφαλής. Με τα γενικά μέτρα εγκλεισμού που εφαρμόζονται μέχρι στιγμής δεν καταπολεμούν αποτελεσματικά τον ιό και, παράλληλα, οδηγούμαστε σε ένα χαντάκι, πολύ βαθύ και πολύ σκοτεινό.

 

Δεν κάνω μικρές βόλτες. Όταν κάνω βόλτα βαδίζω 10+ χλμ με τυχαίο τρόπο μέσα στην πόλη. Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά βαδίζω στη μισή Αθήνα πάνω-κάτω. (Αν δεν κάνω λάθος το Λεκανοπέδιο Αττικής είναι ~30 χλμ απ’άκρη σ’άκρη.) Περνάω από πολλούς δρόμους, και βλέπω διάφορα πράγματα. (Από πού νομίζεις ότι πήρα και τόσες ιδέες για τις Θυγατέρες της Πόλης; Εντάξει, δεν βλέπω και «πολεοσημάδια» – όχι όταν είμαι νηφάλιος· κι όταν βαδίζεις, πάντα πρέπει να είσαι νηφάλιος. Έχω υπόψη μου να γράψω κι ένα άρθρο για την αστική περιπλάνηση: το έχω υπόψη μου εδώ και 2-3 χρόνια, και όλο κάτι άλλο προκύπτει κι ακόμα να το γράψω.) Γνωρίζω περίεργα «μονοπάτια», παρατηρώ πώς κινείται ο κόσμος, ξέρω πού μπορείς να βρεις πιο φτηνά τσιγάρα, πού έχουν την καλύτερη σπανακόπιτα, ποιες λαϊκές είναι πιο πλούσιες σε καλά προϊόντα. Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι μαλάκες που παίρνουν τις αποφάσεις για να κλείνουν καταστήματα και να απαγορεύουν τη μετακίνηση έχουν ποτέ στη ζωή τους βαδίσει πάνω από 2-3 χλμ από το σπίτι τους. Πάω στοίχημα ότι ξέρω τους δρόμους της Αθήνας πολύ πιο καλά από αυτούς.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να αναφέρω τι είχα δει τις ημέρες προτού πέσει η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας, δηλαδή ξεκινώντας πριν από κανένα μήνα περίπου. Μιλάμε για συνολικά τρεις περιπάτους, αν δεν με γελά η μνήμη.

Πρώτος Περίπατος

Ήταν οι μέρες που είχε αρχίσει ν’ακούγεται ο κορονοϊός αλλά η παράνοια δεν ήταν ακόμα εξαπλωμένη. Λέγανε πως υπήρχαν 2-3 θύματα και στην Ελλάδα. Η κίνηση ήταν φυσιολογική, αν και κάπου-κάπου έβλεπες και κάνα ζόμπι με μάσκα και γάντια. Αλλά ούτως ή άλλως ακόμα και παλιά μπορεί να έβλεπες κάνα ζόμπι με μάσκα και γάντια. Οπότε, το συμπέρασμα είναι: τίποτα το τρομερά αξιοσημείωτο, πέρα από μερικές τυχαίες κουβέντες που μπορεί να άκουγες στον δρόμο σχετικά με τον παράξενο ιό.

Δεύτερος Περίπατος

Τώρα η παράνοια ήταν εξαπλωμένη σε μεγάλο βαθμό. Δεν ήταν ακόμα κλειστά τα μαγαζιά, λειτουργούσαν κανονικά, αλλά ο κόσμος ήταν τρομερά λίγος απ’όπου κι αν περνούσες. Πέρασα από αρκετές συνοικίες της Αθήνας και πουθενά δεν είχε κόσμο. Συνωστισμός δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια παρά μόνο στα ΜΜΜ, κι ακόμα κι εκεί σε μικρό βαθμό. Μπορεί να έβλεπες κανέναν άνθρωπο στις καφετέριες, αλλά δεν ήταν ο ένας κοντά στον άλλο. Και, για να είμαι ειλικρινής, η πόλη ήταν αρκετά έρημη. Τότε νομίζω τράβηξα και αυτή τη φωτογραφία. Η ενημέρωση (τρομοκρατία;) των ΜΜΕ τούς είχε επηρεάσει βαθιά και οι περισσότεροι προτιμούσαν να μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους.

Αυτό ήταν μια κανονική καραντίνα. Δε νομίζω ότι χρειαζόταν τίποτ’ άλλο πέρα από αυτό. Και να ήθελες να κολλήσεις τον ιό – ή οποιονδήποτε ιό – πάω στοίχημα ότι θα ήταν φοβερά δύσκολο.

