Γαργαλώντας κουκουβάγιες.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Η «πανδημία» καλά κρατεί...

Είμαστε σε μια κατάσταση στάσιμη. Τίποτα δεν κινείται. Μια ψυχική και νοητική μόλυνση. Ένα τέλμα.

Σοβαρά τώρα, έτσι όπως πηγαίνει το πράγμα πότε λέτε εσείς να τελειώσει η υπόθεση «πανδημία κορονοϊού»; Για να μην πούμε ποτέ, εγώ λέω ότι μπορεί, με αυτά τα δεδομένα, να κρατήσει και πέντε χρόνια ακόμα. Γιατί όχι; Συνέχεια θα σου λένε ότι τώρα έχει ύφεση, τώρα έχει έξαρση, τώρα ανέβηκαν τα «κρούσματα», τώρα κατέβηκαν· κάνε κι άλλη δόση του εμβολίου, είναι «κρίσιμη» η περίοδος: μετά κάνε ακόμα μία δόση, είναι πάλι «κρίσιμη» η περίοδος. Προσέξτε, γιατί μπορεί να βρεθούμε σε lockdown! Τα κρούσματα ανέβηκαν! Τα κρούσματα, γαμώτο!

Κάτι υγειονομικοί είναι κατασκηνωμένοι έξω από το Υπουργείο Υγείας και φωνάζουν ότι πεινάνε γιατί τους έδιωξαν παράνομα από την εργασία τους· αλλά, εντάξει, αυτοί είναι «ψέκια». Ποιος τους γαμάει αυτούς; Οι ανεμβολίαστοι «δεν έχουν θέση» στην κοινωνία των «εμβολιασμένων»... και τέτοιες πίπες. Και όλοι πρέπει συνέχεια να δείχνετε υγειονομικά διαπιστευτήρια για να κυκλοφορήσετε, ή να κάνετε τεστ: δηλαδή, γενικώς να κάνετε εξαναγκαστικές ιατρικές πράξεις. Και δεν κουνιέται φύλλο.

Αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να σταματήσει αν κάτι δεν αλλάξει στην εξίσωση που την έχει φέρει σε ισορροπία.

Ναι, οι Υγειονομικοί κατά της Υποχρεωτικότητας κάνουν αρκετή φασαρία, και πολύ καλά κάνουν και τους θαυμάζω απεριόριστα και είμαι 100% μαζί τους. Αλλά δεν νομίζω ότι από μόνοι τους μπορούν να ρίξουν αυτό το τερατούργημα.

Οι αναρχικοί κολλάνε αφίσες στους δρόμους οι οποίες γράφουν σωστά πράγματα. Αλλά, ρε παιδιά, αναρωτιέμαι αν κανένας απ’τους τυχαίους περαστικούς τις διαβάζει ή αν απλά περνάνε σαν ζόμπι από δίπλα τους. Εγώ, επειδή κάνω αστική περιπλάνηση και βαδίζω πολύ μέσα στην Αθήνα, σας λέω ότι, εκτός από εμένα, δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή να έχω δει ποτέ κανέναν άλλο να σταματά για να διαβάσει τις αφίσες.

Διάφοροι στα κοινωνικά δίκτυα, και αλλού στο διαδίκτυο, διαμαρτύρονται για την όλη κατάσταση και προσφέρουν και πολύ σωστή και αντικειμενική ενημέρωση· αλλά κι αυτούς ποιος πραγματικά τους παρακολουθεί; Τους παρακολουθούν αυτοί που είναι πρόθυμοι να ψάξουν, να ερευνήσουν μόνοι τους, να μάθουν την αλήθεια. Οι άλλοι – ο πολύς κόσμος – απλά περιμένουν κάποιος να τους τα σερβίρει στο πιάτο· δεν ψάχνουν, και οτιδήποτε δεν έρχεται από την τηλεόρασή τους το δυσπιστούν. Και η τηλεόρασή τους τους αποκρύπτει την αλήθεια, στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη, τους λέει ξεδιάντροπα ψέματα.

Έτσι, βλέπεις να επικρατεί στους δρόμους της πόλης μια κατάσταση διάλυσης σαν μετά από πόλεμο, αλλά όλοι να πηγαίνουν αποδώ κι αποκεί σαν να μην τρέχει τίποτα! Εθελοτυφλώντας. Λέγοντας για το ένα και για το άλλο και αγνοώντας τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο: την υπόθεση «τρομοκρατική πανδημία». Γιατί, ξέρεις, αυτό είναι τόσο σημαντικό, έχει τόσο πολύ γαμήσει τη ζωή τους (τη ζωή όλων μας), που καλύτερα να μην το κοιτάς για να μην πας από... καμιά μυοκαρδίτιδα, ξέρω γω.

Δεν δίνουν σημασία ούτε στις διαμαρτυρίες των υγειονομικών, ούτε στο τι λέει οποιοσδήποτε άλλος.

Τουλάχιστον, αυτή την εντύπωση λαμβάνει κανείς κοιτάζοντας τη δραστηριότητα μέσα στην πόλη.

Για κάποιο λόγο, φαίνεται να έγινε «φυσιολογικό» να κυκλοφορείς με υγειονομικά χαρτιά και ταυτότητα και να τα δείχνεις για να μπαίνεις αποδώ κι αποκεί.

Είναι καταφανές νομίζω ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός αν σπάσει αυτή η νοσηρή ισορροπία που έχει επικρατήσει. Ή θα μείνουμε έτσι ή θα πάμε προς το χειρότερο.

Κι αν είναι να σπάσει αυτή η ισορροπία, δεν πρόκειται να γίνει επειδή κάποιοι γράφουν μερικά πράγματα στο διαδίκτυο. Ναι, είναι σημαντικό να ενημερωνόμαστε· προφανώς και είναι. Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Έχουμε περάσει το στάδιο της ενημέρωσης, ξέρουμε τι συμβαίνει – και όποιος δεν ξέρει, ας δει αυτό το βίντεο όπου ο κύριος Αρβανίτης τα λέει όλα. Αν κάποιος το παρακολουθήσει και πάλι δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, ή εθελοτυφλεί (λόγω φόβου ή ωφελιμισμού) ή είναι διανοητικά καθυστερημένος.

Όπως έλεγα, δεν φτάνει να διαμαρτυρόμαστε και να εξηγούμε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα ή κάποια ιστοσελίδα (οσοδήποτε σημαντικά κι αν είναι αυτά από άποψη πληροφόρησης και αντίδρασης). Πρέπει να κάνουμε κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να είσαι μαύρο πρόβατο και στο να είσαι λύκος. Το μαύρο πρόβατο μπορεί να διαφωνεί και να γκρινιάζει αλλά μετά να κάνει ό,τι του λένε. Ο λύκος θα κάνει ό,τι νομίζει εκείνος, είτε μιλά είτε όχι.

Αρκετά πλέον οι σαχλαμάρες. Πρέπει να υπάρξει δράση, αλλιώς θα είμαστε σ’αυτά τα χάλια άλλα πέντε χρόνια, όπως το βλέπω εγώ το πράγμα. Και μέχρι στιγμής, μακάρι να είχα πέσει έξω αλλά δεν έχω πέσει έξω.

Υπάρχουν δύο μέθοδοι για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά: ο ένας είναι ο διαισθητικός, ο άλλος ο λογικός. Εγώ συνήθως ξεκινώ με τον διαισθητικό· αλλά, όταν και ο λογικός συμφωνεί με τον διαισθητικό, τότε είμαι απόλυτα σίγουρος γι’αυτό που βλέπω.

Εξαρχής η διαίσθησή μου μου έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά μ’αυτή την «πανδημία». Και εννοώ από την αρχή. Έψαχνα να βρω μήπως ήταν hoax (κοιτάξτε παλιότερα κείμενα σ’αυτό το ιστολόγιο). Τότε δεν έβρισκα τίποτα, αλλά σιγά-σιγά έβρισκα ολοένα και περισσότερα πράγματα που μου έλεγαν ότι όντως κάτι δεν πάει καλά, οπότε το διαισθητικό άρχισε να ταυτίζεται με το λογικό. Υπήρχαν αποδείξεις.

Όταν ήρθαν τα εμβόλια, η διαίσθησή μου μου έλεγε αμέσως ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ. Αλλά, εντάξει, ίσως και να είμαι υπερβολικός, σκεφτόμουν. Ίσως. Είχα κάνει την υπόθεση (πάλι ψάξτε για παλιότερα κείμενα εδώ) ότι θα φτάσουμε στο σημείο διαχωρισμού του πληθυσμού εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων. Τότε, υποτίθεται πως ήταν «συνωμοσιολογία». Αλλά συνέβη. Το είδαμε ήδη να συμβαίνει στο Ισραήλ πριν από εδώ – κι ακόμα και τότε κάποιοι δυσπιστούσαν! (Αν είναι δυνατόν.)

Και έχουμε φτάσει σήμερα σε μια τελείως άθλια κατάσταση υγειονομικής τυραννίας όπου τίποτα δεν κινείται και τα πάντα βουλιάζουν μέσα σε ένα τέλμα.

Αν τώρα δεν είναι καιρός να δράσουμε, πότε είναι;

Θα περιμένουμε κάποιους άλλους να μας σώσουν; Από το εξωτερικό, ίσως; Κι αν αυτό δεν γίνει ποτέ;

Εγώ δεν είμαι πολιτικός, όπως ξέρετε, ούτε ανήκω σε ομάδες, ούτε καθοδηγώ κανέναν. Αλλά θα αναφέρω μερικά πιθανά σχέδια δράσης, και ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει ό,τι θέλει – δεν χρειάζεται καν να πει ότι ήταν δική μου ιδέα. Μου φτάνει αν πέσει αυτή η γαμημένη τυραννία.

Δεν ωθώ κανέναν να κάνει τίποτα από τα παρακάτω· απλώς τα αναφέρω.

—Μην φοράτε μάσκες. Ειδικά σε ανοιχτούς χώρους. Ακόμα και σε κλειστούς όπου δεν υπάρχει συνωστισμός. Κάντε το μαζικά. Η μάσκα ανέκαθεν ήταν – αποκλειστικά και μόνο – διαφημιστική προπαγάνδα της «πανδημίας»· για να το βλέπεις παντού και να θυμάσαι ότι υπάρχει. (Εδώ ο Βασιλακόπουλος το παραδέχτηκε· τι άλλο θέλεις;)

—Μην κάνετε τα γαμημένα εμβόλια. Εκτός του ότι είναι επικίνδυνα, εκτός του ότι αμφίβολη είναι η προστασία που προσφέρουν (και δεν τα λέω εγώ αυτά· διαβάστε, ακούστε: τα λένε από τον Μοντανιέ μέχρι τον Αρβανίτη), είναι πολιτικό εργαλείο καταπίεσης του πληθυσμού. Με την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, σου κλέβουν τις βασικές ανθρώπινες ελευθερίες σου. Σε καθιστούν σαν ζώο. Το αν θα πάρεις ένα φάρμακο πρέπει να είναι δική σου υπόθεση και μόνο. Όσο περισσότεροι κάνετε αυτά τα κωλοεμβόλια (που δεν είναι εμβόλια, ουσιαστικά) τόσο δίνετε δύναμη στο τυραννικό καθεστώς που έχει παγκοσμίως επικρατήσει. Η όλη απάτη της «πανδημίας», αυτό το φούσκωμα της στατιστικής, στήθηκε για να γίνουν τα «εμβόλια» και ό,τι αυτό ακολουθεί από άποψη πολιτικών ελευθεριών – τυραννία, δηλαδή.

