Το καρναβάλι χτες στην Αθήνα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Προσωπικά, δεν θυμάμαι ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες να έχει γίνει τίποτα παρόμοιο, και ελπίζω να επαναληφθεί.

Ξεκίνησε από το Σύνταγμα και κατέβηκε στην Ερμού, όπου είδαμε κάτι σκηνές με καταπληκτικούς ζογκλέρ, θεές ντυμένες με φτερά, και εκθαμβωτικές χορεύτριες με σημαίες και πέπλα:

Ακόμα και επίδειξη πολεμικών τεχνών είχε μες στη μέση του δρόμου από αυτούς τους δύο άντρακλες με τα εξωφρενικά σώματα που νομίζεις ότι βγήκαν από ιστορία με τον Σεβάχ τον Θαλασσινό.

Και ορισμένα από τα άτομα της συνοδίας είχαν... τρομερό ύψος.

Κατέβηκαν προς το Μοναστηράκι, κι εμείς μαζί τους...

Φτάσαμε βράδυ εκεί.

Μετά ακολούθησαν κάποια άλλα δρώμενα στη σκηνή που είχε ετοιμαστεί. Και σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε και ο μάγος Όσκαρ, που τα κόλπα που έκανε, για να είμαι ειλικρινής, μου φάνηκαν λιγάκι απλά και προβλεπόμενα για θαυματοποιό, όλα sleight-of-hand, πράγματα που έβγαζε/έβαζε από τα μανίκια του. Ειδικά το τελευταίο που, τραβώντας τα μαντίλια, πήρε το σουτιέν εκείνης της γυναίκας μέσα από τη μπλούζα της ήταν καταφανές ότι δεν ήταν το δικό της σουτιέν αλλά ένα άλλο που ο ίδιος είχε βάλει μέσα όταν την πασπάτευε κάτω από τη μπλούζα. Ποιος δεν κατάλαβε αυτό το κόλπο; Και μετά, μας είπε να υψώσουμε τα χέρια, να καλέσουμε τον Βούδα, και να φέρουμε το όνομά μας στο μυαλό μας· και μας υποσχέθηκε πως θα εμφανιστεί σύντομα στην παλάμη μας το πρώτο γράμμα του ονόματός μας. Εγώ, πάντως, δεν είδα να εμφανίζεται τίποτα στη δική μου παλάμη. Μάλλον, ο Βούδας δεν με άκουσε...

Το αποκορύφωμα, όμως, της βραδιάς ήταν οι χορευτές της φωτιάς. Οι κοπελιές ήταν ακολασία, και ο τύπος σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό. Παραθέτω κάποιες εικόνες που δεν μπορούν να δείξουν καθόλου σωστά την πραγματικότητα του θεάματος.

Φυσικά, έχω τραβήξει βίντεο από την αρχή του καρναβαλιού ώς το τέλος, αλλά δεν μπορώ τώρα να το ανεβάσω εδώ, γιατί είναι μεγάλο.

Ένα, όμως, έχω να πω: τρομερό event. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα στους δρόμους της Αθήνας. Εύχομαι να γίνουν κι άλλα τέτοια. Ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ σε όλους!

 

Όπως έχω ξαναπεί, αν και συνεχίζω να γράφω μανιωδώς όπως πάντα, δεν δημοσιεύω τώρα βιβλία, γιατί είχα ήδη δημοσιεύσει αρκετά τελευταία. Είχα πει ότι θα ξεκινήσω να δημοσιεύω πάλι από το 2025, αλλά ίσως να ξεκινήσω και από τα τέλη του 2024 (σίγουρα, δηλαδή, μετά το καλοκαίρι). Δεν βιάζομαι γιατί, έτσι κι αλλιώς, σ’αυτή τη μπουρδελοχώρα που ζούμε, συγγραφέας, ειδικά συγγραφέας φαντασίας, φράγκο δεν βγάζει από όσα και να γράψει, όσα και να δημοσιεύσει. Αλλά, από την άλλη, δε γαμιέται, δεν έχει νόημα να μη δημοσιεύσεις κάτι που μπορεί να διαβαστεί και το ξέρεις ότι είναι γαμάτο.

Οπότε, λέω να σας δώσω μια γεύση του τι θα ακολουθήσει από τα τέλη του 2024, αν είμαι ακόμα ζωντανός. Έχω ήδη ξεκινήσει να φτιάχνω τα εξώφυλλα, και αυτό είναι το πρώτο της Αναζήτησης του Οφιομαχητή (σε σμίκρυνση).

