Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 4 / 2022

Αυτό το είχα αγοράσει πολύ παλιά. Ήμουν μικρός. Και θυμάμαι ότι, όποτε προσπαθούσα να το διαβάσω, με έπαιρνε ο ύπνος. Έλεγα, τότε, ότι φυσικό είναι να τελειώνεις την ονειρική αναζήτηση για την άγνωστη Καντάθ στον ύπνο σου!

Δε νομίζω ότι έφταιγε η μετάφραση· φαίνεται αρκετά καλή.

Την Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ τη διάβασα τελικά τώρα τελευταία – αν και πριν από κάμποσα χρόνια – στο πρωτότυπο, κατεβάζοντάς την από το διαδίκτυο.

Πραγματικά μαγευτική ιστορία.

Το εξώφυλλο ίσως να φαίνεται λίγο περίεργο, σαν να κάνει «νερά». Αλλά γι’αυτό φταίει η ίδια η σελίδα του εξωφύλλου· είναι το χαρτί της τέτοιου τύπου. Προσπάθησα να τα μειώσω στο σκανάρισμα και μετά από το σκανάρισμα, αλλά είναι αδύνατον να φύγουν τελείως. Για να τα διώξεις τελείως, πρέπει να θολώσεις την εικόνα: και δεν ήθελα να τη θολώσω.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι του Vincent Segrelles, αν και λιγάκι αλλοιωμένη.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

5 / 4 / 2022

Διάβαζα αυτό το πράγμα στο Twitter, και εκεί δεν μπορώ να απαντήσω όπως θα ήθελα – θέμα χώρου – οπότε αποφάσισα να γράψω εδώ τις σκέψεις μου.

Οι θιασώτες του εμβολιασμού, προκειμένου να μας πείσουν για την επιτυχία του εμβολίου – παρά την αποτυχία του και την κοινωνική αθλιότητα που έχει προκαλέσει – παρουσιάζουν στατιστικές που συνοψίζονται στο εξής διάγραμμα το οποίο και τακτικά μάς παρουσιάζουν:

Δηλαδή, σου λένε ότι από το γενικό σύνολο των εμβολιασμένων – που είναι πελώριο – μόνο ένα μικρό τμήμα είναι στις ΜΕΘ· ενώ από το γενικό σύνολο των ανεμβολίαστων – που είναι σαφώς μικρότερο – ένα μεγάλο τμήμα του είναι στις ΜΕΘ.

Άρα, το εμβόλιο είναι καλό (και όλες οι κοινωνικές αθλιότητες σχετικά μ’αυτό δικαιολογούνται). Σωστά;

Λάθος.

Οι στατιστικές που παρουσιάζουν είναι, όπως και παλιά (επί lockdown, μαζικής τρομοκρατίας, κτλ), αληθοφανείς όπως είναι αληθοφανές το φτηνό κόλπο ενός θαυματοποιού του δρόμου που προσπαθεί να σε πείσει ότι ένας ελέφαντας χωρά τελικά μέσα σε μια ντουλάπα αν τον κόψεις σε κομμάτια και τον διπλώσεις καλά!

Μπορεί η στατιστική να είναι αυτή που παρουσιάζουν, αλλά τα δεδομένα που έχουν δοθεί για να την ταΐσουν δεν είναι σωστά.

Προτού πεις ότι ένα μικρό τμήμα των εμβολιασμένων είναι στις ΜΕΘ, πρέπει να λάβεις υπόψη σου ότι, ακόμα κι αν αυτοί ήταν ανεμβολίαστοι, οι περισσότεροι δεν θα νοσούσαν ούτως ή άλλως.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι, ακόμα κι όσοι τύχαινε να νοσήσουν, οι περισσότεροι θα το περνούσαν ελαφρά ούτως ή άλλως και δεν θα πήγαιναν στις ΜΕΘ.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι από αυτούς που θα νοσούσαν, ακόμα κι αν ήταν ανεμβολίαστοι, μόνο ένα μικρό ποσοστό (γύρω στο 1% και αν) θα πέθαινε ούτως ή άλλως.

