Στη λογοτεχνία, ο αφηγητής, παρότι απαραίτητος – χωρίς αυτόν δεν υφίσταται κείμενο – είναι σχεδόν πάντα μια παραδοξότητα, κάτι που λογικά δεν θα μπορούσε να υπάρχει.

Αν το κείμενο είναι γραμμένο σε 3^ο πρόσωπο, ποιος είναι αυτός που ξέρει τις σκέψεις και τις αισθήσεις τόσων άλλων ανθρώπων; Που γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες; Και γιατί τα αποκαλύπτει σταδιακά όπως τα αποκαλύπτει;

Αν το κείμενο είναι γραμμένο σε 2^ο πρόσωπο, τότε ασ’ το, μιλάμε για ακόμα πιο περίεργη κατάσταση. Ποιος είναι αυτός που σου λέει τι κάνεις εσύ; Κάποιος δαίμονας μέσα από το μυαλό σου;

Αν το κείμενο είναι γραμμένο σε 1^ο πρόσωπο και σε ενεστώτα χρόνο – στο τώρα – τότε πώς είναι δυνατόν κάποιος να τα αφηγείται λες κι έγιναν πριν; Είναι σαν να μοιραζόμαστε τη συνείδηση του χαρακτήρα εκείνη την ώρα – πράγμα εξωφρενικό.

Αν το 1^ο πρόσωπο είναι γραμμένο σε παρελθοντικό χρόνο, τότε μόνο μπορεί να ειπωθεί ότι βγάζει, σε ορισμένες περιπτώσεις, κάποιο νόημα η έννοια του αφηγητή, είτε ως συγγραφέα ημερολογιακού τύπου είτε ως ανθρώπου που λέει προφορικά μια ιστορία. Αλλά σ’αυτές τις δυο περιπτώσεις, πολύ σπάνια κάποιος γράφει (ή αφηγείται προφορικά) τους λογοτεχνικούς διαλόγους που έχουμε στα περισσότερα βιβλία της συγκεκριμένης μορφής. Κανονικά, δε, ίσως να μην έπρεπε να γράφει καθόλου διαλόγους, ή ελάχιστους. (Βλέπε και ένα σχετικό άρθρο μου γι’αυτό το θέμα.) Επομένως, ο αφηγητής πάλι είναι συνήθως μια παραδοξότητα.

Γι’αυτό κιόλας σπάνια είναι σκόπιμο να αναρωτιέσαι στη λογοτεχνία ποιος είναι ο αφηγητής – κάτι που έχει, κατά περιόδους, προβληματίσει πολλούς συγγραφείς, αναγνώστες, και κριτικούς. Το λογοτεχνικό κείμενο είναι μια πύλη προς ένα ζωντανό όνειρο.

Μέσα Αυγούστου και η καταραμένη ζέστη είναι απερίγραπτη. Η ερημιά απλώνεται ολόγυρά μας σαν πυρωμένη κουβέρτα με κακές σκέψεις στο μυαλό της να μας κουκουλώσει και να μας πνίξει. Οι προμήθειές μας έχουν τελειώσει, το νερό μας φτάνει επίσης στο τέλος του. Και η μηχανή του τρίκυκλου έχει χαλάσει· οι ήλιοι την έψησαν κι αυτήν, μάλλον. Ούτε ο μηχανοσκόπος, γλιστρώντας με σουρεαλιστικό τρόπο μέσα της, δεν μπορούσε να τη φέρει στα συγκαλά της· έβγαζε συριστικούς ήχους σαν παραζαλισμένος.

Καιγόμαστε...

Και οι γάτες από το Μακάο μάς ήπιαν όλο το κακάο... και τώρα δεν έχουμε! Δεν έχουμε άλλο κακάοοοοο!...

*

[Σ.τ.Σ.: Αυτή η αφήγηση δεν είναι πραγματική.]

Χτες έγραφα ένα άρθρο το οποίο δεν θα εμφανιστεί τώρα στο site μου γιατί έχω κάποια άλλα πράγματα να ανεβάσω πριν από αυτό· όμως με αφορμή το συγκεκριμένο άρθρο παρατήρησα κάτι που έχω ξαναπαρατηρήσει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν το έχω πλαισιώσει: Σήμερα δεν μπορείς πια να διακρίνεις τάσεις στη διεθνή φανταστική λογοτεχνία.

Παλιότερα, μπορούσες να διακρίνεις κάποιες τάσεις, είτε καλές είτε κακές – και ακόμα και τώρα μπορείς, κοιτάζοντας προς τα πίσω. Έβλεπες, πχ, τις αντιγραφές του Τόλκιν, έβλεπες το “weird” στοιχείο, έβλεπες διάφορα πράγματα. Αρκετά ήταν αρνητικά, και θυμάμαι που παλιότερα πολλοί ενδιαφέρονταν στο Διαδίκτυο ώστε να διαμαρτυρηθούν, κι ακόμα και να προτείνουν εναλλακτικές.

Σήμερα, προσπαθώ να διακρίνω κάποιες σύγχρονες τάσεις στη διεθνή φανταστική λογοτεχνία και αποτυχαίνω οικτρά. Μοιάζει να υπάρχει λίγο από όλα. Υπάρχουν μέχρι και βιβλία που επιχειρούν να μιμηθούν το παλιότερο, ρετρό ύφος. Υπάρχουν μέχρι και κάποιοι κλώνοι του Τόλκιν, είμαι σίγουρος. Υπάρχουν πολλά και διάφορα... αλλά δεν νομίζω ότι διαμορφώνεται καμία τάση. Στα social media γίνεται η προπαγάνδα του κερατά για το ένα βιβλίο ή το άλλο, αλλά τίποτα δεν μπορείς να πάρεις σοβαρά γιατί τα περισσότερα από αυτά τα social λόγια κράζουν ψέμα ή στρατευμένο. Στα websites, δε, βλέπεις πολλή διαφήμιση διάφορων βιβλίων αλλά λίγο, ελάχιστο, έως κανέναν, ουσιαστικό σχολιασμό από ανθρώπους που διάβασαν και ή θέλουν να επαινέσουν ειλικρινά ή να βρίσουν ειλικρινά.

Πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν έτσι. Το Διαδίκτυο ήταν δίαυλος για πιθανή αλλαγή. Ή, το λιγότερο, δίαυλος για να ξεχωρίσεις κάποιες τάσεις, για να δεις τι μπορεί να αρέσει σ’εσένα και τι όχι, και τα λοιπά και τα λοιπά. Αρκετές φορές, προσωπικά, είχα διαβάσει κάποιον να βρίζει ένα βιβλίο και είχα σκεφτεί: Χμμ, αυτό μάλλον είναι για μένα! Αυτό θα μου αρέσει! Κυκλοφορούσε κόσμος που έγραφε με πάθος, γιατί έτσι γούσταρε. Τώρα... ίσως κάποιοι περιμένουν να πληρωθούν για να πληκτρολογήσουν, ή να είναι υπάλληλοι του ενός εκδότη ή του άλλου, ή φίλοι του συγγραφέα.

Αυτό είναι κακό.

Δεν είναι κακό που σήμερα μπορούν να κυκλοφορήσουν πολύ περισσότεροι συγγραφείς. Αυτό είναι καλό. Το κακό είναι πως δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται. Δεν βλέπεις να υπάρχει κάποιο ρεύμα, μόνο μια γενική αντάρα.

…αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να βουτάς.

Σκελετοκέφαλος αναρχικός που παίζει μποξ με φλεγόμενες γροθιές; Ο Σκέλετορ παλαιστής;

Μυστηριακές Οντότητες