Αυτό από εκδόσεις Parsec.

Προσωπικά δεν το έχω διαβάσει ακόμα αυτό το βιβλίο, ούτε στα ελληνικά ούτε στα αγγλικά, αλλά ξέρω άτομο που το έχει διαβάσει (στα ελληνικά). Πρέπει να είναι καλό.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Έχω αρχίσει να βλέπω την 3^η σεζόν του Into The Badlands. Τις προηγούμενες δύο σεζόν τις είχα δει τον προηγούμενο χρόνο. Αν και στην αρχή δεν ήμουν σίγουρος αν αυτή η σειρά θα μου άρεσε, κατέληξε να μου αρέσει αρκετά. Από τις σειρές φαντασίας που κυκλοφορούν τελευταία – όσες έχω δοκιμάσει να παρακολουθήσω, τουλάχιστον – μου φαίνεται ότι πρέπει να είναι από τις καλύτερες. Αρκετές σειρές έχω αρχίσει να τις βλέπω και τις έχω παρατήσει για διάφορους λόγους – δεν με τραβάνε. Το Into The Badlands κατάφερε να με κρατήσει. Μου άρεσε η απρόβλεπτη πλοκή του, μου άρεσαν οι πολυσύνθετοι χαρακτήρες του που συνεχώς αλλάζουν παρατάξεις και συντρόφους.

Οι μάχες, βέβαια, είναι καθαρά εξωφρενικές και του εντυπωσιασμού. Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες στο Into The Badlands – οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μαχητές – μάχονται σαν ακροβάτες. Κι ακόμα και ακροβάτες μάλλον θα είχαν πρόβλημα να κάνουν αυτά τα νούμερα μες στη μάχη. Θα ήταν πολύ ανόητα ριψοκίνδυνα, κατά πρώτον. Οι χαρακτήρες μάχονται σαν να έχουν βγει από computer game, ή σαν να είναι χαρακτήρες από παιχνίδι Dungeons & Dragons με μεγάλο level και 100+ hit points ο καθένας, ικανοί να τρώνε 15 βέλη στη μάπα αλλά ή κανένα να μην τους πετυχαίνει (!) ή απλά να συνεχίζουν με τα βέλη καρφωμένα επάνω τους!

Αλλά ή το δέχεσαι αυτό και παρακολουθείς τη σειρά – η οποία κατά τα άλλα είναι καλή – ή δεν το δέχεσαι και την παρατάς. Αποφάσισα να το δεχτώ, και δεν το μετάνιωσα... αν και, σε κάποια σημεία, όταν τα πράγματα παραξηλώνονταν, εντάξει, γελούσα, το ομολογώ.

Στην 3^η σεζόν οι μάχες είναι, φυσικά, στα ίδια επίπεδα, αλλά η πρώτη σκηνή είναι πραγματικά "του εντυπωσιασμού", με την κακή έννοια. Μια μονομαχία που κραυγάζει "δεν μπορώ να συμβώ με καμία δύναμη" και διάλογος γεμάτος κλισέ, γεμάτος. Μετά από την πρώτη σκηνή, τα πράγματα αρχίζουν να φτιάχνουν, κι ελπίζω να εξελιχτούν ακόμα καλύτερα.

Οι ενδυμασίες των χαρακτήρων, ειδικά οι καινούργιες, αυτές που παρουσιάζονται στην 3^η σεζόν, μοιάζουν να προσπαθούν να κάνουν τους χαρακτήρες καραγκιόζηδες για κάποιο λόγο. Οι παλιότερες ενδυμασίες, αν και δεν θα μπορούσες να τις ονομάσεις ακριβώς μη-εντυπωσιακές, ήταν πιο λογικές.

Αλλά εκείνο που, βασικά, θέλω να σχολιάσω εδώ είναι το πόσο πολύ οι σημερινές ταινίες και σειρές βασίζονται στον φτηνό εντυπωσιασμό που γίνεται με cgi και κασκαντέρ ή ειδικά εκπαιδευμένους ηθοποιούς. Ή στον φτηνό εντυπωσιασμό γενικά.

