Πρόσφατα μπαίνω στο λογαριασμό μου στο Goodreads και βλέπω αυτό:

Και σκέφτομαι: 7 likes; Τι έγινε εδώ; Δε θυμάμαι να έγλειψα κανενός τα οπίσθια! Γιατί είναι γνωστό πως, στο Goodreads, αν κάποιος δεν έχει κάτι να κερδίσει από εσένα, ή αν δεν θέλει να σε επηρεάσει με κάποιο τρόπο, ή αν δεν του το έχει υποδείξει η ομάδα του, είναι σπάνιο να έρθει να κάνει λάικ ή να βαθμολογήσει κάποιο βιβλίο. Όχι πως αποκλείεται κιόλας κάποιος άνθρωπος να έρθει να το κάνει αυτοβούλως· αλλά, είπαμε, είναι σπάνιο. Κατά κανόνα, δεν συμβαίνει.

Κλικάρω το link των likes, από περιέργεια, και βλέπω την εξής εικόνα:

Για κάποιο λόγο, κανένα από αυτά τα προφίλ δεν μου έμοιαζε και πολύ πραγματικό – είτε επειδή δεν είχαν εικονίτσα, είτε επειδή είχαν την εικονίτσα που είχαν, είτε επειδή είχαν ελάχιστα books, είτε επειδή είχαν μηδέν friends.

Πήγα και τα κλίκαρα ένα-ένα, λοιπόν, και είδα κάτι πράγματα σαν αυτό:

Το συγκεκριμένο screenshot είναι σημερινό. Τις προάλλες που είχα κοιτάξει το ίδιο προφίλ, είχε για website κάτι με τη λέξη sex μέσα. Αλλά ακόμα κι αυτό το link μοιάζει ύποπτο. Φυσικά, δεν το κλίκαρα.

Κάτι άλλα προφίλ παρουσιάζουν εικόνες σαν αυτήν:

Χμμμ...

Εντάξει, το Goodreads έχει τα πιο αστεία trolls που μπορείς να συναντήσεις!... Ή, αν δεν είναι trolls, δεν ξέρω τι διάολο μπορεί να είναι. Θέλεις πραγματικά να πιστέψω ότι κάτι άτομα που γράφουν ότι είναι από τον Καναδά, πχ, ήρθαν να κάνουν like μια διαφήμιση για ένα ελληνικό βιβλίο; Λιγάκι απίθανο, δεν νομίζεις;

Και εδώ μπορεί να πει κάποιος: Σου έκαναν 7 likes, ανέβασαν τα στατιστικά σου, και παραπονιέσαι κιόλας; Ε δεν είσαι καλά, ρε φίλε!

Ξέρεις, όμως, κάτι; Εδώ είναι το πρόβλημα που εντοπίζεται στα social media πλέον, σε τεράστια κλίμακα (και έχω γράψει και γι’αυτό εν μέρει εδώ). Το πρόβλημα είναι ότι, γενικά, στα social media κυριαρχεί το ψέμα. Ο καθένας προσπαθεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα (ή κάποια βιβλία, ή κάτι άλλο), ή να παρενοχλήσει κάποιον ή κάποιους, και το αποτέλεσμα είναι ότι τα πάντα γεμίζουν με μια θολούρα, ένα γιγάντιο ψέμα, μέσα από το οποίο δεν διακρίνεται πια τίποτα το πραγματικό. Όταν το 80% του υλικού είναι προπαγάνδα ή άλλου είδους ψέμα, τι να πιστέψεις;

Τίποτα να μην πιστεύεις. Γενικά. Αυτό είναι το καλύτερο, ούτως ή άλλως.

Αλλά εδώ μιλάμε για μια τρομερή ζημιά στην κουλτούρα.

Τελευταία φορά που τσέκαρα στο Goodreads (και πάει κάποιος καιρός, το ομολογώ) μπορείς να φτιάξεις πανεύκολα account και να δηλώσεις οτιδήποτε. Μπορούσα κι εγώ, άνετα, να φτιάξω 5-6 λογαριασμούς και, μάλιστα, πολύ πιο πιστευτούς από κάτι αστείους που βλέπεις, και ν’αρχίσω να βαθμολογώ βιβλία μου. Θα χρησιμοποιούσα άλλο IP κάθε φορά. Κανείς δεν θα έπαιρνε χαμπάρι τίποτα. Κι ακόμα κι αν υποψιαζόταν κάτι, πανεύκολα θα μπορούσες να τον βαφτίσεις «παρανοϊκό».