Και αυτή είναι η περίληψη, το teaser, του πρώτου βιβλίου:

Επίσης, όσοι θέλετε μπορείτε να μου κάνετε δωρεά από το βασικό μου website (όχι στη mobile εκδοχή· επιλέξτε desktop view, αν το βλέπετε μέσα από μικρή οθόνη, ή απλά γυρίστε την οθόνη οριζόντια). Και όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Σπάστε, επιτέλους, αυτή τη σιχαμερή κατάσταση που επικρατεί σ’αυτή τη γαμημένη χώρα. Οι συγγραφείς πρέπει να βγάζουν λεφτά από τα βιβλία τους, και χωρίς απαραίτητα να είναι μέσα στην «αγορά», που προσφέρει εξευτελιστικές σαχλαμάρες χωρίς να δίνει τίποτα.

(Σημείωση: Ο τίτλος αυτού του post δεν είναι τυχαίος. Αλλά αυτό θα το καταλάβετε όταν διαβάσετε το βιβλίο, αργότερα.)

 

Τι κοτόφατσα είναι αυτή;

Μυστηριακές Οντότητες

 

Shai-Hulud is my master...

Το δεύτερο μέρος της ταινίας Dune ήταν σίγουρα το ίδιο καλό με το πρώτο. Ίσως να ήταν και καλύτερο. Πάλι, πολύ πιστό στο μυθιστόρημα του Herbert. Μια, δυο σκηνές είχε μόνο που δεν υπήρχαν στο βιβλίο, αν δεν κάνω λάθος. Εξαιρετική απόδοση. Τολμώ να πω ότι μάλλον είναι η καλύτερη κινηματογραφική απόδοση του Dune μέχρι στιγμής.

Η τελική μονομαχία του Πολ με τον Φέιντ διαφέρει, βέβαια, λίγο απ’ό,τι στο βιβλίο. Τραγωδία, το ξέρω. Αλλά διαφέρει. Από την άλλη, δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν ίδια. Γιατί στο βιβλίο η μονομαχία αυτή πηγαίνει πιο αργά – διαβάζεις τις σκέψεις των χαρακτήρων και το τι αντιλαμβάνονται. Έχει ένα φυσικό slow motion, μια τρομερά ψυχεδελική αίσθηση. Είσαι εκεί. Στην ταινία απλώς τους βλέπεις να χτυπιούνται στα γρήγορα, και προς το τέλος γίνεται το κλασικό «Είναι νεκρός... Όχι! δεν είναι νεκρός – ο άλλος είναι νεκρός!» Εντάξει, δεν είναι το ίδιο πράγμα...

Και το cliffhanger με την Τσάνι ήταν τελείως περιττό, απλά και μόνο για να δικαιολογήσουν την τρίτη ταινία που λένε ότι πιθανώς θα κυκλοφορήσει. Αλλά, πραγματικά, δεν υπήρχε λόγος γι’αυτό. Από μόνο του το τέλος του Dune, όπως το είχε γράψει ο Herbert, γαργαλά τη φαντασία για συνέχεια. Δεν είναι προφανές; Τι άλλο χρειαζόταν;

Κάποιες γενικές παρατηρήσεις/σκέψεις και από τις δύο ταινίες μαζί, αν και κυρίως από τη δεύτερη:

Βλέπουμε να συμβαίνει μια πολεμική παραδοξότητα: από τη μια, αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο Διάστημα και έχουν τρομερή τεχνολογία· από την άλλη, σφάζονται με σπαθιά! Μια αισθητική παλιότερης επιστημονικής φαντασίας που, προσωπικά, μου αρέσει. Στην πρώτη ταινία, αν δεν κάνω λάθος, δινόταν η σωστή αιτιολογία (όπως και στο βιβλίο): ότι όλοι οι πολεμιστές έχουν γύρω τους μια ενεργειακή ασπίδα που σταματά τις ακτίνες λέιζερ που μπορεί να έρχονται εναντίον τους, οπότε ο μόνος τρόπος να πολεμήσουν από κοντά (εξαιρώντας τα πυροβόλα όπλα που μάλλον θεωρούνται «ντεμοντέ» σε τέτοιο κόσμο) είναι με αγχέμαχα όπλα – σπαθιά, τσεκούρια, ρόπαλα. Σαν πολιτισμένοι άνθρωποι. Αλλά δημιουργεί μια παράξενη αίσθηση αυτό. Όχι άσχημη, κατά τη γνώμη μου. Ωστόσο, στη δεύτερη ταινία, δεν φαίνεται πουθενά ότι έχουν ενεργειακές ασπίδες...

Οι πολεμιστές, δε, του Αυτοκράτορα είναι σαν να έχουν βγει κατευθείαν από τον Μεσαίωνα μ’αυτές τις σπάθες που κουβαλάνε, και γενικά με το όλο τους ντύσιμο. Ιππότες από Γαλλία ή Αγγλία. Και η περιβολή της Πριγκίπισσας Ίρουλαν, ειδικά προς το τέλος, είναι τελείως μεσαιωνική. Νομίζεις ότι βγήκε από Game of Thrones. Τρως στη μάπα μια τρομερή αντίφαση, έναν ψυχεδελικό αναχρονισμό. Πώς είναι δυνατόν αυτοί οι πολιτισμοί να ταξιδεύουν στο Διάστημα αλλά να ντύνονται σαν μεσαιωνικοί ιππότες; Και πώς είναι δυνατόν ένα μήνυμα να μεταφέρεται στον Αυτοκράτορα επάνω σε μεταλλικό κύλινδρο περίπου σαν περγαμηνή; Δεν έχουν ολογράμματα, φωνητικά μηνύματα; Δεν έχουν χαρτί;

Το σκηνικό είναι, ομολογουμένως, ψυχεδελικό. Είναι αυτού του είδους η τεχνολογία επιστημονικής φαντασίας που απλά πρέπει να τη δεχτείς γι’αυτό που είναι, αγνοώντας καθετί γνωστό μέχρι στιγμής. Ναι, από τη μια διαστημόπλοια και διάφορες παράξενες τεχνολογίες· από την άλλη μεσαιωνικό ντύσιμο, σπαθιά, και μηνύματα σε κύλινδρο.

Οι Χαρκόνεν είναι brutal, φυσικά, όπως έπρεπε. Είναι κάφροι τελείως. Αλλά, έτσι όπως τους παρουσιάζει η ταινία να σφάζουν τους αξιωματικούς τους όποτε τσαντίζονται, αναρωτιέσαι πώς έχουν ακόμα αξιωματικούς, πώς τους έχουν απομείνει ζωντανοί αξιωματικοί!

Επίσης, αμφισβητώ λιγάκι την εμφάνιση των Χαρκόνεν στην ταινία. Μοιάζουν με μη-άνθρωποι. Μοιάζουν με «κλασικοί» εξωγήινοι. Καραφλοί, με δέρμα πολύ λευκό και λείο. Θυμίζουν βρικόλακες. Δε νομίζω ότι περιγράφονταν ακριβώς έτσι στο βιβλίο του Herbert (αλλά ίσως και να κάνω λάθος). Υποτίθεται πως ήταν άνθρωποι σαν τους άλλους, απλώς καθάρματα οι περισσότεροι από αυτούς. Στην ταινία μοιάζει σαν να ανήκουν σε άλλη φυλή.

Και μετά αποκαλύπτεται ότι ο Πολ και η μάνα του, η Τζέσικα, είναι κι αυτοί Χαρκόνεν. Η Τζέσικα είναι κόρη του Βαρόνου... Γιατί, τότε, και η Τζέσικα δεν μοιάζει με τους υπόλοιπους Χαρκόνεν; Γιατί μοιάζει με κανονικό άνθρωπο; Δεν βγάζει νόημα αυτό.

Νομίζω ότι ο σκηνοθέτης, προκειμένου να κάνει τους Χαρκόνεν να φαίνονται κακοί, κάπου το παράκανε. Τους έδωσε μια εμφάνιση σαν BDSM Ναζί βρικόλακες εξωγήινους που σκοτώνουν τους αξιωματικούς τους με το παραμικρό. Λιγάκι υπερβολικό, ίσως. Θα μπορούσαν να φαίνονται αρκετά κακοί και χωρίς τέτοια ακρότητα.

Ως επίλογο, θέλω να πω ότι, παρακολουθώντας την ταινία, δεν αισθάνθηκα τίποτα. Μου άρεσε μεν αλλά όπως κάτι που το βλέπεις και το κρίνεις ως καλό. Δεν μπορούσε να με συνεπάρει πραγματικά. Γιατί; Επειδή ήξερα συνέχεια τι θα γίνει παρακάτω. Ήξερα τα πάντα, όπως ο Πολ Ατρείδης που βλέπει το μέλλον αφού πίνει το Νερό της Ζωής. Δεν υπήρχαν εκπλήξεις. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα με τέτοιου είδους ταινίες, για εμάς που έχουμε διαβάσει το βιβλίο και το ξέρουμε καλά. Δεν έχουν να μας πουν κάτι καινούργιο. Μπορούμε απλά να τις κρίνουμε πώς ήταν ως απόδοση.

 

Ζεύς;

Μυστηριακές Οντότητες