Το μόνο μέτρο που λογικά θα μπορούσε να παρθεί επιπλέον ήταν να γίνονται κάποιες περιπολίες ώστε να εντοπίζονται πιθανές συγκεντρώσεις όπου συνωστίζεται ο κόσμος και τότε κάποιος να σπεύδει να τις διαλύει – υπό την έννοια τού να τους πει να κρατάνε κάποιες αποστάσεις, όχι να ρίχνει ροπαλιές. Επιπλέον, στα καταστήματα θα μπορούσε να μπει το μέτρο για τον μέγιστο αριθμό πελατών στο εσωτερικό, και οι υπάλληλοι να φοράνε μάσκες και γάντια.

Τίποτα περισσότερο δεν υπήρχε κανένας λόγος να υφίσταται.

Αλλά αυτό δεν έφτανε για τους παρανοϊκούς κορονοβλαβείς...

Τρίτος Περίπατος

Οι παλαβοί που μας διοικούν είχαν μόλις κλείσει όλα τα εμπορικά καταστήματα πέρα από αυτό που είναι για είδη πρώτης ανάγκης. Η ερημιά ήταν τρομερή: βάδιζα από συνοικία σε συνοικία και μου σηκωνόταν η τρίχα. Το σκηνικό σαν να είχε βγει από μεταποκαλυπτική ταινία. Ευτυχώς, όσοι έτυχε να μπανίσω δεν κυκλοφορούσαν όλοι με μάσκες και γάντια. Μπήκα καθοδόν σε μια, δυο τράπεζες, γιατί είχα μια δουλειά, και ήταν νεκρά – εγώ και ένας, δυο άλλοι άνθρωποι.

Ο δρόμος τελικά με οδήγησε και στο κέντρο της Αθήνας, όπου φρίκαρα ακόμα περισσότερο. Ούτε το Πάσχα δεν είναι έτσι. Ούτε μες στο καλοκαίρι, τον Αύγουστο. Μιλάμε για νέκρα και διάλυση. Καταλήγω στην Αθηνάς (όχι τελείως τυχαία· ήθελα κάποια πράγματα) και αυτός ήταν ίσως ο πιο ζωντανός δρόμος. Που σημαίνει ότι ήταν 80% πιο ήσυχος απ’ό,τι συνήθως. Νέκρα, δηλαδή, για τα δεδομένα της Αθηνάς. Άρχισα να τσαντίζομαι. Άγρια. Αισθανόμουν σαν ένας χουντικός θεός του σκότους να έχει κλέψει την πόλη μου.

Αλλά δεν το έκανε χουντικός θεός του σκότους· το έκαναν ένα τσούρμο από 300 βλαμμένους πειρατές που έχουν τα μυαλά τους παίξει από την πολλή κοροναμαστούρα.

Σε μια εφημερίδα διάβασα τυχαία να γράφει ένας φρενοβλαβής ότι κάποιος κουλός είπε πως πιθανώς να υπάρξει σύντομα γενική απαγόρευση μετακινήσεων αν ο κόσμος δεν δείξει πειθαρχία. Και σκέφτηκα: Πειθαρχία; Στο στρατό νομίζουν ότι είμαστε; Σε σχόλη μπάτσων; Πού; Επιπλέον, πόση περισσότερη πειθαρχία να δείξει ο κόσμος; Όλοι οι γαμημένοι δρόμοι είναι έρημοι, κι όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά! Τι να κάνουν – να σκάψουν λαγούμι και να μπουν μέσα; Αδύνατον, είπα, να συμβεί τέτοιο πράγμα. Θα γίνει επανάσταση.

Μετά από δυο μέρες, συνέβη.

Ακόμα να κάνετε επανάσταση, ρε κοιμισμένοι;

Μέχρι και ο καιρός αυτές τις μέρες μοιάζει να συνωμοτεί για να κρατήσει τον κόσμο μέσα. Σαν χειμώνας είναι, Απρίλης μήνας! Πάω στοίχημα ότι ο Κούλης ο Κουλός κάλεσε τους μάγους του (όλοι οι καθωσπρέπει δικτάτορες έχουν κι έναν κύκλο μυστικιστών από πίσω – δες τον Χίλτερ, για παράδειγμα) και τους έβαλε να γαμήσουν τον καιρό για να μη διανοείται κανείς να ξεμυτίσει από την τρύπα του. Έτσι – πάρτε τα, πούστηδες, μείνετε όλοι χωμένοι!

Και τι έχει καταφέρει με τα μέτρα του; Έχει καταφέρει τίποτα;

Ας δούμε τι λένε τα σημερινά στατιστικά δεδομένα της κορονομαστούρας για την Ελλάδα. Φτάσαμε τα 1,643 θύματα, αν είναι να πιστέψεις αυτό το εκλεκτό site. Κι αν δεν κάνω λάθος, είχαμε ξεκινήσει από ~500 όταν έγινε γενικό κλείσιμο καταστημάτων και απαγόρευση μετακίνησης. Ύστερα από σχεδόν δύο βδομάδες με αυτή τη γελοία, παρανοϊκή καραντίνα, τα θύματα έχουν τριπλασιαστεί!