Και υπολογίζουμε αυτό το ποσοστό θνησιμότητας του Covid βάσει των ήδη αλλοιωμένων στατιστικών που έχουν δημιουργήσει οι θιασώτες της πανδημίας, οι οποίες έχουν φτιαχτεί με τον εξής τρόπο: όποιος πεθαίνει, τσεκάρουμε αν έχει μέσα του το μικρόβιο του κορονοϊού, κι αν το έχει, τον δηλώνουμε ως νεκρό από Covid, ασχέτως αν πραγματικά πέθανε από Covid (ενώ, συγχρόνως, απαγορεύουμε τις νεκροψίες για να μη μπορεί να διαπιστωθεί η αληθινή αιτία θανάτου).

Με αυτή τη λογική, και η απλή γρίπη θα έπρεπε ήδη να έχει εξισωθεί με τον Μαύρο Θάνατο.

Και τα εμβόλια εναντίον της γρίπης (που κανείς δεν εξαναγκάζεται να τα κάνει) είναι μόνο 60% αποτελεσματικά.

Τα εμβόλια για Covid (που δεν είναι εμβόλια, έτσι κι αλλιώς) διατυμπανιζόταν ότι ήταν 100% αποτελεσματικά... αλλά μετά 90%... μετά, 80%... μετά, 70%... και πάει κατρακυλώντας το πράγμα.

Προτού πιστέψουμε τα κόλπα των θαυματοποιών της στατιστικής του Covid (που πρέπει πια να γίνει ειδικός κλάδος προπαγανδιστικής στατιστικής, έτσι όπως πάει το πράγμα!), πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας και τις παρενέργειες από τα υποτιθέμενα «εμβόλια». Ήδη στη χώρα μας – που δεν γίνεται σχεδόν καμία προσπάθεια για ειλικρινή καταγραφή των παρενεργειών, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες – η ΕΛΣΤΑΤ μάς δείχνει ότι έχουμε αύξηση των θανάτων κατά 34% στον γενικό πληθυσμό, από κάθε αίτιο. Κι αυτό από τότε που ξεκίνησαν οι μαζικοί εμβολιασμοί.

Επομένως, όταν υπολογίζεις το πόσοι (υποτίθεται) γλίτωσαν τη ΜΕΘ λόγω «εμβολίου», θα πρέπει επίσης να υπολογίσεις και πόσοι έπαθαν ζημιές λόγω «εμβολίου» οι οποίοι ούτε στις ΜΕΘ θα πήγαιναν ούτε καν θα κολλούσαν τον ιό.

Πρέπει, επίσης, να σκεφτείς ποιος ο λόγος να εξαναγκαζόμαστε να παίρνουμε φάρμακα για μια ασθένεια με τόσο μικρές πιθανότητες σημαντικής βλάβης. Τα φάρμακα δεν είναι φιστίκια ούτε πορτοκαλάδα, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση.

Πρέπει, επίσης, να υπολογίσεις και τις ανυπολόγιστες ζημιές που έχει προκαλέσει η φασιστική λογική της επιβολής εμβολιασμού στον γενικό πληθυσμό, καθώς και τα lockdown (που απλά ήταν μια μέθοδος τρομοκράτησης για αποδοχή του μαζικού εμβολιασμού) – και δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες σχετικά με αυτό.

Βάλε τα όλα αυτά μαζί, και μετά πες μας αν τα μη-εμβόλια αξίζουν τίποτα περισσότερο από νοθευμένα ναρκωτικά δευτέρας κατηγορίας.

ΜΗΝ βιάζεστε να πιστέψετε στατιστικές που μοιάζουν αληθοφανείς. Τα αποτελέσματα της στατιστικής εξάγονται βάσει των δεδομένων που της δίνεις. Αν τα δεδομένα είναι προβληματικά, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει αληθινό, αλλά δεν είναι.

 

3 / 4 / 2022

Η πένα είναι ισχυρότερη από το ξίφος, και τα λοιπά.

Μυστηριακές Οντότητες

 

2 / 4 / 2022

Αυτό το αυτοκόλλητο έχει αρχίσει να εμφανίζεται στους δρόμους της Αθήνας κολλημένο επάνω στις βιτρίνες και τους τοίχους καταστημάτων που εφαρμόζουν το υγειονομικό απαρτχάιντ σχετικά με τους «Covid Free» χώρους.

Και υποθέτω πως και αυτό το αυτοκόλλητο—

—σχετίζεται άμεσα με το θέμα.

