Δεν κάνω πλάκα: είναι όντως υπνωτισμός. Σκέψου μόνο πώς ρέει η ιστορία καθώς γράφεις. Το ένα πράγμα ακολουθεί το άλλο, αβίαστα συνήθως. Και πολλές καινούργιες ιδέες έρχονται, μάλιστα, καθώς γράφεις: εκείνη την ώρα που βάζεις τη μία λέξη πίσω από την άλλη. Πώς να το πεις αυτό; Υπνωτίζεις τον εαυτό σου μέσα από την ίδια τη διαδικασία της γραφής.

Έχω παρατηρήσει, επιπλέον, πως συχνά όταν ξεκινάω να γράφω κάνω πολλά τυπογραφικά λάθη, γιατί δεν έχω ακόμα μπει στο «κλίμα»· καθώς όμως συνεχίζω, κάνω ολοένα και λιγότερα τέτοια μικρολάθη, ακολουθώντας έναν ρυθμό και έναν ειρμό που έρχεται τελείως φυσικά.

Και μετά, κοιτάζεις το κείμενο από την αρχή ώς το τέλος, και αναρωτιέσαι: πώς στο διάολο φτάσαμε από εκεί μέχρι εδώ; Θα μπορούσες να τα είχες σκεφτεί αυτά προτού αρχίσεις να βάζεις τη μία λέξη πίσω από την άλλη; Και η απάντηση είναι, συνήθως, όχι. Με τίποτα δεν θα μπορούσες.

Υπάρχει κάτι το πραγματικά μαγικό με την όλη διαδικασία του γράφειν.

Παράξενες γάτες των τοίχων. Πολύ παράξενες.

Μυστηριακές Οντότητες

Imagination is like a muscle. I found out that the more I wrote, the bigger it got. —Philip José Farmer

(Αν δεν το ξέρετε, ο Farmer είναι παλιός συγγραφέας φαντασίας. Μπορείτε να δείτε κάποια βιβλία του μπαίνοντας στο κεντρικό μου site και κάνοντας αναζήτηση για «Farmer». Επίσης, μπορείτε να τον τσεκάρετε και στο Ευαγγέλιον της Wikipedia.)

Αυτό το απόφθεγμα είναι πιο αληθινό απ’ό,τι πολλοί πιστεύουν, και το έχω διαπιστώσει και ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια που συνεχώς γράφω φανταστική λογοτεχνία.

Έχετε ακούσει κάποιους να λένε «Μη χρησιμοποιείς τώρα όλες τις ιδέες που σου έρχονται γιατί μετά θα σου στερέψουν και δε θάχεις τι να γράψεις», ή «Μη γράφεις πολύ γιατί μετά δε θάχεις τι να γράψεις, θα τα έχεις εξαντλήσει όλα», ή κάτι παρόμοιο; Τους έχετε ακούσει;

Λένε βλακείες.

Το αντίθετο ισχύει. Τουλάχιστον για τη φανταστική λογοτεχνία. Όσο περισσότερο γράφεις, όσο περισσότερο φαντάζεσαι και διανοείσαι, τόσο περισσότερα πράγματα έχεις να γράψεις. Πολύ απλά, το ένα γεννιέται μέσα από το άλλο.

Αυτό που λένε ίσως – ίσως – να ισχύει για όσους γράφουν συμβατική λογοτεχνία που βασίζεται σε κάποια (κοινωνικά, συνήθως) θέματα που θέλουν να σχολιάσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως να μπορούν να σου στερέψουν οι ιδέες, αν έχεις σχολιάσει όλα όσα θέλεις να σχολιάσεις και δεν σου έχει μείνει τίποτα. Αλλά, και πάλι, λέω: ίσως. Γιατί δεν το ξέρω από προσωπική πείρα.

Αρχαιοελληνικορωμαϊκά κεφάλια, χέρια, και ψυχεδελικά ανθρωπάκια. Ε, τώρα, τι άλλο να ζητήσεις εσύ;

Μυστηριακές Οντότητες

Τελευταία φορά που είχα πάρει τη Lifo επιδιδόταν σε τρομοκρατική κορονοπροπαγάνδα ενώ έγραφε για τους κακούς «ψεκασμένους» που λένε την αλήθεια– εεεε, συγνώμη, που είναι «ακροδεξιοί», «δεξιοί αναρχικοί», «τρελοί», και κάτι τέτοια. Μια κατάσταση που προκαλούσε, τουλάχιστον, αηδία. Είχα πει να μην ξαναγγίξω το έντυπο παρά μόνο με μάσκα για να μην κολλήσω τίποτα. Ή, καλύτερα, να μην το ξαναγγίξω απλά.

Αλλά την έκανα πάλι τη μαλακία και το πήρα. Φύλλο της Lifo 12/5/2022. Κοιτάζοντας τις σελίδες του νομίζεις ότι σ’αυτή τη χώρα υπάρχει τρομερή οικονομική ανάπτυξη και όλα πάνε καλά: οι πάντες χαμογελάνε ώς τ’αφτιά και ακολουθούν το όνειρό τους ενώ τα λεφτά πέφτουν με τη σέσουλα.

Μια βόλτα στην Αθήνα, όμως, θα σας πείσει για το... αντίθετο. Φυσικά.

Καλά, εντάξει, το ξέραμε ότι η Lifo είναι, κατά βάση, διαφημιστικό φυλλάδιο, αλλά πλέον πρέπει να είναι διαφημιστικό φυλλάδιο συγκεκριμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση γι’αυτό το πράγμα.

Ακόμα και την «αγιότητα» της ΔΕΗ εκθειάζει ενώ ο κόσμος αναστενάζει κάτω από την παράλογη αύξηση του ρεύματος. Δείτε αυτό – όχι δείτε το. Ένα με την κοινωνία η ΔΕΗ, ένα με τους πολίτες, τους απλούς ανθρώπους, τους ολιγοχρήματους. Αχ, ΔΕΗ, πόσο σ’αγαπάνε!...

Και δείτε και το άλλο, τώρα, για τον Όμιλο Ιατρικού Αθηνών. Πςςς... Καλά, φυσάμε σ’αυτή τη χώρα... Όλα είναι υπέροχα!

Δεν ντρέπονται τίποτα πλέον. Πλήρης αναισθησία και άρνηση της πραγματικότητας, σε σημείο ψυχικής διαταραχής.

Ούτε καν τα γκράφιτι που έχει βάλει σ’αυτό το φύλλο (ο βασικός λόγος που το πήρα) δεν είναι της προκοπής. Απλώς μερικά πολύ, πολύ φανερά. Επιλεγμένα, καταφανώς, από ανθρώπους που δεν τριγυρίζουν στους δρόμους της Αθήνας.

Και, όπως πάντα, σταθερά, η Lifo πρέπει στις πρώτες σελίδες να ευλογήσει τα τριχίδιά της λέγοντάς μας πόσο δημοφιλής είναι. Να, βρε, δείτε: το έβγαλε η Focus-Bari: είμαστε οι καλύτεροι!

Φόκους μπάρι και το δεξί μας το παπάρι. Με το συμπάθιο.

Ελπίζω, τουλάχιστον, η Κυβέρνηση του Εμβολιαστικού Σκότους να τους έριξε κανένα τάλιρο παραπάνω αυτή τη φορά. Σίγουρα το αξίζουν.

*

Σε ένα πράγμα πρέπει μόνο να συμφωνήσω (αν και, μάλλον, αυτό θα έπρεπε να γραφτεί – και ίσως όντως να γραφτεί – σε μελλοντικό κείμενο εδώ για τη μετα-εμβολιοχουντική περίοδο): Υπάρχει πράγματι άνοδος της οικονομίας και της κυκλοφορίας αυτό τον μήνα στην Αθήνα. Προφανώς και υπάρχει. Αφού πιο πριν σερνόμασταν μέσα σε έναν λάκκο γεμάτο πίσσα. Ε, από εκεί, μόνο πιο πάνω μπορείς να πας. Έστω και με το να σέρνεσαι στη λάσπη.