Όταν ο μεσαίωνας γίνεται μόδα, έχεις και χωρικούς με άποψη.

Κάνε ΕΜΒΟΛΙΟ ΤΩΡΑ κι ΕΣΥ!

 

Παράξενες προσευχές;

Μυστηριακές Οντότητες

 

Έμαθα πως πέθανε πρόσφατα, στις 20 Ιανουαρίου, ο Meat Loaf, ο τραγουδιστής. Η αλήθεια είναι πως δεν τα πολυακούω τα τραγούδια του, αλλά ο τύπος ήταν τραγικά γνωστός, και στα εξώφυλλα των άλμπουμ του είχε καταπληκτικές ζωγραφικές φαντασίας ακόμα κι από τη Julie Bell. Στο Heavy Metal έχουν κάνει ολόκληρη αναφορά για το θέμα.

Από περιέργεια, τέτοιες πανδημικές μέρες που είναι, είπα να ρίξω και μια ματιά σχετικά με τον θάνατό του στη Wikipedia. Και, για φαντάσου, πέθανε κι αυτός από Covid... Στην αρχή, λέει, δεν ήξεραν από τι πέθανε, αλλά τελικά φαίνεται να αποφάσισαν ότι ήταν «από Covid».

Σοβαρά τώρα...

Ρίξτε μια ματιά λίγο παραπάνω, στα περί της υγείας του. Ο άνθρωπος δεν ήταν και πολύ υγιής, δυστυχώς. Ακόμα κι από ένα κρυολόγημα θα μπορούσε να πεθάνει, στην ηλικία του. Αλλά, ξέρεις, σήμερα όλοι από Covid πεθαίνουν...

Ειδικά αν είναι «κακοί αρνητές».

Κοιτάξτε αυτό εδώ το άρθρο. Ο Meat Loaf δεν πρέπει να πίστευε και πολύ στο όλο αφήγημα της πανδημίας. Και να τώρα τι λέει ένας δημοσιογράφος γι’αυτόν:

Πόσο πιο καταφανές να γίνει ότι κάποιοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον θάνατο του ανθρώπου (που αμφίβολο είναι αν ήταν αληθινά από Covid) για να σπρώξουν τη σιχαμερή εμβολιαστική ατζέντα;

Ορισμένοι άνθρωποι σήμερα είναι σαν να μη μπορούν να δουν τι γίνεται μπροστά στα μάτια τους.

Δείτε τι λέει εδώ <https://info-war.gr/ipa-antiemvoliastes-fasistes-kai-pra/> (όχι, δεν του βαζώ κανονικό link· κάντε copy/paste) ο δικός μας Άρης Χατζηστεφάνου. Το μόνο που βλέπει είναι «ακροδεξιοί», «φασίστες» και «πραξικοπηματίες». Αυτό τού μένει από την όλη αντίσταση στην υγειονομική τυραννία.

Και δεν είναι ο μόνος. Δεν το γράφω για να στοχοποιήσω εσκεμμένα αυτόν. Είναι πολλοί υποτιθέμενοι «αριστεροί» που έχουν πάνω-κάτω την ίδια αντίληψη για το θέμα. (Ευτυχώς, δεν είναι όλοι οι αριστεροί σαν αυτούς, δεν έχουν ξεχάσει πώς να είναι αριστεροί· όμως είναι μια αρκετά μεγάλη μερίδα.) Το μόνο που βλέπουν είναι ότι ανάμεσα σε όσους διαμαρτύρονται για τα μέτρα υπάρχουν και ακροδεξιοί. Κι εκεί μένουν. Στους ακροδεξιούς. Δεν βλέπουν τίποτα παραπέρα.

Ε, λοιπόν, σας το λέω χύμα: Ναι, υπάρχουν και ακροδεξιοί ανάμεσα σ’αυτούς που διαμαρτύρονται για τα φασιστικά μέτρα υγειονομικής τυραννίας. Κι αυτό ξέρεις τι αποδεικνύει; Ότι οι ακροδεξιοί είναι τελικά πιο ελευθερόφρονες από τους υποτιθέμενους «αριστερούς», γιατί τουλάχιστον καταλαβαίνουν πότε κάποιος πάει να τους κλέψει την ελευθερία τους χωρίς καλό λόγο. (Όχι πως ποτέ υπάρχει καλός λόγος.)

Αν ήμουν στη θέση αυτών των «αριστερών», θα ντρεπόμουν λιγάκι τώρα.

