Το dlvr.it (το οποίο χρησιμοποιώ για να στέλνω το feed αυτού εδώ του blog στο προφίλ μου στο G+) λέει πως το G+ θα σταματήσει να υποστηρίζει το dlvr.it και παρόμοιες υπηρεσίες από τις 6 Μαρτίου (ή 7 – δεν θυμάμαι καλά αυτή τη στιγμή). Αλλά εγώ από τώρα δεν μπορώ να στείλω τίποτα στο G+. Το dlvr.it δεν δείχνει κανένα error, επομένως υποθέτω πως ίσως το G+ να άρχισε ξανά τις παλιές του μαλακίες – δηλαδή, να σβήνει τα posts μου χωρίς λόγο και αιτία, όπως είχε ήδη κάνει δύο, τρεις φορές μέσα στον τελευταίο χρόνο – πράγμα τελείως απαράδεκτο και κατακριτέο.

Τώρα, δεν αξίζει ούτε καν να πας να τους τραβήξεις το αφτί. Σε δυο βδομάδες κλείνουν την πρόσβαση και τον μεθεπόμενο μήνα κλείνουν γενικά. Είναι ήδη νεκροί.

Αν κάποιος εσκεμμένα μπλοκάρει το προφίλ μου ξανά, το μόνο που έχω να πω είναι: ένα κωλοδάχτυλο προς τη μούρη του. Τέτοιοι μίζεροι κρυφοχουντικοί ποτέ δεν θα μάθουν να είναι άνθρωποι.

Αυτά τα μαγικά χαλιά με πεθαίνουν…

(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Πάντως, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, μέσα στο παλιό Χόμπιτ είχε κάποιες πολύ όμορφες ασπρόμαυρες εικόνες φτιαγμένες από τον ίδιο τον Τόλκιν…

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τελικά, έφτασα να διαβάζω το 15^ο βιβλίο της σειράς του Dray Prescot, το Secret Scorpio (εντάξει, το κάθε βιβλίο είναι σχετικά μικρό, είν’ η αλήθεια). Η σειρά σίγουρα δεν είναι αριστουργηματική από λογοτεχνικής άποψης, και τα πρώτα πέντε βιβλία έχουν πολλές αδυναμίες, όπως έχω ήδη γράψει. Αλλά τα επόμενα γίνονται πολύ καλύτερα. Και εννοώ, ΠΟΛΥ καλύτερα: η διαφορά ανάλογη του μεγέθους των κεφαλαίων γραμμάτων σε σχέση με των μικρών, κυριολεκτικά.

Για κάποιο λόγο, δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτή τη σειρά ό,τι κι αν κάνω· πάντα κάτι με τραβάει να διαβάσω το επόμενο. Και τι είναι εκείνο που με τραβάει; αναρωτιέμαι. Σίγουρα όχι η τρομερά λογοτεχνική γραφή – αν και είναι καλύτερη σε σχέση με τα πρώτα πέντε βιβλία. Ούτε είναι ο κεντρικός χαρακτήρας – αν και ακόμα κι αυτός είναι καλύτερος σε σχέση με τα πρώτα πέντε βιβλία. Εκείνο που πραγματικά με τραβάει να συνεχίζω είναι ο πλούτος του φανταστικού κόσμου της σειράς. Και είναι και ο τρόπος που κινούνται οι ιστορίες μέσα στη σειρά. Υπάρχει τρομερή δημιουργικότητα εδώ, έμπνευση, και, ναι – γιατί όχι; – πλάκα, με την καλή έννοια. Δεν είναι ένας φανταστικός κόσμος παρωδία της Γης· έχει δικό του στιλ και πολλά να ανακαλύψεις και να σε εκπλήξουν ευχάριστα ή να σε κάνουν να αναρωτηθείς και να σκεφτείς. Και οι ιστορίες δεν ακολουθούν ένα συγκεκριμένο στερεοτυπικό μοτίβο (παρότι κάτι τέτοιο θα περίμενες από μια σειρά σαν αυτή), δεν μοιάζουν γραμμένες επάνω σ’ένα καλούπι, αλλά μοιάζει να ακολουθούν μια πιο ανοιχτή μορφή ικανή να σε αιφνιδιάσει σε κάθε παράγραφο.

Κι αυτά είναι δύο πράγματα που δεν μπορώ παρά να εκτιμήσω πολύ σε κάθε είδους ιστορία.

Αυτό το εξώφυλλο δεν μοιάζει απελπιστικά παιδικό; Δε λέω ότι είναι άσχημο ‒ ειλικρινά, μου αρέσει αρκετά ‒ όμως μοιάζει παιδικό, νομίζω.

Και δες, μετά, τι γράφει εκεί στην επάνω δεξιά μεριά του εξωφύλλου, μέσα σ’εκείνο το κυκλικό πραγματάκι. Τι λέει; “Παγκόσμια Λογοτεχνία για Παιδιά”…

Πάλι τα ίδια. Στο Ελλαδιστάν, οτιδήποτε είναι φαντασίας πρέπει, συνήθως, να είναι “για παιδιά”… Ευτυχώς που υπάρχουν και μεγάλα παιδιά, γιατί δεν νομίζω ότι τα μικρά παιδιά μπορούν πραγματικά να διαβάσουν κάτι σαν το Χόμπιτ. Δεν είναι γραμμένο σαν παιδικό βιβλίο. Δεν προορίζεται για παιδιά. Και ο Κέρδος ούτε μια περίληψη στο οπισθόφυλλο… Τσκ, τσκ, τσκ…

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα