Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 11 / 2021

Γράφοντας σήμερα και ρίχνοντας μια τυχαία ματιά στο λεξικό για κάποια λέξη, βρήκα μια άλλη λέξη, άσχετη, η οποία, όμως, μου έκανε εντύπωση. Είναι η λέξη λύθρο (το) ή λύθρος (ο). Είναι αρχαία. Και τι σημαίνει;

Αίμα πηγμένο και ανακατεμένο με χώμα, σκόνη, και ιδρώτα.

Ρε φίλε, αξιοθαύμαστοι αυτοί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αλλά ώρες-ώρες έχω και την εντύπωση ότι δεν πήγαιναν καθόλου καλά...

Τρομερή λέξη. Με έστειλε.

 

13 / 11 / 2021

Για φαντάσου... Εκπλήσσεται κανένας που έβαλαν τους «Τζέιμς Μποντ/Θου Βου» να παρακολουθούν όσους αντιδρούν στα φασιστικά μέτρα που παίρνονται για την πανδημία; Εγώ το θεωρούσα ήδη δεδομένο ότι μας παρακολουθούν όλους, από καιρό. Το ερώτημα είναι τι έπιασε τώρα την Εφημερίδα των Συντακτών και το έβαλε στο πρωτοσέλιδό της. Μήπως επειδή οι παρακολουθήσεις εξαπλώθηκαν και σε άλλους πέρα από τους «κακούς αντιεμβολιαστές»; Γιατί – και διορθώστε με αν κάνω λάθος – δεν νομίζω ότι μέχρι στιγμής η Εφημερίδα των Συντακτών έχει πει τίποτα εναντίον του απαρτχάιντ και των άλλων ολοκληρωτικών μέτρων που παίρνονται για την (υποτίθεται) καταπολέμηση της «τρομερής πανδημίας». Όπως και οι άλλες εφημερίδες, έτσι κι αυτή έκανε μόκο. Τι τους έπιασε τώρα;

Εν τω μεταξύ, βαδίζοντας στους δρόμους της Αθήνας, μπορεί να τύχει να δεις την αλήθεια να γράφεται ευθέως, με μία μόνο φράση...

Και κάπου έχει αρχίσει – επιτέλους – να διακρίνεται και κάποια αντίσταση:

Η ώρα (10 πμ), δυστυχώς, είναι απαγορευτική για εμένα, αλλά προτρέπω να πάτε οι πάντες να τους υποστηρίξετε. Να γκρεμιστεί το Σύνταγμα. (Με την καλή έννοια.)

*

Εν τω μεταξύ, παντού στην Αττική είναι σχεδόν σαν lockdown η κατάσταση. Πριν από 2-3 μέρες ήμουν σ’ένα εμπορικό κέντρο όπου κανονικά στα τραπεζάκια έβλεπες – μέχρι πρόσφατα – κάμποσο κόσμο. Τώρα, στοίχημα αν ήταν ένα, δυο τραπεζάκια με πελάτες στο κάθε κατάστημα. Στοίχημα.

Ούτε οι εμβολιασμένοι δεν πατάνε.

Τρόμος έχει εξαπλωθεί και πάλι: και οι Άρχοντες του Τρόμου, οι Άρχοντες των Κρουσμάτων, σας μιλάνε μέσα από το «μαγικό γυαλί».

Πριν από ένα χρόνο, χωρίς κανέναν εμβολιασμένο, είχαμε λιγότερα κρούσματα και ήμασταν σε lockdown. Σήμερα, με 65%, υποτίθεται, εμβολιασμένους (αν και αυτοί που εμβολιάστηκαν στην αρχή μόνο εμβολιασμένοι πλέον δεν είναι), έχουμε περισσότερα κρούσματα και είμαστε σε μια κατάσταση... λοκοπαράνοιας. Ούτε lockdown ούτε μη-lockdown.

Χέσε μέσα, με το συμπάθιο.

Μπορεί κανείς να μαντέψει τι άλλαξε; Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά;

Έλα τώρα, δεν είναι και τόσο δύσκολο, ακόμα κι αν όλο Εισαγγελάτο παρακολουθείς.

Τα ράπιντ τεστ είναι, ανόητε. Όσο πιο πολλά (εξαναγκάζονται να) κάνουν τόσο πιο πολλά «κρούσματα» έχουμε – δηλαδή, άκακους φορείς του ιού και false-positive αποτελέσματα.

Για οποιονδήποτε ιό αν έψαχνες έτσι μες στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο θα τον έβρισκες.

Και αν έκαναν και οι εμβολιασμένοι εξαναγκαστικά ράπιντ τεστ, τότε θα είχαμε σχεδόν άλλα τόσα «κρούσματα».

Ποιον νομίζετε ότι κοροϊδεύετε, ρε ξεφτίλες;

 

11 / 11 / 2021

Τελευταία, η αναζήτηση της Google μ’έχει παραξενέψει. Από παλιά, βέβαια, μπορεί να έκανε κάποιο περίεργο πρόβλημα, κάποια καθυστέρηση να πιάσει καινούργιες σελίδες, αλλά συνήθως έπιανε μέσα σε 1-2 μέρες, το πολύ, τις καινούργιες σελίδες που έβγαζα.

Πρόσφατα, όμως, παρατήρησα ότι το μποτ τους είχε να αρπάξει πράγματα από τον Αύγουστο! Το τσέκαρα με το Google Seach Console και έβαλα ορισμένα από αυτά τα παλιά links χειροκίνητα, οπότε τώρα υπάρχουν στην αναζήτηση.

Μετά, έβαλα κι άλλες σελίδες που έλειπαν από την αναζήτηση, σελίδες κυρίως από τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Από αυτές το Google πρόσθεσε μόνο ορισμένες, και έκτοτε δεν πιάνει καμιά σελίδα, εδώ και 2 βδομάδες περίπου.

Εκτός των άλλων, χρησιμοποιώ την αναζήτηση του Google και μέσα από το κεντρικό website μου και μέσα από τα Σκιώδη Παραλειπόμενα, οπότε αυτό δημιουργεί κάποιο πρόβλημα και σ’εμένα, όχι μόνο στον επισκέπτη, γιατί κατά καιρούς ψάχνω να βρω κάτι που είχα γράψει παλιότερα και δεν το βρίσκω. Ίσως να αναγκαστώ στο τέλος να γράψω μια δική μου αναζήτηση με PHP, αν δεν υπάρξει καλύτερη λύση.

Το θέμα, όμως, με παραξενεύει, όπως είπα, και ψάχνω την αιτία.

Τον Αύγουστο, μου λέει το Google Seach Console, έβαλε το site μου σε mobile first αναζήτηση. Και αναρωτιέμαι μήπως εκεί είναι το θέμα, μήπως υπάρχει κάποια διαφορά στον αλγόριθμο του mobile first. (Οι περισσότερες σελίδες μου είναι mobile-frendly, γι’αυτό κιόλας μπήκε στο mobile first indexing.)

Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο.

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι ότι γενικά η Google άλλαξε τον αλγόριθμό της – πράγμα που, κατά περιόδους, κάνει και προκαλούνται διάφορα προβλήματα.

Μια τρίτη πιθανότητα που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έχει επιβραδύνει εσκεμμένα το site μου επειδή τον τελευταίο χρόνο γράφω εναντίον των κορονοτρελών. Έχει ακουστεί να συμβαίνει. Αν το έχουν κάνει, τι να πω; Είναι αίσχος.

Αν κάποιος ξέρει κάτι σχετικά με το τι μπορεί να συμβαίνει με την αναζήτηση της Google, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω Twitter ή, καλύτερα, μέσω email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr.

 

11 / 11 / 2021

Διαβάζω το The Peculiar Exploits of Brigadier Ffellowes, που είναι μια συλλογή από παράξενες ιστορίες καθώς τις διηγείται ένας τύπος σε ένα κλαμπ που συγκεντρώνονται ορισμένα άτομα και μιλάνε. Ο αφηγητής μας είναι ο Brigadier Ffellowes, ένας Άγγλος αξιωματικός, και άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών της Αγγλίας, απ’ό,τι καταλαβαίνω, γύρω στον Β’ Παγκόσμιο, ο οποίος φαίνεται να έχει βρεθεί σε πολλά «ακραία» σημεία του κόσμου μας και συναντήσει διάφορα μυστήρια.

Αυτά τα μυστήρια είναι αρκετά κλασικού τύπου, αλλά δεν είναι κλισέ. Αν νομίζεις ότι είναι «μια από τα ίδια», δεν είναι αυτό. Και ο τρόπος γραφής είναι τέτοιος που, πραγματικά, σε κρατάει κολλημένο στο βιβλίο· είναι όντως σαν κάποιος να σου διηγείται μια παραδοξότητα που βίωσε. Όχι σαχλαμάρες.

Περισσότερα μπορείτε να τσεκάρετε εδώ.

Εκείνο που θέλω να σχολιάσω είναι οι αστειότητες που προκύπτουν, γι’ακόμα μια φορά, όταν οι αγγλόφωνες μιλάνε για την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα.

Σε μια από τις ιστορίες του βιβλίου, η οποία διαδραματίζεται στο Αιγαίο, το 1941, γράφει το εξής:

This seems as good a time as any to mention my charge, the Greek army captain. His name was Constantine Murusi, called Connie by everyone [...]

Τι λε, ρε φίλε; Έλεγαν όλοι τον Κωνσταντίνο «Κόννη»; Αν είναι δυνατόν... Υποθέτω πως ο συγγραφέας είχε δει τη συντομογραφία Κων/νος και από εκεί έβγαλε το συμπέρασμα. Αλλά αυτό είναι κάτι που γράφουμε, όχι κάτι που λέμε. Λογικά θα έπρεπε να πει ότι όλοι τον έλεγαν Κωστή, ή Κώστα. Προφανώς.

Αλλά φαίνεται, τουλάχιστον, να ξέρει κάμποσα πράγματα για την Ελλάδα, γιατί παρακάτω συνεχίζει:

[...] and he was one of the really old and true Greek nobility, a descendant of the Phanariot princes who ruled the Balkans under the Turks for hundreds of years.

Η συγκεκριμένη ιστορία ήταν καλή, αλλά από τις πιο προβλεπόμενες, αν είσαι Έλληνας. Εντάξει, ποιος δεν ξέρει τον μύθο της Μέδουσας; Περιλάμβανε, όμως, και κάποια παράδοξα πράγματα που δεν μπορώ να τα παραλληλίσω με τίποτα που ξέρω.

 

10 / 11 / 2021

Κι άλλες σαύρες.

Σαύρες και άνθη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Μυστηριακές Οντότητες

 

77η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)