Τελείωσα το A Place Among the Fallen, το πρώτο βιβλίο του Omaran Saga, και οφείλω να πω ότι είναι καλό όπως και η σειρά Voidal του Adrian Cole, αν και μου άρεσε λιγότερο. Αλλά αυτό οφείλεται στη θεματολογία, βασικά. Η θεματολογία του Voidal είναι πολύ πιο περίεργη και σουρεαλιστική, πολύ πιο γαμάτη. Από την άλλη, έχω διαβάσει όλη την τριλογία του Voidal (ορίστε και η βιβλιοκριτική μου) ενώ από το Omaran Saga έχω διαβάσει μόνο το πρώτο. Και θα πάω, φυσικά, κατευθείαν στο δεύτερο. Αν μη τι άλλο, έχω την περιέργεια να δω τι γράφει μετά. Γιατί το πρώτο βιβλίο είναι αρκετά αυτοτελές. Μπορεί να διαβαστεί και τελείως από μόνο του. Κλείνει την ιστορία ίσως πιο ολοκληρωμένα από άλλα βιβλία που υποτίθεται πως είναι stand alone αλλά αφήνουν την πλοκή αρκετά ανοιχτή. Οπότε, αναρωτιέμαι τι θα γίνει μετά. Θα είναι κάτι διαφορετικό; Θα είναι προέκταση των όσων συνέβησαν ώς τώρα;

Όπως και νάχει, ένα πράγμα παρατήρησα για τον Adrian Cole: Αυτός ο συγγραφέας φαίνεται να έχει μια κάποια μανία με τα παράξενα χέρια. Στο Voidal, όπως έχω γράψει, ο πρωταγωνιστής έχει το Χέρι της Λήθης. Εδώ, στο A Place Among the Fallen, παρουσιάζονται δύο χαρακτήρες με παράξενα χέρια καθώς κι ένα ολόκληρο τάγμα από ανθρώπους με παράξενα χέρια!

Ο πρώτος είναι ένας μάγος που συνεχώς φορά γάντια γιατί μέσα στα χέρια του κρύβεται κάποια απόκρυφη δύναμη. (Δεν λέω περισσότερα για να μη χαλάσω την ιστορία σε όποιον μπορεί να θέλει να τη διαβάσει, αλλά κι επειδή θα ήταν δύσκολο να πω περισσότερα.)

Ο δεύτερος είναι ένας τύπος που ανήκει σε ένα τάγμα περίπου σαν ιεροεξεταστές που όλοι έχουν κομμένο το ένα τους χέρι και αντικαταστημένο από μια κυρτή λεπίδα.

Και αναρωτιέμαι αν ο Adrian Cole το κάνει συνειδητά αυτό – το να βάζει τόσα παράξενα χέρια στις ιστορίες του – ή αν το κάνει υποσυνείδητα, αν του βγαίνει τυχαία.

Το χέρι, πάντως, από μόνο του είναι τρομερό σύμβολο σε πολλές φιλοσοφικές, θρησκευτικές, μυθικές, και μαγικές παραδόσεις και συστήματα. Το χέρι μπορεί να συμβολίζει τη δύναμη (οποιουδήποτε είδους), ή την εξουσία. Ή την ικανότητα κάποιου να πράττει. Ή τη δημιουργικότητά του.

Τα χέρια μας είναι τα όπλα μας. Με αυτά κάνουμε ό,τι κάνουμε. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν είτε για καταστροφή είτε για δημιουργία είτε για θεραπεία. Με το χέρι σκοτώνεις, με το χέρι χτίζεις, με το χέρι γιατρεύεις και περιποιείσαι, με το χέρι – όπως εγώ τώρα – πληκτρολογείς.

Το χέρι είναι μαγικό. Είναι το εργαλείο με το οποίο ασκείς τη θέλησή σου, την επιβάλλεις πολλές φορές, επάνω στο σύμπαν.

Δεν είναι αστεία υπόθεση.

Και όταν ένα ολόκληρο τάγμα έχουν αντικαταστήσει το ένα τους χέρι, οικειοθελώς, με κυρτή λεπίδα, καταλαβαίνεις τότε τι λέει αυτό για αυτούς...

Θα μπορούσα να γράψω κανονικό άρθρο για τον συμβολισμό του χεριού, ειδικά αν καθόμουν να το ψάξω λίγο ακόμα. Ποτέ πριν – για κάποιο λόγο – δεν είχα σκεφτεί πόσο ενδιαφέρον έχει. Ίσως επειδή είναι κάτι που το θεωρείς δεδομένο. Όλοι έχουμε δυο χέρια, έτσι; Συνηθισμένο πράγμα. Τίποτα το σπουδαίο...

Κι όμως, μπορεί να είναι.

Άντε, πάμε τώρα στο Throne of Fools...

Και, μέσα στην καρδιά του χειμώνα – όπως έπρεπε – το χιόνι ήρθε. Ακόμα και στην Αθήνα. Τα πάντα είναι κάτασπρα. Και, βλέποντάς τα, καταλαβαίνεις γιατί ο χειμώνας και το χιόνι έχουν δώσει έμπνευση για τόσες ιστορίες και μύθους.

Πώς μπορείς να μη νιώσεις μαγεμένος από αυτό;

Ή απειλημένος. Γιατί, για κάποιους, το χιόνι μπορεί να είναι ακόμα και απειλή.

Σήμερα, όμως; Στις μέρες μας; Ποιος μπορεί να βλέπει το χιόνι ως απειλή; Δεν είμαστε τον Μεσαίωνα, έτσι;

Σκέψου, όμως, πόσοι άστεγοι υπάρχουν μόνο στην Αθήνα, και θα καταλάβεις. Γι’αυτούς, πάω στοίχημα, το χιόνι είναι απειλή.

