Η τίγρης των τοίχων παρατηρεί...

Τι βλέπει εκεί;

Μυστηριακές Οντότητες

 

(Ή, ίσως, όχι και τόσο «μετά-» όσο θα θέλαμε, αλλά θα δείξει σύντομα, υποθέτω.)

Εντάξει, έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έχω να γράψω για κορονοϊό. Σχεδόν μου έχει λείψει. (Ναι, είναι ανωμαλία τελικά το θέμα· στα όρια πρέζας. Δυστυχώς, όχι μόνο για εμένα· και για πολύ, πολύ κόσμο σε χειρότερα επίπεδα, έχω την εντύπωση, τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με το «περίεργο» ή το σουρεαλιστικό.) Όσοι παρακολουθούσατε αυτό εδώ το blog πριν από κανένα χρόνο (και βάλε) ίσως να αναρωτιέστε αν είμαι ακόμα εγώ ή αν με έχουν αντικαταστήσει με κάποιο κλώνο μου.

Όχι· είμαι ακόμα εγώ εδώ. Αλλά δεν γράφω πια τόσο πολύ για τα θέματα του Covid.

Γιατί; Άρχισα να πιστεύω πως όλα είναι καλά πλέον; Οι αγυρτογιατροί της κορονοκρατίας έπαψαν την τρομοκρατία, οι δημοσιογράφοι της πλάκας έπαψαν να τα παίρνουν για να παραπλανούν τον κόσμο, τα εμβόλια έγιναν τοματοζούμι, οι μάσκες πήγαν στις Απόκριες, και ο Μητσοτάκης, ο Πλεύρης, ο Γεωργιάδης και οι λοιποί αξιαγάπητοι τύραννοι έγιναν άγιοι;

Προφανώς όχι.

Βαρέθηκα, μήπως, και γι’αυτό δεν γράφω;

Ίσως. Λιγάκι.

Θεωρώ ότι όλα τα βασικά προβλήματα με το θέμα λύθηκαν;

Όχι, και η βασικότερη αδικία που υφίσταται ακόμα είναι ότι εξακολουθούν να μην αφήνουν να δουλέψουν οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί.

Όμως, κατά τα άλλα, σε γενικές γραμμές, το πράγμα βρίσκεται σε μια κατάσταση ύφεσης από άποψη τυραννίας – δεν χρειάζεσαι πια και πιστοποιητικό εμβολιασμού για να μπεις στον φούρνο (ή, εντάξει, όχι στον φούρνο αλλά σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα).

Και εγώ, όπως έχω πει πολλές φορές, δεν ασχολούμαι και τόσο με την πολιτική: και τώρα το όλο θέμα μού φαίνεται πως είναι στη συνηθισμένη σφαίρα της κλασικής πολιτικής του σούπα-μούπες και τα ίδια ξανά και μανά και ξανά, επ’άπειρον. Για την ώρα, τουλάχιστον.

Κατά βάση, εγώ ασχολούμαι με την πολιτική όταν τα πράγματα είναι πολύ έκρυθμα, όπως ήταν τότε, στις αρχές της κορονοχούντας. Ήμουν από τους πρώτους που είχαν μιλήσει εναντίον, και τότε παίζει και να μπορούσες να μας μετρήσεις στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών σ’αυτή τη χώρα. Και οι βασικοί λόγοι που είχα μιλήσει τότε ήταν, πρώτον, επειδή η όλη κατάσταση με είχε, το ομολογώ, εντυπωσιάσει από σουρεαλιστικής άποψης· δεύτερον, επειδή αυτό που συνέβαινε μου φαινόταν εξωφρενικό και απίστευτο· και τρίτον, επειδή νόμιζα πως κάποιοι – οσοδήποτε λίγοι και «ασήμαντοι» – έπρεπε να μιλήσουν για ν’αρχίσει να κυλά η μπάλα, μπας και κουνηθεί κάτι, μπας και ξυπνήσει και κάνας άλλος, προτού μας κουκουλώσουν όλους με μάσκες και γάντια, μας χώσουν σε πειραματικά εργαστήρια, και μας τρυπάνε νυχθημερόν με βελόνες της Φάιζερ (που λέει ο λόγος – και προφανώς υπερβάλλω λίγο, χάριν γούστου).

