Παράξενα οράματα.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Χτες, Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου, έτυχε να έχω μια δουλειά στο κέντρο της Αθήνας. Είχα ακούσει, βέβαια, για την απεργία, αλλά υπέθετα ότι ώσπου να φτάσω εκεί – μεσημέρι – τα μαγαζιά θα είχαν ανοίξει. Είχα ακούσει, επίσης (αν και ακούω ελάχιστα τα νέα, ομολογουμένως), ότι θα γινόταν και μια διαδήλωση για την τραγωδία των Τεμπών.

Δεν περίμενα, όμως, ότι θα αντίκριζα το χάος που αντίκρισα. Μιλάμε για Χάος με κεφαλαίο χι.

Ήταν γύρω στις 2 μμ. Από την Πύλη του Αδριανού μέχρι την Ακρόπολη, την Πλάκα, την Αθηνάς, γινόταν Χαμός στο Ίσωμα (ναι, ακριβώς έτσι όπως το λένε, και με κεφαλαία τα πρώτα γράμματα). Τα πάντα κλειστά, φυσικά, και συναντούσες, κυρίως, κόσμο – πολύ κόσμο – που σου έδινε την εντύπωση ότι προσπαθούσε να φύγει, να απομακρυνθεί, ενώ αρκετές φάτσες ήταν καταφανές ότι είχαν φάει δακρυγόνα και άλλα χημικά που σίγουρα δεν κάνουν καλό. Από το βάθος, από τη μεριά του Συντάγματος, ακουγόταν ΜΠΑΝΓΚ! ΜΠΑΝΓΚ! σαν να έπεφταν πιστολιές. Μέσα στους δρόμους της Πλάκας, κάτι παιδαρέλια (αναρχικοί, υποθέτω) που δεν μπορεί να ήταν πάνω από 20-25 χρονών έτρεχαν αποδώ κι αποκεί, και μπάτσοι επάνω σε μοτοσικλέτες τούς κυνηγούσαν ανάμεσα από τον τρομοκρατημένο (από την παρουσία των μπάτσων) κόσμο. Κάπου εκεί γύρω πρέπει να είχαν πέσει και κάποια τυχαία δακρυγόνα και ροπαλιές, έχω την εντύπωση. Συγχρόνως, έβλεπες κάτι κυράδες με τα παιδάκια τους να περιφέρονται δώθε-κείθε – φανατικές κουμουνίστριες, εικάζω. Και μετά, ήταν και κάποιοι νεαρούληδες και κοπελίτσες, ηλικίες από 15 έως 25, που προφανώς είχαν έρθει για να κάνουν την πλάκα τους αλλά αρκετοί απ’αυτούς ίσως και να βρήκαν τον μπελά τους από κάποιους μηχανόβιους κρανοφόρους με ρόπαλα και βόμβες αερίων. Και φυσικά δεν έλειπε και η συνομοταξία που ονομάζω στοιχειά των διαδηλώσεων: κάτι τύποι που εμφανίζονται μόνο στις διαδηλώσεις – σε οποιαδήποτε διαδήλωση, δεν κάνουν διακρίσεις – και έχουν πρόσωπα πλισέ, φάτσες σαν αγρίμια, ή θυμίζουν ζωντανούς νεκρούς ή χρήστες. Αυτούς εγώ τούς φαντάζομαι να κοιμούνται σε βαθιά, σκοτεινά υπόγεια συνεχώς, να τρέφονται με σκοτεινά όνειρα, και, μόλις ονειρευτούν διαδήλωση, να σηκώνονται πάνω και να γλιστράνε ώς εκεί μέσα από τις σκιές και τις χαραμάδες των τοίχων.

Κοντολογίς, η κατάσταση ήταν τραγική.

