Πρόσφατα έτυχε να δω τους Σφυριχτές (The Whistlers/La Gomera), και αναρωτιέμαι πόσοι πρόλαβαν να δουν αυτό το φιλμ με την υστερία του κορονοϊού. Ήταν καλύτερο απ’ό,τι περίμενα. Είχε κάτι το σουρεαλιστικό με αυτή την κεντρική θεματολογία για τη σφυριχτή γλώσσα. Αλλά οι σφυριχτές γλώσσες δεν είναι φανταστικές· υπάρχουν κάποιες, αν και, φυσικά, δεν χρησιμοποιούνται ευρέως. Προσωπικά δεν μπορώ καν να διανοηθώ πώς καταφέρνουν και σφυρίζουν έτσι· μετά βίας μπορώ να σφυρίξω κανονικά.

Η ταινία ήταν καλή, αν και προς το τέλος ίσως λιγάκι βιαστική ή απότομη· όμως νομίζω ότι αυτό έγινε εσκεμμένα για να δώσει μια συγκεκριμένη αίσθηση. Ωστόσο, κάπου αισθάνθηκα κάτι να λείπει εκεί. Αξιοσημείωτο επίσης ότι αποφεύγει πολλά χολιγουντιανά κλισέ, ορισμένες φορές τόσο πολύ που αυτό να γίνεται δεικτικό. Σαν να θέλει να μας πει «εγώ είμαι σοβαρή ταινία, όχι σαν αυτές· είμαι από τις ταινίες που οι ευρωπουριτανοί μπορούν να πάρουν σοβαρά». Όμως δεν μπορώ να πω ότι έμεινα καθόλου δυσαρεστημένος.

Την είδα στον κινηματογράφο, μια βδομάδα, αν θυμάμαι καλά, προτού κλείσουν όλα τα εμπορικά καταστήματα λόγω γενικής παράνοιας. Ήταν ένας σχετικά μικρός κινηματογράφος· ελάχιστο κόσμο είχε. Τους μετρούσες στα δάχτυλα των δύο χεριών, αν όχι του ενός. Από τότε ο κόσμος είχε τρομάξει και δεν έβγαινε.

Και σκέφτομαι τώρα πόσο μεγάλη μαλακία ήταν που, εκτός των άλλων καταστημάτων, έκλεισαν και τους κινηματογράφους. Μα, οι κινηματογράφοι είναι, φυσικά, επικίνδυνοι... έτσι; Κλειστός χώρος, πολλά άτομα... Σαν την Εκκλησία ένα πράγμα. Κολλάς αμέσως το μικρόβιο. Επομένως, κόψ’ τους να τελειώνουμε!... Σωστά;

Ή, ίσως, όχι.

Τις προάλλες είχα προτείνει κάποια μέτρα αντιμετώπισης του κορονοϊού που δεν είναι για παράφρονες. Φυσικά, το ξέρω ότι οι πειρατές που μας διοικούν δεν δίνουν σημασία σε «τυχαίους λεχρίτες» σαν εμένα, αλλά μόνο σε «ειδικούς» που τους λένε να κόψουν το χέρι τους (και το κόβουν). Ωστόσο, είπα να τα γράψω, για το γαμώτο. Αλλά δεν συμπεριέλαβα τι θα μπορούσε να γίνεται με τους κινηματογράφους αν τα μέτρα που είχαν παρθεί δεν ήταν για παράφρονες. Και διορθώνω αυτή την παράλειψη τώρα:

Μείωση των θέσεων στο 30%. Δηλαδή, αν η αίθουσα έχει 100 καθίσματα, μπορείς κόψεις μέχρι 33 εισιτήρια, όχι παραπάνω. Και, συγχρόνως, πρέπει να τοποθετείς τον κόσμο έτσι μέσα στην αίθουσα ώστε να υπάρχει κενό 2 θέσεων ανάμεσα στον κάθε θεατή. Επίσης, όλοι οι θεατές οφείλουν να φοράνε μάσκες (ίσως όχι απαραίτητο με τέτοιες αποστάσεις, αλλά δεν βλάπτει κιόλας, αν θες να είσαι 100% σίγουρος ότι δεν θα γίνει καμιά στραβή). Η κυβέρνηση οφείλει να έχει προμηθεύσει όλους τους κινηματογράφους με δωρεάν μάσκες.

Σε μια τέτοια περίπτωση που περιγράφω, οι θεατές μπορούν να κολλήσουν τον κορονοϊό μόνο μέσω του βλέμματος... αν τα βλέμματα ήταν μολυσματικά. Που δεν είναι.

Και οι κινηματογράφοι θα λειτουργούν και λίγο, θα έκαναν κάποια έσοδα. Τώρα, πότε θα ξαναλειτουργήσουν; Του Άι Γαμήσου ανήμερα, με το συμπάθιο, μέρες που είναι...