Αλλά δεν το κάνω. Ξέρεις γιατί; Γιατί δε μ’ενδιαφέρει το ψέμα. Το ψέμα δεν έχει κανένα νόημα. Είναι εικόνα χωρίς ουσία. Και κατά δεύτερον έχω καλύτερα πράγματα να κάνω με τον χρόνο μου. Μια φορά κι έναν καιρό είχα ανακατευτεί μ’εκείνες τις υπηρεσίες που τότε έδιναν δωρεάν likes στο Facebook, κυρίως από περιέργεια, για να δω τι γίνεται. Έπρεπε ν’αφιερώσεις κάποιο χρόνο, και σε κάποια στιγμή αναρωτήθηκα: Θέλεις πραγματικά να σπαταλάς τον χρόνο σου έτσι; Και η απάντηση ήταν Όχι. Το παράτησα οπότε. Και αργότερα, όταν είδα κάτι καραγκιοζιλίκια με ταυτότητες, παράτησα και το ίδιο το Facebook.

Με το Διαδίκτυο και, συγκεκριμένα, στον χώρο του βιβλίου, παρουσιάστηκε ένα γιγάντιο πρόβλημα το οποίο είναι πρόβλημα για τους μεγαλοεκδότες κυρίως οι οποίοι ώς τώρα κυριαρχούσαν στον χώρο των εκδόσεων και έκαναν ό,τι τους κατέβαινε στο κεφάλι. Το Διαδίκτυο τούς τρομοκράτησε. Ξαφνικά, είδαν ότι είναι άχρηστοι. Και πλέον είναι όντως άχρηστοι. Ο καθένας μπορεί να εκδώσει τα δικά του βιβλία. Κι αν δεν έχει εμπειρία από επιμέλεια κειμένου, μπορεί να πληρώσει κάποιον να του κάνει επιμέλεια· ή μπορεί να μάθει να κάνει μια βασική επιμέλεια ο ίδιος. Δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Αλλά αυτό δεν άρεσε στους μεγαλοεκδότες. Φοβόνταν ότι θα έχαναν τις δουλειές τους και την επιρροή τους επάνω στο κοινό. Σκαρφίστηκαν, λοιπόν, τρόπους για να χρησιμοποιούν τα social media έτσι ώστε να θολώνουν τα νερά, να μην ξέρει κανένας τι του γίνεται εκεί μέσα, και αυτοί να βάζουν ένα κάρο πληρωμένα τσιράκια τους για να προωθούν τις δικές τους αρλούμπες.

Αυτό, βέβαια, οδηγεί την κουλτούρα σε μια κατάσταση ακόμα χειρότερη απ’ό,τι ήταν παλιότερα. Είναι σαν ένας λάκκος όπου συνεχώς βουλιάζουμε ως κοινωνία.

Έχουμε, απεγνωσμένα, ανάγκη από κάτι το αληθινό.

*

(Σήμερα δεν είχαμε για θέμα αυτό το αξιαγάπητο, δημοφιλές μικρόβιο, τον CONID-19, και τους θιασώτες του. Έχει αρχίσει να μου λείπει. Αύριο σκέφτομαι να το διορθώσω.)

 

(Επειδή δεν φαίνεται να μπορεί να υπάρξει μέρα που να μην πούμε έστω και κάτι για τον Γαμιολοϊό, ναι, δεύτερο post σήμερα. Σπάνια περίπτωση.)

 

Τυχαία συνάντησα αυτό το link. Ευτυχώς φαίνεται πως δεν κοιμούνται όλοι από την κορονομαστούρα:

ΑΝΡΙ ΛΕΒΙ: «Στην πανδημία του 1950 & 1960 δεν επιβλήθηκε καμία καραντίνα».

 

Επίσης, δύο κορονοαξιοσημείωτα αυτές τις μέρες:

 

Πρώτο:

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το να ενδιαφέρεσαι για την καραντίνα του κορονοϊού σημαίνει να είσαι συνειδητοποιημένος πολίτης και να δείχνεις ευαισθησία στον συνάνθρωπο. Αναρωτιέμαι: οι πολιτικές τους ελευθερίες δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου; Δεν το θεωρούν αυτό μέσα στο να είναι «συνειδητοποιημένοι πολίτες», δεν το θεωρούν αυτό μέσα στην «ευαισθησία» που πρέπει να έχουν; Και το να προσπαθούν να τραμπουκίσουν και να σωπάσουν όσους έχουν αντίθετη άποψη είναι κι αυτό μέρος της πολλής «ευαισθησίας»; Είναι δημοκρατία, ή είναι οχλοκρατία;

Σήμερα βγαίνει ένας κωλογιατρός και δίνει τη διαταγή «μαντρώστε τους όλους», έτσι για το... κοινωνικό καλό. Αύριο τι θα βγει να διατάξει; «Σ’αυτή τη συνοικία είναι πολλοί μολυσμένοι. Σκοτώστε τους όλους! Για το κοινωνικό καλό! Για να μην κολλήσουν κι οι άλλοι»; Αυτό περιμένουν να ακούσουν κάποιοι για να ξυπνήσουν; Και ο Χίτλερ για το «κοινωνικό καλό» ξεκίνησε, έχε υπόψη. Όλοι οι κακοί για το καλό ξεκινάνε. Στο δρόμο κάπου το χάνουν. Ή ίσως και από την αρχή.

 

Δεύτερο:

Αν θυμάμαι καλά διάβασα ότι έγινε στατιστική μελέτη και βγήκε ότι το 85% των Ελλήνων συμφωνεί με τις αποφάσεις της κυβέρνησης για τον κορονοϊό.

Εμένα κανείς δεν με ρώτησε... μάλλον, επειδή είμαι εξωγήινος και όχι Έλληνας...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές ποιοι κάνουν αυτές τις στατιστικές μελέτες και από πού παίρνουν το δείγμα για τη μελέτη. Γιατί, αν πήγαν να ρωτήσουν σε 2-3 συνοικίες που ξέρουν ότι υποστηρίζουν ΝΔ, τότε κι εμείς ξέρουμε πόσο «σοβαρή» ήταν η στατιστική τους...

Σκέψου:

Εσένα κανένας σε ρώτησε;

Ξέρεις κανέναν που να τον ρώτησαν;

Ξέρεις κανέναν που να ξέρει κανέναν που να τον ρώτησαν;

Όχι;... Όχι;

Ε, τότε, κι αυτή η στατιστική είναι σαν τον κορονοϊό.

Φαντάσματα...

 

(Επειδή δεν μπορεί να λέμε συνέχεια για τον Γαμιολοϊό...)

 

Χτες τελείωσα το The Changing Land, το οποίο αποτελεί συνέχεια του Dilvish, the Damned, με τον ίδιο ήρωα, τον Dilvish, the Damned (αναμενόμενα). Το The Changing Land είναι το τελευταίο βιβλίο, και οφείλω να πω ότι μου άρεσε πολύ λιγότερο από το πρώτο. Το πρώτο, αρχικά, έχει ένα τελείως μυθικό ύφος που σαγηνεύει. Σταδιακά αυτό μειώνεται ώσπου τελικά μας μένει το κλασικό, άνετο περιπετειώδες ύφος του Roger Zelazny. Όχι πως αυτό είναι κακό. Αλλά η τελευταία ιστορία του Dilvish, the Damned (είναι διηγήματα τα οποία συνδέονται) δεν μου άρεσε και τόσο· σαν επεισόδιο από τηλεοπτική σειρά φαντασίας μού φάνηκε – αν και καλό για τέτοιο.