Το έχω ξαναγράψει εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά θα το ξαναπώ, δεν βλάπτει: Μη νομίζετε ότι τελειώνει η υπόθεση επειδή τώρα λένε πως από τις 18 Απριλίου θα άρουν τα περιοριστικά μέτρα για την «πανδημία». Κατά πρώτον, δεν άρουν τα πάντα: οι υγειονομικοί εξακολουθούν να είναι «σε αναστολή» (δηλαδή, τιμωρία μέχρι να συμμορφωθούν). Αυτό από μόνο του δείχνει περίτρανα ένα πράγμα: οι τύραννοι που επιβάλλουν αυτά τα παράλογα μέτρα σκοπεύουν να συνεχίσουν. Όλο αυτό που συμβαίνει τώρα είναι... προαυλισμός, που λένε κάποιοι. Είναι ένα διάλειμμα, που λέω εγώ. Και το διάλειμμα γίνεται χάριν του τουρισμού· γιατί ξέρουν ότι ο τουρίστας δεν θα έρθει εδώ αν του ζητάνε να δείχνει πιστοποιητικό για να μπει στα καταστήματα ή οπουδήποτε αλλού. Γι’αυτό άρουν τα μέτρα. Και οι άνω των 60 θα σταματήσουν να πληρώνουν πρόστιμο επειδή αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και πολύ καλά όταν έχεις άρει όλα τα υπόλοιπα μέτρα. Αν δεν κάνω λάθος όμως, διάβασα ότι το πρόστιμο σταματά από τις 15 Απριλίου έως τις 30 Αυγούστου. Αυτό σημαίνει ότι μετά θα αρχίσει πάλι... ενώ δεν θα έπρεπε ΚΑΝ να συζητούν για επιβολή του ξανά, αφού όλοι ξέρουμε ότι είναι τελείως παράλογο, παράνομο, και ανήθικο.

Το ίδιο ισχύει και για την άρση όλων των υπόλοιπων μέτρων. Αν προσέξετε τις ανακοινώσεις που έχουν βγει, μιλάνε για «προσωρινή» άρση, επειδή – δήθεν – πάει καλύτερα η πανδημία... ενώ τα «σκυλιά» εσκεμμένα γαβγίζουν από τις οθόνες για να μας θυμίζουν ότι σε λίγο θα έχουμε πάλι τα ίδια.

Δεν έβαλαν μυαλό· απλά κάποιοι θέλουν να εκμεταλλευτούν την τουριστική περίοδο.

Ελπίζω, όμως, ο κόσμος να βάλει μυαλό, και από το Σεπτέμβριο να είναι περισσότερο μαχητικός και λιγότερο δεκτικός. Αλλιώς, σε συνδυασμό με ό,τι άλλο συμβαίνει τελευταία – αύξηση τιμών, πόλεμος – ένα είναι το βέβαιο: θα πάμε κατά διαόλου. Σε λίγο θα τους λένε να φοράνε κολάρο και να κάνουν γαβ για να βγαίνουν από το σπίτι τους – και θα λένε κι ευχαριστώ.

 

29 / 3 / 2022

Αυτές είναι κάποιες φωτογραφίες από τα υπόγεια κάτω από ένα ρωμαϊκό υδραγωγείο στην Αθήνα. Παλιά, η είσοδος ήταν κλειστή με κάγκελα· τώρα τη βρήκα ανοιχτή και μπήκα. Το μέρος μού φαίνεται να χρησιμοποιείται πλέον για να κατεβαίνουν τα νερά της βροχής και μόνο.

Δεν πήγα και πολύ βαθιά, είναι η αλήθεια, γιατί από ένα σημείο και μετά το σκοτάδι ήταν πίσσα· δεν έμπαινε φως από πουθενά. Φοβήθηκα μην πεταγόταν κανένας ερπετοειδής δαίμονας από καμιά γωνία– εεεε, εννοώ, φοβήθηκα μην πέσω μέσα σε κανέναν λάκκο με νερά. Είχε πολλά νερά κάτω.

Κάντε κλικ επάνω στην κάθε εικόνα παρακάτω για να δείτε την επόμενη. Η Αθήνα είναι πιο παράξενη απ’ό,τι νομίζεις.

 

65η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX