Τι να πει κανείς γι’αυτό τον όμορφο τύπο; Δεν έχω σχόλια.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τα τελευταία χρόνια, στο ελληνικό διαδίκτυο κάθε φορά ανακαλύπτω κι ένα καινούργιο ειδησεογραφικό website· και αναρωτιέμαι πόσα πια να υπάρχουν. Επίσης, αναρωτιέμαι ποια η χρησιμότητά τους τελικά; Γράφουν τα ίδια πράγματα με διαφορετικά λόγια, ή τα ίδια πράγματα με τα ίδια λόγια. Από πόσους ιστότοπους να ενημερωθεί κανείς; Πόσο μεγάλο είναι το ελληνικό κοινό που θέλει να διαβάσει ειδήσεις; Πόσοι από αυτούς τους ιστότοπους πραγματικά διαβάζονται;

Και ακόμα κάτι που με παραξενεύει: Ποιοι γράφουν σ’αυτούς τους ιστότοπους και γιατί; Το κάνουν για το γούστο τους; Τότε, πάω πάσο. Γούστο τους, καπέλο τους, φυσικά. Πληρώνονται; Αν ναι, ποιος πληρώνει λεφτά σήμερα για ακόμα έναν ειδησεογραφικό ιστότοπο που αμφίβολο είναι ότι πραγματικά διαβάζεται; Και είναι αμφίβολο όχι λόγω ποιότητας – δεν εννοώ αυτό – αλλά λόγω πλήθους άλλων, παρόμοιων ιστότοπων και σχετικά μικρού αναγνωστικού κοινού.

Το ίδιο πράγμα αναρωτιέμαι και για τις εφημερίδες, μη νομίζετε. Και εννοώ τις εφημερίδες που είναι φυσικά αντικείμενα – αυτές που βρίσκεις στο περίπτερο. Αν και σήμερα (λόγω κρίσης) έχουν μειωθεί, πάλι είναι πολλές. Πόσες να διαβάσεις; Σοβαρά τώρα: Πόσες να διαβάσεις; Διαβάζονται όντως αυτά που γράφουν; Αληθινά το αμφιβάλλω. Ποιος έχει χρόνο για να διαβάζει εφημερίδες;

Προσωπικά, τις τελευταίες μέρες αγοράζω περισσότερες εφημερίδες απ’ό,τι ποτέ. (Κατά κανόνα, σπάνια αγοράζω εφημερίδες· μόνο κανένα freepress αρπάζω αποδώ κι αποκεί, κατά τύχη.) Πάλι, όμως, δεν τις διαβάζω. Ρίχνω απλά μια ματιά στους τίτλους· άντε να ρίξω μια ματιά, επί τροχάδην, και σε κανένα άρθρο. Πολύ σπάνια κάθομαι κανονικά να διαβάσω άρθρο. Δεν προλαβαίνω. Και αναρωτιέμαι ποιος προλαβαίνει. Αν έχεις κι άλλες δουλειές να κάνεις, αν έχεις κι άλλα πράγματα που θες να διαβάσεις τα οποία σε ενδιαφέρουν περισσότερο, πώς να προλάβεις να διαβάζεις εφημερίδες;

Πάω στοίχημα ότι, κατά μέσο όρο, το άρθρο της εφημερίδας ή του ειδησεογραφικού ιστότοπου πρέπει να διαβάζεται από περίπου 5 άτομα, αν σκεφτείς πόσα είναι τα ειδησεογραφικά μέσα σήμερα, πόσα είναι τα άρθρα που γράφονται, πόσο μικρό είναι το κοινό, και πόσες άλλες ασχολίες έχει το κοινό μέσα σε κάθε δεδομένη ημέρα. Επιπλέον, τα ειδησεογραφικά άρθρα έχουν την τάση να μπαγιατεύουν: ή τα διαβάζεις σήμερα, αύριο, ή μετά δεν έχουν και μεγάλο νόημα – κι εν τω μεταξύ έχουν γραφτεί άλλα τόσα...

Δεδομένων όλων αυτών, πρέπει επίσης να αναρωτηθείς ποιοι πληρώνουν για την εκτύπωση, τη διανομή, και την αρθρογραφία των εφημερίδων. Από παλιά, λεγόταν πως οι εφημερίδες δεν βγάζουν τα έξοδά τους παρά μόνο μέσω των διαφημίσεων· δεν κάνουν αρκετές πωλήσεις, δηλαδή. Σήμερα πλέον, υποπτεύομαι ότι πιθανώς οι περισσότερες – αν όχι όλες – είναι μέσα αλλά συνεχίζουν να κυκλοφορούν επειδή κάποιος έχει πολλά λεφτά που θέλει κάπου να ρίξει, είτε κερδοφορούν είτε όχι...