Αναρωτιέμαι, επιπλέον, πώς αισθάνονται που, δεδομένης της κατάστασης, βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο με προσωπικότητες όπως ο Πλεύρης και ο Γεωργιάδης. Υποθέτω ότι ίσως, μέσα στις ιδεοληψίες τους, να τους περνάνε κι αυτούς τώρα για «αριστερούς» που ενδιαφέρονται για τη «δημοσία υγεία». (Τι άλλα τραγελαφικά θα δούμε;)

Η όλη κατάσταση είναι ξεκάθαρα σαν ψυχοπάθεια γι’αυτούς τους «αριστερούς». Σχεδόν σαν σχιζοφρενική κρίση, θα έλεγα αν πίστευα σε φανταστικές ασθένειες όπως η σχιζοφρένεια, η οποία δεν αποτελεί παρά ακόμα ένα μέσο για ιατρική τυραννία όπως, κακή ώρα, και ο Covid αυτή τη στιγμή. (Το ότι το ένα εντάσσεται στην ψυχιατρική ενώ το άλλο στη λοιμωξιολογία/παθολογία, μη νομίζετε ότι έχει και τόσο μεγάλη διαφορά. Πάλι «ειδικούς» πρέπει να ακούς οι οποίοι είναι «holier than thou».)

Δε θα χρησιμοποιήσω την ανόητη λέξη σχιζοφρένεια, λοιπόν, αλλά θα το πω ξεκάθαρα: Όταν βλέπεις τον Διάβολο μπροστά σου αλλά αρνείσαι στον εαυτό σου ότι είναι ο Διάβολος επειδή στο σχολείο σού είπαν ότι «δεν υπάρχει», τότε το μυαλό έρχεται σε ρήξη με το μυαλό. Να βλέπεις μπροστά σου κάτι, να το καταλαβαίνεις, αλλά να προσπαθείς να πείσεις τη νόησή σου ότι δεν είναι έτσι. Αυτό οδηγεί στην παραφροσύνη. Και, φυσικά, δεν έχει ποτέ κανένα καλό επακόλουθο.

Εκείνο που, αυτή τη στιγμή, είναι μπροστά τους και δεν βλέπουν είναι το ότι κλέβονται ξεδιάντροπα οι ελευθερίες του κόσμου από τις αρχές του 2020 (για να μην πω από τα τέλη του 2019). Ξεκινήσαμε από το «σου απαγορεύω να βγεις από το σπίτι σου» και φτάσαμε στο πολύ πιο χειρότερο «εγώ θα σου λέω τι να κάνεις με το σώμα» (πράγματα που μόνο ο Γιοζέφ Μένγκελε και οι όμοιοί του θα επικροτούσαν).

Μα, θα μου πεις, υπάρχει πανδημία! Υπάρχει άμεσος κίνδυνος για όλους!

Πίπες κίνδυνος υπάρχει, με πιθανότητα να πεθάνεις λιγότερο από 1% ΑΝ κολλήσεις· αλλά τέλος πάντων. Ό,τι και να συνέβαινε, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για να καταργούνται θεμελιώδεις ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα.

Κι αν νομίζεις ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης, κάνεις λάθος. Πάντα υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετώπισης της οποιασδήποτε κατάστασης. Το να καταφεύγεις στην κατάργηση των βασικών ελευθεριών δεν είναι λύση· δημιουργεί πιο πολλά προβλήματα.

Οι μόνοι που συμφωνούν ή προτείνουν την κατάργηση των ελευθεριών είναι ή τρομοκρατημένοι ή παραπλανημένοι ή φασίστες.

Όλοι οι δικτάτορες χρησιμοποιούσαν, και χρησιμοποιούν, μια καλή δικαιολογία «έκτακτης ανάγκης». Το ίδιο έκανε κι ο Χίτλερ.

Αυτοί οι «αριστεροί» δημοσιογράφοι που είναι μετά μανίας εναντίον των ακροδεξιών και του φασισμού πώς είναι δυνατόν να μην το διακρίνουν αυτό; Ή κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, ή είναι παγιδευμένοι στις εμμονές τους, ή τίποτα ακόμα χειρότερο.

Δεν βλέπουν ούτε καν τώρα που η Ευρώπη έχει αρχίσει να ξεσηκώνεται και η μια χώρα μετά την άλλη καταργούν τα μέτρα! Γι’αυτά κιχ δεν βγάζουν. Το μόνο που τα μυωπικά τους μάτια διακρίνουν είναι κάτι ακροδεξιούς που κι αυτοί (δικαιολογημένα) διαμαρτύρονται για τον πανδημικό φασισμό που έχει επικρατήσει.