Και, πραγματικά, αναρωτιέμαι σε τι βοηθάνε όλα αυτά. Η υπόθεση των Τεμπών είναι επίσης τραγική, αλλά πρέπει – έπρεπε ήδη – να έχει κινητοποιηθεί η Δικαιοσύνη: εισαγγελείς, δικηγόροι, αστυνομία, ειδικοί ερευνητές, ίσως και κάποιοι δημοσιογράφοι (πέρα από αυτούς που απλά βρήκαν την ευκαιρία για πολιτική προπαγάνδα). Δηλαδή, οι άνθρωποι που έχουν σχέση μ’αυτά τα πράγματα και πρέπει να αποδώσουν ευθύνες. Με το να γίνεται φασαρία στους δρόμους και κάποια παιδαρέλια να πετάνε πέτρες στους μπάτσους και να κυνηγιούνται μαζί τους τρομοκρατώντας τον κόσμο, και να πέφτουν τυχαία δακρυγόνα αποδώ κι αποκεί, και να επικρατεί ένας γενικός πανζουρλισμός, δεν νομίζω ότι επιτυγχάνεται τίποτα απολύτως.

Και μπορώ να φανταστώ τώρα τον Μητσοτάκη να σκέφτεται: Τ’αρχίδια μας κουνήθηκαν... και να τρίβει τα χέρια του για άλλους λόγους.

Αμφιβάλλω, δε, αν οι περισσότεροι από αυτούς που εμφανίζονται σε τέτοιες διαδηλώσεις είχαν πάει καν να ψηφίσουν στις προηγούμενες εκλογές, όπου είχαμε αποχή άνω του 50%, η Αριστερά ήταν (εσκεμμένα) διαιρεμένη ώστε να μην μπορεί το ποσοστό της να προβάλει αντίσταση, και όλοι οι υπόλοιποι ήταν (όπως πάντα) επίσης σκόρπιοι. Κατά συνέπεια, οι φανατικοί και μερικοί παραπλανημένοι ψήφισαν ΝΔ, και πάλι Νέα Δικτατορία έχουμε. Φυσικά· τι άλλο; Αφού δεν υπήρχε αντίσταση, και πάνω από τον μισό πληθυσμό δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Και μετά βγαίνουμε και φωνάζουμε στον δρόμο...

Ναι μεν και αυτό χρειάζεται, αλλά μόνο με αυτό δεν γίνεται κάτι. Την επόμενη μέρα, πάλι τα ίδια έχεις. Η συλλογική δράση για πολιτική αλλαγή δεν γίνεται με τις φωνές και το κυνηγητό στους δρόμους.

Θυμάμαι και άλλες διαδηλώσεις στις οποίες είχα βρεθεί. Εκείνες ήταν για το θέμα της χούντας του κορονοϊού. Τότε, πολύ λιγότερος κόσμος ερχόταν παρότι ήταν ένα θέμα που σε επηρέαζε άμεσα στη ζωή σου. Σε κλείδωναν μέσα και δεν σε άφηνα να κυκλοφορήσεις, σε κατηγοριοποιούσαν και σε δίωκαν σαν παράνομο για μια απόφασή σου να μην πάρεις ένα φάρμακο, και κάτι άλλα τέτοια ωραία, χρησιμοποιώντας ως αιτιολογία κάποιο μικρόβιο που πλανάται στον αέρα αλλά – για κάποιο λόγο! – δεν μπορεί να μπει στο σπίτι σου και – επίσης για κάποιο μυστηριώδη λόγο και αντίθετα με κάθε γνώση βιολογίας – το σταματάς άμα φοράς ένα κομμάτι πανί επάνω στη μούρη σου. Αυτό ήταν ένα θέμα που σε επηρέαζε στην καθημερινή σου ζωή· αλλά λίγοι ενδιαφέρονταν πραγματικά να διαμαρτυρηθούν.