Αλλά, βλέπετε, αυτά είναι τα προβλήματα που δημιουργούνται όταν βάζεις γιατρούς να ρυθμίζουν το τι πρέπει να γίνεται μέσα σε μια πολιτεία. Ο γιατρός νομίζει ότι η πόλη είναι κλινική. Αλλά η πόλη δεν είναι κλινική. Γι’αυτό υποτίθεται ότι έχεις πολιτικούς: για να φροντίζουν την πολιτεία. Ο γιατρός πρέπει να έχει συμβουλευτικό ρόλο και μόνο. Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτικός τον ακούει και, βάσει των πολιτικών του γνώσεων και εμπειριών, παίρνει κάποιες αποφάσεις που δεν είναι απαραίτητο να είναι ίδιες ακριβώς με τις προτάσεις του γιατρού. Ο γιατρός δεν ξέρει τι είναι καλό για την πόλη· ξέρει τι είναι καλό για το νοσοκομείο του. Ε, ας πάει στο νοσοκομείο του να το εφαρμόσει! Ο πολιτικός οφείλει να βρει μια μέση λύση, μια έξυπνη λύση, ώστε η κοινωνία να μην νεκρώνεται ενώ συγχρόνως αντιμετωπίζεται το πρόβλημα υγείας.

Σήμερα, βλέπεις τους πολιτικούς να είναι φερέφωνα γιατρών. Αυτό είναι επικίνδυνο. Ακολουθούν τη λογική «πονάει χέρι, κόψει χέρι». Παρότι λένε ότι έχουν σχέδιο, δεν έχουν κανένα σχέδιο. Απλά αντιγράφουν τις ανοησίες που βλέπουν να κάνουν οι Η.Π.Α. οι οποίες ποτέ δεν είχαν αξιόλογο σύστημα δημόσιας υγείας. Βαδίζουν βάσει ενός παραδείγματος που τους υποδεικνύουν άλλοι, δεν κάθονται να εκπονήσουν σχέδιο της προκοπής για τη δική τους χώρα.

Οι γιατροί είναι εξαιρετικά παρανοϊκοί με ό,τι έχει σχέση με μικρόβια, ιούς, και ιώσεις. Δεν το λέω τυχαία· το ξέρω από προσωπική πείρα. Μπορεί να ντυθούν σαν αστροναύτες επειδή φοβούνται ένα μικρόβιο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και οι άλλοι να καταπιέζονται από τους γιατρούς που έχουν μια τέτοια βίδα στο μυαλό τους.

Σήμερα, κάτι τύποι σαν κ. Τσιόρδα (που κανείς δεν τον είχε ξανακούσει πριν από τούτη την ιστορία με τον κορονοϊό) ενδιαφέρονται δήθεν για την υγεία του κόσμου καθιστώντας τις πόλεις κλινικές-φυλακές. Δεν ενδιαφέρονται και για την ψυχική υγεία του κόσμου; Ή, μήπως, είναι κι αυτό μες στο πρόγραμμα για να έχουν δουλειά οι ψυχίατροι; Τι να κάνουν κι αυτοί οι άνθρωποι, κλέφτες να γίνουν; Απατεώνες και εκμεταλλευτές είναι, αλλά όχι και κλέφτες – είπαμε! Ο γιατρός σε οδηγεί στον ψυχίατρο, και ο ψυχίατρος στον γιατρό. Το ένα χέρι νίβει τ’άλλο, και τα δυο τ’αρχίδια τους... με το συμπάθιο.

 

Πρόσφατα έτυχε να διαβάσω μια είδηση για έναν τύπο που κυνηγούσε τον κορονοϊό. Το θεωρώ αξιοπερίεργο και, άρα, ενδιαφέρον να το σχολιάσω.

Ένα αυτοκίνητο έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα στους άδειους λόγω πανδημίας δρόμους. Η Αστυνομία ειδοποιήθηκε και το καταδίωξε. Όταν τελικά το σταμάτησαν ο οδηγός ισχυριζόταν ότι κυνηγούσε τον Κορονοϊό – τον ίδιο – και του ξέφυγε επειδή η Αστυνομία τον σταμάτησε! Ο τύπος (φυσικά) οδηγήθηκε σε ψυχιατρική κλινική.

Ας πούμε τώρα ότι υπάρχουν τέσσερα πιθανά ενδεχόμενα:

α) Το θέμα είναι hoax, ή ψεύτικη είδηση, ή κάτι τέτοιο. Αυτή η περίπτωση (αν πράγματι ισχύει) δεν μας ενδιαφέρει.

β) Ο άνθρωπος αυτός έκανε πλάκα, οπότε και υποθέτεις ότι σύντομα θα τον ελευθερώσουν. Κι αυτή η περίπτωση (αν πράγματι ισχύει) δεν μας ενδιαφέρει.

γ) Ο άνθρωπος αυτός ήταν συνεννοημένος με κάποιους ώστε να ενοχλήσει τους αστυνομικούς για κάποιο λόγο, οπότε και πάλι θα ελευθερωθεί σύντομα γιατί μάλλον θα είναι κανονισμένο το θέμα. Ούτε αυτή η περίπτωση (αν πράγματι ισχύει) μας ενδιαφέρει.

δ) Ο άνθρωπος αυτός είναι όντως «τρελός». Αυτή η περίπτωση μάς ενδιαφέρει.

Πιάνουν, λοιπόν, έναν άνθρωπο που λέει κάτι το οποίο ξεφεύγει από τα «φυσιολογικά» πλαίσια και η πρώτη αντίδρασή τους είναι να τον στείλουν κατευθείαν στο τρελοκομείο. Οτιδήποτε ξεφεύγει από τη συνηθισμένη αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα κατευθείαν το θεωρούμε τρελό.