Το The Changing Land μού άρεσε στην αρχή και, κυρίως, στο τέλος. Στο ενδιάμεσο με άφησε αρκετά δυσαρεστημένο, αν και το concept ήταν ομολογουμένως ενδιαφέρον. Το πρόβλημα ήταν πως τέτοια σκηνικά που περιγραφεί – τελείως σουρεαλιστικά και abstract ορισμένα από αυτά, ή τελείως παράξενες αρχιτεκτονικές και χώροι – πολλές φορές δεν είναι εύκολο να τα φανταστείς. Σ’ένα βιβλίο θες κάτι περισσότερο για να σε κρατήσει – κάτι σχετικό με την πλοκή, όχι με το θέαμα, κι αυτό δεν νομίζω ότι υπήρχε στον βαθμό που χρειαζόταν. Το The Changing Land μπορεί να γινόταν μια πολύ όμορφη σουρεαλιστική ταινία· ίσως αυτό να ταίριαζε καλύτερα.

Όχι πως ήταν άσχημο. Σε σχέση με άλλα βιβλία, ήταν καλό. Αλλά δεν είναι αυτό που περιμένω από τον Roger Zelazny. Περιμένω κάτι πολύ καλύτερο.

Και όλα όσα διαβάζω από αυτόν, αναπόφευκτα, τα συγκρίνω με το Amber, αλλά κανένα δεν φτάνει εκεί. Και δεν έχω διαβάσει λίγα από τα βιβλία του πλέον. Κάποια από αυτά που θυμάμαι είναι τα εξής: Jack of Shadows, To Die in Italbar, Doorways in the Sand, A Night in the Lonesome October, Damnation Alley, Eye of Cat. Και δυο, τρία διηγήματα τουλάχιστον. (Ίσως κάτι να μου διαφεύγει.) Ορισμένα είναι καλύτερα, ορισμένα είναι χειρότερα. Κανένα δεν είναι σαν το Amber. Το είχα ξαναδιαβάσει πρόσφατα (και είχα γράψει και γι’αυτό) και πραγματικά δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο που έχει γράψει ο Zelazny. Πρέπει να είχε τρομερή έμπνευση όταν έγραφε το Amber, παρότι δεν γράφτηκε αμέσως αλλά σε μια περίοδο αρκετών χρόνων. Είναι αληθινά αξιοσημείωτο. Δε νομίζω ότι θα συναντήσω ποτέ τίποτα παρόμοιο (όχι αντιγραφή· παρόμοιο), όσο κι αν ψάξω.

 

Πρόσφατα έτυχε να δω τους Σφυριχτές (The Whistlers/La Gomera), και αναρωτιέμαι πόσοι πρόλαβαν να δουν αυτό το φιλμ με την υστερία του κορονοϊού. Ήταν καλύτερο απ’ό,τι περίμενα. Είχε κάτι το σουρεαλιστικό με αυτή την κεντρική θεματολογία για τη σφυριχτή γλώσσα. Αλλά οι σφυριχτές γλώσσες δεν είναι φανταστικές· υπάρχουν κάποιες, αν και, φυσικά, δεν χρησιμοποιούνται ευρέως. Προσωπικά δεν μπορώ καν να διανοηθώ πώς καταφέρνουν και σφυρίζουν έτσι· μετά βίας μπορώ να σφυρίξω κανονικά.

Η ταινία ήταν καλή, αν και προς το τέλος ίσως λιγάκι βιαστική ή απότομη· όμως νομίζω ότι αυτό έγινε εσκεμμένα για να δώσει μια συγκεκριμένη αίσθηση. Ωστόσο, κάπου αισθάνθηκα κάτι να λείπει εκεί. Αξιοσημείωτο επίσης ότι αποφεύγει πολλά χολιγουντιανά κλισέ, ορισμένες φορές τόσο πολύ που αυτό να γίνεται δεικτικό. Σαν να θέλει να μας πει «εγώ είμαι σοβαρή ταινία, όχι σαν αυτές· είμαι από τις ταινίες που οι ευρωπουριτανοί μπορούν να πάρουν σοβαρά». Όμως δεν μπορώ να πω ότι έμεινα καθόλου δυσαρεστημένος.

