Αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει τέτοια προκατάληψη κατά των παλιών, καλτ ταινιών – πολλές από τις οποίες είναι, αναμενόμενα, b movies. Θέλω να πω, εντάξει, δεν είναι σοβαρές, αλλά τι το κακό υπάρχει σ’αυτό; Επειδή δεν είναι σοβαρές δεν σημαίνει κιόλας ότι δεν έχουν πλάκα.

Σκέψου τώρα κάποιες σοβαρές ταινίες. Αρκετές από αυτές είναι τρομερά βαρετές. Ακόμα και οι φανατικοί των σοβαρών ταινιών μπορεί να τις βρίσκουν βαρετές, παρότι επιμένουν να σνομπάρουν τις «δευτεροκλασάτες».

Οι παλιές καλτ ταινίες έχουν πλάκα και, συνήθως, έχουν και πολλή έμπνευση.

Δεν είναι, βέβαια, μόνο κακές από άποψη ηθοποιίας και σεναρίου, αλλά και από άποψη σκηνικών και ειδικών εφέ, γιατί εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να τα φτιάξουν και τόσο καλά. Οπότε, θα μου πεις, γιατί να μη δεις σύγχρονες καλτ ταινίες που, τουλάχιστον, έχουν καλύτερα εφέ; Το πρόβλημα είναι πως πάρα πολλές από αυτές τις σύγχρονες ταινίες, αν και έχουν καλά εφέ, δεν επιδεικνύουν την ίδια έμπνευση και δημιουργικότητα που επιδείκνυαν εκείνες οι παλιές ταινίες. Συχνά, δε, αναμασούν πράγματα που έχουν παρουσιαστεί εδώ και χρόνια (γνωστοί ήρωες και τα λοιπά). Δεν έχουν την ίδια πλάκα, και καταλήγουν να είναι, απλά, απαίσιες.

Ειδικά στο είδος της ηρωικής φαντασίας, σκέψου μόνο πόσες παλιές καλτ ταινίες υπάρχουν. Είναι κάποιες όπως ο Deathstalker (1, 2, 3, 4) που σίγουρα δεν είναι σοβαρές και είναι και κακοφτιαγμένες από διάφορες απόψεις, αλλά έχουν τρομερή πλάκα. Όταν ήμουν μικρός, τις είχα δει και τις είχα ξαναδεί. Κι ακόμα και τώρα που τις ξαναείδα μού άρεσαν.

Κάποιες άλλες ταινίες, όπως το Conquest του Lucio Fulci, μπορεί να εντάσσονται επίσης στην κατηγορία της καλτ b movie, αλλά έχουν τρομερό ύφος – έχουν καλλιτεχνική αξία. Είναι ένας δημιουργός που προσπαθεί όντως να κάνει κάτι.

Και υπάρχουν και ορισμένες ελάχιστες από αυτές τις ταινίες που έχουν πραγματικά κάτι το πολύ ιδιαίτερο, όπως το Iron Warrior, που θα νόμιζες ότι το έχει φτιάξει ο David Lynch αν ο άνθρωπος έγραφε σενάρια ηρωικής φαντασίας.

Σήμερα πλέον, πολύ σπάνια κυκλοφορούν ταινίες ηρωικής φαντασίας. Μία πολύ καλή – αν και όχι ακριβώς σύγχρονη· είναι του 1997 – είναι το Kull the Conqueror. Μια άλλη – πιο σύγχρονη – είναι το Solomon Kane.

Αλλά γενικά, σε σύγκριση με το πόσες ταινίες ηρωικής φαντασίας έβγαιναν μια εποχή, σήμερα είναι σπάνιες.

Η τελευταία που θυμάμαι είναι από τις πιο άθλιες που έχω δει στη ζωή μου: Conan the Barbarian (του 2011). Τι απαίσια ταινία... Εντάξει, έχει καλά ειδικά εφέ. Τι άλλο έχει; Αναμασά τον χιλιοχρησιμοποιημένο ήρωα του RE Howard δημιουργώντας ένα εξάμβλωμα.