Χτες, μες στην παγωνιά, έτυχε να δω πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Και αναρωτιέμαι τι είδους κοινωνία τούς εγκαταλείπει έτσι. Κατά τα άλλα, τους έπιασε ο «ανθρωπισμός» για την καταπολέμηση του Covid. (Παραμυθάδες...)

Winter is coming...

Και στο A Song of Ice and Fire, επίσης, ο χειμώνας είναι απειλητικός.

Παλιά, είχα γράψει κι ένα άρθρο γεμάτο links για τον χειμώνα.

Είναι το χιόνι μαγικό; Σίγουρα είναι. Για το αν είναι λευκή μαγεία ή μαύρη μαγεία, αυτό εξαρτάται από την ιστορία.

Ο Κάτω Κόσμος βγήκε επάνω. Μετά τους εμβολιασμούς, χαοτικές, μολυσματικές οντότητες γεμίζουν την Αθήνα...

Μυστηριακές Οντότητες

Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό βιβλίο (ή γράφοντάς το, αν γράφεις) μπορεί να συναντήσεις σημεία που δεν φαίνονται και τόσο σημαντικά για την πλοκή, όμως έχουν πολλές λέξεις, καταλαμβάνουν αρκετές σελίδες· ενώ κάποια άλλα σημεία, που είναι σημαντικά για την πλοκή, έχουν πολύ λίγες λέξεις και καταλαμβάνουν λίγες σελίδες – ακόμα και μια, δυο, ίσως.

Ναι, μπορεί να αναρωτιέσαι γι’αυτό ακόμα κι αν εσύ γράφεις την ιστορία. Μπορεί να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν κάποιο σημαντικό κομμάτι να σου βγαίνει τόσο λακωνικό, ενώ κάποιο ασήμαντο κομμάτι να σου βγαίνει φλύαρο.

Θα έπρεπε, μήπως, να ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Υπάρχει κάποιο λάθος;

Κανένα λάθος δεν υπάρχει παρά μόνο στον τρόπο σκέψης μας ορισμένες φορές. Στη νοοτροπία μας.

Όταν αναρωτιέσαι για ένα τέτοιο θέμα – είτε ως αναγνώστης είτε ως συγγραφέας – αναρωτήσου καλύτερα για κάτι άλλο: Ποιος σου είπε ότι τα σημαντικά σημεία μέσα σε μια αφήγηση πρέπει να γράφονται με πολλές λέξεις; Και ποιος σου είπε ότι τα «ασήμαντα» σημεία (αν, πραγματικά, οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντο) πρέπει να γράφονται με λίγες λέξεις;

Αυτή είναι μια λανθασμένη νοοτροπία που ακολουθείται γενικά σε πολλά πράγματα: ότι το σημαντικό πρέπει να είναι «πολύ» ενώ το ασήμαντο πρέπει να είναι «λίγο».

Δεν έχει, όμως, καμιά λογική βάση. Και σίγουρα δεν ισχύει στη λογοτεχνία. (Ούτε και το ανάποδο ισχύει, φυσικά.)

Μάλιστα, μπορεί μια σημαντική σκηνή μέσα στην ιστορία να φαίνεται καλύτερα ως σημαντική αν είναι γραμμένη με λίγες λέξεις. Γιατί έτσι μπορεί να δίνει μια πιο... βαρύγδουπη, ας πούμε, αίσθηση.

Ενώ, αντιθέτως, μια ασήμαντη σκηνή μπορεί να είναι γραμμένη με περισσότερες λέξεις έτσι ώστε να απλώνεται νωχελικά μέσα στην ιστορία και να μη μας κάνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση.

Για παράδειγμα, μια βόλτα στην αγορά όπου οι χαρακτήρες του έργου συζητάνε αναμεταξύ τους ίσως να φαίνεται ασήμαντη σκηνή αλλά να καταλαμβάνει κάμποσες σελίδες. Θα έπρεπε; Είναι πραγματικά ασήμαντη; Τίποτα δεν είναι πραγματικά ασήμαντο. Μέσα από την κουβέντα των χαρακτήρων μπορεί ακόμα και κάποιοι από αυτούς να παρεξηγηθούν ή να αγαπηθούν: πράγματα που πιθανώς να έχουν αντίκτυπο στη συνέχεια της ιστορίας παρότι η συγκεκριμένη, νωχελική σκηνή δεν φαίνεται και τόσο σπουδαία. Ή ίσως μια τέτοια σκηνή να δημιουργεί μια κάποια ατμόσφαιρα, μια συγκεκριμένη αισθητική μέσα στο έργο.

Θα μπορούσε να ήταν γραμμένη με πιο λίγες λέξεις; Ακόμα και επιγραμματικά; («Πήγαν μια βόλτα στην αγορά και γύρισαν»;) Φυσικά και θα μπορούσε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κιόλας ότι πρέπει υποχρεωτικά να είναι γραμμένη έτσι επειδή είναι «ασήμαντη» σκηνή για την πλοκή της ιστορίας.

Οι ασήμαντες σκηνές, κι αυτές σημαντικές είναι. Οι ιστορίες δεν αποτελούνται μόνο από «σημαντικές» σκηνές. Γιατί, αν όλες οι σκηνές είναι σημαντικές, τότε καμία δεν είναι σημαντική.

Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε κατά νου και όταν γράφουμε και όταν διαβάζουμε. Όταν διαβάζεις, άσε τη ροή του έργου να σε παρασύρει, να σε οδηγήσει. Όταν γράφεις, άσε τη διαίσθησή σου να σε οδηγήσει.

Βρέξει;

Μυστηριακές Οντότητες