Την είδα στον κινηματογράφο, μια βδομάδα, αν θυμάμαι καλά, προτού κλείσουν όλα τα εμπορικά καταστήματα λόγω γενικής παράνοιας. Ήταν ένας σχετικά μικρός κινηματογράφος· ελάχιστο κόσμο είχε. Τους μετρούσες στα δάχτυλα των δύο χεριών, αν όχι του ενός. Από τότε ο κόσμος είχε τρομάξει και δεν έβγαινε.

Και σκέφτομαι τώρα πόσο μεγάλη μαλακία ήταν που, εκτός των άλλων καταστημάτων, έκλεισαν και τους κινηματογράφους. Μα, οι κινηματογράφοι είναι, φυσικά, επικίνδυνοι... έτσι; Κλειστός χώρος, πολλά άτομα... Σαν την Εκκλησία ένα πράγμα. Κολλάς αμέσως το μικρόβιο. Επομένως, κόψ’ τους να τελειώνουμε!... Σωστά;

Ή, ίσως, όχι.

Τις προάλλες είχα προτείνει κάποια μέτρα αντιμετώπισης του κορονοϊού που δεν είναι για παράφρονες. Φυσικά, το ξέρω ότι οι πειρατές που μας διοικούν δεν δίνουν σημασία σε «τυχαίους λεχρίτες» σαν εμένα, αλλά μόνο σε «ειδικούς» που τους λένε να κόψουν το χέρι τους (και το κόβουν). Ωστόσο, είπα να τα γράψω, για το γαμώτο. Αλλά δεν συμπεριέλαβα τι θα μπορούσε να γίνεται με τους κινηματογράφους αν τα μέτρα που είχαν παρθεί δεν ήταν για παράφρονες. Και διορθώνω αυτή την παράλειψη τώρα:

Μείωση των θέσεων στο 30%. Δηλαδή, αν η αίθουσα έχει 100 καθίσματα, μπορείς κόψεις μέχρι 33 εισιτήρια, όχι παραπάνω. Και, συγχρόνως, πρέπει να τοποθετείς τον κόσμο έτσι μέσα στην αίθουσα ώστε να υπάρχει κενό 2 θέσεων ανάμεσα στον κάθε θεατή. Επίσης, όλοι οι θεατές οφείλουν να φοράνε μάσκες (ίσως όχι απαραίτητο με τέτοιες αποστάσεις, αλλά δεν βλάπτει κιόλας, αν θες να είσαι 100% σίγουρος ότι δεν θα γίνει καμιά στραβή). Η κυβέρνηση οφείλει να έχει προμηθεύσει όλους τους κινηματογράφους με δωρεάν μάσκες.

Σε μια τέτοια περίπτωση που περιγράφω, οι θεατές μπορούν να κολλήσουν τον κορονοϊό μόνο μέσω του βλέμματος... αν τα βλέμματα ήταν μολυσματικά. Που δεν είναι.

Και οι κινηματογράφοι θα λειτουργούν και λίγο, θα έκαναν κάποια έσοδα. Τώρα, πότε θα ξαναλειτουργήσουν; Του Άι Γαμήσου ανήμερα, με το συμπάθιο, μέρες που είναι...

Αλλά, βλέπετε, αυτά είναι τα προβλήματα που δημιουργούνται όταν βάζεις γιατρούς να ρυθμίζουν το τι πρέπει να γίνεται μέσα σε μια πολιτεία. Ο γιατρός νομίζει ότι η πόλη είναι κλινική. Αλλά η πόλη δεν είναι κλινική. Γι’αυτό υποτίθεται ότι έχεις πολιτικούς: για να φροντίζουν την πολιτεία. Ο γιατρός πρέπει να έχει συμβουλευτικό ρόλο και μόνο. Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτικός τον ακούει και, βάσει των πολιτικών του γνώσεων και εμπειριών, παίρνει κάποιες αποφάσεις που δεν είναι απαραίτητο να είναι ίδιες ακριβώς με τις προτάσεις του γιατρού. Ο γιατρός δεν ξέρει τι είναι καλό για την πόλη· ξέρει τι είναι καλό για το νοσοκομείο του. Ε, ας πάει στο νοσοκομείο του να το εφαρμόσει! Ο πολιτικός οφείλει να βρει μια μέση λύση, μια έξυπνη λύση, ώστε η κοινωνία να μην νεκρώνεται ενώ συγχρόνως αντιμετωπίζεται το πρόβλημα υγείας.