Μετά, όμως, η κατάσταση έπαψε να είναι έτσι. Άρχισαν να μιλάνε περισσότεροι. Άρχισαν να κινούνται περισσότεροι. Ακόμα και κάποιοι δημοσιογράφοι, όπως ο Τριανταφυλλόπουλους, που τους ακούει αρκετός κόσμος. Άρχισαν και οι Υγειονομικοί Κατά της Υποχρεωτικότητας να φωνάζουν. Έγινε μια κάποια αντίσταση, κινητοποιήθηκε ο κόσμος. Το όνειρό μου έγινε (περίπου) πραγματικότητα. Εντάξει, τι άλλο είχα εγώ να κάνω; Εγώ είμαι απλά ένας συγγραφέας φαντασίας.

Ακόμα εξακολουθώ να βάζω, πχ, links στις Επιλογές μου για το θέμα του κορονοϊού για να μην ξεχνιόμαστε. Αλλά τώρα ασχολούνται με το θέμα πολύ περισσότεροι άνθρωποι που είναι πολύ περισσότερο «της ειδικότητάς» τους, για να το πούμε έτσι γενικά.

Αυτοί είναι και οι λόγοι που έγραφα, από ένα σημείο και μετά, ολοένα και λιγότερο για κορονοϊό.

Ή, θα σας το πω πιο περίεργα για να γουστάρετε περισσότερο: Είμαι σαν τον μάγο Μέρλιν. Κατά κανόνα, κατοικώ μέσα στο μαγικό δέντρο μου απ’όπου επισκέπτομαι άλλες πραγματικότητες. Βγαίνω από το δέντρο μου και ασχολούμαι με τα εγκόσμια μόνο όταν υπάρχει Μεγάλος Κίνδυνος.

Και καλό είναι να μην υπάρχει.

Γιατί, τελευταία, νομίζω πως πάλι κάτι αναμοχλεύουν τα παράσιτα της κορονοκρατίας, απ’ό,τι ακούγεται. Το θέμα είναι μέχρι πού θα το τραβήξουν, γιατί τώρα ο κόσμος δεν τρώει (και τόσο πολύ) κουτόχορτο όσο πριν.

Τις προάλλες, έτυχε να δω σ’ένα κατάστημα να μπαίνει μια γρια – συγνώμη: κυρία μεγάλης ηλικίας – η οποία φορούσε (φυσικά) μάσκα ώς το κούτελο και έκανε κάποια επίπληξη στους υπαλλήλους σχετικά με το πού πρέπει να βάζουν τα πράγματα (αν κατάλαβα καλά) προκειμένου να μη μεταδίδεται το μικρόβιο. Γενικώς, τους έπρηζε δηλαδή. Την είδα και μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο.

Και ξέρεις τώρα τι συμβαίνει μ’αυτούς: Ακούνε πρωί-πρωί στα πρωινάδικα την κατηχητική τρομοκρατία περί κορονοϊού και μετά βγαίνουν έξω σαν να περιφέρονται σε μεταποκαλυπτικό σκηνικό που στον αέρα κυκλοφορούν χι εις τη νι μολύνσεις ανά πάσα στιγμή.

Ε, όταν έχουμε τέτοιους, είναι να μην παίρνουν θάρρος κάποιοι άλλοι που θέλουν, μετά μανίας, να πουλήσουν τα καινούργια εμβόλια που θα προκαλέσουν χι εις τη νι παραλύσεις και χι εις τη νι επί δύο καρδιακά επεισόδια;

Γιατί, ρε κερατάδες, δεν με αφήνετε να καθίσω ήρεμα μέσα στο δέντρο μου; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

 

Ξεκίνησα να γράφω τον Άρμπεναρκ πριν από 25 χρόνια περίπου. Αυτός είναι πολύς καιρός. Δύο ζωές και μισή, έτσι όπως τα υπολογίζω εγώ. Και έχω γράψει πολλά πράγματα από τότε (Το Παιχνίδι των Ράζλερ, ιστορίες από το Θρυμματισμένο Σύμπαν, και άλλα) που θεωρώ πολύ καλύτερα. Αλλά ο Άρμπεναρκ ήταν το πρώτο πράγμα που έγραψα το οποίο θεωρούσα αρκετά καλό. Τα προηγούμενά μου τα θεωρώ άνευ λόγου τελείως. Από τον Άρμπεναρκ είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ και να αισθάνομαι κάποια πράγματα, και να βγάζω κάποια συμπεράσματα που με εκπλήσσουν ακόμα και σήμερα: και με τα οποία συμφωνώ ακόμα και σήμερα.

Εκείνη την περίοδο που ξεκίνησα να γράφω τον Άρμπεναρκ, είχα επίσης ξεκινήσει να διαβάζω και φανταστική λογοτεχνία πιο ευρέως και πιο συστηματικά. Όχι πως και πριν δεν διάβαζα. Διάβαζα· αλλά ήμουν μικρός, και δεν έβρισκα και όσα πράγματα θα ήθελα να βρω. Τότε, όμως, υπήρχε ανάπτυξη στο Διαδίκτυο και, εκτός των άλλων, παράγγελνα και πολλά βιβλία κατευθείαν από το Amazon· δεν περίμενα να τα βρω εδώ (πράγμα δύσκολο ακόμα και τότε).

Διάβαζα, λοιπόν, αρκετά, και ήμουν ενθουσιώδης με αυτό. Διάβαζα ιστορίες που θεωρούσα γαμάτες, και με είχαν όντως εντυπωσιάσει.

Και, συγχρόνως, έγραφα τον Άρμπεναρκ.

Και είχα παρατηρήσει το εξής: Παρότι είναι καλό να διαβάζεις, είναι ακόμα καλύτερο να γράφεις. Το να γράφεις σε κάνει να γουστάρεις ακόμα περισσότερο. Η ανάγνωση, οποιουδήποτε λογοτεχνικού βιβλίου, είναι σαν νερωμένο κρασί σε σχέση με το να γράφεις ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Πολύ απλά, η εμπειρία είναι πιο έντονη.

Αναρωτήθηκα, μάλιστα, αν τα βιβλία είναι περισσότερο για τον αναγνώστη ή, τελικά, για τον συγγραφέα. Γιατί εγώ, ως αναγνώστης και συγγραφέας συγχρόνως, αν έπρεπε να διαλέξω το ένα από τα δύο θα διάλεγα, χωρίς καμιά σκέψη, το δεύτερο – τον συγγραφέα.

Και ακόμα και σήμερα το ίδιο αισθάνομαι. Αν όχι περισσότερο. Και λέω περισσότερο επειδή ο ενθουσιασμός μου για την ανάγνωση βιβλίων σήμερα δεν είναι τόσο μεγάλος όσο όταν ήμουν μικρός και είχα ξεκινήσει να διαβάζω. Ακόμα μού αρέσει, αλλά, εντάξει, ύστερα από τόσα βιβλία που έχω διαβάσει, δεν αισθάνομαι το ίδιο όπως όταν είχα ξεκινήσει να διαβάζω.

Παραδόξως (ή ίσως όχι παραδόξως, τελικά) αισθάνομαι σχεδόν το ίδιο όπως όταν ξεκίνησα να γράφω. Μπορεί αυτά που γράφω να είναι διαφορετικά, και καλύτερα, αλλά η εμπειρία δεν παύει να είναι το ίδιο έντονη.

