Εφτά Δεκεμβρίου και οι άνθρωποι που μας αγαπάνε είπαν να επιτρέψουν να ανοίξουν τα μαγαζιά που πουλάνε μπάλες, αστεράκια, και δέντρα. Έτσι, βρε αδελφέ, για να ζήσει ο κόσμος τα Χριστούγεννα.

Ίσως, άλλωστε, να είναι τα τελευταία του.

*

Ύστερα από ανόητη καταναγκαστική μασκοφορία δεν-ξέρω-κι-εγώ πόσων μηνών, ύστερα από τόσες εβδομάδες καταστροφικού lockdown, η πανδημία καλά κρατεί. Και η χούντα επίσης.

Τυχαίο;

Όχι, βέβαια. Το εμβόλιο είναι κοντά. Έρχεται να σας σώσει!

Αλλά για βάστα λίγο μια στιγμή, ρε μάστορα. Ύστερα από τόση καραντίνα και κλειδαμπάρωμα των πάντων, πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουμε καμιά αξιοσημείωτη μείωση των κρουσμάτων από Covid-19; Τι λογική έχει αυτό το πράγμα; Έχει τη λογική του σκύλου, που έλεγα τις προάλλες; – ότι όσο πιο πολύ το φοβάσαι τόσο περισσότερο αγριεύει γιατί μυρίζεται τον φόβο σου;

Ας μη δώσουμε στον κορονοϊό και τέτοιες μαγικορεαλιστικές δυνάμεις, εντάξει;

Αλλά η παραδοξότητα εξακολουθεί να υφίσταται. Lockdown, μάσκες, γενική καταπίεση και βαθιά τρομοκρατία, λογοκρισία και φασισμός...

...και η πανδημία καλπάζει σαν γυμνή πουτάνα επάνω σε φτερωτό άλογο...

...και τα εμβόλια έρχονται.

Πραγματικά τώρα, και μετά συγχωρήσεως, αλλά πρέπει να είσαι μαλάκας για να νομίζεις ότι είναι τυχαίο.

Ή οι αριθμοί είναι τρελά μαγειρεμένοι από εξαιρετικούς σεφ του τρόμου, ή όλα αυτά τα μέτρα που έχουν παρθεί είναι τελείως άχρηστα, γιατί η πανδημία του κορονοϊού δεν εξαπλώνεται όπως νομίζουμε. Ίσως να συμβαίνει εκείνο που, με επιφύλαξη, έλεγα εξαρχής: Ίσως κάποιοι εσκεμμένα να δηλητηριάζουν τον κόσμο με το μικρόβιο. Οπότε, δεν έχει σημασία πόσο προσέχεις, ή πόσο κλείνεις τα καταστήματα. Σημασία έχει πού τυχαίνει να βρίσκεσαι όταν πέφτει η κορονοβόμβα μέσα σε ποτά ή φαγητά, ίσως, αν όχι στον αέρα του εσωτερικού κάποιου οικοδομήματος.

Αυτό μπορεί να φαίνεται «επιστημονική φαντασία». Αλλά ξανασκέψου το. Μπορεί και να μην είναι επιστημονική φαντασία. Και, όσο ο καιρός περνά και βλέπουμε τέτοια έκτροπα που βλέπουμε, εγώ το θεωρώ ολοένα και πιο πιθανό.

Εξαρχής, ο κορονοϊός χτυπούσε κάτι... παράξενους στόχους: κάτι κωλοπετεινίτσες, κάτι γάμους στου διαόλου τη μάνα, κάτι συγκεκριμένα εργοστάσια, κάτι συγκεκριμένες συγκεντρώσεις συγκεκριμένων σημαντικών προσώπων. Ήταν σχεδόν σαν εσκεμμένα να παρουσιαζόταν εκεί, όχι τυχαία ως μαζική εξάπλωση.

Και σήμερα τι γίνεται; Ο κορονοϊός εξαπλώνεται ενώ όλοι είναι κλειδαμπαρωμένοι! Ποια λογική έχει αυτό; Εσύ νομίζεις ότι βγάζει κανένα νόημα;

Εκείνο που φαίνεται πιο πιθανό είναι πως η πανδημία του Covid-19 δεν είναι, ουσιαστικά, πανδημία. Όχι, τουλάχιστον, με τη συνηθισμένη έννοια. Είναι ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ. Κι αφού οι πρώτοι στόχοι έχουν δηλητηριαστεί με το μικρόβιο, το εξαπλώνουν και σε όσους είναι γύρω τους οι οποίοι – οι άφρονες! – νομίζουν ότι κάτι πανιά επάνω στη μούρη τους μπορούν να τους προστατέψουν...

Και τώρα, αναρωτήσου ποιος διάολος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο: να εξαπλώνει εσκεμμένα το μικρόβιο μέσα σε (σχεδόν) όλες τις κοινωνίες αυτού του πλανήτη.

Σίγουρα αυτός που έχει κάτι να κερδίσει από τις μαζικές δηλητηριάσεις.

Εγώ θα δηλητηρίαζα κάποιον μόνο για δύο λόγους: (α) Επειδή θα ήθελα να τον ξεκάνω· (β) επειδή θα ήθελα μετά να του πουλήσω το αντίδοτο για το δηλητήριο που έχει καταπιεί.

*

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως χάνουν έσοδα από τα εμβόλια. Ο κόσμος δεν εμβολιάζεται πια τόσο όσο πριν.

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως ήθελαν να κάνουν κάτι για να εμβολιάζονται οι πάντες περισσότερο.

Εδώ και καιρό – προ-κορονοϊού – η Ε.Ε. έλεγε πως ήθελε να εμβολιάσει όλους τους πολίτες της.

Αυτές οι πληροφορίες υπάρχουν στο Διαδίκτυο για όποιον είναι πρόθυμος να ψάξει να τις βρει.

Τώρα, βγάλε το δικό σου συμπέρασμα ποιος δηλητηριάζει τη χώρα σου. Μάλλον είναι αυτός που μετά θέλει να πουλήσει στη χώρα σου τα γαμημένα φάρμακά του για να θεραπεύσει την αρρώστια που ο ίδιος δημιούργησε.

Και δεν φτάνει που πιθανώς έχουμε να κάνουμε με τέτοιους παγκόσμιους κακοποιούς, αλλά δεν έχουμε και κυβερνήσεις που μπορούν να τους αντισταθούν. Πάρε για παράδειγμα (προς αποφυγή) τη δική μας κυβέρνηση: Δεν αντιστέκεται· συνεργάζεται με αυτούς που, κατά πάσα πιθανότητα, σε φαρμακώνουν για να σε ξαναφαρμακώσουν μετά με το αντίδοτο.

Και το κακό είναι τόσο μεγάλο που αυτοί οι ανώμαλοι που μας διοικούν έχουν φτάσει στο σημείο να λένε πως μπορεί να κάνουν το εμβόλιο υποχρεωτικό.

Τι ακριβώς σημαίνει «υποχρωετικό» εμβόλιο, ρε παράσιτα;

Οι άνθρωποι έχουν αγωνιστεί για να έχουν μια βασική κυριαρχία επάνω στο σώμα τους. Δεν είναι δημοκρατικό – δεν είναι καν λογικό ή ανθρώπινο – να επιβάλλεις στον άλλο τι θα βάλει μέσα στο σώμα του. Ουσιαστικά, έτσι τους κάνεις όλους ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ.

Υπάρχουν συνταγματικοί νόμοι που προστατεύουν τέτοια ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το να ορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος το σώμα του και κανένας άλλος. Και έρχονται τώρα αυτά τα γαμημένα χουντικά παράσιτα του κερατά να τα καταργήσουν χρησιμοποιώντας μια δικαιολογία όπως αυτή την άθλια κωλοεπιδημία;

Ποιοι νομίζουν ότι είναι;

Ποιος είναι ο κύριος Μητσοτάκης, ο κύριος Τσιόρδας, ο κύριος Χαρδάλιας, και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι, επειδή έχουν κάτσει σε μια καρέκλα, μπορούν να επιβάλλουν στους άλλους ανθρώπους ποιος θα πάρει φάρμακα και ποιος όχι;

Και δε μ’ενδιαφέρει αν οι ίδιοι κάνουν πρώτοι το εμβόλιο. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει με το σώμα του. Ο Μητσοτάκης μπορεί να πιάσει μια σύριγγα και να τη χώσει μέσα στο αριστερό του μάτι· δικαίωμά του είναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και εγώ και εσύ και ο κάθε άλλος άνθρωπος να κάνει, καταναγκαστικά, το ίδιο.