Σήμερα, βλέπεις τους πολιτικούς να είναι φερέφωνα γιατρών. Αυτό είναι επικίνδυνο. Ακολουθούν τη λογική «πονάει χέρι, κόψει χέρι». Παρότι λένε ότι έχουν σχέδιο, δεν έχουν κανένα σχέδιο. Απλά αντιγράφουν τις ανοησίες που βλέπουν να κάνουν οι Η.Π.Α. οι οποίες ποτέ δεν είχαν αξιόλογο σύστημα δημόσιας υγείας. Βαδίζουν βάσει ενός παραδείγματος που τους υποδεικνύουν άλλοι, δεν κάθονται να εκπονήσουν σχέδιο της προκοπής για τη δική τους χώρα.

Οι γιατροί είναι εξαιρετικά παρανοϊκοί με ό,τι έχει σχέση με μικρόβια, ιούς, και ιώσεις. Δεν το λέω τυχαία· το ξέρω από προσωπική πείρα. Μπορεί να ντυθούν σαν αστροναύτες επειδή φοβούνται ένα μικρόβιο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και οι άλλοι να καταπιέζονται από τους γιατρούς που έχουν μια τέτοια βίδα στο μυαλό τους.

Σήμερα, κάτι τύποι σαν κ. Τσιόρδα (που κανείς δεν τον είχε ξανακούσει πριν από τούτη την ιστορία με τον κορονοϊό) ενδιαφέρονται δήθεν για την υγεία του κόσμου καθιστώντας τις πόλεις κλινικές-φυλακές. Δεν ενδιαφέρονται και για την ψυχική υγεία του κόσμου; Ή, μήπως, είναι κι αυτό μες στο πρόγραμμα για να έχουν δουλειά οι ψυχίατροι; Τι να κάνουν κι αυτοί οι άνθρωποι, κλέφτες να γίνουν; Απατεώνες και εκμεταλλευτές είναι, αλλά όχι και κλέφτες – είπαμε! Ο γιατρός σε οδηγεί στον ψυχίατρο, και ο ψυχίατρος στον γιατρό. Το ένα χέρι νίβει τ’άλλο, και τα δυο τ’αρχίδια τους... με το συμπάθιο.

 

Πρόσφατα έτυχε να διαβάσω μια είδηση για έναν τύπο που κυνηγούσε τον κορονοϊό. Το θεωρώ αξιοπερίεργο και, άρα, ενδιαφέρον να το σχολιάσω.

Ένα αυτοκίνητο έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα στους άδειους λόγω πανδημίας δρόμους. Η Αστυνομία ειδοποιήθηκε και το καταδίωξε. Όταν τελικά το σταμάτησαν ο οδηγός ισχυριζόταν ότι κυνηγούσε τον Κορονοϊό – τον ίδιο – και του ξέφυγε επειδή η Αστυνομία τον σταμάτησε! Ο τύπος (φυσικά) οδηγήθηκε σε ψυχιατρική κλινική.

Ας πούμε τώρα ότι υπάρχουν τέσσερα πιθανά ενδεχόμενα:

α) Το θέμα είναι hoax, ή ψεύτικη είδηση, ή κάτι τέτοιο. Αυτή η περίπτωση (αν πράγματι ισχύει) δεν μας ενδιαφέρει.

β) Ο άνθρωπος αυτός έκανε πλάκα, οπότε και υποθέτεις ότι σύντομα θα τον ελευθερώσουν. Κι αυτή η περίπτωση (αν πράγματι ισχύει) δεν μας ενδιαφέρει.

γ) Ο άνθρωπος αυτός ήταν συνεννοημένος με κάποιους ώστε να ενοχλήσει τους αστυνομικούς για κάποιο λόγο, οπότε και πάλι θα ελευθερωθεί σύντομα γιατί μάλλον θα είναι κανονισμένο το θέμα. Ούτε αυτή η περίπτωση (αν πράγματι ισχύει) μας ενδιαφέρει.