Η Ψυχιατρική, δε, έχει μια πολύ άσχημη ιστορία για το πώς διαχειρίζεται την «τρέλα», και έχω γράψει παλιότερα γι’αυτό ένα εκτεταμένο άρθρο. «Τρελός», ανάλογα με την εποχή, μπορεί να θεωρηθεί οποιοσδήποτε δεν ανταποκρίνεται με αναμενόμενο τρόπο στα εκάστοτε κοινωνικά δεδομένα. Τουτέστιν, η Ψυχιατρική παίζει σύγχρονο ρόλο Ιεράς Εξέτασης σε πολλές περιπτώσεις, παρότι ουσιαστικά δεν έχουμε κανέναν ορισμό για το τι θα πει «σώφρων» (ψάξε το και θα το δεις). Δεν ξέρουμε τι θα πει να είσαι καλά στα μυαλά σου, αλλά φαίνεται η Ψυχιατρική να ξέρει τι θα πει να μην είσαι καλά στα μυαλά σου...

[Μια σημείωση εδώ: Κάθε χρόνο πεθαίνουν μισό εκατομμύριο άνθρωποι από ψυχιατρικά φάρμακα (όχι δεν θα βάλω link· μπορείς κι αυτό να ψάξεις να το βρεις). Κανείς δεν φαίνεται να κάνει φασαρία γι’αυτό, ή να τους πολυενδιαφέρει, αλλά φυσικά όλοι πανικοβλήθηκαν αμέσως για τον κορονοϊό. Οτιδήποτε έχουμε συνηθίσει μας φαίνεται πως είναι ΟΚ... ακόμα κι αν είναι ξεκάθαρα εγκληματικό.]

Εγώ εκείνο που καταλαβαίνω είναι ότι αυτός ο οδηγός – ο παράξενος κυνηγός του κορονοϊού – βρισκόταν σε μια κατάσταση εναλλακτικής αντίληψης, δηλαδή αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα διαφορετικά απ’ό,τι έχουμε συνηθίσει να την αντιλαμβανόμαστε. Το αν αυτό εσύ θέλεις να το λες «παραφροσύνη» είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα, και λέει περισσότερο κάτι για εσένα παρά για τις καταστάσεις εναλλακτικής αντίληψης.

Όπως έλεγε ο Thomas Szasz (του οποίου το βιβλίο, The Myth of Mental Illness, θα πρότεινα σε όλους να το διαβάσουν): Όταν μιλάς στον Θεό, προσεύχεσαι. Όταν σου μιλά ο Θεός, είσαι σχιζοφρενής. Αυτό δείχνει κάτι για τη νοοτροπία της Ψυχιατρικής. Κάτι πολύ άσχημο.

Ο τύπος, λοιπόν, που κυνηγούσε τον κορονοϊό είναι σχιζοφρενής, έτσι; Σύμφωνα με την Ψυχιατρική, ναι. Ή αυτό ή, αν θέλουν, μπορούν να πουν ότι είχε μια «κρίση σχιζοφρένειας», αν αργότερα «συνέλθει»... και τέτοιες ανοησίες.

Εμένα θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω τι ακριβώς έβλεπε αυτός ο άνθρωπος, τι ακριβώς κυνηγούσε. Γιατί, απ’ό,τι καταλαβαίνω, η Αστυνομία τον έπιασε να τρέχει μέσα σ’έναν άδειο δρόμο. Αλλά αυτός ισχυριζόταν ότι κάτι κυνηγούσε. Δηλαδή, έβλεπε κάτι που δεν το έβλεπαν οι άλλοι. Μπορείς να πεις ότι βρισκόταν σε μια κατάσταση σαμανικού οραματισμού.

Και τέτοιες καταστάσεις δεν είναι κανείς να τις θεωρεί αμελητέες. Υπάρχουν περιπτώσεις που όντως έχουν δώσει χρήσιμες πληροφορίες για διάφορα πράγματα.

[Κι άλλη σημείωση: Πρόσεξε ένα αξιοπερίεργο: Πολύς κόσμος θεωρεί δεδομένο ότι ένας άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, βάδιζε επάνω στο νερό και έκανε και άλλα υπερφυσικά πράγματα, ανάμεσα στα οποία να έχει μιλήσει και με τον Διάβολο. Δεν το αμφισβητούν ότι όντως έγινε. Δεν τον θεωρούν τρελό αλλά προφήτη ή θεάνθρωπο. Όμως όταν ακούσουν ότι κάποιος κυνηγούσε τον Κορονοϊό – ή έναν δαίμονα ή εξωγήινο ή οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την καθημερινή πραγματικότητά τους – θεωρούν αμέσως ότι είναι τρελός. Γιατί; Και τα δύο είναι το ίδιο εξωφρενικά.]

Αν ξέραμε τι ακριβώς είδε αυτός ο τύπος, τι ακριβώς κυνηγούσε, θα μπορούσε ίσως να μας δώσει ακόμα και κάποια χρήσιμη πληροφορία για το τι είναι, τελικά, ο κορονοϊός.