Εκείνο που ξέρω εγώ είναι ότι, αν κάποιος ερχόταν με μια σύριγγα και μου έλεγε ότι είμαι υποχρεωμένος να κάνω εμβόλιο, θα έβρισκε ξαφνικά τη σύριγγα χωμένη αρκετά βαθιά μέσα στον κώλο του για να τρυπήσει το έντερό του.

Και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του στοιχειωδώς ελεύθερο θα έπρεπε να κάνει το ίδιο.

*

Αλλά εκείνο που φοβάμαι, αν τελικά γίνουν όντως καταναγκαστικά τα εμβόλια, είναι πως θα είναι εμμέσως καταναγκαστικά, όχι άμεσα. Δηλαδή, μπορεί να σε αποκλείει από το να μπεις, για παράδειγμα, σε αεροπλάνο αν δεν έχεις εμβολιαστεί, ή να σε υποχρεώνει να φοράς μάσκα μέσα σε κάποιους χώρους.

Ακόμα κι έτσι, είναι απαράδεκτο. Είναι κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι καταπάτηση κάθε φιλελεύθερου συντάγματος. Είναι Νόμος του Τρόμου.

Δεν έχει σημασία αν αυτά τα εμβόλια είναι «ελεγμένα» ή «δοκιμασμένα» ή εγκρίνονται από τον τάδε και τον δείνα επίσημο οργανισμό. Όσο ελεγμένα κι αν είναι, ποτέ δεν ξέρεις τι αντίδραση μπορεί να έχουν επάνω στον οργανισμό του καθενός. Γιατί ο οργανισμός του κάθε ανθρώπου δεν είναι ακριβώς ίδιος με του άλλου – πράγμα το οποίο είναι επιστημονική αλήθεια. Γι’αυτό κιόλας ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφέρετο δικαίωμα να ορίζει τι γίνεται με το σώμα του. Κι αν κάποιος ζητά αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να καταργηθεί ή εμμέσως να καταπατηθεί, είναι ουσιαστικά σαν να ζητά να χυθεί αίμα. Το δικό του αίμα.

*

Σήμερα, μας κλέβουν τα Χριστούγεννα και καταστρέφουν την οικονομία εδώ και μήνες. Αύριο, τι θα μας κλέψουν; Τι άλλο θα καταστρέψουν;

Δεν πρέπει να στήσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα εφέτος. Κρεμάλες πρέπει να στήσουμε.

 

Πρόσφατα είχα πει ότι έβλεπα το Black Sails το οποίο είναι το καλύτερο πράγμα με πειρατές που έχω δει στην οθόνη τα τελευταία πενήντα χρόνια. Γιατί η αλήθεια είναι πως, γενικά, σήμερα δεν γίνονται καλές ταινίες με πειρατές. Το Black Sails, όμως – σειρά, όχι ταινία ακριβώς – είναι γαμάτο, από κάθε άποψη.

Όταν έγραψα το προηγούμενο post είχα αρχίσει ήδη να βλέπω τη δεύτερη σεζόν. Τώρα πλέον, εδώ και μέρες, τις έχω δει όλες – και τις τέσσερις. Και, καθώς προχωρά, το Black Sails γίνεται ολοένα και καλύτερο... μέχρι την τελευταία σεζόν. Εκεί παρουσιάζει μια καμπή. Δεν είναι άσχημο, αλλά δεν είναι και τόσο απελπιστικά καλό όπως στις προηγούμενες τρεις σεζόν. Εν μέρει, ίσως να φταίει γι’αυτό το γεγονός ότι προσπάθησαν να «συμμαζέψουν» τα πάντα από άποψη πλοκής ώστε η ιστορία να κλείσει. Εν μέρει, πιθανώς να φταίει κάτι άλλο. Ήδη από την τρίτη σεζόν είχα παρατηρήσει μια... εξομολογητική τάση των χαρακτήρων. Ο ένας έλεγε στον άλλο τι αισθανόταν, ολοένα και περισσότερο όσο τα επεισόδια προχωρούσαν. Στην τέταρτη σεζόν αυτό φτάνει στο αποκορύφωμά του. Πολύ ενδοσκόπηση, βρε αδελφέ... Αν και καλογραμμένος ο διάλογος ομολογουμένως, ώρες-ώρες γινόταν κουραστικός· γιατί, πολύ απλά, στην πραγματικότητα οι άνθρωποι σπάνια είναι τόσο εξομολογητικοί ο ένας με τον άλλο. Δε μοιάζει φυσικός τέτοιος διάλογος. Ήταν σαν εδώ, στην τελευταία σεζόν πια, να ήθελαν να εξηγήσουν τα πάντα σχετικά με τους χαρακτήρες. Και κάπου αυτό ήταν υπερβολικό, και δεν νομίζω ότι χρειαζόταν.

Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, η τελευταία σεζόν του Black Sails ήταν καλή. Και όλη η σειρά ως σύνολο είναι καταπληκτική. Αν έχεις ορέξεις για περιπέτειες με πειρατές, το θεωρώ τρομερά απίθανο να μη σου αρέσει το Black Sails.

 

Χταπόδια στα περίπτερα.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Επιλεγμένες εικόνες από αφίσες στους δρόμους εμπνευσμένες από την τελευταία κορονοκατάσταση.

 

Εν τω μεταξύ, στην Πλάκα βγήκαν οι ρακοσυλλέκτες προς αναζήτηση τροφής μέσα στους μολυσμένους δρόμους...

Μιλάμε για κοσμοπλημμύρα. Άνθιση του τουρισμού και πάλι!

Συγνώμη, τα είδατε τα σκιουράκια που είναι πάνω σ’εκείνο εκεί το δώμα; Είχαν κατεβεί απ’τους κρημνούς της Ακρόπολης, τώρα που ο κόσμος έφυγε και είχε άπλα το μέρος. Αχ, τι όμορφη που είναι η φύση όταν πέφτει κορονοκατάσταση!... Ε, μη μου πείτε ότι δεν έχετε συγκινηθεί. Εγώ κλαίω...

 

Επίσης αξιοσημείωτη αφίσα:

(Κάντε κλικ επάνω στην εικόνα για να τη δείτε μεγαλύτερη.)

Επειδή τρώτε ζώα; Λες;

 

Πριν από κάμποσο καιρό είχα διαβάσει το The Lies of Locke Lamora, το πρώτο βιβλίο της σειράς Gentleman Bastards. Μου είχε φανεί πολύ καλά, και από άποψη ιδιοσυγκρασιακού ύφους και από άποψη ιδεών και πλοκής. Μετά, διάβασα το δεύτερο βιβλίο της σειράς, το Red Seas Under Red Skies, και, αν και στην αρχή πλησίαζε να είναι σαν το The Lies of Locke Lamora, ιδιαίτερα από τη μέση και μετά δεν ήταν το ίδιο καλό. Τώρα διαβάζω το τρίτο βιβλίο, το The Republic of Thieves. Έχω προχωρήσει ώς το ένα τρίτο περίπου, και – αν και δεν μπορείς να πεις ότι είναι άσχημο – ούτε αυτό είναι τόσο καλό όσο το The Lies of Locke Lamora. Μου μοιάζει κάπως διαδικαστικό στη γραφή του, και, ώς εδώ που έχω φτάσει, είναι κυρίως επανάληψη και επεξήγηση των προηγούμενων με ελάχιστα ενδιαφέροντα πράγματα στην πλοκή. (Ίσως παρακάτω να γίνεται καλύτερο· δεν αποκλείεται.) Όμως εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι εδώ όπου βρίσκομαι τώρα ο συγγραφέας προσπαθεί να μας εξηγήσει γιατί οι εξωφρενικά δυνατοί μάγοι που υπάρχουν στον φανταστικό κόσμο του δεν είναι και κυρίαρχοι του κόσμου αυτού αλλά δέχονται να κάνουν διάφορες μισθοφορικές δουλειές, όπως δολοφονίες.

