21 / 12 / 2020
Είναι ένας άνθρωπος τον οποίο δεν ξέρω καλά, ούτε εκείνος με ξέρει καλά, αλλά τον συναντώ καμιά φορά για κάποιες δουλειές μου. Δεν είναι φίλος, απλά γνωστός. Κατά πάσα πιθανότητα δεν ξέρει ότι γράφω στο διαδίκτυο. Επίσης, δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν απολύτως λόγο που μπορεί να έχει για να θέλει να μου πει ψέματα. Δεν έχουμε τίποτα το προσωπικό οι δυο μας.
Τα λέω αυτά γιατί πάντα είμαι καχύποπτος με τα πάντα (όχι τις αιλουρόποδες αρκούδες, φυσικά) και κανέναν δεν εμπιστεύομαι. Τα λέω, επιπλέον, για να μη νομίσει ο αναγνώστης ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μου είπε ψέματα.
Εκείνο που μου είπε ήταν το εξής: Στην περιοχή του, ο πατέρας κάποιων πέθανε από καρκίνο, κι αυτοί δέχονταν πιέσεις για να δηλώσουν ότι πέθανε από κορονοϊό, Covid-19.
Του λέω: «Είχε, όμως, και τον κορονοϊό, σωστά; Απλά δεν πέθανε από αυτόν.»
«Όχι,» μου λέει, «δεν είχε καθόλου κορονοϊό.»
«Δεν τον είχαν εντοπίσει με κάνα τεστ, με κάτι τέτοιο;»
«Όχι, τίποτα. Δεν είχε κορονοϊό, πέθανε από καρκίνο, αλλά θέλανε να τους βάλουν να δηλώσουν ότι πέθανε από κορονοϊό.»
*
Τώρα... αν εγώ έτυχε ν’ακούσω για μια τέτοια περίπτωση τελείως συμπτωματικά – που δεν μπορώ να πω ότι ερευνώ ακριβώς το θέμα, ή ότι ρωτάω τους πάντες που ξέρω, ή ότι έχω και τόσους πολλούς γνωστούς ώστε να κάνω καμιά σπουδαία έρευνα – φαντάσου πόσες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν οι οποίες έχουν δηλωθεί ως «θάνατοι από Covid-19» αλλά δεν είχαν καθόλου τον κορονοϊό!
Αν συγχρόνως με αυτό ισχύει η υπόθεσή μου ότι κάποιους τούς δηλητηριάζουν με το μικρόβιο Covid, κι αν συγχρόνως γίνεται και κανένα άλλο «μαγείρεμα» με τους αριθμούς, κι αν επίσης κάποιοι κολλάνε με φυσικό τρόπο (δηλαδή, επειδή έρχονται σε επαφή με μολυσμένους), τότε καταλαβαίνεις γιατί «ξαφνικά» έχουμε τόσα πολλά κρούσματα και θανάτους...
...κι επάνω που οι φαρμακοβιομηχανίες προσπαθούν, με το ζόρι, να πουλήσουν τα εμβόλια που έφτιαξαν σε χρόνο ντε-τε. (Πράγμα που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ή τα εμβόλια αυτά είναι βιαστικά φτιαγμένα και, άρα, άκρως επικίνδυνα, ή ότι ήταν ήδη φτιαγμένα από πριν και η όλη υπόθεση κορονοϊός μια κορονοκοροϊδία.)
*
Θα μπορούσες, βέβαια, να πιστέψεις και ότι λέω ψέματα για τον γνωστό μου που μου είπε για τον ψεύτικο θάνατο από κορονοϊό. Αλλά γιατί εγώ να πω ψέματα για κάτι τέτοιο; Δεν έχω τίποτα να κερδίσω. Και όσοι επισκέπτονται τον ιστότοπό μου από καιρό ξέρουν ότι ποτέ δεν υποστηρίζω παρατάξεις ή ιδεολογίες, ούτε είμαι πολιτικοποιημένος, ούτε έχω κανένα άλλο συμφέρον. Αυτά που γράφω εδώ είναι όλα οι προσωπικές μου απόψεις, όχι οι απόψεις του αφεντικού μου.
