Ξαπλωμένος σε έρημες παραλίες διανοήθηκα να διαβάσω William Gibson. To Count Zero, το οποίο είχα αρκετό καιρό υπόψη να διαβάσω αλλά όλο, για κάποιο λόγο, το ανέβαλλα. Εκτός των άλλων, το Neuromancer (μεταφρασμένο στα ελληνικά ως Νευρομάντης – αλλά εγώ το είχα διαβάσει στα αγγλικά) δεν μου είχε αρέσει και τόσο. Το έχω διαβάσει δυο φορές – μία φορά όταν ήμουν μικρός (που είχα καταλάβει ελάχιστα πράγματα) και μια φορά πριν από μερικά χρόνια. Το βασικό πρόβλημα αυτού του βιβλίου, για εμένα, είναι η συνεχής χρήση τεχνολογικών όρων που ο αναγνώστης πιθανώς να μη γνωρίζει καθώς και η χρήση μιας ειδικής τεχνοαργκό του ίδιου του συγγραφέα. Πολλές φορές δεν μπορείς να καταλάβεις για τι ακριβώς μιλάει. Είναι όχημα; Είναι οίκημα; Είναι συσκευή; Τι στο διάολο είναι; Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Κατά τα άλλα, έχει ομολογουμένως κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες που, σήμερα πλέον, μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν ρετροφουτουριστικές, υποθέτω. Ωστόσο, γενικά, δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα ως μυθιστόρημα παρά τα όλα όσα ακούγονται γι’αυτο.

Το Count Zero το έχω σχεδόν τελειώσει· μερικές σελίδες απομένουν. Και μου άρεσε πολύ περισσότερο. Από την αρχή κιόλας. Μετά, είχε πάλι μια περίεργη τεχνοαργκό και κάτι τεχνικές ορολογίες, αλλά τις συνηθίζεις πολύ πιο εύκολα απ’ό,τι στο Neuromancer και βρίσκεις το ενδιαφέρον στην ιστορία και στους χαρακτήρες.

Το Count Zero υποτίθεται ότι είναι συνέχεια του Neuromancer, αλλά διαβάζεται άνετα και από μόνο του τελείως. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα τώρα από το Neuromancer, όμως δεν είχα πρόβλημα με το Count Zero. Απλά τα δύο αυτά βιβλία διαδραματίζονται στον ίδιο κόσμο – που είναι ο δικός μας α λα cyberpunk στο μέλλον-που-ποτέ-δεν-ήρθε.

Υπάρχουν άνθρωποι που χαρακτηρίζουν τον William Gibson «προφήτη». Πραγματικά δεν ξέρω αν συμφωνώ μ’αυτό, ή αν είναι τρελά υπερεκτιμημένος. Όμως το ύφος του σ’αυτό το βιβλίο μού άρεσε – απλό, άνετο, ποτέ δεν σταματάει να κινείται η ιστορία, έξυπνος διάλογος, χαρακτήρες που μοιάζουν ζωντανοί από την ίδια τους τη δραστηριότητα, όχι επειδή κάποιος γράφει ατελείωτες βαρετές παραγράφους γι’αυτούς.

Ορισμένες τεχνικές ορολογίες μπορεί να μην ξέρεις ακριβώς τι είναι, όμως από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνεις πιο εύκολα απ’ό,τι στο Neuromancer. Αν και είναι και κάποια πράγματα που σχετίζονται τελείως με την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο – 1986. Για παράδειγμα, αναφέρεται σε γαιοδεσικούς θόλους (geodesic domes) σαν να είναι κάτι το δεδομένο που θα έπρεπε να ξέρεις, όπως λέμε τι είναι η πολυκατοικία. Δυστυχώς, σήμερα ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτή η καταπληκτική ιδέα του Buckminster Fuller, πόσω μάλλον για τις πιο παράξενες και αντισυμβατικές ιδέες του.

Έχω τη γενική εντύπωση πως από το 1990 και ύστερα, τα πάντα άρχισαν να πηγαίνουν σταδιακά κατά διαόλου. Όλα τα καταπληκτικά και εμπνευσμένα πράγματα φαίνεται να έγιναν 1960-1980. Δυστυχώς δεν προχώρησαν από τότε. Κάποιο φρένο μπήκε. Ως συνήθως.

 

Καρναβαλική μασκοφορία, νησιά της πανούκλας, άγριο σεξ επάνω σε τραπεζάκια εστιατορίου, αστροναύτες που κατέβηκαν σε ελληνικό πλοίο. Διάβασε παρακάτω να τα μάθεις όλα!