δ) Ο άνθρωπος αυτός είναι όντως «τρελός». Αυτή η περίπτωση μάς ενδιαφέρει.

Πιάνουν, λοιπόν, έναν άνθρωπο που λέει κάτι το οποίο ξεφεύγει από τα «φυσιολογικά» πλαίσια και η πρώτη αντίδρασή τους είναι να τον στείλουν κατευθείαν στο τρελοκομείο. Οτιδήποτε ξεφεύγει από τη συνηθισμένη αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα κατευθείαν το θεωρούμε τρελό.

Η Ψυχιατρική, δε, έχει μια πολύ άσχημη ιστορία για το πώς διαχειρίζεται την «τρέλα», και έχω γράψει παλιότερα γι’αυτό ένα εκτεταμένο άρθρο. «Τρελός», ανάλογα με την εποχή, μπορεί να θεωρηθεί οποιοσδήποτε δεν ανταποκρίνεται με αναμενόμενο τρόπο στα εκάστοτε κοινωνικά δεδομένα. Τουτέστιν, η Ψυχιατρική παίζει σύγχρονο ρόλο Ιεράς Εξέτασης σε πολλές περιπτώσεις, παρότι ουσιαστικά δεν έχουμε κανέναν ορισμό για το τι θα πει «σώφρων» (ψάξε το και θα το δεις). Δεν ξέρουμε τι θα πει να είσαι καλά στα μυαλά σου, αλλά φαίνεται η Ψυχιατρική να ξέρει τι θα πει να μην είσαι καλά στα μυαλά σου...

[Μια σημείωση εδώ: Κάθε χρόνο πεθαίνουν μισό εκατομμύριο άνθρωποι από ψυχιατρικά φάρμακα (όχι δεν θα βάλω link· μπορείς κι αυτό να ψάξεις να το βρεις). Κανείς δεν φαίνεται να κάνει φασαρία γι’αυτό, ή να τους πολυενδιαφέρει, αλλά φυσικά όλοι πανικοβλήθηκαν αμέσως για τον κορονοϊό. Οτιδήποτε έχουμε συνηθίσει μας φαίνεται πως είναι ΟΚ... ακόμα κι αν είναι ξεκάθαρα εγκληματικό.]

Εγώ εκείνο που καταλαβαίνω είναι ότι αυτός ο οδηγός – ο παράξενος κυνηγός του κορονοϊού – βρισκόταν σε μια κατάσταση εναλλακτικής αντίληψης, δηλαδή αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα διαφορετικά απ’ό,τι έχουμε συνηθίσει να την αντιλαμβανόμαστε. Το αν αυτό εσύ θέλεις να το λες «παραφροσύνη» είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα, και λέει περισσότερο κάτι για εσένα παρά για τις καταστάσεις εναλλακτικής αντίληψης.

Όπως έλεγε ο Thomas Szasz (του οποίου το βιβλίο, The Myth of Mental Illness, θα πρότεινα σε όλους να το διαβάσουν): Όταν μιλάς στον Θεό, προσεύχεσαι. Όταν σου μιλά ο Θεός, είσαι σχιζοφρενής. Αυτό δείχνει κάτι για τη νοοτροπία της Ψυχιατρικής. Κάτι πολύ άσχημο.

Ο τύπος, λοιπόν, που κυνηγούσε τον κορονοϊό είναι σχιζοφρενής, έτσι; Σύμφωνα με την Ψυχιατρική, ναι. Ή αυτό ή, αν θέλουν, μπορούν να πουν ότι είχε μια «κρίση σχιζοφρένειας», αν αργότερα «συνέλθει»... και τέτοιες ανοησίες.

Εμένα θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω τι ακριβώς έβλεπε αυτός ο άνθρωπος, τι ακριβώς κυνηγούσε. Γιατί, απ’ό,τι καταλαβαίνω, η Αστυνομία τον έπιασε να τρέχει μέσα σ’έναν άδειο δρόμο. Αλλά αυτός ισχυριζόταν ότι κάτι κυνηγούσε. Δηλαδή, έβλεπε κάτι που δεν το έβλεπαν οι άλλοι. Μπορείς να πεις ότι βρισκόταν σε μια κατάσταση σαμανικού οραματισμού.