Πάλι στην 3^η σεζόν του Into The Badlands, προκειμένου μια μάντισσα να κάνει μαντεία, της περνάνε δύο τσιγκέλια επιδερμικά στην πλάτη και τη σηκώνουν με αλυσίδες πάνω από το έδαφος: οπότε και υποτίθεται ότι έτσι έρχεται σε εκστατική κατάσταση και βλέπει οράματα. Αλλά κανείς δεν σκέφτηκε ότι μια γυναίκα όπως αυτή – που, όπως τη βλέπεις, δεν μπορεί να ζυγίζει λιγότερο από 60 κιλά – αποκλείεται να μπορούσε να σηκωθεί έτσι από το έδαφος. Η επιδερμίδα της πλάτης δεν θα είχε αντέξει το βάρος· θα είχε σκιστεί και η τύπισσα θα είχε πέσει – αν καν είχε καταφέρει να υψωθεί εξαρχής. Αλλά αυτό, βέβαια, αγνοείται... για λόγους εντυπωσιασμού. (Ο μόνος τρόπος που μπορώ προσωπικά να σκεφτώ για να σηκώσεις έναν άνθρωπο στον αέρα με τσιγκέλια χωρίς να τον σκοτώσεις – δηλαδή, με τα τσιγκέλια να είναι περασμένα επιδερμικά – είναι να του περάσεις τουλάχιστον έξι τσιγκέλια στην πλάτη ώστε να μοιράζεται το βάρος του. Και πάλι δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι μπορεί να γίνει.)

Όπως έλεγα, οι σημερινές ταινίες και σειρές βασίζονται πολύ στον εντυπωσιασμό. Και απορώ γιατί. Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως αυτό να χρειάζεται επειδή, ουσιαστικά, δεν έχουν καμία πλοκή ούτε και χαρακτήρες της προκοπής – όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές ταινίες με σουπερήρωες. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, όπως στο Into The Badlands, δεν υπάρχει πραγματικός λόγος για τέτοιο φτηνό εντυπωσιασμό. Η σειρά έχει και πλοκή, έχει και πολυσύνθετους χαρακτήρες. Γιατί χρειάζονται όλα αυτά τα εντυπωσιακά καραγκιοζιλίκια, αναρωτιέσαι ώρες-ώρες.

Σε τελική ανάλυση, κανένας καλά εκπαιδευμένος μαχητής δεν πολεμά έτσι. Δεν τον ενδιαφέρει το σόου· τον ενδιαφέρει να σε σκοτώσει, γρήγορα, και να ξεμπερδεύει. Ούτε ανεβαίνει στις άκριες μπαλκονιών και παρόμοια επικίνδυνα μέρη χωρίς πολύ καλό λόγο.

Αυτοί που φτιάχνουν τέτοιες σειρές ποιοι νομίζουν ότι τις παρακολουθούν; Άτομα που δεν τα ενδιαφέρει η πλοκή αλλά τα ενδιαφέρει μόνο να βλέπουν κάτι σαν βιντεοκλίπ ή computer game;

Και, εντάξει, μπορώ να δεχτώ ότι κάποια θεάματα είναι ακριβώς γι’αυτό το λόγο φτιαγμένα. Ανεγκέφαλη ψυχαγωγία τύπου "Yeah, man, in the face! Yeah!" Αλλά δεν χρειάζεται όλα τα θεάματα να ακολουθούν αυτό το μοτίβο... εκτός αν νομίζουμε ότι οι πάντες ενδιαφέρονται πρωτίστως να εντυπωσιαστούν με κραυγαλέα αναληθοφανή κόλπα.

Ουδέν σχόλιο...

 

(Επανάληψη από το παλιό blog.)

*

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το Jehad, του Nicholas Yermakov. Κανονικά, έπρεπε να το μεταφράσω στα ελληνικά, αλλά ο θεός της τεμπελιάς με νίκησε, το αρχίδι. Οπότε θα πρέπει να το διαβάσετε στην Κοινή Γλώσσα αυτού του κόσμου.

 

“[…] I can’t understand why you haven’t evolved into technologically advanced civilization.”

“For what purpose?” said K’itar.

“For what purpose? Why, for the purpose of growth, for the betterment of your race, so you could achieve–”

“Achieve?” K’itar said. “Where would be the necessity of the sort of achievement of which you speak? In the end, if there is an end to such things, what would we gain that we don’t already have?”

She started to reply, then realized that no reply was possible and smiled. “I see what you mean,” she said. “I envy you.”

“I’m sorry,” said K’itar.