—Ενημερώνετε τους πάντες συνέχεια. Πολλοί περιμένουν να τα βρουν στο πιάτο, δεν πάνε τα ψάξουν. Δώστε τους τα στο πιάτο. Φτιάξτε CD ή στικάκια και μοιράστε τα. Φτιάξτε φυλλάδια. Ορισμένοι άλλοι απλά δεν έχουν χρόνο να ενημερωθούν: πείτε τους τι συμβαίνει. (Μια γνωστή μου υγειονομικός, που εξαναγκαστικά εμβολιάστηκε προς το τέλος, δεν είχε καν ακούσει για τους Υγειονομικούς κατά της Υποχρεωτικότητας, και τώρα νόμιζε ότι επειδή είναι εμβολιασμένη δεν θα τη βλέπουν ως μέρος της αντίστασής τους. Μα αντιθέτως, της είπα, δεν είναι εναντίον των εμβολιασμένων, ειδικά αυτών που δεν ήθελαν να εμβολιαστούν και δεν θέλουν να συνεχίσουν.)

—Μην κάνετε το γαμημένο τεστ. Όσοι είστε ανεμβολίαστοι, μην το κάνετε, εκτός αν είναι απόλυτη ανάγκη. Βρείτε εναλλακτικούς τρόπους κίνησης και δράσης. Σας λέω από προσωπική εμπειρία ότι υπάρχουν. Μία φορά έκανα το τεστ παλιότερα, προ-εμβολίων, σε νοσοκομείο που είχα κοντινό μου άνθρωπο, και πλήρωσα 150 ευρώ (οι ληστές!). Από τότε δεν το έχω ξανακάνει. Δεν τους έχω δώσει ούτε ένα ευρώ για τεστ. Κάντε την παραοικονομία των τεστ να καταρρεύσει. Αν έχετε τη δυνατότητα να ζήσετε αλλιώς, παραιτηθείτε ακόμα κι από τη δουλειά σας αν σας ζητάνε εκεί να κάνετε τεστ. Αποφύγετε το τεστ όσο περισσότερο μπορείτε. Κάντε τους να καταλάβουν ότι δεν έχουν να κερδίσουν λεφτά από τα τεστ.

—Κάντε μποϊκοτάζ σε όλα τα πραγματικά «CovidFree» καταστήματα. Κι όταν λέω «τα πραγματικά», εννοώ αυτούς που όντως ζητάνε κάτι προκειμένου να μπεις (γιατί ξέρω αρκετούς που έχουν σταματήσει εδώ και καιρό να ζητάνε). Λυπάμαι που το λέω αυτό – γιατί ξέρω ότι όλοι είναι οικονομικά πιεσμένοι αυτό τον καιρό – αλλά όσοι ζητάνε υγειονομικά χαρτιά για να χρησιμοποιήσεις τις υπηρεσίες τους δεν πρέπει να έχουν κίνηση. Ακόμα και εμβολιασμένος να είσαι, δεν θα έπρεπε να δείχνεις τίποτα για να μπεις πουθενά. Αυτό είναι προσωπικό δεδομένο. Δεν είναι δουλειά κανενός να ξέρει τι έχεις κάνει ή ποιος είσαι για να μπεις, πχ, σ’ένα φαγάδικο. Μη μπεις καθόλου στο φαγάδικο.

—Εισβολή σε «CovidFree» χώρους, όπως, πχ, σινεμά ή καταστήματα ρούχων. Μαζέψτε 20-30 άτομα, είτε εμβολιασμένους είτε ανεμβολίαστους, και μπείτε ομαδικά αρνούμενοι να δείξετε υγειονομικά χαρτιά. Ένας φρουρός που θα είναι στην πόρτα – το πολύ δύο – δεν μπορούν να σταματήσουν 20-30 ανθρώπους· δεν πρόκειται καν να χρησιμοποιηθεί βία: είναι θέμα πλήθους. Μην κάνετε καμία ζημιά, μην κλέψετε τίποτα, μη χτυπήσετε κανέναν – αυτά εννοούνται. Όλα ειρηνικά και νόμιμα. Ίσως να έρθει η αστυνομία μετά από αυτό, αλλά και κάποιους να πιάσει τι θα τους κάνει; Θα τους βάλει φυλακή επειδή μπήκαν σ’ένα κατάστημα χωρίς να κάνουν τίποτα παράνομο; Ειδικά αν αυτό γίνεται από πολύ κόσμο συγχρόνως σε διάφορες περιοχές της χώρας;

—Συνεχόμενες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Κατεβείτε στον δρόμο, μαζικά. Τι καλύτερο έχετε να κάνετε;

—Συνεχόμενες διαμαρτυρίες μέσω email και συμβατικού ταχυδρομείου στις αρμόδιες υπηρεσίες – υπουργεία, δικαστικές αρχές, αστυνομία, ακτοπλοϊκές εταιρίες, καταστήματα – στα πάντα.