Μα... είναι δυνατόν; Σίγουρα το γράφω αυτό επειδή είμαι λιγάκι «φαντασμένος», έτσι;

Κοίτα, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να τα βλέπει όλα ορθολογιστικά, ναι, αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα. Έχουμε μάθει να θεωρούμε αληθινό μόνο ό,τι βλέπουμε στο μικροσκόπιο ή ό,τι μας δίνουν οι αλγόριθμοι ενός υπολογιστή. Είμαστε η κοινωνία της Σκληρής Λογικής, του ένα-κι-ένα-κάνει-δύο-και-δεν-μπορεί-να-κάνει-τίποτε-άλλο.

Αυτό είναι σοβαρό μειονέκτημα. Ναι, η λογική είναι χρήσιμη και σίγουρα απαραίτητη. Όμως μπορεί να σε οδηγήσει μόνο ώς ένα σημείο. Αποκεί και πέρα τα πράγματα δεν είναι λογικά. Ή, αν είναι λογικά, υπερβαίνουν αυτό που λέμε συμβατική λογική, εντάσσονται σε άλλη τάξη, άλλη κατηγορία λογικής που σου μοιάζει παραλογισμός. Αυτό δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχουν, όσο κι αν η σύγχρονη επιστήμη θέλει να μας πείσει ότι δεν υπάρχουν. Συνεχώς παρουσιάζονται μέσα από τρύπες, μέσα από κενά, της «πραγματικότητας» – όπως, για παράδειγμα, ένας τύπος που κυνηγά τον Κορονοϊό. Παρ’όλ’ αυτά κλείνουμε τα μάτια και λέμε ότι δεν υφίστανται. Έτσι απλά επειδή μας φοβίζουν και θα προτιμούσαμε να μην ήταν εκεί.

(Αξιοσημείωτο, επίσης, ότι ακόμα και ορισμένοι κλάδοι της επιστήμης τελευταία έχουν αρχίσει να διακρίνουν τον «παραλογισμό» στο σύμπαν και να τον αναγνωρίζουν ως κάτι το υπαρκτό. Οπότε τελικά ίσως να μην είναι και τελείως καταδικασμένοι...)

Εγώ θα ήθελα, αληθινά, να μάθω τι έβλεπε αυτός ο οδηγός, τι αντιλαμβανόταν εκείνη την ώρα που κυνηγούσε κάτι το οποίο θεωρούσε πως ήταν ο Κορονοϊός. Αλλά, βέβαια, ώς τώρα θα τον έχουν μαστουρώσει με τόσα πολλά ψυχοφάρμακα που μάλλον δεν θα μπορείς να του μιλήσεις ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν είχες τη δυνατότητα να τον συναντήσεις...

 

Είμαι εμπειρικός τύπος. Αν δεν έχω ο ίδιος την εμπειρία κάποιου πράγματος – δεν το έχω δει μπροστά μου, πχ – κατά κανόνα δεν το πιστεύω. Ή, ακόμα κι αν το πιστεύω, πάντα κρατάω μια πισινή ότι μπορεί και να μην είναι ακριβώς έτσι, γνωρίζοντας πόσο υποκειμενική υπόθεση είναι ουσιαστικά η «πραγματικότητα».

Όπως είχα γράψει σε προηγούμενο post, δεν κάνω μικρούς περιπάτους· όταν βγαίνω να βαδίσω βαδίζω 10+ χλμ κατά κανόνα. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες δεν το είχα κάνει καθόλου αυτό, εν μέρει λόγω της απαγόρευσης (δεν ήθελα να πληρώσω χωρίς κεράτου κέρατο 150 ευρώ) εν μέρει λόγω του ότι ο καιρός ήταν χάλια (αν ο καιρός ήταν καλύτερος, ίσως να τα είχα γράψει όλα στ’αρχίδια μου και να είχα βγει). Και είχα αρχίσει να παίρνω ανάποδες, γιατί δεν μ’αρέσει να αισθάνομαι σαν φυλακισμένος μέσα στην ίδια μου την πόλη.

Τώρα, αύξησαν το πρόστιμο – το τριπλασίασαν αν δεν κάνω λάθος – αλλά ο καιρός ήταν καλός, και φαίνεται πως όσο πηγαίνει θα γίνεται καλύτερος. Είπα, λοιπόν: Να πάνε να γαμηθούνε οι πάντες. Θα βγω να βαδίσω μέσα στη μισή Αθήνα είτε είναι έρημη είτε όχι, είτε μου ρίξουν πρόστιμο είτε όχι.

Για καλό και για κακό έγραψα ένα χαρτί με μια πολύ καλή δικαιολογία για τον περίπατό μου, πιστεύοντας ότι μόνο κάποιος παλαβός δεν θα το θεωρούσε έγκυρο. Αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα πέσεις επάνω σε κάποιον παλαβό, έτσι βγαίνοντας ήμουν αρκετά προσεχτικός. Βάδιζα αποφεύγοντας τις βασικές αρτηρίες και προτιμώντας τους μικρούς, μπλεγμένους δρόμους όπου και γνωρίζω πολλά «μονοπάτια», ούτως ή άλλως, τόσα χρόνια που κάνω αστική περιπλάνηση. Συγχρόνως, είχα πάντα το νου μου για περιπολίες: κοίταζα μακριά, και μέσα σε σχετικά άδειους δρόμους, οι αστυνομικοί αμέσως ξεχωρίζουν. Είχα υπόψη μου ότι θα τους δω προτού με δουν και, άρα, θα τους αποφύγω σε κάθε περίπτωση. Το είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου.

Οφείλω να πω ότι η ελληνική αστυνομία, αυτή τη συγκεκριμένη φορά, με απογοήτευσε πολύ ευχάριστα. Δεν υπάρχουν περιπολίες στους δρόμους. Τουλάχιστον, όχι στους μικρούς δρόμους, γιατί, όπως είπα, απέφευγα τις βασικές αρτηρίες. Ή, αν γίνονται κάποιες περιπολίες, είναι ελάχιστες και σε συγκεκριμένα σημεία. Βάδισα πάνω από 10 χιλιόμετρα, έκανα έναν πραγματικά τεράστιο περίπατο, αναζητώντας αστυνομικούς. Άλλες φορές τούς βλέπω τυχαία μπροστά μου σε κουλές στιγμές. Τώρα, τους έψαχνα και δεν τους έβρισκα. Δεν κάνω πλάκα. Δεν έψαχναν αυτοί εμένα· έψαχνα εγώ αυτούς.

Μόνο, σε κάποια στιγμή, πέρασαν δύο αστυνομικές μοτοσικλέτες από μπροστά μου όταν ήμουν κοντά σ’ένα νοσοκομείο.

Αλλά, επειδή και τις ίδιες μου τις εμπειρίες έχω, κάπου-κάπου, την τάση να τις αμφισβητώ, θα το πω κι αυτό: Ίσως να ήταν τυχαίο· ίσως να ήμουν εξωφρενικά τυχερός. Ή, ίσως τα «μαγικά» μου να είχαν πιάσει καλύτερα απ’ό,τι νόμιζα και να είχα γίνει «αόρατος». Ή, ίσως να έτυχε απλά και μόνο εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα να μην είχε παρά ελάχιστους αστυνομικούς στους δρόμους.

Πάντως, ακόμα κι αν θεωρήσεις ότι ισχύει κάτι από αυτά εν μέρει, πάλι οι περιπολίες δεν μπορεί να είναι και τόσες πολλές, αλλιώς κάτι θα είχα δει έχοντας διασχίσει τη μισή Αθήνα βαδίζοντας. Αλλά δεν είδα τίποτα. Περίμενα ότι λογικά κάποιοι αστυνομικοί κάπου θα με σταματούσαν. Όμως όχι μόνο κανείς δεν με σταμάτησε· δεν τους είδα καν!

Εκείνο που, βασικά, περίμενα ήταν να υπάρχει περιπολία κάθε 5 τετράγωνα και να πρέπει να βρεις κάποιο έξυπνο τρόπο να την αποφύγεις – οπότε και κάποτε κάποια περιπολία θα έπεφτε πάνω σου εκτός αν είσαι ο σπάιντερμαν.

Αλλά δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες περιπολίες στους δρόμους. Οι δρόμοι είναι έρημοι. Είναι τελείως άδειοι. Πού και πού βλέπεις κανένα όχημα να περνά, ή κανέναν μοναχικό διαβάτη, ή δύο άτομα μαζί, ή κάποιον που βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Είναι σαν πόλη-φάντασμα.

Τελικά, η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας δεν είναι 100% χούντα – όχι αφού μπορείς να βαδίσεις 10+ χλμ χωρίς να σε σταματήσει κανένας, χωρίς καν να χρειάζεται να αποφύγεις περιπολίες. (Και, όπως είπα, είχα μαζί μου χαρτί με καλή δικαιολογία, και απλά μια βόλτα έκανα μόνος μου, όχι κανένα κακούργημα. Αλίμονο αν πια κάνουν και τη βόλτα κακούργημα. Αλλά είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα βολτάρω χωρίς να με σταματήσει κανένας. Είχα πει ότι είμαι μέσα σε ταινία του Carpenter. Escape from Athens.) Τα μέτρα, προφανώς, υπάρχουν, υπάρχει το πρόστιμο αν σε πιάσουν – το οποίο είναι εξωφρενικά και παράλογα βαρύ – αλλά τα μέτρα δεν εφαρμόζονται και τόσο δρακόντια όσο εγώ τουλάχιστον περίμενα.

Η χούντα είναι, τελικά, μόνο 70% χούντα. Αναιρώ το 30% από τις βρισιές που είχα ρίξει στους πειρατές που μας διοικούν. Αλλά κατά τα άλλα εξακολουθώ να διαφωνώ με το γενικό κλείσιμο καταστημάτων και την κατάλυση του Συντάγματος.

Όταν πέρασα από το κέντρο της Αθήνας, εκεί είδα όντως κάποιους αστυνομικούς – πολύ περισσότερους απ’ό,τι αλλού – αλλά, και πάλι, όχι τόσους πολλούς όσους θα περίμενα, και μπορούσες εύκολα να τους αποφύγεις και να μη σε δουν. Αν και δεν νομίζω ότι πραγματικά υπήρχε λόγος γι’αυτό. Δεν πρόσεξα να σταματάνε κανέναν, ούτε μία φορά. Ίσως απλά να μην έτυχε. Μόνο η δημοτική αστυνομία πρέπει να με είδε γιατί στεκόταν μπροστά από ένα κατάστημα στο οποίο έπρεπε να μπω. Αλλά ούτε αυτοί με σταμάτησαν, ούτε κανέναν άλλο σταματούσαν.

