Μυστηριακές Οντότητες

 

Είναι εκπληκτικό το πόσο γρήγορα τα πράγματα αμέσως φάνηκε να επανέρχονται στο φυσιολογικό (δεν θα πω στην «κανονικότητα»· είναι απεχθής όρος). Μόλις οι περιορισμοί έπεσαν, μόλις ο έλεγχος εμβολιασμού παντού σταμάτησε, μόλις η τρομοκρατία ελαττώθηκε στο ελάχιστο, ναι, επανήλθαμε – φαινομενικά, τουλάχιστον – σε έναν αρκετά φυσιολογικό ρυθμό. Δε χρειάζεται να σ’το πουν στην τηλεόραση (το χειρότερο μέσο για να περιμένεις κάτι να σου το πουν)· μπορείς να το δεις μόνος σου βαδίζοντας στους δρόμους της Αθήνας. Δεν θυμίζει πλέον μεταποκαλυπτικό σκηνικό, ή πόλη-φυλακή, ή πόλη-εγκαταλειμμένο σκηνικό ταινίας (όπως με το λοκντάουν)· ούτε θυμίζει πόλη σε κατάσταση εσωτερική πολιορκίας (όπως με την εμβολιοχούντα και τους υποτιθέμενα «Covid Free» χώρους). Είναι, ξανά, μια κανονική μεγαλούπολη.

Και αναρωτιέμαι: Γαμώτο, τα ονειρεύτηκα όλ’ αυτά;

Τώρα που έχουν περάσει (προσωρινά;), νομίζεις ότι ήταν ένα κακό όνειρο. Λες: πώς ήταν δυνατόν ποτέ να διασχίζω πελώριες λεωφόρους όπου ούτε ένα αυτοκίνητο δεν περνούσε; Κι όμως, ήταν πραγματικότητα πριν από δυο χρόνια, επί λοκντάουν, για τους «τρελούς» που τολμούσαν να κυκλοφορήσουν στον (και καλά) «μολυσμένο» αέρα της Αθήνας. Λες, σήμερα: πώς ήταν δυνατόν να μη μπορείς να μπεις σε ένα απλό κατάστημα χωρίς να σου ζητήσουν υγειονομικά χαρτιά εμβολιασμού ή ιατρικού ελέγχου; Κι όμως, ήταν πραγματικότητα πριν από λίγο καιρό. Ο κόσμος φοβόταν, γενικά, να κυκλοφορήσει λες και κάτι θα τον πυροβολούσε ή κάποιο θηρίο θα του ορμούσε από τα κενά ανάμεσα από τις πολυκατοικίες. Επαναστατικές αφίσες και αυτοκόλλητα ήταν στους τοίχους.

Και τώρα αναρωτιέσαι αν τα ονειρεύτηκες όλα. Σημάδι τού πόσο ευάλωτη είναι η «πραγματικότητά» μας στο οτιδήποτε, πόσο εύκολα μπορεί να αλλοιωθεί. Μερικές κουβέντες από την τηλεόραση, από τα μεγάλα ΜΜΕ, φτάνουν για να αλλάξουν την καθημερινή ζωή. Αυτή τη φορά δεν μιλάμε απλώς για λόγια, για θεωρίες, για ιδεολογίες, για μακρινούς πολέμους στην Ουκρανία, για πράγματα που δεν τα βλέπεις στην καθημερινότητά σου, ή που τα βλέπεις ελάχιστα· μιλάμε για πράγματα που τα βλέπεις συνέχεια.

Ναι, εξακολουθήστε να πιστεύετε ότι αυτή η «πραγματικότητα» που βιώνετε δεν είναι, ουσιαστικά, σαν όνειρο...