–Συνεχόμενες μηνύσεις κατά υπουργών και πρωθυπουργού και όσων εφαρμόζουν τα μέτρα τους: καταστήματα, ακτοπλοϊκές εταιρείες, φορολογικές αρχές, κτλ. Μάλλον δεν θα γίνει τίποτα, αλλά και μόνο που θα βρεθούν κάτω από ολόκληρο βομβαρδισμό μηνύσεων μετράει.

Ξαναλέω – για να μην παραξηγούμαστε – ότι δεν ωθώ κανέναν να κάνει τίποτα από τα παραπάνω. Απλώς τα αναφέρω.

Καλή συνέχεια σε όσους αγωνίζονται.

Οι άλλοι, ξυπνήστε επιτέλους. Είναι περασμένη η ώρα. Πολύ περασμένη.

Φωτογραφία από τυχαία αφίσα στους δρόμους της Αθήνας:

 

Πουλιά και κράνη. Κράνη και πουλιά.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Είναι πολλά, τελευταία, που θέλω να πω για την κορονοχούντα που πλήττει τη χώρα μας και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, όμως δεν με παίρνει ο χρόνος. Θα αναφέρω μόνο τα πιο χυδαία και τραγελαφικά.

Βγήκε τις προάλλες ο Βασιλακόπουλους στον ΣΚΑΪ και είπε ότι οι μάσκες στον δρόμο μόνο από το κρύο προστατεύουν. (Δε με πιστεύετε; Δείτε τον.) Αποφάσισε, δηλαδή, επιτέλους να μας πει την αλήθεια... τώρα, ύστερα από τόσο καιρό. Ισχυριζόμενος πως, πριν, εκείνος και η παρέα του έλεγαν ψέματα ώστε ο κόσμος να πάρει πιο σοβαρά τα μέτρα και να φορά τις μάσκες και εκεί όπου έχει πολύ συνωστισμό.

Μέχρι στιγμής, όσοι λέγαμε πως η (υφασμάτινη) μάσκα δεν προστατεύει μας αποκαλούσαν «συνωμοσιολόγους» και μας έβριζαν.

Μέχρι στιγμής, τρομοκρατούσαν οι τηλε-ειδικοί τον κόσμο ότι «φονικός ιός» είναι στον αέρα και, για να βγεις από το σπίτι σου, πρέπει να φοράς μάσκας (έστω και αποκριάτικη για να κάνεις τον καραγκιόζη καλύτερα).

Μέχρι στιγμής, κόσμος είχε πληρώσει ακόμα και πρόστιμα επειδή δεν φορούσε μάσκα μες στη μέση του δρόμου (η οποία είναι άχρηστη)!

Και βγαίνει τώρα ο Τηλε-λακόπουλος και μας λέει ότι... μας έκαναν πλάκα!

Δηλαδή, τι μας λέει ο άνθρωπος; Ότι θεωρεί πως οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ηλίθιοι και δεν πρέπει να τους λέμε την αλήθεια; Αλλά πρέπει να τους λέμε ανόητα ψέματα, σαν να είναι μικρά παιδιά, προκειμένου να «προστατευτούν»; Αυτό είναι εγκληματικό γιατί, εκτός των άλλων, δημιουργεί στους ευκολόπιστους μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας (αφού, βέβαια, τους έχουν προκαλέσει μια εξίσου υπέρμετρη, υπερβολική αίσθηση τρόμου). (Ψυχολογική είναι η πανδημία, κατά βάθος· εσείς απλά δεν το έχετε ακόμα συνειδητοποιήσει.)

Και γιατί αποφάσισε να μας κάνει αυτή την τρομερή αποκάλυψη τώρα ο κ. Βασιλακόπουλος; Τώρα, που η Όμικρον, αυτή η σκληρή κυρά του θανάτου, «θερίζει», παρακαλώ...

Το λέει τώρα γιατί δεν έχει κανένα νόημα. Ο κόσμος είναι τόσο τρομοκρατημένος που απλά συνεχίζει να φορά μάσκες ακόμα και στον ανοιχτό δρόμο. Τις έχουν συνηθίσει πια. Και οι κακές συνήθειες κόβονται δύσκολο. (Ναι, είναι κακιά συνήθεια να έχεις συνέχεια ένα κομμάτι πανί μπροστά στη μούρη σου· δεν βοηθά την υγεία σου, καθόλου. Το αντίθετο ίσως.)

Μια κυρία που ξέρω, η οποία φορά μάσκα συνεχώς απέξω, τη ρώτησα αν άκουσε τον Βασιλακόπουλο. Δεν τον είχε ακούσει, και δυσκολευόταν να το πιστέψει.

Δεν έχει σημασία πια τι θα πεις σ’αυτούς τους ανθρώπους. Ό,τι και να τους πεις, απλά θα συνεχίσουν την ανθυγιεινή, τρομοκρατική συνήθεια.

Οι μάσκες ήταν ανέκαθεν, και είναι, η διαφημιστική εκστρατεία της προπαγάνδας του κορονοϊού. Το είπε και ο Βασιλακόπουλος με άλλα λόγια: για να τις βλέπουν και να θυμούνται. Όταν εγώ το έλεγα από τις πρώτες μέρες, ήμουν, φυσικά, «συνωμοσιολόγος».

Και έρχεται τώρα – αυτές τις μέρες πάλι – το ακόμα πιο αστείο:

Βγαίνει ο Μαγιορκίνης και, μες στη σοφία του, μας λέει πως, αν καταργηθούν οι μάσκες στους εξωτερικούς χώρους, αυτό θα αφορά μόνο εμβολιασμένους.

Πρόσεξε: παρότι οι μάσκες (ειδικά σε εξωτερικούς χώρους) είναι τελείως άχρηστες.

Ωστόσο, μόνο οι εμβολιασμένοι θα μπορούν να τις βγάλουν.

Γιατί;

Ε, κάπως πρέπει να τιμωρήσουμε ξανά εκείνους τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν δέχτηκαν να φάνε τη σύριγγα των λαμόγιων της Μεγάλης Φάρμας, με ό,τι συνέπειες μπορεί αυτό να συνεπαγόταν γι’αυτούς.

Πολύ... επιστημονική τακτική ακολουθούν οι «ειδικοί» αυτής της χώρας.

Υποκλίνομαι μπροστά στην «ειδικότητά» τους: η οποία μάλλον είναι «πλασιέ της Μεγάλης Φάρμας» ή «Επόπτης της Pfizer», για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει σημασία τι λένε. Όσοι καταλαβαίνουν φυσικά και δεν φοράνε μάσκα μες στη μέση του δρόμου.

*

Τι άλλο γελοίο – ή, ίσως, τραγικό – έχουμε να πούμε σήμερα;

Α, ναι... Είπα να αγοράσω παπούτσια. Βαδίζω πολύ όταν κάνω αστική περιπλάνηση, και τα παπούτσια που να με βολεύουν είναι το αιώνιο πρόβλημα. Μέχρι να βρω καλά, πρέπει ν’αλλάξω δυο, τρία ζευγάρια. Κι όταν βρω τα καλά, μετά από κάνα χρόνο έχουν πια χαλάσει και πρέπει να βγω προς αναζήτηση καινούργιων.

Πάω σε κατάστημα υποδημάτων και, στην πόρτα, λέω στην κυρία που ήταν μέσα ότι θέλω ένα ζευγάρι που να είναι έτσι. Κανείς άλλος δεν ήταν μες στο κατάστημα, παρεμπιπτόντως – και δεν ήταν καν καθημερινή. Πάει να βγάλει το κινητό της για να με σκανάρει. Της λέω «Δεν έχω υγειονομικά χαρτιά. Μπορώ να τα δοκιμάσω χωρίς υγειονομικά χαρτιά;»

«Απέξω,» μου λέει.