Και, πραγματικά: τα βιβλία είναι, τελικά, περισσότερο για τον αναγνώστη ή, μήπως, για τον συγγραφέα;

Δηλαδή, ποιος περνά πιο καλά με ένα λογοτεχνικό βιβλίο; Ο συγγραφέας δεν είναι;

Ίσως κάποιοι συγγραφείς να διαφωνούν· δεν το αποκλείω. Και δεν τους καταλαβαίνω. Ειδικά εδώ, στο Ελλάντα, που είμαστε στα όρια του τριτοκοσμικού, αν δεν αισθάνεσαι έτσι, τι λόγος υπάρχει για να γράφεις λογοτεχνία; Ειδικά, φανταστική λογοτεχνία; Οικονομικό όφελος δεν υπάρχει, ηθικό όφελος δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει εκείνο που έχει όντως σημασία και κανένας μαφιόζος δεν μπορεί να το κλέψει.

Όμως, και παγκοσμίως, σε οποιαδήποτε χώρα – ακόμα και αγγλόφωνη – μοιάζει λιγάκι ανόητο σ’εμένα να γράφεις λογοτεχνία αν δεν αισθάνεσαι έτσι.

Αν κάποιος γράφει για άλλο λόγο, ίσως θα έπρεπε να σταματήσει. Αν θέλεις να πετύχεις κάτι άλλο, υπάρχουν και πιο εύκολοι δρόμοι.

Καλό είναι να βγάζεις λεφτά από τη λογοτεχνία (ή από οτιδήποτε άλλο), αν είναι εφικτό· αλλά δεν μπορεί αυτό να είναι η βάση από την οποία ξεκινάς. Αλλιώς κοροϊδεύεσαι, και οι αναγνώστες δυσκολεύονται να βρουν πραγματικά εμπνευσμένα και γαμάτα βιβλία για να διαβάσουν.

 

Ανθοπίστολα.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Έτυχε να ανακαλύψω μια σειρά που μου έκανε θετική εντύπωση, επειδή έχει ένα ιδιαίτερο ύφος αλλά και αρκετή έμπνευση στο σκηνικό της. Είναι πιο γνωστή, νομίζω, ως σειρά κινουμένων σχεδίων Cadillacs and Dinosaurs, καθώς και ως computer game· αλλά αυτά είναι βασισμένα στο κόμιξ Xenozoic Tales, που δεν έχει και τόσο «πιασάρικο» (ή κιτς – διάλεξε και πάρε) όνομα.

Το Xenozoic Tales μού φαίνεται πολύ περίεργο και brutal· μου φαίνεται να είναι από εκείνα τα (όχι και τόσο) παλιά αλλά καλά πράγματα που είναι κρυμμένοι θησαυροί (για εμάς σήμερα). Δυστυχώς, δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμα, όμως το σκοπεύω (και ελπίζω να μην καταλήξει όπως άλλα κόμιξ που θέλω να διαβάσω).

Τη σειρά Cadillacs and Dinosaurs την έχω ήδη δει σχεδόν όλη (ένα επεισόδιο απομένει) και μπορώ να πω ότι είναι τρομερή για σειρά κινουμένων σχεδίων. Αν και αποφεύγει τα πολύ βίαια πράγματα (δεν βλέπεις αίμα πουθενά, ούτε κομμένα κεφάλια), μοιάζει να είναι για ενήλικες, με ώριμη θεματολογία, χωρίς να ξεχνά συγχρόνως να έχει πλάκα. Μου έχει κάνει πολύ όμορφη εντύπωση. Είναι κάτι αρκετά διαφορετικό και έξυπνο.

Το κόμιξ Xenozoic Tales το έχω ανεβάσει εδώ και μπορείτε να το κατεβάσετε, αν θέλετε, και να το διαβάσετε. Είναι παλιό κόμιξ και δεν νομίζω κανείς να έχει πρόβλημα που το ανεβάζω. (Αν πάλι έχει, ας το κατεβάσουν.) Νομίζω πως αξίζει να του ρίξετε παραπάνω από μια ματιά.