“Sorry? For what?”

“Sorry for you,” said K’itar. “As long as you are capable of envy, you will never have that which every living being seeks.”

“Oh? And what is that?”

“Peace, Miss Randall. Is that not the final goal of every human endeavor?”

She smiled wryly. “Some of us like to think it is.”

“Yes, I am aware that humans have a tendency to choose paths for themselves that they believe will lead them to their final goal, be they paths of achievement, paths of discovery, or paths of acquisition. It is sad that they struggle so hard to attain that which they could have by simply choosing to embrace it. They believe that there are many paths to peace and they seek to follow as many of them as they can. I understand they rarely find what they are seeking and that most of them spend their lives desperately searching.”

“You’re suggesting that there’s only one path to peace?” she said.

“No,” K’itar said gently. “There are only paths away from it.”

*

Το εξώφυλλο:

Σκέτος ο πίνακας:

 

Αυτό το βιβλίο είχα πιάσει να το διαβάσω όταν ήμουν μικρός και το άφησα κάπου στη μέση, μάλλον επειδή ήμουν μικρός. Δε νομίζω ότι είναι μια ιστορία για μικρές ηλικίες· ή ίσως εγώ τότε να αναζητούσα κάτι άλλο.

Δυστυχώς, ακόμα δεν έχω διαβάσει το Cugel’s Saga παρότι έχω διαβάσει άλλες ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης του Jack Vance – κάτι που σκέφτομαι να διορθώσω σύντομα.

Η μετάφραση, πάντως, απ’ό,τι θυμάμαι και απ’ό,τι παρατηρώ και τώρα, είναι αρκετά καλή. Αλλά ο τίτλος δεν μου αρέσει έτσι όπως μεταφράστηκε. Η λέξη οδύσσεια δεν νομίζω ότι πραγματικά ταιριάζει στη λέξη saga. Και το όνομα Cugel δεν νομίζω ότι προφέρεται Κουζέλ, αλλά μάλλον Κάτζελ, υποθέτω.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Στο Planet of Adventure του Jack Vance – του οποίου το πρώτο βιβλίο, City of the Chasch, διαβάζω αυτό τον καιρό, όπως έχω πρόσφατα ξαναγράψει – υπάρχει μια εξωγήινη φυλή που ονομάζεται Wankh. Ο Jack Vance έβαλε κατά τύχη αυτό το όνομα, μην ξέροντας (ή χωρίς να περάσει απ'το μυαλό του τότε) ότι wank στην αγγλική (όχι αμερικάνικη, μάλλον) αργκό σημαίνει αυνανίζομαι και, κυρίως, κακοσήμαντα. Τουτέστιν: μαλακίζομαι.

Και το δεύτερο βιβλίο της σειράς έχει τίτλο Servants of the Wankh, οπότε μοιάζει λίγο αστείο από μια άποψη...

Αργότερα, η λέξη Wankh αντικαταστάθηκε με τη λέξη Wannek. Αλλά γιατί; Σε φανταστικούς κόσμους παράξενες ηχητικές ομοιομορφίες μπορούν να ισχύουν, δεν μπορούν; Βέβαια, ήταν λίγο τραγελαφικό το θέμα, ομολογουμένως.

Όμως υπάρχει κι ένα βουνό που λέγεται Wank. Σοβαρά. Και είναι ακόμα και τα αρχικά για μια τράπεζα. Δεν κάνω πλάκα· το γράφει εδώ.

Όπως και νάχει, η όλη υπόθεση δείχνει πόσο εύκολα μπορεί ένας συγγραφέας του φανταστικού να πέσει στην παγίδα τού να φτιάξει μια φανταστική λέξη η οποία όμως κάπου στον κόσμο υπάρχει... και σημαίνει κάτι άσχημο. Δεν μπορεί ο συγγραφέας να είναι παντογνώστης. Αν και σήμερα, με το Διαδίκτυο, μπορείς και να ψάξεις... Αλλά, και πάλι, θα ψάχνεις για κάθε γαμημένη λέξη μήπως και υπάρχει, αυτή ή κάποια παρόμοια; Σύντομα θα τρελαθείς. Γιατί πάντα κάτι μοιάζει με κάτι άλλο, αν το καλοσκεφτείς.

Εγώ θα τους λέω Wankh. Έτσι, για το γαμώτο.