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_poios_diavazei_eidiseis

 

Μαύρα μάτια, μαύρα μούτρα.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Εφτά Δεκεμβρίου και οι άνθρωποι που μας αγαπάνε είπαν να επιτρέψουν να ανοίξουν τα μαγαζιά που πουλάνε μπάλες, αστεράκια, και δέντρα. Έτσι, βρε αδελφέ, για να ζήσει ο κόσμος τα Χριστούγεννα.

Ίσως, άλλωστε, να είναι τα τελευταία του.

*

Ύστερα από ανόητη καταναγκαστική μασκοφορία δεν-ξέρω-κι-εγώ πόσων μηνών, ύστερα από τόσες εβδομάδες καταστροφικού lockdown, η πανδημία καλά κρατεί. Και η χούντα επίσης.

Τυχαίο;

Όχι, βέβαια. Το εμβόλιο είναι κοντά. Έρχεται να σας σώσει!

Αλλά για βάστα λίγο μια στιγμή, ρε μάστορα. Ύστερα από τόση καραντίνα και κλειδαμπάρωμα των πάντων, πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουμε καμιά αξιοσημείωτη μείωση των κρουσμάτων από Covid-19; Τι λογική έχει αυτό το πράγμα; Έχει τη λογική του σκύλου, που έλεγα τις προάλλες; – ότι όσο πιο πολύ το φοβάσαι τόσο περισσότερο αγριεύει γιατί μυρίζεται τον φόβο σου;

Ας μη δώσουμε στον κορονοϊό και τέτοιες μαγικορεαλιστικές δυνάμεις, εντάξει;

Αλλά η παραδοξότητα εξακολουθεί να υφίσταται. Lockdown, μάσκες, γενική καταπίεση και βαθιά τρομοκρατία, λογοκρισία και φασισμός...

...και η πανδημία καλπάζει σαν γυμνή πουτάνα επάνω σε φτερωτό άλογο...

...και τα εμβόλια έρχονται.

Πραγματικά τώρα, και μετά συγχωρήσεως, αλλά πρέπει να είσαι μαλάκας για να νομίζεις ότι είναι τυχαίο.

Ή οι αριθμοί είναι τρελά μαγειρεμένοι από εξαιρετικούς σεφ του τρόμου, ή όλα αυτά τα μέτρα που έχουν παρθεί είναι τελείως άχρηστα, γιατί η πανδημία του κορονοϊού δεν εξαπλώνεται όπως νομίζουμε. Ίσως να συμβαίνει εκείνο που, με επιφύλαξη, έλεγα εξαρχής: Ίσως κάποιοι εσκεμμένα να δηλητηριάζουν τον κόσμο με το μικρόβιο. Οπότε, δεν έχει σημασία πόσο προσέχεις, ή πόσο κλείνεις τα καταστήματα. Σημασία έχει πού τυχαίνει να βρίσκεσαι όταν πέφτει η κορονοβόμβα μέσα σε ποτά ή φαγητά, ίσως, αν όχι στον αέρα του εσωτερικού κάποιου οικοδομήματος.

Αυτό μπορεί να φαίνεται «επιστημονική φαντασία». Αλλά ξανασκέψου το. Μπορεί και να μην είναι επιστημονική φαντασία. Και, όσο ο καιρός περνά και βλέπουμε τέτοια έκτροπα που βλέπουμε, εγώ το θεωρώ ολοένα και πιο πιθανό.

Εξαρχής, ο κορονοϊός χτυπούσε κάτι... παράξενους στόχους: κάτι κωλοπετεινίτσες, κάτι γάμους στου διαόλου τη μάνα, κάτι συγκεκριμένα εργοστάσια, κάτι συγκεκριμένες συγκεντρώσεις συγκεκριμένων σημαντικών προσώπων. Ήταν σχεδόν σαν εσκεμμένα να παρουσιαζόταν εκεί, όχι τυχαία ως μαζική εξάπλωση.

Και σήμερα τι γίνεται; Ο κορονοϊός εξαπλώνεται ενώ όλοι είναι κλειδαμπαρωμένοι! Ποια λογική έχει αυτό; Εσύ νομίζεις ότι βγάζει κανένα νόημα;

Εκείνο που φαίνεται πιο πιθανό είναι πως η πανδημία του Covid-19 δεν είναι, ουσιαστικά, πανδημία. Όχι, τουλάχιστον, με τη συνηθισμένη έννοια. Είναι ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ. Κι αφού οι πρώτοι στόχοι έχουν δηλητηριαστεί με το μικρόβιο, το εξαπλώνουν και σε όσους είναι γύρω τους οι οποίοι – οι άφρονες! – νομίζουν ότι κάτι πανιά επάνω στη μούρη τους μπορούν να τους προστατέψουν...

Και τώρα, αναρωτήσου ποιος διάολος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο: να εξαπλώνει εσκεμμένα το μικρόβιο μέσα σε (σχεδόν) όλες τις κοινωνίες αυτού του πλανήτη.

Σίγουρα αυτός που έχει κάτι να κερδίσει από τις μαζικές δηλητηριάσεις.

Εγώ θα δηλητηρίαζα κάποιον μόνο για δύο λόγους: (α) Επειδή θα ήθελα να τον ξεκάνω· (β) επειδή θα ήθελα μετά να του πουλήσω το αντίδοτο για το δηλητήριο που έχει καταπιεί.

*

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως χάνουν έσοδα από τα εμβόλια. Ο κόσμος δεν εμβολιάζεται πια τόσο όσο πριν.

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως ήθελαν να κάνουν κάτι για να εμβολιάζονται οι πάντες περισσότερο.

Εδώ και καιρό – προ-κορονοϊού – η Ε.Ε. έλεγε πως ήθελε να εμβολιάσει όλους τους πολίτες της.

Αυτές οι πληροφορίες υπάρχουν στο Διαδίκτυο για όποιον είναι πρόθυμος να ψάξει να τις βρει.

Τώρα, βγάλε το δικό σου συμπέρασμα ποιος δηλητηριάζει τη χώρα σου. Μάλλον είναι αυτός που μετά θέλει να πουλήσει στη χώρα σου τα γαμημένα φάρμακά του για να θεραπεύσει την αρρώστια που ο ίδιος δημιούργησε.

Και δεν φτάνει που πιθανώς έχουμε να κάνουμε με τέτοιους παγκόσμιους κακοποιούς, αλλά δεν έχουμε και κυβερνήσεις που μπορούν να τους αντισταθούν. Πάρε για παράδειγμα (προς αποφυγή) τη δική μας κυβέρνηση: Δεν αντιστέκεται· συνεργάζεται με αυτούς που, κατά πάσα πιθανότητα, σε φαρμακώνουν για να σε ξαναφαρμακώσουν μετά με το αντίδοτο.

Και το κακό είναι τόσο μεγάλο που αυτοί οι ανώμαλοι που μας διοικούν έχουν φτάσει στο σημείο να λένε πως μπορεί να κάνουν το εμβόλιο υποχρεωτικό.

Τι ακριβώς σημαίνει «υποχρωετικό» εμβόλιο, ρε παράσιτα;

Οι άνθρωποι έχουν αγωνιστεί για να έχουν μια βασική κυριαρχία επάνω στο σώμα τους. Δεν είναι δημοκρατικό – δεν είναι καν λογικό ή ανθρώπινο – να επιβάλλεις στον άλλο τι θα βάλει μέσα στο σώμα του. Ουσιαστικά, έτσι τους κάνεις όλους ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ.

Υπάρχουν συνταγματικοί νόμοι που προστατεύουν τέτοια ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το να ορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος το σώμα του και κανένας άλλος. Και έρχονται τώρα αυτά τα γαμημένα χουντικά παράσιτα του κερατά να τα καταργήσουν χρησιμοποιώντας μια δικαιολογία όπως αυτή την άθλια κωλοεπιδημία;

Ποιοι νομίζουν ότι είναι;

Ποιος είναι ο κύριος Μητσοτάκης, ο κύριος Τσιόρδας, ο κύριος Χαρδάλιας, και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι, επειδή έχουν κάτσει σε μια καρέκλα, μπορούν να επιβάλλουν στους άλλους ανθρώπους ποιος θα πάρει φάρμακα και ποιος όχι;

Και δε μ’ενδιαφέρει αν οι ίδιοι κάνουν πρώτοι το εμβόλιο. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει με το σώμα του. Ο Μητσοτάκης μπορεί να πιάσει μια σύριγγα και να τη χώσει μέσα στο αριστερό του μάτι· δικαίωμά του είναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και εγώ και εσύ και ο κάθε άλλος άνθρωπος να κάνει, καταναγκαστικά, το ίδιο.

Εκείνο που ξέρω εγώ είναι ότι, αν κάποιος ερχόταν με μια σύριγγα και μου έλεγε ότι είμαι υποχρεωμένος να κάνω εμβόλιο, θα έβρισκε ξαφνικά τη σύριγγα χωμένη αρκετά βαθιά μέσα στον κώλο του για να τρυπήσει το έντερό του.

Και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του στοιχειωδώς ελεύθερο θα έπρεπε να κάνει το ίδιο.