Για όσους δεν ξέρουν, οι μάγοι στη σειρά Gentleman Bastards είναι από εκείνους που μπορούν να ισοπεδώσουν μια πόλη ρίχνοντας φωτιά από τον ουρανό. Μιλάμε για τόσο δυνατούς μάγους. Και το ξέρω ότι αυτό δεν είναι πρωτότυπο για τη φανταστική λογοτεχνία· είναι, μάλλον, αρκετά συνηθισμένο. Και τώρα προσπαθεί να μας εξηγήσει ο συγγραφέας γιατί τέτοια άτομα δεν είναι ήδη κυρίαρχοι του κόσμου, επειδή στο πρώτο βιβλίο ένας τέτοιος μάγος ουσιαστικά δρούσε σαν μισθοφόρος δολοφόνος. Δίνεται, λοιπόν, στο The Republic of Thieves μια εξήγηση ηθικού/φιλοσοφικού τύπου γιατί οι πανίσχυροι μάγοι δρουν όπως δρουν, η οποία, για να είμαι ειλικρινής, δεν με ικανοποιεί. Είναι αρκετά πειστική για τα δεδομένα, αλλά μου φαίνεται ανούσια. Θα προτιμούσα να μη δινόταν, όπως και πριν, καμιά εξήγηση για το τι σκέφτονται οι μάγοι σ’αυτό τον κόσμο. Μέχρι στιγμής ήταν τόσο εξωφρενικοί που ήταν σαν μυστηριακές οντότητες, κι αυτό ήταν καλύτερο, νομίζω. Το να αναρωτιέσαι γιατί τέτοιες οντότητες δεν έχουν ήδη κατακτήσει τον κόσμο είναι, βασικά, ένας ορθολογιστικός προβληματισμός.

Είναι ένα είδος προβληματισμού που βλέπεις αρκετά στη σύγχρονη φανταστική λογοτεχνία, γιατί οι συγγραφείς έχουν μάθει να σκέφτονται, κυρίως, ορθολογιστικά. Ορισμένα πράγματα, όμως, δεν σε ωφελεί να τα σκέφτεσαι ορθολογικά. Ίσως να μη χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη εξήγηση για το πώς δρουν οι πανίσχυροι μάγοι. Σε τελική ανάλυση, γιατί να δρουν με ορθολογιστική λογική; Σκέψου: τα πάντα που βλέπεις να συμβαίνουν στον κόσμο γύρω σου σου φαίνονται λογικά; Δε νομίζω πως είναι λογικά. Δε νομίζω πως, τουλάχιστον, ακολουθούν ορθολογική, ή απλή, λογική. Οι άνθρωποι πολλές φορές δρουν παράλογα. Γιατί οι παράξενοι, πανίσχυροι μάγοι ενός φανταστικού κόσμου να ακολουθούν απλή, ορθολογιστική λογική για τις πράξεις τους; Θες μια εξήγηση γιατί δεν έχουν κυριαρχήσει επάνω στον κόσμο παρά τις εξωφρενικές δυνάμεις τους; Πες ότι απλά δεν γουστάρουν. Πες ότι αυτό δεν έχει πλάκα γι’αυτούς, ότι βρίσκουν άλλα πράγματα πιο διασκεδαστικά για το μυαλό τους. Ή οτιδήποτε άλλο. Πες ότι είναι τυχαίο που δεν έχει συμβεί ακόμα. Οι άλλες εξηγήσεις μοιάζουν σχεδόν σαν να έχουν βγει από κανόνες παιχνιδιού RPG για το τι επιτρέπεται και τι όχι να κάνουν οι μάγοι.

Και αυτό νομίζω πως είναι ένα πρόβλημα που πλήττει αρκετά τη σύγχρονη φανταστική λογοτεχνία (ίσως, μάλιστα, θα έπρεπε να γράψω κανονικό άρθρο γι’αυτό): η μανιώδη προσκόλληση στον ορθολογισμό.

Τι έγινε; Ποιος πυροβόλησε τον σουρεαλισμό;

Τα πάντα δεν είναι ανάγκη να ακολουθούν απλή, ορθολογιστική λογική, ειδικά σε φανταστικές ιστορίες.