Αλλά ακόμα υπάρχουν απομεινάρια του προηγούμενου εφιάλτη. Και το πιο φριχτό είναι ότι οι υγειονομικοί που αρνήθηκαν να δεχτούν την εμβολιαστική τρομοκρατία βρίσκονται ακόμα σε αναστολή – τελείως παράλογα, τελείως ανήθικα, τελείως... τρομοκρατικά. Γιατί αυτό μοιάζει να προμηνύει κάτι πολύ κακό για το μέλλον, τουλάχιστον του υγειονομικού κλάδου: πούλησε τις βασικές ανθρώπινες ελευθερίες σου άμα θες να συνεχίσεις να εργάζεσαι. Είναι σαν το κράτος να ζητά υγειονομικά ρομπότ, όχι υγειονομικούς ανθρώπους.

Άλλο ένα καταφανέστατο απομεινάρι του εφιάλτη είναι το ότι ακόμα μπορείς να δεις ανθρώπους να κυκλοφορούν με μάσκες μες στον ανοιχτό δρόμο – μες στον ανοιχτό δρόμο, για όνομα του Θεού. Λες και οι μάσκες είχαν ποτέ κανένα νόημα για τέτοιου είδους μεταδιδόμενη νόσο: πόσο μάλλον σε ανοιχτό χώρο. Αλλά, ξέρεις τι λένε: οι κακές συνήθειες κόβονται δύσκολα... Κι επιπλέον νιώθεις άσχημα πια χωρίς ένα πανί να σκεπάζει προστατευτικά και γλυκά το πρόσωπό σου, γεμίζοντας σκόνη, ιδρώτα, και μικρόβια... έτσι;

Όπως και νάχει... ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι νομίζει πως είναι σωστό ή ό,τι του αρέσει. Το θέμα είναι να μην εξαναγκάζεται κανένας να κάνει τίποτα. Κι αυτό έχει γίνει τώρα (προσωρινά;) πραγματικότητα, τουλάχιστον κατά το 80% (γιατί έχουμε ακόμα αυτούς τους «κακούς» υγειονομικούς σε αναστολή), και αμέσως η πόλη της Αθήνας είναι ξανά περίπου όπως παλιά. Ίσως να φαίνεται λιγάκι τραυματισμένη, ίσως να έχει λίγο λιγότερη κίνηση από παλιότερα· αλλά δεν διακρίνεις αυτό το κάτι αφύσικο που διέκρινες με τα λοκντάουν και την εμβολιοχούντα, αυτό που έμοιαζε να έχει βγει από δυστοπικό εφιάλτη ή από τη σκέψη παρανοϊκού σκηνοθέτη.

Και, παρά την άρση των μέτρων, τα «κρούσματα» μειώνονται. Ή έτσι μας λένε. Αλλά, ούτως ή άλλως, όπως έχουμε ξανασχολιάσει, αυτή η κορονοστατιστική είναι μαύρη μαγεία. Ό,τι αποτέλεσμα θέλει ο καθένας εξάγει. Τη μια πάνω, την άλλη κάτω. Εγώ εκείνο που βλέπω είναι ότι πέθαναν άνθρωποι (και ένας δικός μου πρόσφατα) που δεν θα έπρεπε να είχαν πεθάνει με τους τρόπους που πέθαναν. Κι αυτό νομίζω πως οφειλόταν πολύ περισσότερο στις κακές ενέργειες ανθρώπων παρά σε μια επιδημιακή κρίση.

Το γεγονός, όμως, ότι όλα τα προηγούμενα μοιάζουν τώρα με περαστικό όνειρο εμπεριέχει ένα μάθημα, νομίζω, που αν δεν καταλάβουμε μπορούμε πολύ εύκολα να ξαναπάθουμε τα ίδια ή χειρότερα: Η «πραγματικότητα» αλλοιώνεται πιο εύκολα απ’ό,τι νομίζεις. Είναι πιο ονειρική απ’ό,τι νομίζεις. Και, κατά βάση, τη διαμορφώνεις εσύ. Αν δεν τη διαμορφώσεις εσύ, άλλοι θα σ’το κάνουν – όπως τα μέσα μαζικής εξαπάτησης.

Μείνετε ασφαλείς.

Μείνετε άγρυπνοι.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_to_kako_oneiro_perase

 

Μυστηριακές Οντότητες από την έκθεση FutuRetro.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Σχεδόν ποτέ δεν γράφω για προσωπικά θέματα εδώ, όμως τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και, μάλλον, θα καταλάβετε γιατί.

Το γεγονός είναι πολύ δυσάρεστο.

Πρόσφατα μια συγγενής μου πέθανε «από κορονοϊό» (και αυτά τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία εδώ). Δεν ήτανπολύ κοντινή συγγενής (όπως λέμε μάνα, πατέρας, αδελφός) αλλά ήταν αρκετά κοντινή και, μάλιστα, τη συμπαθούσα πολύ.

Ήταν μεγάλης ηλικίας, ομολογουμένως, άνω των 80. Είχε κάνει και τις τρεις δώσεις του εμβολίου. Την πρόσεχαν υπερβολικά (μάσκες συνέχεια, μην πλησιάζει κανένας, και τα λοιπά). Είχα να τη δω, δυστυχώς, πάνω από δύο χρόνια – εξαιτίας της υπόθεσης με τον κορονοϊό.

Είχε διάφορα προβλήματα υγείας, και πρόσφατα χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη της. Η κόρη της ήταν επίσης τριπλοεμβολιασμένη και προσεχτική μέχρι αηδίας, με μάσκες ώς το κούτελο και τα σχετικά.

Το νοσοκομείο στο οποίο πήγαν ήταν δημόσιο. Τις έβαλαν σε ένα δωμάτιο και μετά έφεραν και μια άλλη γυναίκα εκεί η οποία αποδείχτηκε, τελικά, ότι είχε Covid, και τις κόλλησε και τις δύο.

Εκτός του ότι λόγω όλων των μέτρων υποτιθέμενης προστασίας – τριπλά εμβόλια, μάσκες, και λοιπές αηδίες – αυτό φυσικά ΔΕΝ θα έπρεπε να είχε συμβεί, με εκπλήσσει η εγκληματική ανευθυνότητα του νοσοκομείου που τους «ξέφυγε» (δεν ξέρω πώς) αυτή η άρρωστη από Covid ώστε να τη βάλουν στο ίδιο δωμάτιο με δύο υγιείς ανθρώπους και να τους κολλήσει! Δεν ξέρω καν αν έγινε εσκεμμένα ή μη. Αλλά, όπως κι αν έγινε, είναι τρελό.

Η μεγαλύτερη κυρία τελικά έμεινε μέσα στο νοσοκομείο επειδή είχε, λέει, υγρό στους πνεύμονες· η κόρη της βγήκε υπό περιορισμό. Συνέχιζαν να κάνουν το τεστ στη μεγαλύτερη κυρία, και συνεχώς την έβρισκαν θετική, οπότε δεν μπορούσαν να τη βγάλουν. Μετά από κάποιες μέρες, ενώ η κόρη είχε συνέλθει, η μάνα έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ ήταν ακόμα μέσα στη μονάδα Covid! Αλλά είπαν ότι δεν ήταν «κανονικό» εγκεφαλικό, ότι προήλθε από την καρδιά της...

Και τώρα εγώ αναρωτιέμαι: Τριπλοεμβολιασμένη – που είναι γνωστό ότι τα κωλοεμβόλιά τους προκαλούν καρδιακά προβλήματα, εκτός των άλλων – και έπαθε κάτι από την καρδιά της; Χμμμμ... Αλλά, βέβαια, μπορείς να πεις ότι ήταν λόγω ηλικίας και άλλων προβλημάτων που είχε...

Πολύ σύντομα μετά από αυτό, απεβίωσε μέσα στη μονάδα Covid (αλλά, ουσιαστικά, όχι από Covid παρότι ως τέτοιο θάνατο την κατέγραψαν), ενώ η κόρη δεν μπορούσε καν να πάει μέσα για να τη δει.

Στην κηδεία είχαν το φέρετρο ερμητικά κλειστό λες και θα πεταγόταν έξω κανένα βαμπίρ να τους φάει. Οι κουβαλητές φορούσαν στολές αστροναύτη αλλά – προσέξτε! – χωρίς κουκούλα: με τη μάσκα, δε, κατεβασμένη ορισμένοι από αυτούς. Δηλαδή, προς τι αυτό το θέατρο τώρα; Ποιον κοροϊδεύουν; Και, σε τελικά ανάλυση, είναι κάποιος τόσο ηλίθιος ώστε αληθινά να πιστεύει ότι ο νεκρός, κλεισμένος ερμητικά μες στο φέρετρο, μπορεί να σε κολλήσει κάτι; Αν είναι δυνατόν... Τι μαλακίες είναι αυτές, για να το πούμε χοντρά.

Το συμπέρασμα είναι ότι συντελέστηκε ακόμα ένα σιχαμερό έγκλημα από την κορονοκρατία που μαστίζει αυτό τον τόπο σαν πραγματική πανούκλα (γιατί αυτοί είναι η πανούκλα εδώ, όχι ο Covid).

Από πού θες να το πιάσεις το έγκλημα;

Να ξεκινήσουμε από την κατατρομοκράτηση; Η οποία τους έκανε να φοβούνται τον ίσκιο τους και να κάνουν τα κωλοεμβόλια; Δηλαδή, τους έκανε να φοβούνται τα πράγματα που δεν έπρεπε να φοβούνται και να μη φοβούνται αυτά που έπρεπε να φοβούνται;

Αν είναι να φοβάσαι κάτι σήμερα, δεν είναι ο καθαρός αέρας, ο δρόμος, η λαϊκή αγορά, τα σουπερμάρκετ, ή οι διαδηλώσεις· ούτε καν τα ΜΜΜ· και ούτε κουβέντα για τα καράβια, όπου ο χώρος είναι έτσι κι αλλιώς αρκετός (αλλά μέχρι πρότινος απαγορευόταν οι ανεμβολίαστοι να μπουν!). Δεν είναι τίποτα από αυτά που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Τα νοσοκομεία είναι εκείνο που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να κολλήσεις κάτι κακό από νοσοκομείο, μικροβιολογικό εργαστήριο, και τα λοιπά, παρά από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Για τον εξής απλό λόγο ότι ανέκαθεν από εκεί ήταν πιο εύκολο να κολλήσεις κάτι κακό – πέρα από οτιδήποτε άλλο εγκληματικό μπορεί σήμερα να συμβαίνει εκεί μέσα.

Και να συνεχίσουμε τώρα με το έγκλημα; Το εμβόλιο (με τις τρεις γαμημένες δόσεις!) βγαίνει ξεδιάντροπο ψέμα ότι μπορεί να προσφέρει προστασία. Απαράδεκτη η αμέλεια από το νοσοκομείο ώστε να βάλει άνθρωπο με μεταδιδόμενη νόσο μέσα στο ίδιο δωμάτιο με υγιείς. Απαράδεκτο να τους πεθάνει, εν συνεχεία, άνθρωπος εκεί όπου υποτίθεται πως γίνεται εντατική φροντίδα για να τον σώσουν. Και, τέλος, απαράδεκτος ο στιγματισμός του νεκρού με το να βάζεις κουβαλητές ντυμένους με στολές αστροναύτη να μεταφέρουν το φέρετρο.

Αίσχος.

 

Πηγαίνετε στο FutuRetro όσο έχετε ακόμα χρόνο. Είναι τρομερό, και το καλύτερο βρίσκεται στο υπόγειο. Είναι από τα πράγματα που, κατά κανόνα, δεν περιμένεις να συναντήσεις στην Ελλάδα. Και μπορείτε να το επισκεφτείτε δωρεάν. Στημένο μέσα σε ένα παλιό, εγκαταλειμμένο επταώροφο κατάστημα του Notoshome, νομίζεις ότι έχεις πραγματικά γλιστρήσει σε μια εναλλακτική cyberpunk πραγματικότητα καθώς περιπλανιέσαι εκεί μέσα.