 

Αυτό το σλόγκαν είναι καρφωμένο έξω από ένα εστιατόριο-καφετέρια σε επαρχιακό μέρος, και λέει την αλήθεια για τις υφασμάτινες ρεζιλομάσκες με έναν πολύ απλό και αστείο τρόπο. Πραγματικά, αφού περνά αέρας, πιστεύεις ότι δεν περνά ο κορονοϊός; Πιστεύεις ότι περνά ελεγχόμενα; Έστω και λίγος αέρας να περάσει, πάλι θα πάρεις ό,τι είναι μέσα στον αέρα.

Όπως και νάχει, τα μέτρα που έχουν παρθεί με τις μάσκες έχουν καταφανώς προκαλέσει σύγχυση στον κόσμο, αφού δεν ξέρει πια πού μπορεί να έχει έστω κάποιο νόημα να φορέσει μάσκα και πού όχι. Βλέπεις άτομα μέσα στα τρένα, ενώ έχει συνωστισμό, να έχουν κατεβασμένες τις μάσκες ή τις μύτες απέξω... και μετά βλέπεις έναν άνθρωπο μόνο του επάνω σε πατίνι να φορά μάσκα (δεν το λέω για πλάκα· όντως το έχω δει). Ή, ζητάνε στα καράβια να φορά ο κόσμος μάσκα επί 4+ ώρες, πράγμα που είναι τελείως ανθυγιεινό και παράλογο, ειδικά όταν υπάρχει κενό ανάμεσα στους επιβάτες.

Η απόσταση είναι μακράν πιο αποτελεσματική από τη μάσκα, αλλά πολύ σπάνια τηρείται, στα πλοία ή οπουδήποτε αλλού, όπως στις στάσεις των λεωφορείων. Γιατί; Επειδή δεν είναι εφικτό να τηρηθεί. Είναι καθαρά θέμα χώρου. Ό,τι και να λένε πως πρέπει ο καθένας να απέχει από τον άλλο 1,5 μέτρο ή 2 μέτρα, αυτό πολύ απλά δεν γίνεται μέσα στους στενούς διαδρόμους ενός πλοίου κατά την επιβίβαση/αποβίβαση, ή γύρω από μια στάση όπου έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 5 άτομα. Αν αυτοί κρατούσαν απόσταση 2 μέτρων, που λένε για τις στάσεις, τότε θα είχαν βγει στον δρόμο ή θα είχαν μπει και στα τριγυρινά χτίρια.

Η απόσταση είναι καλή θεωρία για την αντιμετώπιση μιας επιδημίας. Πρακτικά, όμως, είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί.

Οι υφασμάτινες μάσκες είναι της πλάκας και δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική προστασία.

Όπως είπε ο Βαρουφάκης πρόσφατα στη Βουλή: Ξέρω τι κάνατε αυτό το καλοκαίρι για την αντιμετώπιση του κορονοϊού: Τίποτα.

Το τραγικό, δε, είναι πως αυτά που έκαναν, όχι μόνο δεν βοήθησαν, αλλά χειροτέρεψαν και την κατάσταση γενικά. (Και μη νομίζετε τώρα ότι κάνω προπαγάνδα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ· πάω στοίχημα ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ παρόμοιες μαλακίες θα είχε κάνει αν ήταν στην εξουσία. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί μας περιμένουν να πάρουν κατευθυντήριες γραμμές από έξω αντί να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις για τη δική τους χώρα. Ποιος πολιτικός σήμερα, παγκοσμίως, είπε, πριν από μερικούς μήνες, Όχι, στη ΔΙΚΗ ΜΟΥ χώρα δεν κάνω την αυτοκτονική μαλακία του lockdown; Κανένας. Και έκαναν την αυτοκτονική μαλακία του lockdown...)

*

Εκτός των άλλων έτυχε να περάσω και από το «μολυσμένο νησί» της Πάρου αυτές τις μέρες· και όταν είσαι εκεί βλέπεις ότι, καταφανώς, όσα λέγονται εναντίον του νησιού είναι μαλακίες του κερατά. Ακόμα και σε μίνι μάρκετ άμα μπεις σου ζητάνε να φορέσεις μάσκα. Μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο... Οι υπάλληλοι έχουν προφανώς υποφέρει.

Τα μαγαζιά κλείνουν στις 12 τα μεσάνυχτα και κοντεύουν να χρεοκοπήσουν (όσα δεν έχουν ήδη χρεοκοπήσει). Και μιλάμε τώρα για εστιατόρια και ταβέρνες. Τι κάνουν σε εστιατόρια και ταβέρνες μετά τις 12 που δεν το κάνουν πριν; Πριν, κάθονται στα τραπεζάκια και τρώνε. Μετά, κάθονται στα τραπεζάκια και τρώνε. Πού βλέπεις τη διαφορά, γαμώτο; Τι νομίζουν ότι γίνεται μετά τις 12; ότι παίρνουν όλοι ψυχοτρόπες ουσίες και κάνουν τρελό σεξ επάνω στα τραπεζάκια; Όχι, δεν είμαστε σε τόσο ελεύθερη κοινωνία. Αυτό μπορεί να το διαβάσεις σε κάνα βιβλίο μου· δεν πρόκειται να το δεις να συμβαίνει στην Πάρο, ή σε κανένα άλλο τουριστικό μέρος της Ελλάδας. Οπότε, ουσιαστικά, το μόνο που επιτυγχάνεται με το να κλείνουν τα πάντα στις 12 τα μεσάνυχτα είναι να χρεοκοπείται το μέρος. Εύγε, ρε κερατάδες! Καταπολεμήσατε την πανούκλα του χρήματος...

Η όλη ιστορία άρχισε επειδή τον Αύγουστο είχαν μερικά περισσότερα κρούσματα κορονοϊού στην Πάρο. Ξέρεις, όμως, πόσος κόσμος είχε μαζευτεί τότε στο νησί; 60.000 άνθρωποι. Ήταν δυνατόν να μην είχαμε κανένα κρούσμα; Φυσικά και όχι. Και λίγα είχαμε, βασικά. Αν ήταν να πάρουν κάποια μέτρα, έπρεπε να τα είχαν πάρει τότε, πριν γίνει το κακό. Αλλά αυτοί οι ανώμαλοι πήραν τα μέτρα μετά το κακό. Οπότε, είναι σαν απλά να θέλουν να τιμωρήσουν τους «κακούς» κατοίκους που είναι «ανεύθυνοι» και «άφησαν τον κόσμο να αρρωστήσει»... Μαλακίες.

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, ζούμε σ’έναν τρελό και παλαβό κόσμο. Γιατί η περίπτωση με τον κορονοϊό να ήταν τίποτα πιο λογικό;

*

Αξιοσημείωτο επεισόδιο τρελής αστειότητας:

Μέσα σε πλοίο, ξημερώματα, βλέπω να μπαίνει ένα ζευγάρι που και οι δύο πρέπει να ήταν άνω των πενήντα. Φορούσαν μάσκες, γάντια, και ημιδιαφανείς στολές πάνω από τα ρούχα τους σαν αυτές που φοράνε όσοι μπαίνουν σε βιολογικά εργαστήρια. Πλησιάζουν ένα τραπεζάκι, βγάζουν ψεκαστήρες και οι δύο, κι αρχίζουν να ψεκάζουν μανιωδώς το τραπεζάκι και τις καρέκλες για να τα αποστειρώσουν. Μετά κάθομαι ακίνητοι σαν αγάλματα.

Τρίβω τα μάτια μου. Είναι πρωί ακόμα. Πρέπει να ονειρεύομαι... Δεν ονειρευόμουν. Εντάξει, τώρα σε λίγο πρέπει να κατεβούν και τίποτα αστροναύτες. Δεν μπορεί να είναι και πολύ πιο παράλογο από αυτό. Δεν κατέβηκαν αστροναύτες...

Μετά από κάνα δίωρο, το ζευγάρι παραγγέλνει καφέδες και τυρόπιτες, και, με προσοχή βέβαια, αρχίζουν να τρώνε. Και λέω τώρα εγώ: Αν νομίζεις ότι το περιβάλλον είναι τόσο γαμημένα μολυσμένο που πρέπει να είσαι ντυμένος σαν αστροναύτης και να ψεκάζεις τα πάντα γύρω σου, είναι λογικό να τρως εκεί; Αν εγώ θεωρούσα ένα περιβάλλον τόσο μολυσμένο, το σίγουρο είναι ότι δεν θα έτρωγα εκεί τίποτα που δεν είχα φέρει εγώ ο ίδιος μαζί μου.

