Ακόμα μια παράξενη οντότητα στους τοίχους. Βέρος Αθηναίος, άραγε;
|
|
Μια στιγμή... |
Ακόμα μια παράξενη οντότητα στους τοίχους. Βέρος Αθηναίος, άραγε;
Τελευταία είχα αρχίσει ν’ακούω έναν παράξενο ήχο στα μπάσα. Σκάλιζα τις ρυθμίσεις του υπολογιστή, νομίζοντας ότι κάτι είχε απορρυθμιστεί ύστερα από τις μικρές αλλαγές που είχα κάνει για μια ταινία. Τίποτα όμως· εξακολουθούσα ν’ακούω τον παράξενο ήχο στα μπάσα. Γυρίζω τελικά το ηχοσύστημα ανάσκελα μήπως φταίει το hardware, και τι βλέπω; Το subwoofer να έχει τρυπήσει. Γαμήσου· τώρα, καλοκαιριάτικα, βρήκε να με πουλήσει, το γαμημένο; Του έβαλα μονωτική ταινία και το έπιασα, και ο ήχος επανήλθε στην κανονική του κατάσταση. Αλλά η μονωτική ταινία, όσες στρώσεις και νάχει, δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή λύση· έτσι όπως κοπανάει το subwoofer σύντομα θα την πετάξει.
Θυμήθηκα, λοιπόν, κάτι παλιά ηχεία που είχα και έναν ακόμα παλιότερο ενισχυτή. Τα ηχεία μού είχαν μείνει από ένα πολυμηχάνημα του κώλου (από εκείνα που παίζουν και CD και ραδιόφωνο και USB και βινύλιο, και σου ψήνουν και καφέ άμα λάχει – υποτίθεται) το οποίο είχε χαλάσει, κυριολεκτικά, μέσα σε μια νύχτα. Είχα βαρεθεί να το επιστρέψω στο κατάστημα, γιατί το κατάστημα ήταν μακριά και το ηχοσύστημα της πλάκας, αλλά κράτησα τα ηχεία, που και ήταν το καλύτερο κομμάτι από αυτό το σκουπίδι.
Ο ενισχυτής είναι ακόμα πιο παλιός. Είναι της AKAI και είναι 40 χρονών, ίσως και πιο γέρος. Παλιά, ακούγαμε βινύλιο με τη βοήθειά του. Λες να λειτουργεί ακόμα; Λες να λειτουργεί με υπολογιστή; Τον δοκίμασα μαζί με εκείνα τα ηχεία· και ύστερα από μερικές ρυθμίσεις (γιατί τέτοιο μηχάνημα δεν το συνδέεις απλά και τελειώνεις· θέλει λίγο σκάλισμα), ο ήχος του είναι πολύ καλός, παρότι την εποχή που φτιάχτηκε δεν άκουγε κανείς μουσική μέσα από υπολογιστή.
Μιλάμε για ένα εργαλείο που το είχα στο σπίτι εδώ και 40 χρόνια. Νομίζω ότι το είχαν αγοράσει προτού γεννηθώ. Και γενικώς είχε πέσει σε αχρηστία, είχε πιάσει σκόνη. Αλλά ακόμα λειτουργεί άψογα.
Αυτά ήταν τα παλιά, καλά μηχανήματα, χωρίς πλάκα. Σήμερα οτιδήποτε βγάζει την πενταετία θεωρείται καλό· οτιδήποτε βγάζει τη δεκαετία, τρελό. Τότε, μπορούσαν και να κρατήσουν μια ζωή.
Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα. Μια γιορτή με αιτία τη Φύση. Η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Και 9 πράγματα που μάλλον δεν θα ξέρεις για το θερινό ηλιοστάσιο. Επίσης, ποια η σχέση του με το θρυλικό Stonehenge;
Και, φυσικά, υπάρχουν πολλά ακόμα στο Διαδίκτυο αν ψάξεις για “summer solstice” ή “θερινό ηλιοστάσιο”.
Ύστερα από έναν κάποιο σάλο που είχε γίνει για το Captain Marvel αποφάσισα τελικά να το δω. Κυρίως είχα ακούσει να λένε ότι είναι υπερβολικά φεμινιστικό και, ως εκ τούτου, στρατευμένο. Προσωπικά δεν πρόσεξα κάτι τέτοιο. Απλά είναι μια ταινία με μια δυνατή ηρωίδα. Και τι μ’αυτό; Νομίζω, μάλιστα, ότι παρουσιάζει μια τέτοιου είδους ηρωίδα πολύ καλύτερα απ’ό,τι σε κάποιες άλλες ταινίες ή βιβλία.
Επιπλέον, το Captain Marvel μού φάνηκε καλύτερο από πολλές άλλες ταινίες με σουπερήρωες οι οποίες δεν μου άρεσαν καθόλου. Ακόμα και το Dr. Strange με είχε απογοητεύσει τελείως. Το Captain Marvel δεν είναι άσχημο για το είδος του. Έχει ακόμα και κάποια στοιχειώδη πλοκή, και οι διάλογοί του είναι έξυπνοι, όχι ανόητοι. Εντάξει, δεν είναι καμιά τρομερά ψαγμένη ταινία, αλλά δεν περιμένεις να δεις κάτι τέτοιο από μια ταινία με σουπερήρωες, έτσι;
Για να είμαι ειλικρινής, το μετάνιωσα που δεν είχα πάει να τη δω στον κινηματογράφο. Εκεί θα ήταν σίγουρα πολύ πιο εντυπωσιακή.

Τι βλέμμα είν’ αυτό; Με τρομάζει.
Το THE KRAH υποθέτω πως είναι η υπογραφή του καλλιτέχνη του συγκεκριμένου γκράφιτι.
162η σελίδα από τις 183
Επίσης . . .
Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά
Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.
Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...
Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;
Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!
Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.
Επικρατεί μια σύγχυση.
Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.
Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.
Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;
Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)
Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα
Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:
Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...
Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.
Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.
Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.
Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.