Η τραγωδία στα Τέμπη είναι όντως τραγικό γεγονός – είναι φριχτό αυτό που συνέβη, και κάποιοι θέλουν κρέμασμα που το άφησαν να συμβεί – αλλά δεν σε επηρεάζει στην καθημερινή σου ζωή, δεν αλλάζει τίποτα για εσένα, ή για τον καθένα, προσωπικά, εκτός από αυτούς που είχαν δικούς τους στο δυστύχημα/έγκλημα.

Παρ’όλ’ αυτά, κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν σαματά, να κυνηγιούνται με τους μπάτσους, και να γίνεται ένας γενικευμένος χαμός που κανένα αποτέλεσμα δεν πρόκειται να φέρει εκτός αν κινητοποιηθεί σωστά η Δικαιοσύνη.

Ορίστε και μια λιγάκι διαφορετική άποψη για την τραγωδία των Τεμπών που έτυχε να φωτογραφήσω καθοδόν προς την Αθήνα του Χάους:

 

Θεότητες των τοίχων...

Μυστηριακές Οντότητες

 

Η τραγωδία που είχε ξεκινήσει εδώ δεν σταματά, αλλά συνεχίζεται και χειροτερεύει.

Είμαστε τραγικοί τελικά σ’αυτή τη χώρα.

Το Κράτος μας κυνηγά «πειρατές» ανάμεσα σε απλούς πολίτες (αμφίβολο, βέβαια, αν θα πιάσει) για να τους ρίχνει πρόστιμα 750 € και άνω.

Πρέπει κι αυτή να είναι μία από τις τρομερά έξυπνες προσπάθειες της Κυβέρνησης να αναβαθμίσουν την οικονομία. Οι άνθρωποι δεν ασχολούνται με μπανάλ και κλισέ πράγματα όπως να υποβοηθήσουν την επιχειρηματικότητα και τα νοικοκυριά. Όχι, έτσι δεν θα φτιάξει η οικονομία. Αν θες να μαζέψεις λεφτά και να αναβαθμιστείς, υπάρχουν καλύτεροι τρόποι, όπως οι εξής:

Ρίχνε πρόστιμα όπου βρεις και για τον οποιονδήποτε λόγο (από το γιατί δεν φόρεσε κράνος κάποιος πάνω στη μηχανή μέχρι για το αν το μπαλκόνι του ήταν 1 cm πιο κοντό απ’ό,τι έδειχνε το σχέδιο του οικήματος), βάζε εξωφρενικές και παράλογες φορολογίες (όπως «τεκμαρτό» 15.000 € για ελεύθερους επαγγελματίες και άλλα τέτοια κουλά των Κουλών), κάνε υπέρογκες αυξήσεις τιμών ώστε ο κόσμος να μη μπορεί να αγοράσει τα είδη πρώτης ανάγκης, διπλασίαζε και τριπλασίαζε τους λογαριασμούς για βασικά πράγματα (όπως το ρεύμα και το νερό) με διάφορα άχρηστα τέλη και φόρους προς μυστηριώδεις «τρίτους» και ό,τι άλλη μαλακία μπορείς να φανταστείς.

ΕΤΣΙ θα αναβαθμιστεί η οικονομία! Ξεζουμίζοντας τους πολίτες μέχρι αηδίας. Κάνοντας τους έχοντες φτωχούς και τους φτωχούς δούλους.

Μιλάμε για τρομερό σχέδιο δράσης.

Νομίζεις ότι ένα ληστρικό λεφούσι κουρσάρων έχει αμοληθεί πάνω σ’αυτή τη χώρα λαφυραγωγώντας δεξιά κι αριστερά.

Αν αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν για «πειρατές», δε χρειάζεται να πάνε μακριά. Μόνο μέχρι τον καθρέφτη.