«Εδώ, στην πόρτα;»

«Ναι.»

«Εντάξει.»

Μου φέρνει το υπόδημα, το κοιτάζω, και μου εξηγεί ότι πρέπει να το δοκιμάσω όχι ακριβώς στην πόρτα αλλά έξω από την πόρτα.

«Θα μου φέρετε ένα σκαμνί;» ρωτάω.

«Δεν γίνεται,» μου λέει, «δεν μπορώ.»

Κοιτάζω τριγύρω· ήμασταν σε δρόμο που δεν υπήρχε πουθενά να καθίσεις. «Και πώς θα το δοκιμάσω;»

«...Οι άλλοι που έρχονται το δοκιμάζουν έτσι, απέξω.»

Δηλαδή, σαν πελεκάνοι, υποθέτω...

«Να το πάρω και να πάω λίγο εδώ παραδίπλα;» δείχνοντας ένα δρομάκι και ελπίζοντας εκεί να έχει κανένα σκαλοπάτι για να καθίσεις. «Δε σας το κλέβω.»

«Όχι, δεν μπορώ. Αν κάνετε το ράπιντ τεστ....»

«Να πληρώσω 10 ευρώ για να έρθω να δοκιμάσω παπούτσι;»

«Δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο· είναι ο νόμος.»

(Ο νόμος ο παράνομος – αυτός ο νόμος.)

«Ε, συγνώμη, ούτε εγώ μπορώ να το πάρω χωρίς να το δοκιμάσω.»

Και με κοίταζε περίεργα.

Διώχνει τον πελάτη και μετά τον κοιτάζει και περίεργα.

Πηγαίνω παρακάτω, σε κάτι άλλους δρόμους, σκεπτόμενος ότι πρέπει κάπου να υπάρχουν και πιο λογικοί άνθρωποι. Μπαίνω τελικά σ’ένα κατάστημα και ούτε πιστοποιητικά μού ζήτησαν ούτε τίποτα, όπως και σε αρκετά άλλα που έχω μπει ώς τώρα – άλλωστε, δεν νομίζω ότι γίνεται και κανένας έλεγχος, οπότε είναι πλέον θέμα τού πόσο λογικός θέλει να είναι ο άλλος, νομίζω. Αυτό το συγκεκριμένο κατάστημα δεν το είχε καν Ελληνίδα. Ήταν αλλοδαπή μέσα.

Λοιπόν, οι Κινέζοι τελικά αποδεικνύονται πιο δημοκράτες και φιλελεύθεροι από τους Έλληνες. Αλίμονο! Και δεν το λέω καθόλου ρατσιστικά αυτό, ούτε προς τη μία μεριά ούτε προς την άλλη. Ίσως απλά οι Κινέζοι να έχουν μάθει τι θα πει να ζεις μέσα σε δικτατορίες. Ξέρουν από τέτοιες.

Πάντως, γενικά, βλέπω πως υπάρχει αρκετή υπόγεια αντίσταση σχετικά με τα πιστοποιητικά, όπως έχω ξαναγράψει. Ακόμα και σε κάποιο κατάστημα που στις αρχές είχα πάει και με είχαν διώξει, τώρα απλά μπαίνεις ελεύθερα.

Οι έξυπνοι καταλαβαίνουν ότι οι περιορισμοί μάς βλάπτουν όλους. Οι ανόητοι πιστεύουν ό,τι τους λένε στον ΣΚΑΪ και στα άλλα βοθροκάναλα.

Δεν χρειάζεται καν να είσαι καλά πληροφορημένος για να καταλάβεις ότι αυτό που συμβαίνει είναι λάθος. Απλά χρειάζεται να έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, και να μη σ’το έχουν ληστέψει από την πολύ τρομοκρατία και τον κοινωνικό αποπροσανατολισμό.

Αλλά η underground επανάσταση πρέπει να γίνει above ground επανάσταση, για να δούμε και κανένα ουσιώδες αποτέλεσμα.

Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτή η αηδία;

Οι λακέδες της Μεγάλης Φάρμας και οι πανδημιοκάπηλοι, πιστέψτε με, θα το τραβήξουν όσο μπορούν. Μην περιμένετε αυτοί να το τελειώσουν.

Έχω κι άλλα να πω αλλά είναι αδύνατον να τα πω όλα τώρα. Επιφυλάσσομαι.

*

Οι Υγειονομικοί κατά της Υποχρεωτικότητας αντιστέκονται – και πραγματικά τους θαυμάζω και είμαι, από καρδιάς, μαζί τους. Οι πάντες θα πρέπει να κάνετε το ίδιο με αυτούς.

Εικόνες από τον «καταυλισμό» των υγειονομικών της επανάστασης έξω από το Υπουργείο Υγείας:

Και ένα αυτοκόλλητο από τυχαίο δρόμο το οποίο τα λέει όλα κοντολογίς:

 

Η συγγραφή – η λογοτεχνική συγγραφή, τουλάχιστον – αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ο εγωισμός σου. Εκεί είναι που πραγματικά αρχίζεις να γράφεις, όταν έχεις περάσει το κατώφλι του δωματίου που λέγεται Εγώ και έχεις βγει παραέξω για να αφηγηθείς μια κατάσταση, ως κατάσταση, πέρα από τις δικές σου νοοτροπίες, εμμονές, πεποιθήσεις.

Θα μου πεις, είναι ποτέ δυνατόν να ξεφύγεις τελείως από όλ’ αυτά; Μάλλον όχι· κάποια ίχνη πάντα παραμένουν. Όμως, ναι, είναι οριακά δυνατόν. Είναι δυνατόν να ξεπεράσεις το εγώ και να αφηγηθείς, να περιγράψεις, μια κατάσταση λογοτεχνικά και μόνο, βάσει κάποιον αποφάσεων που έχεις ήδη πάρει γι’αυτήν. Απλά την ακολουθείς και βλέπεις πού πηγαίνει.

Το εγώ μπορεί μονάχα να μπλεχτεί στην όλη διαδικασία και να τη χαλάσει.

Οι πιο καλές ιστορίες είναι αυτές που ο συγγραφέας γράφει ανεπηρέαστα, πέρα από τον εγωκεντρισμό του.

Γι’αυτό κιόλας ανέκαθεν πίστευα ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον λογοτεχνικά κόσμο – βραβεία, επιδοκιμασίες, αποδοκιμασίες, συγκρούσεις, απαιτήσεις (τι «πρέπει» να κάνεις και τι όχι), τι πουλάει και τι δεν πουλάει, τι είναι αποδεκτό και τι όχι, «διάβασέ με για να σε διαβάσω» – βλάπτουν ουσιαστικά και τη λογοτεχνία και τους συγγραφείς. Διότι όταν κάποιος έχει στο μυαλό του αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να γράψει ελεύθερα, πέρα από το εγώ του. Ή, τουλάχιστον, αυτό γίνεται πιο δύσκολο. Και γι’αυτό βλέπεις αρκετούς συγγραφείς να «μπλοκάρονται» και να μη μπορούν να γράψουν ή να γράφουν σαφώς κατώτερα πράγματα απ’ό,τι θα μπορούσαν. Όταν διαπιστώνεις να λείπει ο ενθουσιασμός και η αχαλίνωτη δημιουργικότητα από μια λογοτεχνική ιστορία, αυτό σπάνια είναι τυχαίο.

Σήμερα, με την ελευθερία που προσφέρει το διαδίκτυο θα μπορούσαμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά, και ήδη πιστεύω πως γίνεται· αλλά όχι και με τόσο γρήγορους ρυθμούς όσο θα έπρεπε. Ακόμα παραμένουμε κολλημένοι σε «επιτροπές», «ειδικούς», και διάφορα «πρέπει». Το τι είναι «σωστό» να γραφτεί, τι «μήνυμα» πρέπει να μεταφέρεις, τι «προσφέρει» το κείμενο, και όλες αυτές οι φανφάρες που, σε τελική ανάλυση, το μόνο που «προσφέρουν» είναι κατώτερα κείμενα.