Αρχίζω να αναρωτιέμαι κατά πόσο ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις ελέγχων για τις οποίες ακούς στο Διαδίκτυο είναι τελικά urban legends ή διαδίδονται για διάφορους λόγους αλλά δεν έχουν άμεση σχέση με την πραγματικότητα – τουλάχιστον όχι με τη δική μου πραγματικότητα. Είναι, ίσως, κι αυτό ακόμα ένα μέρος της γενικής κορονοπαράνοιας που έχει επικρατήσει.

Αλλά ο κόσμος ανησυχεί. Ανησυχεί πολύ. Και δικαιολογημένα. Παρότι οι δρόμοι ήταν άδειοι, όλο και κάποιον μπάνιζες. Σε μια στιγμή, από μια γειτονιά όπου περνούσα, ένας γέρος είπε σ’έναν άλλο γέρο:

«Ε, τι γίνεται;»

«Μένουμε σπίτι,» του απάντησε ο άλλος.

«Και πού θα πάει αυτό, ρε φίλε;»

«Τώρα μένουμε σπίτι.»

«Ναι, αλλά πού θα πάει όλο αυτό;»

«Μένουμε σπίτι.»

(Κάπου πρέπει να είχε κολλήσει η βελόνα...)

Περνώντας από την Πλάκα (την οποία πρώτη φορά στη ζωή μου είδα σαν urban wasteland – όπως και την υπόλοιπη πόλη), ένας τύπος που ήταν μέσα σ’ένα κατάστημα όπου έκαναν επισκευές έλεγε: «Πρώτη φορά συμβαίνει τέτοιο πράγμα. Πρώτη φορά...» (Ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν κι εγώ, δηλαδή.)

Κοντά σε ένα πάρκο, μια γυναίκα έκανε βόλτα τον σκύλο της. Μιλώντας σε κινητό, έλεγε: «Έλα, ρε μάνα, βγες έξω λίγο να σε δει ο ήλιος, να πάρεις και βιταμίνη μπε! Τι κάνετε πια εσύ και η Ευτέρπη συνέχεια κλεισμένες εκεί μέσα; Βαμπίρ είστε;»

Τρομαχτική σκέψη...

*

Επόμενο post: Ο Κυνηγός του Κορονοϊού.

(Ναι, είχα έμπνευση τελευταία και έγραψα δύο, αλλά είπα να μην τα ανεβάσω συγχρόνως.)

Stay Tuned.

Αλλά κυρίως, Stay Sane εν μέσω μαζικής υστερίας.

 

Τα σημερινά δεδομένα Γαμιολοϊού για την Ελλάδα (από αυτό το εκλεκτό site): Κρούσματα 1.832· Νεκροί: 81· Ανάρρωσαν: 269.

Αξιοσημείωτο ότι φαίνεται να αναρρώνουν σχετικά γρήγορα. Με άλλες γρύπες και πνευμονίες αργούν περισσότερο, ειδικά χωρίς φάρμακα. Τα κρούσματα αυξήθηκαν ξανά (την τελευταία φορά που τα είχα τσεκάρει ήταν 1.735)· αυτό λέει κάτι για την «επιτυχία» των παρανοϊκών μέτρων της κυβέρνησης.

Ξέρεις τι ποσοστό του πληθυσμού είναι το 1.832; 0,01832%. Δηλαδή, ο ένας-κόμμα-οκτώ στους 10.000 έχει τον ιό.

Τροφή για σκέψη.

*

Κι άλλη τροφή για σκέψη:

Εσείς που έχετε τρομάξει από τον Γαμιολοϊό, πόσους ανθρώπους ξέρετε πού να είναι μολυσμένοι; Πόσους ανθρώπους ξέρετε που ξέρουν κάποιον τουλάχιστον που είναι μολυσμένος;

Τι; Κανέναν;

Μέχρι στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία, όταν μιλούσαμε για λοιμούς, το γνώριζες ότι υπάρχει λοιμός επειδή ήξερες ανθρώπους που έχουν όντως αρρωστήσει, ή τουλάχιστον ήξερες κάποιον που ήξερε κάποιον που έχει αρρωστήσει.

Σήμερα, αφεντικό, ποιος σου λέει ότι έχουμε πανούκλα; Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, και τα websites που έχουν όλα τα μεγάλα ΜΜΕ στο Διαδίκτυο.

Εν ολίγοις, απλά σου λένε ότι έχει πέσει πανούκλα. Δεν το ξέρεις ότι έχει πέσει πανούκλα. Εσύ δεν έχεις δει τίποτα, δεν έχεις ελέγξει τίποτα. Ακόμα κι αν όλα αυτά ήταν μια γιγάντια φάρσα, εσύ πάλι θα τους πίστευες, πάλι θα σε τρομοκρατούσαν, πάλι θα κλεινόσουν στο σπίτι σου ακόμα κι αν δεν είχαν οι παλαβοί που μας διοικούν κάνει γενικό lockdown ολόκληρης της επικράτειας που μέχρι κι ο Πατακός θα φοβόταν να κάνει.

Σ’το λένε και το χάφτεις...