 

Τελευταία έχω αγοράσει ένα καινούργιο laptop της Lenovo. Το έχω για τις σοβαρές και τις προσωπικές μου δουλειές, που σημαίνει ότι είναι συνεχώς σε Airplane Mode και το Wifi είναι απενεργοποιημένο ως συσκευή (όχι απλώς κλειστό· είναι τελείως νεκρό). Επίσης, όταν πήρα το laptop έκανα κατευθείαν φορμάτ στον δίσκο, έσβησα τα πάντα, και εγκατέστησα το λειτουργικό που ήθελα και τα προγράμματα που ήθελα – εκτός από τα drivers που υποχρεωτικά τα κατέβασα από το site της Lenovo, γιατί είναι πολύ καινούργιο μηχάνημα και με άλλα drivers δεν λειτουργούσε.

Μετά από παραπάνω από ένα μήνα εύρυθμης λειτουργίας, πρόσεξα το εξής τρελό: Έκλεισα το σύστημα και μου έγραψε ότι τα Windows κάνουν update.

What the fuck?

Πώς είναι δυνατόν τα Windows να κάνουν update αφού δεν συνδέομαι καθόλου στο διαδίκτυο; Είχα συνδεθεί για λίγο μόνο στην αρχή-αρχή, όταν είχα εγκαταστήσει το λειτουργικό, και πάλι δεν άφησα το update να τελειώσει· βαρέθηκα και έκοψα το download στη μέση.

Τι εννοεί τώρα να περιμένω να κάνει update;

Ύστερα από το «update», συνειδητοποίησα ότι άρχισε να εμφανίζεται στο Task Manager, ανάμεσα στα άλλα προγράμματα που τρέχουν, ένα πρόγραμμα που λεγόταν A-volute, αν θυμάμαι καλά, και σίγουρα ήταν της Nahimic (κάποιας εταιρείας που δεν ήξερα).

Πιο πριν, είμαι 100% σίγουρος ότι αυτό το πρόγραμμα δεν έτρεχε μέσα στο σύστημά μου, γιατί τα παρακολουθώ.

Κοιτάζοντας στο Device Manager των Windows παρατήρησα ότι το Nahimic είχε εμφανιστεί και ανάμεσα στα Sound, video, game controllers. Και φαινόταν να είναι κάτι σχετιζόμενο με την κάρτα ήχου – και, όπως έμαθα μετά από μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, υποτίθεται πως είναι sound enhancer.

Αλλά δεν έβλεπα καμιά βελτίωση στον ήχο· και, άλλωστε, έχω δικό μου sound enhancer, το πολύ καλό FxSound (που σας προτείνω, μάλιστα, να πάτε να το κατεβάσετε: είναι δωρεάν και άψογο).

Άρχισα, όμως, να βλέπω διάφορα μικροπροβλήματα να παρουσιάζονται στο σύστημα. Μερικά είχαν σχέση με τα γραφικά – πχ, άλλαζε ο τρόπος της επιλογής κειμένου στο Word (γινόταν μαύρος), ή ορισμένες φορές μού «σαμπόταρε» ένα πρόγραμμα για προστασία οθόνης που έχω γράψει εγώ ο ίδιος και εμφανίζεται ως ένα ημιδιαφανές επικάλυμμα πάνω από την οθόνη και δεν σε αφήνει να πατήσεις κουμπιά κατά λάθος: τώρα – ορισμένες φορές – δεν ήταν πλέον ημιδιαφανές· ήταν μια μαύρη οθόνη μέχρι να το διαλύσω!

Μετά, είδα κι άλλα, ακόμα χειρότερα. Άκουγα μουσική από εξωτερικό δίσκο συνδεδεμένο με USB και έκανε «σπασίματα» ο ήχος σε τυχαίες στιγμές. Στην αρχή, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Το laptop είναι καλό, είναι πολύ γρήγορο: δεν έπρεπε κανονικά να συμβαίνει αυτό. Αύξησα το buffer του προγράμματος μουσικής, μπας και βοηθήσει.

Και τότε τι είδα; Ενώ έγραφα και συγχρόνως άκουγα μουσική, το κείμενο εμφανιζόταν σπαστά επάνω σε απλό txt κειμενογράφο!

Κάτι έτρωγε τους πόρους του συστήματος σαν πουτάνα.