Θυμάμαι κάτι που είχε πει ο J.J. Abrams για το Lost. Είχε πει να μην περιμένουν οι θεατές καμιά εξήγηση για το τι είναι οι αριθμοί που έβλεπε ο Χέρλι να εμφανίζονται. Και αυτό είναι, για εμένα, σωστό. Τι «λογική» εξήγηση περιμένεις για κάτι τέτοιο, γαμώτο; Είναι εκείνο που είναι. Είναι το σουρεαλιστικό στοιχείο. Δεν το εξηγείς· απλά το δέχεσαι.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να σκοτώσουμε τον ορθολογισμό. Σίγουρα έχει τη θέση του, ακόμα και μέσα σε φανταστικές ιστορίες. Τα πράγματα πρέπει να βγάζουν κάποιο νόημα. Όμως πρέπει να κάνουμε χώρο και για το σουρεαλιστικό στοιχείο, το οποίο δεν χρειάζεται ορθολογιστικές εξηγήσεις, το οποίο δεν μπορείς, και δεν θα έπρεπε, να εξηγήσεις λογικά. Εξηγώντας το λογικά, το δολοφονείς.

Αυτό είναι κάτι που, προσωπικά, πάντα ακολουθώ στις ιστορίες που γράφω. Ναι μεν κάποια πράγματα εξηγούνται με απλή, ορθολογιστική λογική, αλλά κάποια άλλα πράγματα είναι εκ φύσεως μυστηριώδη. Για παράδειγμα, «η Πόλη» στη σειρά Θυγατέρες της Πόλης. Δεν υπάρχει καμιά ορθολογιστική εξήγηση για «την Πόλη». Είναι αυτό που είναι. Είναι κάτι που μόνο οι Θυγατέρες το βλέπουν; Είναι όντως κάποια υπαρκετή υπεροντότητα; Ποιος ξέρει; Δεν έχει σημασία. Πώς είναι δυνατόν η Πόλη να καθοδηγεί συγχρόνως δύο Θυγατέρες που βρίσκονται σε αντιπαλότητα μεταξύ; Με ποιας το μέρος είναι; Με καμίας το μέρος, ή και με τον δύο. Δεν έχει σημασία. Δεν δίνεις εξηγήσεις για τέτοια πράγματα. Η Πόλη δεν εμφανίζεται ποτέ ως κάποια πανέμορφη θεά που εξηγεί ότι, στην πραγματικότητα, είναι εδώ για να αντιμετωπίσει την απειλή του Χάους, ή για να κρατά την Ισορροπία, ή κάτι τέτοιο. Τέτοιες απλοϊκές εξηγήσεις θα χαλούσαν το μυστήριο της Πόλης, δεν θα ήταν πλέον το υπερβατικό, το σουρεαλιστικό στοιχείο, που, όσο κι αν προσπαθείς να εκλογικεύσεις, πάντα αποτυχαίνεις γιατί, πολύ απλά, η ανθρώπινη νόηση φτάνει ώς ένα όριο και μετά δεν κατανοεί.

Αυτό σήμερα, με τόσο ορθολογισμό που πλήττει τις κοινωνίες μας, κινδυνεύουμε να το ξεχάσουμε. Και έχει αρχίσει να φαίνεται ακόμα και σε είδη όπως η φανταστική λογοτεχνία. Έχουμε ξεχάσει ότι η λογική είναι ένα πράγμα περιορισμένο. Αποκεί και πέρα υπάρχει μια λογική τόσο «παράλογη» που δεν είναι θέμα αν η επιστήμη έχει φτάσει εκεί για να δώσει εξηγήσεις. Είναι θέμα ότι δεν είναι εφικτό να δοθούν εξηγήσεις από την ανθρώπινη νόηση. Και αυτό δεν θα έπρεπε να ξεχνιέται σε είδη σαν τη φανταστική λογοτεχνία. Αλλά, δυστυχώς, πολύ συχνά ξεχνιέται. Όπως επίσης και ότι οι πράξεις των ανθρώπων δεν χρειάζεται να είναι – και συνήθως δεν είναι – απόλυτα λογικές. Οι άνθρωποι κάνουν πράγματα και για «τρελούς» λόγους που, αν κάτσεις και το σκεφτείς ορθολογιστικά, απορείς πώς είναι δυνατόν ποτέ να τα έκαναν. Αυτό δεν πρέπει να φαίνεται μέσα στη λογοτεχνία; Νομίζω πως πρέπει.

 

(Για οποιαδήποτε τυπογραφικά λάθη αυτού του αρκετά μεγάλου κειμνέου εννοείται πως φταίιε ο δαίμων του πληκτρολλογίουο, και μπορούν να θεωρηθούν εσκεμμένα για σουρεαλιστικούς λόγους.)

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_poios_skotose_ton_sourealismo