*

Αλλά εκείνο που φοβάμαι, αν τελικά γίνουν όντως καταναγκαστικά τα εμβόλια, είναι πως θα είναι εμμέσως καταναγκαστικά, όχι άμεσα. Δηλαδή, μπορεί να σε αποκλείει από το να μπεις, για παράδειγμα, σε αεροπλάνο αν δεν έχεις εμβολιαστεί, ή να σε υποχρεώνει να φοράς μάσκα μέσα σε κάποιους χώρους.

Ακόμα κι έτσι, είναι απαράδεκτο. Είναι κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι καταπάτηση κάθε φιλελεύθερου συντάγματος. Είναι Νόμος του Τρόμου.

Δεν έχει σημασία αν αυτά τα εμβόλια είναι «ελεγμένα» ή «δοκιμασμένα» ή εγκρίνονται από τον τάδε και τον δείνα επίσημο οργανισμό. Όσο ελεγμένα κι αν είναι, ποτέ δεν ξέρεις τι αντίδραση μπορεί να έχουν επάνω στον οργανισμό του καθενός. Γιατί ο οργανισμός του κάθε ανθρώπου δεν είναι ακριβώς ίδιος με του άλλου – πράγμα το οποίο είναι επιστημονική αλήθεια. Γι’αυτό κιόλας ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφέρετο δικαίωμα να ορίζει τι γίνεται με το σώμα του. Κι αν κάποιος ζητά αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να καταργηθεί ή εμμέσως να καταπατηθεί, είναι ουσιαστικά σαν να ζητά να χυθεί αίμα. Το δικό του αίμα.

*

Σήμερα, μας κλέβουν τα Χριστούγεννα και καταστρέφουν την οικονομία εδώ και μήνες. Αύριο, τι θα μας κλέψουν; Τι άλλο θα καταστρέψουν;

Δεν πρέπει να στήσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα εφέτος. Κρεμάλες πρέπει να στήσουμε.

 

Πρόσφατα είχα πει ότι έβλεπα το Black Sails το οποίο είναι το καλύτερο πράγμα με πειρατές που έχω δει στην οθόνη τα τελευταία πενήντα χρόνια. Γιατί η αλήθεια είναι πως, γενικά, σήμερα δεν γίνονται καλές ταινίες με πειρατές. Το Black Sails, όμως – σειρά, όχι ταινία ακριβώς – είναι γαμάτο, από κάθε άποψη.

Όταν έγραψα το προηγούμενο post είχα αρχίσει ήδη να βλέπω τη δεύτερη σεζόν. Τώρα πλέον, εδώ και μέρες, τις έχω δει όλες – και τις τέσσερις. Και, καθώς προχωρά, το Black Sails γίνεται ολοένα και καλύτερο... μέχρι την τελευταία σεζόν. Εκεί παρουσιάζει μια καμπή. Δεν είναι άσχημο, αλλά δεν είναι και τόσο απελπιστικά καλό όπως στις προηγούμενες τρεις σεζόν. Εν μέρει, ίσως να φταίει γι’αυτό το γεγονός ότι προσπάθησαν να «συμμαζέψουν» τα πάντα από άποψη πλοκής ώστε η ιστορία να κλείσει. Εν μέρει, πιθανώς να φταίει κάτι άλλο. Ήδη από την τρίτη σεζόν είχα παρατηρήσει μια... εξομολογητική τάση των χαρακτήρων. Ο ένας έλεγε στον άλλο τι αισθανόταν, ολοένα και περισσότερο όσο τα επεισόδια προχωρούσαν. Στην τέταρτη σεζόν αυτό φτάνει στο αποκορύφωμά του. Πολύ ενδοσκόπηση, βρε αδελφέ... Αν και καλογραμμένος ο διάλογος ομολογουμένως, ώρες-ώρες γινόταν κουραστικός· γιατί, πολύ απλά, στην πραγματικότητα οι άνθρωποι σπάνια είναι τόσο εξομολογητικοί ο ένας με τον άλλο. Δε μοιάζει φυσικός τέτοιος διάλογος. Ήταν σαν εδώ, στην τελευταία σεζόν πια, να ήθελαν να εξηγήσουν τα πάντα σχετικά με τους χαρακτήρες. Και κάπου αυτό ήταν υπερβολικό, και δεν νομίζω ότι χρειαζόταν.

Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, η τελευταία σεζόν του Black Sails ήταν καλή. Και όλη η σειρά ως σύνολο είναι καταπληκτική. Αν έχεις ορέξεις για περιπέτειες με πειρατές, το θεωρώ τρομερά απίθανο να μη σου αρέσει το Black Sails.