Και ήταν αυτή η γαμημένη μαλακία που ονομάζεται Nahimic – και έχει προκαλέσει προβλήματα και σε άλλους, αν ψάξετε στο διαδίκτυο. Είναι ένα σιχαμερό bloatware – οριακά θα το έλεγα και malware – το οποίο χώνει σφήνα η Lenovo σε διάφορα μηχανήματά της, κατά πάσα πιθανότητα μέσω των drivers. Αυτό το πράγμα μένει αδρανές μέσα στο σύστημα μέχρι που να «εντοπιστεί» από κάποιο Windows update, οπότε και φορτώνεται ως, υποτιθέμενα, κάτι καινούργιο, μια βελτίωση – που δεν είναι, όμως, καθόλου βελτίωση. Είναι γενική επιδείνωση του συστήματος.

Η λύση που βρήκα είναι σχετικά απλή. Πρώτον: από το System Configuration, από το tab «Services», κάνεις uncheck το Nahimic ώστε να μη φορτώνει μόλις ανοίγει το σύστημα. Δεύτερον: από το Device Manager κάνεις disable σε οτιδήποτε γράφει «Nahimic». Όχι uninstall, γιατί τα Windows μπορεί να το ξαναεντοπίσουν και πάλι να το φορτώσουν – εκτός αν καθίσεις να βρεις όλα τα σχετικά αρχεία του Nahimic μέσα στον δίσκο και να τα σβήσεις: αλλά αυτό βαριόμουν να το κάνω.

Όταν έγινε η παραπάνω διαδικασία, τα προβλήματα δια μαγείας σταμάτησαν.

Τα προκαλούσε αυτό το bloaware που η ίδια η εταιρεία πετά μέσα στο σύστημά σου χωρίς να σε ρωτήσει.

Αυτό το πράγμα θα έπρεπε να είναι παράνομο. Όταν πληρώνεις για να αγοράσεις ένα hardware, αγοράζεις ένα hardware και τέλος: εκεί λήγει η επαφή σου με την εταιρεία, εκτός αν θέλεις να της το επιστρέψεις βάσει εγγύησης. Αλλά σήμερα φαίνεται πως οι εταιρείες νομίζουν ότι, κατά κάποιο τρόπο, τους ανήκει το μηχάνημά σου ακόμα κι όταν έχεις πληρώσει για να το αγοράσεις. Προσπαθούν να ρίξουν μέσα ό,τι software τούς κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς να σε ρωτήσουν.

Από παλιά συνέβαινε αυτό, αλλά όσο πάει η κατάσταση γίνεται και πιο κακή. Εν μέρει, ίσως να φταίει και η νοοτροπία με τα smartphone και τα tablet, που ο περισσότερος κόσμος – που δεν ξέρει από ηλεκτρονικά συστήματα – τα παίρνει «από το κουτί», και έχουν μέσα φορτωμένη ό,τι άχρηστη σαχλαμάρα μπορείς να διανοηθείς.

Εμένα μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο όταν βλέπω μέσα στο σύστημά μου προγράμματα που δεν ξέρω τι είναι, ή που δεν μπορώ εύκολα να τα απεγκαταστήσω.

Δεν είναι όλα bloatware, αλλά τα bloatware είναι ό,τι χειρότερο. Είναι προγράμματα που σου τρώνε απίστευτα πολλούς πόρους του συστήματος ενώ, ουσιαστικά, δεν προσφέρουν τίποτα. Με αποτέλεσμα το σύστημα να καθυστερεί, ή να προκαλούνται διάφορα άλλα προβλήματα, ακόμα κι αν αντικειμενικά είναι ένα πολύ γρήγορο σύστημα.

Προφανώς, οι εταιρείες που τα βάζουν σφήνα μες στα μηχανήματα έχουν κάποιο οικονομικό ή άλλο όφελος. Εσύ δεν έχεις κανένα.