Όταν έγραψα σ’ένα προηγούμενο post «ας πούμε πως τα θύματα είναι 1.500», ήταν ακόμα λίγο πιο πάνω από 1.000 – πριν από 3-4 μέρες. Ήλπιζα πως ήμουν λιγάκι υπερβολικός και δεν θα έφταναν τα 1.500, ειδικά τόσο γρήγορα. Αλλά τα ξεπέρασαν.

Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι τα Κουλά Μέτρα έχουν ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ. Δεν μπορούν να σταματήσουν τον κορονοϊό μ’αυτές τις μπούρδες, απλά περιορίζουν την ελευθερία του κόσμου και συνεχίζουν να καταπατούν το Σύνταγμα.

Τώρα, μπορεί κάποιος να πει ότι ίσως τα θύματα να ήταν ακόμα περισσότερα αν δεν είχαν παρθεί αυτά τα παρανοϊκά μέτρα. Αλλά αυτό ποτέ δεν θα το μάθουμε, έτσι; Είναι σαν τη γάτα του Schrödinger: όταν τελικά ανοίξεις το κουτί, είναι ή νεκρή ή ζωντανή· δεν μπορεί να είναι και τα δύο.

Εγώ λέω πως η γάτα ψόφησε από τον πολύ εγκλεισμό...

Και τώρα πλησιάζει 6 Απριλίου. Και θυμάστε τι υποτίθεται πως θα γίνει τότε... Θυμάστε; Υποτίθεται πως θα άρουν τα μέτρα για την απαγόρευση των μετακινήσεων, αν και ακόμα θ’αφήσουν τα μαγαζιά κλειστά. Αν... αλλάξουν γνώμη λόγω αύξησης των θυμάτων του COVID-19, το σίγουρο είναι ότι θα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν μέτρα που δεν είχαν κανένα γαμημένο αποτέλεσμα εκτός απ’το να μας κάνουν όλους να αισθανόμαστε λιγότεροι ελεύθεροι μέσα στην ίδια μας την πατρίδα.

Αν έχουν έστω και λίγο φιλότιμο – ή απλά λογική – επάνω τους, πρέπει όχι μόνο να άρουν τα μέτρα για την απαγόρευση των μετακινήσεων αλλά και τα μέτρα για το κλείσιμο των καταστημάτων.

*

Ευτυχώ, διεθνώς, φαίνεται πως κάποιοι έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να ξυπνάνε από την κορονομαστούρα. Παραθέτω τρία links: ένα, δύο, τρία. (Και όχι δεν είναι από αυτά που είχα βάλει πρόσφατα στις Επιλογές.)

 

STAY SANE

and

Viva la revolución!

 

GREECE DAY ONE:

Κάτι βάρβαροι βγαίνουν από τις σπηλιές τους, στενεύοντας τα μάτια για να μην τους ενοχλήσει ο ήλιος. Είναι ντυμένοι με κουρέλια και άπλυτοι, αλλά τουλάχιστον φοράνε μάσκες και γάντια, οπότε νομίζουν ότι όλα είναι καλά. Είναι φετιχιστικό θέμα γι’αυτούς.

Μερικά χιλιόμετρα παραπέρα, ο Κούλης ο Κουλός και το τσούρμο του με τους άλλους 299 κάθονται και τρώνε τα λάφυρα που μάζεψαν από προτού ο Υιός της Κορόνας κυριαρχήσει και πιστεύουν ότι θα τους κρατήσουν ώς το τέλος του κόσμου. Έχουν πια μαστουρώσει από το χόρτο και σκάσει από το παστό κρέας. Αλλά όλα είναι ωραία στον κόσμο.

Οι βάρβαροι τούς μυρίζονται και έρχονται προς το μέρος τους. Μερικοί από τους πειρατές πολύ αργά τούς μπανίζουν. «Ωχ! Τι γαμήσαμε, ρε πούστηδες!» φωνάζει ο Κοντός Μάλαξ ο Τρομερός. «Ξυπνήσανε οι τρωγλοδύτες!» Αρχικά, οι άλλοι δεν τον πιστεύουν–

(«Κάτσε κάτω, ρε μαλάκα, και σνίφαρε λίγο κι εσύ, και θα σου περάσει,» του λέει η Λολώ η Παλαβώ)

–αλλά μετά βλέπουν όλοι τους βαρβάρους. Αρχίζουν να τρέχουν ενώ τους κυνηγάνε με ρόπαλα και σφεντόνες. Δυστυχώς, έχουν πια παχύνει πολύ και δεν μπορούν να πάνε μακριά...

Οι βάρβαροι δεν το κάνουν από κακία, ούτε από δικαιολογημένη εκδίκηση. Το κάνουν επειδή η πείνα τούς θερίζει, και θέλουν πια κάτι, ή κάποιον, να φάνε.

Από ένα ξεχασμένο ηχείο ακούγεται ένα περίεργο τραγούδι με καραμούζες...