Ακόμα κι αν υπάρχει ο κορονοϊός (κι ας πούμε ότι όντως υπάρχει παρότι ούτε εγώ ξέρω κανέναν που να τον έχει, ούτε ξέρω κανέναν που να ξέρει κανέναν που να τον έχει), τα ΜΜΕ δεν γνωρίζεις ότι σου λένε όλη την αλήθεια. Μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο εδώ το οποίο σου κρύβουν (όπως η υπόθεσή μου για βιολογικό πόλεμο). Ή μπορεί να σου λένε ότι υπάρχουν λιγότερα θύματα ενώ υπάρχουν περισσότερα. Ή μπορεί να σου λένε ότι υπάρχουν περισσότερα θύματα αλλά να υπάρχουν λιγότερα. Ή μπορεί να μη σου λένε ολόκληρη την αλήθεια για τα θύματα, όπως πχ αν έπασχαν και από άλλες ασθένειες.

Όμως όλα αυτά δεν έχουν σημασία για εσένα, έτσι; Δεν πρόκειται ποτέ να πας να τα ελέγξεις, να δεις αν όντως αληθεύουν, να ψάξεις τι στο διάολο συμβαίνει. Απλά πιστεύεις αυτά που σου λένε και... #ΜένουμεΣπίτι και τέτοιες μαλακίες... κάνε μόκο και Stay (the fuck) Safe... και διάβασε και κάνα βιβλίο, ρε μάστορα. Μην το διαβάζεις άλλες φορές, δεν πειράζει, δεν χρειάζεται να διαβάζεις βιβλία άμα δεν σου λένε πως έχει πέσει πανούκλα – αλλά άμα σου λένε πως έχει πέσει πανούκλα να κάθεσαι και να διαβάζεις. Μόνο τότε.

Ε, αφού υποτίθεται πως διαβάζεις, διάβασε και τα πιο γαμάτα, ανατρεπτικά βιβλία φαντασίας στην Ελλάδα τα οποία είναι, παρεμπιπτόντως, και τελείως δωρεάν. (Κι άμα φιλοτιμείσαι ρίξε, προαιρετικά, και κάνα ευρώ προς τη μεριά μου. Ακόμα κι οι συγγραφείς δεν ζούνε μόνο με αέρα εν μέσω πανούκλας.)

*

Ο φόβος σου σε σκοτώνει πριν από τον κορονοϊό.

Η ανελευθερία είναι χειρότερη από τον θάνατο.

Μεθαύριο, είτε έχει πια Γαμιολοϊό είτε όχι, θα θυμούνται ότι εύκολα δέχεσαι να κάνεις ό,τι σου λένε. Θα θυμούνται ότι το μόνο που πρέπει να κάνουν για να μετατρέψουν τις πόλεις σε φυλακές είναι να βγει κάποιος μαλάκας και να φωνάξει «ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ!» είτε όντως υπάρχει κορονοϊός είτε όχι. (Ο βοσκός που φωνάζει Λύκος! χωρίς να βλέπει λύκο...)

*

Χτες το ΠΑΜΕ έκανε (δικαιολογημένα) συγκέντρωση. Αναρωτιέμαι αν η Αστυνομία έριξε πρόστιμο σε όλους αυτούς που βγήκαν στον δρόμο...

Θα το έχω υπόψη, κι αν ποτέ αστυνομικός μού πει να πληρώσω πρόστιμο επειδή είμαι στον δρόμο θα του φέρω ένα πρόστιμο στο κεφάλι κι ας με πάνε φυλακή μετά. Θα γίνω κορονοήρωας.

 

Σύμφωνα με αυτό το εκλεκτό site, τα κρούσματα από COVID-19 στην Ελλάδα έχουν φτάσει τα 1.735. Δηλαδή, υπερ-τριπλασιάστηκαν από τότε που η κυβέρνηση πήρε τα γελοία, παρανοϊκά μέτρα για κλείσιμο των πάντων στη χώρα και γενικό εγκλεισμό των πολιτών.

Δηλαδή, τα κουλά μέτρα τους ουσιαστικά έχουν αποτύχει τελείως. Κι αν νομίζεις ότι μπορούσαμε να είχαμε περισσότερα θύματα αν δεν είχαν πάρει τέτοια μέτρα, ρίξε μια ματιά στα στατιστικά δεδομένα παγκοσμίως και ξανασκέψου το. Τα μέτρα αυτά είναι ανόητα. Δεν βοηθάνε στην καταπολέμηση του ιού· αν θέλει κάποιος να παραβεί την καραντίνα μπορεί εύκολα να την παραβεί γράφοντας ψέματα στο χαρτί του (πράγμα πολύ δύσκολο να ελεγχθεί)· και οδηγούμαστε γενικά σε ένα βάραθρο, από άποψη ελευθερίας, κοινωνικής συνοχής, και οικονομίας.

Αν είχαν λίγο γαμημένο φιλότιμο επάνω τους, θα έβγαινε κάποιος από αυτούς τους παλιάτσους και θα ζητούσε συγνώμη από τον κόσμο που πήραν τόσο ανεπιτυχή μέτρα, τα οποία τον ταλαιπώρησαν άσκοπα και, παράλληλα, ο κορονοϊός εξαπλώθηκε.