19 / 12 / 2020
Κρανίο, σε ερωτώ, γαμημένο αρχίδι: Να κορονοζεί κανείς, ή να μην κορονοζεί;
Μυστηριακές Οντότητες
17 / 12 / 2020
Κοίταζα τις τελευταίες κορονομπουρμπουλήθρες σχετικά με τις μετακινήσεις τώρα στις γιορτές, και, γι’ακόμα μια φορά, έχω να πω ότι οι άνθρωποι που βγάζουν αυτούς τους νόμους είναι αξιογέλαστοι, το λιγότερο, αν όχι νοσηροί. Αλλά κυρίως μου έκανε εντύπωση αυτό εδώ σχετικά με το εμβόλιο. Σοβαρά τώρα, γιατί τόσο ενδιαφέρον για τη φύλαξη του εμβολίου; Φοβούνται ότι κανένας σχεδιάζει να ληστέψει τις αποθήκες ή την αυτοκινητοπομπή που θα το μεταφέρει; Φάρμακα είναι ή βόμβες, τελικά;
Παρεμπιπτόντως, θυμάται κανείς τι μας έλεγαν για το lockdown; Αρχικά, ότι δεν θα το ξανακάνουν. Μετά, ότι θα κρατήσει μόνο τρεις βδομάδες. Τώρα; Τώρα πια «κανείς δεν ξέρει», αδελφέ, πόσο θα κρατήσει...
Μάλλον, μέχρι να βγάλουν κάμποσα φράγκα οι φαρμακοβιομηχανίες (μη γίνουν και κλέφτες οι άνθρωποι· είπαμε...) και μέχρι να διαλυθούν όλες οι οικονομίες και το 80% του πληθυσμού να πέσει σε κατάσταση δουλείας.
Άντε, και Καλό Πάσχα.
17 / 12 / 2020
Choose Your Masques. Τις προάλλες άκουγα αυτό το παλιό, καταπληκτικό τραγούδι των Hawkwind. Ακόμα και σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια που το ακούω, με ταξιδεύει. Και σκέφτηκα: Κοίτα να δεις που είναι επίκαιρο κιόλας!
Σοβαρά· είναι επίκαιρο. Για διάφορους λόγους.
Ακόμα και το πρόσωπό σου μια μάσκα είναι...
15 / 12 / 2020
Φαίνεται πως έχω πάλι καταλήξει να διαβάζω ένα «νουθετιστικό» μυθιστόρημα – από εκείνα που λένε για τη ζωή, για την πολιτική, για την ανθρωπότητα, για την αγάπη, και για ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, αλλά δεν έχουν να επιδείξουν σχεδόν τίποτα από αισθητική ή πλοκή.
Και αναρωτιέμαι τι γίνεται μ’αυτά τα βιβλία. Ποτέ δεν θα τα καταλάβω. Αν θέλεις να γράψεις απόψεις για τη ζωή, τον θάνατο, ή οτιδήποτε άλλο, γιατί να μη γράψεις δοκίμιο; Γιατί να γράψεις λογοτεχνία και, μάλιστα, αφηγηματικής μορφής; Ποιο το νόημα;
Τη λογοτεχνία που αφηγείται μια ιστορία τη διαβάζεις για την αισθητική της και για την ίδια την ιστορία που αφηγείται. Για το ιδιαίτερο ύφος και για την πλοκή. Εκείνο που περιμένω από μια λογοτεχνική ιστορία είναι να διεγείρει τις αισθήσεις μου από την αισθητική της – από τον τρόπο που είναι γραμμένη – και να διεγείρει το μυαλό μου από την πλοκή της, τους χαρακτήρες της, τις παράξενες ιδέες που παρουσιάζει. Αυτά είναι που έχουν σημασία.
Δεν αποκλείω τη φιλοσοφία μέσα στη λογοτεχνία – πάρε για παράδειγμα το Dune, που περιλαμβάνει μια τρομερή αντισυμβατική φιλοσοφία – αλλά δεν είναι αυτό που πρωτεύει. Η λογοτεχνία δεν είναι για να εκφράζεις τις απόψεις σου περί ζωής και τα λοιπά· είναι για να ταξιδεύεις το μυαλό σου.
