Μυστήριες φιγούρες, παραδόξως συμπαθητικές.

Μυστηριακές Οντότητες

Τις προάλλες είχα τελειώσει να διορθώνω ένα βιβλίο που είχα γράψει. Και όταν συμβαίνει αυτό – όταν ολοκληρώνω τη δουλειά με ένα βιβλίο – πάντα γράφω την περίληψη – το teaser, ουσιαστικά, γιατί περίληψη δεν είναι ακριβώς: απλώς είναι κάτι που υποτίθεται πως πρέπει να σε κάνει να θέλεις να το διαβάσεις.

Γιατί πάντα το γράφω αυτό μόλις τελειώσω το βιβλίο; Όχι επειδή βιάζομαι να το δημοσιεύσω· το βιβλίο μπορεί να δημοσιευτεί μετά από χρόνια. Αλλά θέλω να γράψω την περίληψη όταν έχω ακόμα φρέσκια στο μυαλό μου την ιστορία· γιατί, ύστερα από καιρό, δεν θα την έχω, φυσικά, τόσο έντονα στη μνήμη μου.

Πάντα, όμως, διαπιστώνω πόσο δύσκολο είναι να γράψεις μια περίληψη. Ποτέ δεν με αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο για κάποιο λόγο.

Μα, θα μου πεις, γράφεις εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις λογοτεχνία και δεν μπορείς να γράψεις άνετα μια περίληψη;

Κι όμως. Η περίληψη μού φαίνεται, πολλές φορές, πιο δύσκολη από το βιβλίο! Η περίληψη θέλει κι αυτή την τέχνη της. Πρέπει, όχι μόνο να μπορείς να αναφέρεις συμπυκνωμένα κάποιες ιδέες, αλλά πρέπει να το παρουσιάσεις έτσι που να μην έχει κανένα σπουδαίο spoiler αλλά, συγχρόνως, να τραβά την προσοχή, να σε προκαλεί να θες να διαβάσεις το βιβλίο.

Και τα κάνω όλα αυτά παρότι δίνω, κατά βάση, τα βιβλία μου δωρεάν;

Ναι. Όπως και όλα τ’αλλά. Διότι... γιατί όχι; Ή κάνεις κάτι όπως πρέπει να γίνει, ή μην το κάνεις καθόλου. Τα λεφτά δεν είναι το παν. Αν το πίστευα αυτό, θα είχα πάψει να γράφω φανταστική λογοτεχνία εδώ και δεκαετίες.

Παρεμπιπτόντως, όμως, επειδή οι συγγραφείς ψοφάνε της πείνας σε τούτη τη μεγαλειώδη χώρα των αρχαίων θεών, μπορείτε όσοι θέλετε να μου κάνετε δωρεά από τον κεντρικό μου ιστότοπο. Για την ώρα μόνο σε desktop view, ή γύρνα απλά το κινητό σου οριζόντια. Σύντομα θα έχω και links για mobile view. Επίσης, σύντομα θα μπορείτε να μου στέλνετε δωρεές και μέσω τραπεζικών λογαριασμών, για όσους έχουν ενδοιασμούς με το PayPal.

Αλλά αρχίστε να στέλνετε κάτι σοβαρό. Είναι ξεφτίλα αυτό που συμβαίνει με τους συγγραφείς φαντασίας σ’αυτή τη χώρα. Είναι, κυριολεκτικά, ντροπή.

Παπαγκάλο...

Μυστηριακές Οντότητες

Τις προάλλες θυμήθηκα τον GRR Martin, και λέω: τι γίνεται αυτός ο τύπος; Έχει πια κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο του A Song of Ice and Fire, το Winds of Winter;

Βέβαια, αν είχε συμβεί αυτό, μάλλον θα το είχα ακούσει από κάπου. Αλλά παρ’όλ’αυτά κοίταξα. Και, όχι, δεν το έχει ακόμα τελειώσει.

Ακόμα...

Πότε περιμένει; αναρωτήθηκα. Μετά θάνατον;

Και μετά αναρωτήθηκα το άλλο: Πότε διάβασες, ρε φίλε, το προηγούμενο βιβλίο της σειράς, το Dance of Dragons;

Και η απάντηση; Το 2011!

Πριν από 13 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή. Και ακόμα δεν έχει τελειώσει το επόμενο βιβλίο.

Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν από 13 χρόνια και ήταν άλλος άνθρωπος. Έγραφε άλλα πράγματα. Θα μπορούσα ακόμα να γράφω αυτά που έγραφα πριν από 13 χρόνια; Την ίδια σειρά; Μάλλον θα είχα αυτοκτονήσει...

Πώς μπορείς να διατηρήσεις τον ενθουσιασμό σου για κάτι σε τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα; Δεν γίνεται.

Εκτός των άλλων, νομίζω πως εκείνο που έλεγα παλιά για πλάκα – ότι ο Martin δεν θα προλάβει να τελειώσει το A Song of Ice and Fire – θα βγει τελικά αληθινό.

Σκεφτείτε μόνο αυτό: Ο Martin τώρα είναι, σύμφωνα με τη Wkipedia, 76 χρονών. Και ακόμα δεν έχει τελειώσει το προτελευταίο βιβλίο του A Song of Ice and Fire. (Επίσης, λέει πως δεν είναι βέβαιος ότι το έβδομο θα είναι το τελευταίο...) Με ρυθμό 10+ χρόνια ανά βιβλίο, πόσο θα είναι, λογικά, όταν θα έχει τελειώσει και το έβδομο βιβλίο; Πάνω από 86 χρονών.

Δε θέλω να γίνομαι μακάβριος, αλλά θα είναι ζωντανός ώς τότε; Ο άνθρωπος από τα 80 και μετά αμφίβολο είναι πόσο πλέον αντέχει σε οτιδήποτε.

Γιατί ορισμένοι συγγραφείς κάνουν τόσο καιρό να γράψουν ένα βιβλίο, ποτέ δεν θα το καταλάβω. Στο τέλος, άλλος συγγραφέας αρχίζει να το γράφει και άλλος το τελειώνει – ακόμα κι αν είναι ο ίδιος. Οι άνθρωποι αλλάζουν με τον χρόνο.

Για παράδειγμα, εγώ θυμάμαι ότι τα πρώτα τρία βιβλία του A Song of Ice and Fire μού άρεσαν πολύ. Πάω στοίχημα ότι και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, αν τα ξαναδιάβαζα, πάλι θα μου άρεσαν. Το τέταρτο και το πέμπτο, όμως, δεν μου άρεσαν και τόσο. Ειδικά το Dance of Dragons δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν σχεδόν σαν να το είχε γράψει άλλος άνθρωπος. Δεν είχε την ίδια σπιρτάδα.

Μετά, όμως, ο Martin έβγαλε το Fire & Blood και αυτό είχε κάτι από την αρχική δημιουργικότητα του A Song of Ice and Fire.

Όπως λέγαμε, πώς να γράφεις τόσα χρόνια το ίδιο πράγμα; Η βαρεμάρα θα σε κυριαρχήσει.

Πολύ περίεργα πράγματα...

Μυστηριακές Οντότητες