Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
17 / 6 / 2019

Επειδή πρόσφατα έλαβα πάλι ένα email όπου κάποιος μού προτείνει να διαβάσω τα βιβλία του, νομίζω ότι είναι καλό να βάλω κάπου εδώ ένα link για αυτό το ελαφρώς παλιότερο post όπου εξηγώ πως δεν υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο.

Σόρυ αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Επειδή γράφω λογοτεχνία δεν σημαίνει ότι έχω και τον χρόνο να διαβάζω οτιδήποτε μπορεί να μου στείλει κάποιος και να το σχολιάζω. Με το ζόρι προλαβαίνω να διαβάσω τα βιβλία που πραγματικά θέλω να διαβάσω, και τελευταία ολοένα και πιο δύσκολα βρίσκω βιβλία που αληθινά να με συνεπαίρνουν.

Ίσως κάποιοι να μην το έχουν διαβάσει αυτό, γι’αυτό κιόλας το επαναλαμβάνω.

Και, γενικά, είναι καλό πάντα να έχεις υπόψη σου πως επειδή ο άλλος γράφει βιβλία δεν σημαίνει ότι έχει χρόνο να διαβάσει και το δικό σου βιβλίο. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Κι αυτό δεν πάει να πει ότι δεν σε γουστάρει ή έχει κάτι εναντίον σου. Πάει να πει ότι δεν είναι υπάλληλός σου. Είναι απλά ένας συγγραφέας.

 

16 / 6 / 2019

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Triadobatrachus massinoti, a proto-frog from the Early Triassic of Madagascar.

Δεν είναι υπέροχοι;

Τελευταία, γράφω κάτι που με έχει οδηγήσει να ψάχνω για αμφίβια και, περισσότερο, για τις σαλαμάνδρες.

Νομίζεις ότι αυτό είναι ερπετό; Κάνεις λάθος· δεν είναι ερπετό, είναι σαλαμάνδρα της φωτιάς. Μια πολύ συνηθισμένη ευρωπαϊκή σαλαμάνδρα που κυκλοφορεί και στο Ελλαδιστάν. Και είναι αμφίβιο, όπως ο βάτραχος.

Επίσης, αξιοσημείωτοι και οι μύθοι για τις σαλαμάνδρες. Και για το ιαπωνικό kappa. Και τι εννοεί ότι τραβούσε ένα shirikodama από τα οπίσθια του θύματός του, και ότι αυτό περιείχε την ψυχή του;; Κουβαλούσαν την ψυχή τους στον κ*λο τους; Τι φαντασία αυτοί οι ανατολίτες, γαμώτο…

Αυτός ο φίλος κάνει διακοπές· μην ενοχλείτε.

 

15 / 6 / 2019

Τι να πει κανείς γι'αυτούς εδώ τους τύπους;

Είναι απλοί γείτονες ή φίλοι; Λες να σχεδιάζουν να πάνε διακοπές σε βουνό ή θάλασσα;

Χμμμ...

Μυστηριακές Οντότητες

 

11 / 6 / 2019

Μια πολύ κακιά κυρία με όμορφα μαλλιά και μακριά ουρά.

Την παντρεύεσαι;

Μυστηριακές Οντότητες

 

9 / 6 / 2019

Πρόσφατα παρατήρησα ότι, αν χρησιμοποιείς Internet Explorer ή Edge για να βλέπεις αυτό το blog, κάποιες εικόνες δεν παρουσιάζονται σωστά· βγαίνουν σαν μουντζουρωμένες. Αυτό οφείλεται στο ότι παρουσιάζονται σε κλίμακα: δηλαδή, είναι μεγαλύτερες αλλά, μέσω CSS, μικραίνουν. Αν τις κάνεις drag σε ένα πλαϊνό tab θα τις δεις στο κανονικό τους μέγεθος.

Δυστυχώς δεν φαίνεται να μπορώ να κάνω κάτι, για την ώρα, για να λύσω αυτό το πρόβλημα. Το μόνο που θα μπορούσα να κάνω είναι να ανεβάζω μικρότερες εικόνες γενικά, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να το κάνω αυτό – όχι σε όλες τις περιπτώσεις τουλάχιστον. Θέλω ο αναγνώστης να μπορεί να κατεβάσει και μια μεγαλύτερη εικόνα αν θέλει αλλά χωρίς εγώ να έχω ανεβάσει δύο εικόνες στον server.

Επομένως, τι λύση έχω να δώσω; Η μόνη λύση που μπορώ να δώσω είναι να βλέπετε αυτό το blog με κάποιο καλύτερο browser, όπως Chrome ή Firefox. Και, όπως πάντα, προτείνω το Firefox.

 

Προσθήκη:

(9.20 μμ)

Μετά από κάποιες δοκιμές που έκανα ακόμα, διαπίστωσα ότι αν βγάλεις τη σκιά γύρω από το κάθε post, τότε οι εικόνες αλλοιώνονται σε λιγότερες περιπτώσεις. Επομένως, δεν νομίζω ότι φταίει η κλιμάκωση της εικόνας. Φταίει ότι όλα αυτά τα γραφικά (σκιές, διάφορα background κτλ) πέφτουν λιγάκι βαριά στο Explorer και στο Edge. Ίσως να το παράκανα στο design με τη CSS αυτή τη φορά. Αλλά – γαμώτο! – μου αρέσει αυτό το στιλ και, για την ώρα τουλάχιστον, θα το κρατήσω αν δεν βρω τίποτα καλύτερο, ελπίζοντας ότι η Microsoft θα βελτιώσει τα browser της και ότι περισσότερος κόσμος θα βάλει μυαλό και θ’αρχίσει να χρησιμοποιεί Firefox. :-)

Επιπλέον, οι περισσότεροι επισκέπτες στο site μου φαίνεται να χρησιμοποιούν Chrome, απ’ό,τι μου δείχνουν τα στατιστικά (όσο αξιόπιστα μπορούν να είναι), και μετά χρησιμοποιούν Firefox. Ελάχιστοι χρησιμοποιούν Explorer, κι ακόμα λιγότεροι Edge. Κακώς, βέβαια. Οι περισσότεροι θα έπρεπε να χρησιμοποιούν Firefox. (Το ξέρω ότι μόλις πρότεινα το Firefox για τρίτη φορά σ’αυτό το post!)

 

163η σελίδα από τις 183

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]