 

Ναι, επάνω σε περίπτερο είναι φτιαγμένο αυτό. Ορατό μόνο όταν το περίπτερο είναι κλειστό· αλλιώς, αόρατο. Το στοιχειό του περιπτέρου.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Χτες (κάνε scroll down και θα το δεις) υποσχέθηκα ότι ίσως να γράψω γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους. Αλλά τώρα είναι κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω, το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Και τις επόμενες μέρες δεν θα ποστάρω καθόλου εδώ, για προσωπικούς λόγους. Το ξέρω ότι θα σας λείψω αφόρητα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Όμως θα αναφέρω περιληπτικά γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους.

Είναι αυτό που, πάω στοίχημα, πολλοί έχουν ήδη καταλάβει. Οι γιατροί παρουσιάζονται ως αυθεντίες και ο κόσμος αμέσως τουμπάρεται από αυτό και δέχεται ό,τι κι αν του πουν, ακόμα κι αν αυτό που του λένε δεν είναι προς όφελός του. Είναι επιστήμονας, είναι ειδικός, είναι ο γαμημένος μάγος Μέρλιν· αυτός ξέρει, εσύ δεν ξέρεις... Τι γίνεται όμως αν είναι ένας σκοτεινός μάγος Μέρλιν; Όταν δεν κάνεις μόνος σου έρευνα, δεν ασκείς μόνος σου κρίση, κι απλά ακούς ό,τι σου λέει κάποιος ειδικός, τότε ο οποιοσδήποτε «ειδικός» μπορεί άνετα να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου, είτε καλό είτε κακό.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πάντα οι γιατροί θέλουν να κάνουν κάτι κακό. Αλλά, ακόμα κι όταν θέλουν, δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση γιατί ο κόσμος εντυπωσιάζεται από κενούς χαρακτηρισμούς όπως «επιστήμονας», «ειδικός», και τα λοιπά.

Αυτό είναι επικίνδυνο.

Ο ρόλος του γιατρού πρέπει πάντα να είναι συμβουλευτικός. Όταν γίνεται προστακτικός, αρχίζεις να παραπαίεις στα όρια του φασισμού.

*

Αλλά εκείνο που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο δείχνει ξεκάθαρα τη νοοτροπία μισαλλοδοξίας και πόλωσης που έχει εξαπλωθεί τον τελευταίο καιρό με την υπόθεση Covid-19.

Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί σε πολύ γνωστή free press εφημερίδα. Δεν λέω το όνομά της για να μη θεωρήσει κανείς ότι προσπαθώ να τους δυσφημίσω. Αλλά πραγματικά έχω χάσει πάσα ιδέα για τη φυλλάδα τους, όπως και για αρκετά άλλα Αριστερά έντυπα και websites τον τελευταίο καιρό. Αντί να είναι υπέρ της ελευθερίας και του πλουραλισμού, έχουν καταντήσει να είναι πιο φασίστες από τους φασίστες. Δεν σου επιτίθενται με τανκς· σου επιτίθενται με λέξεις. Η ζημιά δεν είναι υλική ή σωματική· είναι ψυχική και κοινωνική, αλλά εξίσου σοβαρή.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο αρθρογράφος – που είναι και λογοτέχνης, τρομάρα του – το μόνο που κάνει είναι να βρίζει, να προσβάλλει, και να κατηγορεί όλους όσους αντιτίθενται στα παράλογα μέτρα για τον κορονοϊό, αποκαλώντας τους «δεξιούς αναρχικούς» και άλλα τέτοια όμορφα. (Για φαντάσου, είμαι «δεξιός αναρχικός» κι εγώ, και δεν το ήξερα... Τι μαθαίνει κανείς.) Λέει πως έχει δημιουργηθεί πολιτισμική κρίση εξαιτίας αυτών που αμφισβητούν τα μέτρα για τον Covid-19.

Το άρθρο του, ουσιαστικά, είναι ένα τίποτα πέρα από προσβολές, σιχαμερή προπαγάνδα, και τρομοκρατία. Δεν προτείνει κάτι, δεν σκέφτεται· απλά βρίζει και προκαλεί πόλωση.

Αυτή η πόλωση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια είναι κάτι το επικίνδυνο, όπως έχω ξαναγράψει πρόσφατα. Ίσως να είναι και εσκεμμένα δημιουργημένο για διχασμό της κοινωνίας. Εσείς είστε δεξιοί, εσείς είστε αριστεροί· τώρα αρχίστε να βρίζετε ο ένας τον άλλο, χωρίς καμία σκέψη, χωρίς καμία συζήτηση. Σίγουρα, η κοινωνία δεν μπορεί να καλυτερεύσει μετά από αυτό. Και νομίζω ότι κάποιοι εσκεμμένα υποδαύλιζαν αυτή την κατάσταση εδώ και καιρό. Διαίρει και βασίλευε...

Και φτάνουμε στο σήμερα, στην κορονοπανούκλα, και διαβάζεις τέτοια ελεεινά άρθρα που προσπαθούν, όχι μόνο να σε τρομοκρατήσουν και να σε κάνουν να μη σκέφτεσαι, αλλά και να σε στρέψουν φανατικά εναντίον των υποτιθέμενα «κακών» που θεωρεί ο αρθρογράφος.

Και τι να υποθέσεις για τον γαμημένο αρθρογράφο; Ότι έχει πληρωθεί καλά; Ότι έχει εκβιαστεί καλά; Ότι έχει άλλο όφελος; Ότι απλά παίρνει «γραμμή» από το κεντρικό επιτελείο της παράταξης και ακολουθεί τυφλά; Ό,τι και να υποθέσεις δεν μπορεί να είναι και πολύ καλό.

Εκείνο που έχω παρατηρήσει με όλους αυτούς τους μισαλλόδοξους μουτζαχεντίν mainstream media κερατάδες είναι ότι δεν μπορείς να συνεννοηθείς καθόλου μαζί τους. Αρνούνται να κάνουν προσωπική έρευνα, αρνούνται να δουν το οφθαλμοφανές, αρνούνται έστω και να παραδεχτούν ότι ζούμε σε δημοκρατική κοινωνία και ο άλλος μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από αυτούς! Οι πάντες πρέπει να ευθυγραμμίζονται με τη δική τους λογική, αλλιώς είναι «ο εχθρός».

Δεν με εκπλήσσει και τόσο, έτσι όπως τα ελληνικά ΜΜΕ – και τα παγκόσμια ΜΜΕ – κατρακυλούσαν, ούτως ή άλλως, τα τελευταία χρόνια. Τώρα πια, απλά έχουν φτάσει στον πάτο. Μισαλλοδοξία, άρνηση κριτικής σκέψης, τρομοκρατία, παρανοϊκή προπαγάνδα εναντίον των «εχθρών». Πόσο πιο κάτω να πέσεις; Υπάρχει πιο βαθύ τέλμα; Να είσαι με τον Χίτλερ, ίσως. Αλλά κι εκεί μπορεί να φτάσουν. Δεν είναι μακριά ακόμα.

Σήμερα, ο Αριστερός Τύπος, είτε είναι έντυπο είτε website, παίρνει απλά μια γραμμή – και η γραμμή λέει: «υποστηρίζετε ακραία μέτρα για κορονοϊό – τυφλά.» Κι αυτό κάνουν, χωρίς κανείς να το αμφισβητεί. Από ελεύθεροι δημοσιογράφοι, έχουν μετατραπεί σε ανελεύθεροι εντολοδόχοι.

Και ο Δεξής Τύπος ακολουθεί τη δική του γραμμή για διάφορα άλλα θέματα.

Όπως έλεγα πιο πάνω: πόλωση.

Ενώ τώρα θα έπρεπε όλοι να ενωθούν, πρώτον, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία (όποια κι αν είναι η επικινδυνότητά της) αλλά, δεύτερον, και τα ακραία μέτρα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν στερώντας την ελευθερία μας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όλοι στον ίδιο ανελεύθερο κόσμο θα ζήσουμε.

*

Το τι ακούγεται, επιπλέον, για το Διαδίκτυο από ορισμένους φτάνει στα όρια του γελοίου. Ο Μητσοτάκης μιλούσε για «συνωμοσιολογίες» από τη «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδικτύου... Ναι, εντάξει, υπάρχει «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδίκτυου. Ίσως. Την πρόσεξε.

Τη σκοτεινή σφαίρα της πολιτικής που του επιβάλλουν να ακολουθεί δεν την έχει προσέξει ακόμα... Ίσως θα έπρεπε ν’αλλάξει το όνομα του κόμματός του και να το πει Νέα Επιδημία, γιατί πάντως με δημοκρατία δεν μου μοιάζει και τόσο.

 

Έχω διαβάσει κάποιους να γράφουν ότι είναι φυσικό σε εποχές πανδημίας ο κόσμος να αισθάνεται αβεβαιότητα και φόβο, και να πανικοβάλλεται, και να στρέφεται σε θεωρίες συνωμοσίας και άλλους παραλογισμούς. Αν και νομίζω πως αυτό δεν είναι λάθος – όντως, μπορεί να ισχύει σε πολλές καταστάσεις που προκαλούν γενικευμένο φόβο – δεν νομίζω ότι ισχύει παρά μόνο εν μέρει στην περίπτωση του κορονοϊού.

Ναι, το παραδέχομαι, έχουν ακουστεί διάφορες συνωμοσιολογικές αρλούμπες και τρελές υποθέσεις για τον Covid-19. Αλλά, ασχέτως αν αυτές έχουν καμία σοβαρότητα ή όχι (και συνήθως δεν έχουν), δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι η περίπτωση αυτής της πανδημίας, από μόνη της, και βλέποντάς την ουδέτερα και αντικειμενικά, έχει κάτι το περίεργο.

Εμένα προσωπικά μ’ενδιαφέρει και από σουρεαλιστικής άποψης. Είναι σαν κακό όνειρο που γλίστρησε κατά λάθος μέσα σ’αυτή την πραγματικότητα.

Ασχέτως της σουρεαλιστικής της προσέγγισης όμως η υπόθεση του κορονοϊού δεν είναι μόνο επικίνδυνη αλλά μοιάζει και ύποπτη.

Εγώ δεν είμαι συνωμοσιολόγος. Ψάξε σ’αυτό το blog, ή στο κεντρικό μου site κι άμα βρεις τίποτα το συνωμοσιολογικό σφύρα μου. Ναι, έχω γράψει για κάποια μυστικιστικά/σουρεαλιστικά θέματα, και έχω γράψει κάποια «αντιδραστικά» κείμενα γιατί νομίζω πως η κοινωνία μας υποφέρει από πολλά κακώς κείμενα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι εκείνο που χαρακτηρίζουμε «συνωμοσιολογικό». Η συνωμοσιολογία μ’ενδιαφέρει κυρίως από σουρελιαστικής άποψης, χωρίς να θέλω να μειώσω τη σοβαρότητα κάποιων θεωριών που έχουν όντως αληθινό ενδιαφέρον.

Όμως δεν χρειάζεται να είσαι συνωμοσιολόγος για να καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά μ’αυτή την κορονοπανούκλα. Απλά χρειάζεται να τη δεις αντικειμενικά και με καθαρό μυαλό.

Κάποιοι έχω δει να λένε ότι οι «συνωμοσιολόγοι» που αμφισβητούν την όλη κατάσταση με τον κορονοϊό είναι «ανεγκέφαλοι». Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Όσοι το πιστεύουν αυτό μού φαίνονται πραγματικά ανεγκέφαλοι, αν όχι και μισαλλόδοξοι.

Στάσου λίγο και δες κάποια απλά δεδομένα που μοιάζουν ύποπτα με την περίπτωση του Covid-19 (τα οποία δεν έχουν ούτε σχέση με εξωγήινους, ούτε με τους Ιλουμινάτι, ούτε με φιδανθρώπους):

1. Γιατί, από την αρχή κιόλας, έγινε τόση μεγάλη φασαρία μ’αυτή την πανδημία; Είναι η πρώτη φορά που πανδημία παρουσιάζεται στον κόσμο; Όχι. Άλλες, μάλιστα, ήταν πιο επικίνδυνες, και στην εξάπλωσή τους και στην πιθανότητα να πεθάνεις από αυτές. (Στην Ελλάδα, η πιθανότητα να κολλήσεις τώρα είναι μόλις 0,075%.) Κι όμως για την πανδημία του Covid-19 χάλασε ο κόσμος από την πρώτη μέρα κιόλας. Έφτασαν μέχρι και στο σημείο να κλείσουν τα πάντα (lockdown) χωρίς πραγματικά καλή δικαιολογία. Γιατί; Η εξάπλωση δεν ήταν τόσο μεγάλη που να το δικαιολογεί αυτό. Θα έπρεπε να ήταν ο Μαύρος Θάνατος για να το δικαιολογεί αυτό. Ποτέ ξανά δεν έχει γίνει. Παρουσίαζαν εξαρχής την πανδημία Covid-19 ως κάτι το «πρωτόφαντο» ενώ, καταφανώς, δεν ήταν κάτι το πρωτόφαντο. Το μόνο πρωτόφαντο ήταν η αντίδραση των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων.

