(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

To High-Rise δεν είναι σαν καμια ταινία που έχεις δει, και ούτε, μάλλον, θα δεις παρόμοια ταινία στο μέλλον. Είναι μια τελείως ιδιαίτερη περίπτωση ταινίας.

Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του J.G. Ballard, το οποίο είχα διαβάσει πρόσφατα, κυρίως επειδή είχα ακούσει ότι θα κυκλοφορήσει η ταινία. Οφείλω να πω ότι η ταινία ακολουθεί πολύ πιστά την πλοκή του βιβλίου – τα ίδια γεγονότα, οι ίδιοι χαρακτήρες. Υπήρχαν κάποιες μικρές αλλαγές, αλλά ήταν καλές. Από μια άποψη, η ταινία μού άρεσε περισσότερο από το βιβλίο. Το βιβλίο είναι πραγματικά disturbing σε κάτι σημεία.

Πρόκειται για μια ταινία πολύ παράξενη. Μια περίπτωση μαζικής υστερίας, ίσως, ή μια κριτική της σύγχρονης κοινωνίας του υπερπληθυσμού, ή απλά μια τρελή κατάσταση.

Είναι από τις λίγες σημερινές ταινίες που είναι, συγχρόνως, ιδιόρρυθμη και διασκεδαστική. Δεν πρόκειται για αναμασήματα παλιών, χιλιοειπωμένων ιδεών, ούτε για βαρετή «υψηλή κουλτούρα».

Μοιάζει με παιδική ζωγραφιά, αλλά δεν είναι.

Μυστηριακές Οντότητες

Αυτές τις μέρες γράφω στις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου που έχει βγει τεράστιο. Κι αυτό – το να βγαίνει ένα βιβλίο τεράστιο – είναι κάτι που συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω, αλλά ορισμένες φορές – αρκετές φορές – είναι αδύνατον να το αποφύγεις. Ο βασικός λόγος που δεν θέλω ένα βιβλίο να καταλήγει τεράστιο είναι ότι μετά είναι κουραστικό να το διορθώσεις. Βέβαια, διορθώνω και καθώς γράφω· κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα κεφάλαιο, ή ένα κομμάτι (κάμποσες σελίδες), το διορθώνω προτού συνεχίσω. Όμως, στο τέλος, πάντα τα διορθώνω και όλα από την αρχή. Οπότε, όταν το βιβλίο είναι τεράστιο (όπως 900+ σελίδες), αυτό καταντά λίγο κουραστικό για εμένα, κυρίως επειδή πρέπει να σταματήσω να γράφω προκειμένου να διορθώσω – και το λογοτεχνικό γράψιμο είναι η ζωή μου· οι διορθώσεις είναι αναγκαίο κακό, σημαντικό αναγκαίο κακό.

Φυσικά, διορθώνοντας θα μπορούσα να πετσοκόψω το βιβλίο για να το κάνω μικρότερο. Αλλά αυτό είναι κάτι που γίνεται βασικά για οικονομικούς λόγους, όταν θέλεις οπωσδήποτε να έχεις λιγότερες σελίδες για να είναι μικρότερα τα τυπογραφικά έξοδα, ή για άλλους λόγους προώθησης στην Αγορά. Οι πετσοκομμένες ιστορίες, όμως, δεν φαίνονται ωραίες. Έχω δει πετσοκομμένες ιστορίες από επιμελητές εκδόσεων για λόγους οικονομικούς: Πάντα φαίνεται πως κάτι λείπει. Γιατί η ιστορία έχει ένα φυσικό μέγεθος. Όσο υποκειμενικό κι αν είναι, υφίσταται· κι όταν το αγνοείς, απλά υποβιβάζεις την ιστορία.

Αυτό δεν είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω σ’ένα βιβλίο μου· έτσι, πάντα ακολουθώ το φυσικό μέγεθος και δεν προσπαθώ να βιάσω την κατάσταση, ούτε προς το μεγαλύτερο ούτε προς το μικρότερο. Εκτός των άλλων, αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που προτιμώ να δημοσιεύω λογοτεχνία στο διαδίκτυο και δωρεάν. Με την ηλεκτρονική μορφή, μπορείς να ξεφύγεις από τις περιοριστικές ανοησίες της Αγοράς. Γράφεις την ιστορία που θέλεις να γράψεις, στο μέγεθος που η ιστορία θέλει να είναι. Και ο αναγνώστης δεν διαβάζει κάτι κατώτερο από εκείνο που θα έπρεπε κανονικά να διαβάσει. Διαβάζει το ίδιο το πράγμα, στη φυσική του μορφή.

Αρπάξανε τα μυαλά μας φωτιά...

Μυστηριακές Οντότητες

Κυκλοφόρησε αυτό το βιντεάκι πρόσφατα, όπου ένας ηλικιωμένος ανώμαλος ρίχνει ξύλο σε έναν νεαρό μέσα σ’ένα λεωφορείο επειδή ο νεαρός δεν φορά μάσκα.

Εντάξει, κι εμένα μου έχει τύχει να βρεθώ σε διαπληκτισμό μέσα σε λεωφορείο σχετικά με τις μάσκες – και μέσα σε ανελκυστήρα, επίσης! Όμως ξύλο; Όχι. Είπαμε...

Εκείνο για το οποίο αναρωτιέμαι είναι ποιος κρατάει την κάμερα και μετά έδωσε το βίντεο στο Έθνος. Γιατί αυτό μπορεί να έχει διάφορες προεκτάσεις για το θέμα – από στημένο μέχρι τυχαίο. Τελευταία φορά που τσέκαρα, πάντως, στην πίσω μεριά των λεωφορείων δεν έχει κάμερα...

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_maska_mpounies