Αντί να το κάνουν αυτό, τι κάνουν; Τους άρεσαν οι ώς τώρα ανοησίες τους και είπαν να πάρουν ακόμα πιο αυστηρά μέτρα! Γιατί, ξέρεις, όσο πιο δυνατά και άγρια μαστιγώνεις ένα ψόφιο άλογο τόσο πιο γρήγορα θα το κάνεις να τρέξει... σωστά; Μόνο αν είσαι ηλίθιος.

Μπορεί κανείς να δει τη σημερινή χυδαιότητά τους από εδώ.

Φοβήθηκαν το Πάσχα. Το Πάσχα είναι τρομαχτική υπόθεση. Για φαντάσου...

*

Εγώ, έτσι για να περνά η ώρα, θα γράψω εδώ μερικά μέτρα που θα μπορούσαν να πάρουν τα οποία ίσως όντως να είχαν κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα στην καταπολέμηση επιδημίας χωρίς να διαλύουν κοινωνίες και να ερημώνουν πόλεις.

Το ξέρω, φυσικά, πως ακόμα κι αν υποθέσεις ότι τα διάβαζε κάποιος από αυτούς, μάλλον δεν θα τα εφάρμοζαν. Εφαρμόζουν μόνο ό,τι τους λένε τα τσιράκια τους ή τα αφεντικά τους. Αλλά εγώ θα τα γράψω ούτως ή άλλως. Κι αν κανείς νομίζει ότι μπορεί να τα προωθήσει εκεί όπου ίσως θα μπορούσε να γίνει κάτι, είναι ευπρόσδεκτος να το κάνει.

Αντί να κόβεις το χέρι σου όταν σε πονά, μπορείς απλά να βάλεις κάτι για να σου περάσει ο πόνος, ή ακόμα και να μάθεις να αγνοείς τον πόνο.

Αντί να διαλύεις κοινωνίες και να ερημώνεις πόλεις επειδή το 0,016% του πληθυσμού έχει μια λοίμωξη, μπορείς, καλύτερα, να κάνεις τα εξής:

 

Α) Ο πιο επικίνδυνος δημόσιος χώρος είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς. (Ναι, ακόμα και σήμερα, με τα ανεπιτυχή μέτρα γενικής διάλυσης, γιατί υπάρχουν πολλοί που αναγκαστικά τα χρησιμοποιούν για να πάνε στη δουλειά τους.) Όσοι επιβαίνουν σε ΜΜΜ να υποχρεούνται να φοράνε μάσκες και γάντια, αλλιώς να μην τους επιτρέπεται η πρόσβαση. Εναλλακτικά, κι αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα από το δημόσιο, να τους δίνονται δωρεάν μάσκες μίας χρήσης (κλειστές σε ζελατίνα, φυσικά) και γάντια.

Β) Όλοι οι υπάλληλοι στα ταμεία να φοράνε υποχρεωτικά μάσκες και γάντια, για τη δική τους υγεία (αφού συνεχώς έρχονται σχετικά κοντά με πολύ κόσμο) αλλά και για όλων των άλλων.

Γ) Όσοι μπαίνουν σε νοσοκομείο να φοράνε υποχρεωτικά μάσκα και γάντια. Αν δεν τα έχουν μαζί τους, να τους δίνονται δωρεάν. (Είχε τύχει να πάω σε νοσοκομείο τελευταία και άλλοι να φορούσαν μάσκες άλλοι όχι – ενώ εγώ, που γενικά αρνούμαι να ντυθώ σαν να έχουμε απόκριες, εκεί φορούσα και μάσκα και γάντια, γιατί... ξέρεις, είναι νοσοκομείο. Δεν είναι πιο επικίνδυνος ο δρόμος από το νοσοκομείο· το ανάποδο ισχύει. Και για εσένα και για τους άλλους.)

Δ) Να γίνονται συνεχόμενα περιπολίες από αστυνομικούς ώστε να παρατηρούν πού γίνονται συγκεντρώσεις, κι αν δουν καμία να τη διαλύουν με ειρηνικό τρόπο, ή απλά να ζητάνε από τον κόσμο να διατηρεί αποστάσεις. Όχι πρόστιμα ή ροπαλιές, φυσικά.

Ε) Με τις εκκλησίες να ισχύει ό,τι και για τα νοσοκομεία, λόγω στενότητας του χώρου και συγκέντρωσης πολλών ατόμων εκεί. Εξυπακούεται πως η θεία μετάληψη να μην επιτρέπεται.

ΣΤ) Τα εμπορικά καταστήματα να είναι όλα ανοιχτά αλλά με περιορισμό στο πόσοι πελάτες επιτρέπεται να είναι μέσα ανά πάσα στιγμή, κι επίσης βλ. παραπάνω, στο Β, για μάσκες στα ταμεία.

 

Τα μέτρα αυτά δεν είναι εξαντλητικά· ίσως θα μπορούσε να παρθεί και κάτι ακόμα, αν και τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα επιπλέον. Αν εφαρμόζονταν θα είχες μια πόλη που κινείται και συγχρόνως είναι ασφαλής. Με τα γενικά μέτρα εγκλεισμού που εφαρμόζονται μέχρι στιγμής δεν καταπολεμούν αποτελεσματικά τον ιό και, παράλληλα, οδηγούμαστε σε ένα χαντάκι, πολύ βαθύ και πολύ σκοτεινό.