2. Τρομερή μισαλλοδοξία, εκφοβισμός, και λογοκρισία. Οι πάντες προσπαθούσαν να κάνουν να το βουλώσουν όσους διαμαρτύρονταν, σαν ξαφνικά να είχαμε πάψει να έχουμε δημοκρατία και ελευθερία του λόγου επειδή το θέμα ήταν υγειονομικό. Και τι έγινε αν ήταν το θέμα υγειονομικό; Καταλύεται η δημοκρατία; Ακόμα και το Facebook και το YouTube έσβηναν κείμενα και βίντεο που αντιδρούσαν στα μέτρα για τον κορονοϊό. Παράλογο μέχρι αηδίας. Ακραία φασιστικό για μια τέτοια περίπτωση. Δεν δικαιολογείται με τίποτα.

3. Ο κορονοϊός αρχικά φαινόταν επιλεκτικός. Χτυπούσε μόνο τις πιο εξελιγμένες χώρες του κόσμου· τις άλλες δεν τις άγγιζε. Γιατί; Έμοιαζε σχεδόν στοχευμένο. Δεν είχε κανένα κεντρικό σημείο εξάπλωσης. Ήταν σαν να ρίχνεις βόμβες αποδώ κι αποκεί σε διάφορα επιλεγμένα σημεία του παγκόσμιου χάρτη.

4. Πολλές διασημότητες επηρεάστηκαν πολύ γρήγορα από τον κορονοϊό... Σκέψου τώρα: Ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό; Το να κολλήσεις κορονοϊο είναι, αντικειμενικά, πολύ μικρή πιθανότητα. Το να είσαι διασημότητα είναι επίσης πολύ μικρή πιθανότητα· ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού είναι διασημότητες. Κάνε τώρα τον πολλαπλασιασμό και δες πόσο τραγικά μικρή είναι η πιθανότητα να κολλήσουν κορονοϊό οι διασημότητες. Κι όμως, κόλλησαν αρκετές διασημότητες, κι αμέσως βγήκαν στα ΜΜΕ και έλεγαν πόσο φριχτό είναι και προσέχετε μην κολλήσετε κι εσείς... Στημένο; Έλεγαν ψέματα; Κάποιος τούς είχε δηλητηριάσει εσκεμμένα με κορονοϊό; Τίποτα από αυτά; Δεν ξέρω. Απλά οι πιθανότητες εδώ είναι κουλές. Τελείως κουλές.

5. Οι επιδημίες γενικά κολλάνε εκεί όπου συνωστίζεται πολύς κόσμος. Αυτό σημαίνει ότι στις σύγχρονες πόλεις, λογικά, τα περισσότερα κρούσματα κορονοϊού θα έπρεπε να προέρχονται από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Θυμήσου ότι, κατά πρώτον, στην αρχή δεν ήταν καν υποχρεωτικό να φοράς μάσκα στα ΜΜΜ – λάθος, φυσικά. Αλλά, και τώρα, που είναι υποχρεωτικό να φοράς μάσκα, νομίζεις ότι πραγματικά αυτή η πάνινη μάσκα σε προστατεύει; Δεν σε προστατεύει, ειδικά όταν είναι πολύς κόσμος μέσα στο όχημα. (Έχω γράψει σε προηγούμενα post για τις μάσκες.) Κανονικά, θα έπρεπε να κολλάνε το μικρόβιο σαν τρελοί από τα ΜΜΜ περισσότερο απ’οπουδήποτε αλλού. Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει. Πού ακούμε ότι κόλλησαν Covid-19; Σ’έναν γάμο κάπου σ’ένα χωριό, σε μια συναυλία σε μια περιοχή. Σε τέτοια πράγματα. Ναι, και εκεί υπάρχει συνωστισμός· αλλά πόσες είναι οι περιπτώσεις συνωστισμών σε ΜΜΜ και πόσες σε γάμους και συναυλίες; Προφανώς, μιλάμε για μια τεράστια διαφορά. Γιατί, λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Δεν γνωρίζω, φυσικά. Όμως είναι παράξενο· και, ξέρεις... ίσως επειδή σε γάμους και συναυλίες τρώνε και πίνουν. Απλά λέω... Βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα.

6. Αρχικά, μας έλεγαν ότι ο κορονοϊός πλήττει περισσότερο τους ηλικιωμένους. Λογικό, βέβαια, γιατί έχουν κι άλλα προβλήματα και κινδυνεύουν πιο πολύ από επιδημίες. Τώρα τελευταία, όμως – όλως τυχαίως – τελείως ξαφνικά – ο κορονοϊός άρχισε να επηρεάζει τις πιο μικρές ηλικίες! Τι γίνεται τελικά μ’αυτό τον κορονοϊό; Έχει νοημοσύνη μήπως; Είναι κάποιος δαίμονας; Τι είναι; Γιατί, έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν τα πράγματα, δεν βγάζουν νόημα. Είναι τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς.

7. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι οι πάνινες μάσκες δεν προσφέρουν παρά την πιο στοιχειώδη προστασία. Ουσιαστικά μηδενική σχεδόν. Δε λέω να πουν να μην τις φοράμε, πχ, στα ΜΜΜ όπου μπορεί κάτι να προσφέρουν. Αλλά γιατί τέτοια μανία να φοράμε άχρηστες μάσκες ακόμα και στον φούρνο, ενώ είναι αρκετό να μη μπαίνουν πάνω από 2-3 πελάτες μέσα στο κατάστημα; Άκουσες εσύ κανείς να κολλήσει Covid-19 από φούρνο;

8. Τι είναι αυτοί οι ασυμπτωματικοί που φέρουν το μικρόβιο χωρίς να το δείχνουν; Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική απόδειξη ότι όντως υπάρχουν, ή ότι όντως κανένας κολλάει από αυτούς. Απλά λένε ότι λογικά πρέπει να υπάρχουν. Είναι σαν να πιστεύεις σε φαντάσματα. Δεν έχει καμιά βάση. Οτιδήποτε άλλο θα μπορούσες να υποθέσεις έτσι ότι «υπάρχει».

9. Δε θα καθίσω τώρα να μπω σε λεπτομέρειες γι’αυτό το θέμα, γιατί υπάρχουν πολλές πληροφορίες ήδη στο Διαδίκτυο που αν ψάξει κανείς μπορεί να τις βρει, αλλά πολύ σύντομα ύστερα από την εμφάνιση του Covid-19 άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες βρόμες για τον Μπιλ Γκέιτς, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τις φαρμακοβιομηχανίες, και όλους αυτούς τους καλόκακους ανθρώπους που θέλουν το καλόκακο μας. Δεν μπορεί όλα να είναι αβάσιμα. Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.

11. Τώρα ο πρωθυπουργός μας δηλώνει πως θα μοιράζει δωρεάν εμβόλια. Πότε ξανά είχε δείξει καμιά ελληνική κυβέρνηση τέτοια «γενναιοδωρία»; Γιατί δεν δείχνει την ίδια γενναιοδωρία και για άλλα προβλήματα – όπως για τους αστέγους, ας πούμε;

12. Πού πήγε το 10;

*

Η όλη κατάσταση φέρνει ύποπτα στο μυαλό μεθόδους βασανιστηρίων.

Πάρε κάποιον, κλείσε τον σ’ένα μπουντρούμι, μην του επιτρέπεις να κάνει τίποτα, λέγε του συνέχεια διάφορες μαλακίες για να τον τρομοκρατείς, ρίχνε του και κάνα χέρι ξύλο κάπου-κάπου. Λέγε του, επίσης, ότι είναι άρρωστος, πολύ άρρωστος, ασχέτως αν το καταλαβαίνει ή όχι.

Βγάλε τον μετά από κάποιο καιρό από εκεί και δώσε του ένα «μαγικό φίλτρο» που θα τον θεραπεύσει από την αρρώστια του. Αν το πάρει, όλα εντάξει, μπορεί να φύγει. Αν όχι, θα πρέπει να τον ξαναβάλουμε μέσα γιατί θα είναι ακόμα πολύ άρρωστος...

Η ψυχιατρική από χρόνια χρησιμοποιούσε τέτοιες «ευγενείς μεθόδους». Για το καλό των υποτιθέμενων ασθενών πάντα, φυσικά... Τώρα η πρακτική αυτή φαίνεται σαν νάχει εξαπλωθεί και προς τη γενική ιατρική.

Οι γιατροί είναι επικίνδυνοι. Και προτού αρχίσει κάποιος να λέει για «επιστήμονες» και «ειδικούς» και τέτοιες φανφάρες, ή να με βρίζει, ένα θα πω: Ο πατέρας μου είναι γιατρός (αν και συνταξιούχος πλέον). Οπότε, δεν εννοώ ότι όλοι οι γιατροί είναι καθάρματα. Οι γιατροί, όμως, έχουν τη δυνατότητα να είναι επικίνδυνοι. Και περισσότερα γι’αυτό ίσως να γράψω σε επόμενο post.

 

(Τυχόν τυπογραλφικά λάλθη, λόγω μεγέθους κειμένου, θεωρήστε τα απλά εσκεμμένα. Εγώ δεν κάνω λάθη – είμαι αλάνθαστος – πάντα ο δαίμων του πληκτρολογίου φταίει.)