Και τέτοιες καταστάσεις δεν είναι κανείς να τις θεωρεί αμελητέες. Υπάρχουν περιπτώσεις που όντως έχουν δώσει χρήσιμες πληροφορίες για διάφορα πράγματα.

[Κι άλλη σημείωση: Πρόσεξε ένα αξιοπερίεργο: Πολύς κόσμος θεωρεί δεδομένο ότι ένας άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, βάδιζε επάνω στο νερό και έκανε και άλλα υπερφυσικά πράγματα, ανάμεσα στα οποία να έχει μιλήσει και με τον Διάβολο. Δεν το αμφισβητούν ότι όντως έγινε. Δεν τον θεωρούν τρελό αλλά προφήτη ή θεάνθρωπο. Όμως όταν ακούσουν ότι κάποιος κυνηγούσε τον Κορονοϊό – ή έναν δαίμονα ή εξωγήινο ή οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την καθημερινή πραγματικότητά τους – θεωρούν αμέσως ότι είναι τρελός. Γιατί; Και τα δύο είναι το ίδιο εξωφρενικά.]

Αν ξέραμε τι ακριβώς είδε αυτός ο τύπος, τι ακριβώς κυνηγούσε, θα μπορούσε ίσως να μας δώσει ακόμα και κάποια χρήσιμη πληροφορία για το τι είναι, τελικά, ο κορονοϊός.

Μα... είναι δυνατόν; Σίγουρα το γράφω αυτό επειδή είμαι λιγάκι «φαντασμένος», έτσι;

Κοίτα, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να τα βλέπει όλα ορθολογιστικά, ναι, αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα. Έχουμε μάθει να θεωρούμε αληθινό μόνο ό,τι βλέπουμε στο μικροσκόπιο ή ό,τι μας δίνουν οι αλγόριθμοι ενός υπολογιστή. Είμαστε η κοινωνία της Σκληρής Λογικής, του ένα-κι-ένα-κάνει-δύο-και-δεν-μπορεί-να-κάνει-τίποτε-άλλο.

Αυτό είναι σοβαρό μειονέκτημα. Ναι, η λογική είναι χρήσιμη και σίγουρα απαραίτητη. Όμως μπορεί να σε οδηγήσει μόνο ώς ένα σημείο. Αποκεί και πέρα τα πράγματα δεν είναι λογικά. Ή, αν είναι λογικά, υπερβαίνουν αυτό που λέμε συμβατική λογική, εντάσσονται σε άλλη τάξη, άλλη κατηγορία λογικής που σου μοιάζει παραλογισμός. Αυτό δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχουν, όσο κι αν η σύγχρονη επιστήμη θέλει να μας πείσει ότι δεν υπάρχουν. Συνεχώς παρουσιάζονται μέσα από τρύπες, μέσα από κενά, της «πραγματικότητας» – όπως, για παράδειγμα, ένας τύπος που κυνηγά τον Κορονοϊό. Παρ’όλ’ αυτά κλείνουμε τα μάτια και λέμε ότι δεν υφίστανται. Έτσι απλά επειδή μας φοβίζουν και θα προτιμούσαμε να μην ήταν εκεί.

(Αξιοσημείωτο, επίσης, ότι ακόμα και ορισμένοι κλάδοι της επιστήμης τελευταία έχουν αρχίσει να διακρίνουν τον «παραλογισμό» στο σύμπαν και να τον αναγνωρίζουν ως κάτι το υπαρκτό. Οπότε τελικά ίσως να μην είναι και τελείως καταδικασμένοι...)

Εγώ θα ήθελα, αληθινά, να μάθω τι έβλεπε αυτός ο οδηγός, τι αντιλαμβανόταν εκείνη την ώρα που κυνηγούσε κάτι το οποίο θεωρούσε πως ήταν ο Κορονοϊός. Αλλά, βέβαια, ώς τώρα θα τον έχουν μαστουρώσει με τόσα πολλά ψυχοφάρμακα που μάλλον δεν θα μπορείς να του μιλήσεις ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν είχες τη δυνατότητα να τον συναντήσεις...