Σε λίγο, υποπτεύομαι, παντού «ακροδεξιούς», «φασίστες» (αλλά όχι τους πραγματικούς της κορονοκρατίας), και «πραξικοπηματίες» θα βλέπουν. Όσο πάει και γεμίζει ο τόπος!

Τι έγινε, ρε παιδιά, τέτοιο ρεύμα η ακροδεξιά; Ή εσείς δεν βλέπετε πια πέρα από τη μύτη σας; Μήπως σας έχει πιάσει καμιά παράνοια κι από παντού «ακροδεξιοί» σάς κυνηγάνε;

Εν τω μεταξύ, αλλού υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κάποιες σοβαρές σκέψεις για την πανδημία. Και ορισμένοι έχουν αρχίσει ακόμα και να καταλαβαίνουν εκείνο που λέγαμε από την αρχή: ότι οι υφασμάτινες μάσκες δεν βοηθάνε, αλλά, μάλλον, περισσότερο βλάπτουν. Το μόνο που κάνουν καλά είναι να αποτελούν διαφημιστική εκστρατεία της «πανδημίας Covid».

Εδώ, όμως, στη μπανανία του Κουλοβασιλέα, έχουμε κάτι «λαμπρούς» επιστήμονες που λένε ακόμα κάτι τέτοιες αρλούμπες.

Ένα έχω να σας πω: Τίποτα δεν πρόκειται να κρατήσει τον κόσμο κοιμισμένο για πολύ ακόμα.

Τίποτα.

Ούτε καν στη μπανανία του Κουλοβασιλέα.

Είναι τόσες πολλές οι τρύπες στο ψεύτικο αφήγημα που ο οποιοσδήποτε θέλει μπορεί απλά να ρίξει μια ματιά με ειλικρίνεια, αφοβία, και ανοιχτό μυαλό και να διαπιστώσει τι πραγματικά συμβαίνει.

 

Ορισμένες πόρτες δαγκώνουν.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Ορισμένοι λένε πως κάποια πράγματα που εμφανίζονται σε μια λογοτεχνική ιστορία είναι «άπρεπα», ή δεν έχουν «ηθική», ή δεν μπορείς να «διδαχτείς» τίποτα από αυτά, ή δίνουν τα λάθος «μαθήματα» ή «μηνύματα».

Όλα αυτά είναι υποκρισία. Αν θέλουν να κατηγορήσουν κάτι, δε θα έπρεπε να κατηγορούν μόνο ένα πράγμα, αλλά πολύ περισσότερο. Δεν δίνουν αρκετή σημασία στο τι σημαίνει «ηθική» και «μάθημα». Μπορεί να παραπονιούνται γιατί η ηρωίδα της ιστορίας βρίζει αισχρά, ενώ παραβλέπουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα.

Είναι ορισμένα στοιχεία που εμφανίζονται σε πάρα πολλές λογοτεχνικές ιστορίες τα οποία είναι, καταφανώς, «λάθος μαθήματα», όμως σχεδόν κανείς δεν λέει τίποτα γι’αυτά. Για παράδειγμα, ένα πολύ συνηθισμένο πράγμα στις περιπετειώδεις ιστορίες είναι το ότι ο ένας σκοτώνει τον άλλο, ή ο ένας χτυπά τον άλλο. Είναι αυτό «μάθημα» για τη ζωή σου; Προφανώς και όχι. Αλλά έχει νόημα μέσα στην περιπετειώδη ιστορία και μόνο. Δεν το διαβάζεις για να το αντιγράψεις στην καθημερινότητα.

Το ίδιο ισχύει και για το αν η ηρωίδα βρίζει αισχρά, ή οτιδήποτε άλλο.

Αν σοκάρεσαι ή ενοχλείσαι από κάτι, αυτό ίσως να λέει κάτι για εσένα πολύ περισσότερο απ’ό,τι για την ιστορία που διαβάζεις.

Οι λογοτεχνικές ιστορίες διαβάζονται, κυρίως, για αισθητικούς λόγους, όχι για νουθετιστικούς λόγους. Κι αν κάποιες γράφονται για νουθετιστικούς λόγους, αυτό είναι παρεκτροπή της μορφής ουσιαστικά, όχι κάτι το θετικό.