Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Ναι, το ξέρω, αυτοί οι βάρβαροι είναι σαν να έχουν πάθει αγκύλωση.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Ακόμα ένα της Ωρόρας.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Αυτό δεν είναι και τόσο παλιό εξώφυλλο· το βιβλίο εκδόθηκε το 2000. Δεν είναι εκείνο που θα λέγαμε “ρετρό” ακριβώς. Αλλά ούτε και σημερινό εξώφυλλο είναι, ακριβώς· έχουν περάσει γύρω στα 20 χρόνια από τότε. Οπότε, είναι αρκετά παλιό, νομίζω.

Και, επίσης, μου φαίνεται από τα χειρότερα εξώφυλλα για βιβλίο φαντασίας. Μάλλον, κάποιος διάβασε τον τίτλο – Οι Κήποι του Φεγγαριού – και σκέφτηκε ότι καλά θα ήταν να βάλει στο εξώφυλλο ένα τοπίο από τη Σελήνη· ή, τουλάχιστον, ένα τοπίο που μοιάζει να είναι από τη Σελήνη (γιατί δεν νομίζω ότι είναι πραγματικά σεληνιακό τοπίο αυτό).

Αλλά η ιστορία των Κήπων του Φεγγαριού δεν διαδραματίζεται στον κόσμο μας· δεν υπάρχει Σελήνη εκεί. Το βιβλίο δεν είναι καν επιστημονικής φαντασίας· είναι επικής φαντασίας, είναι το πρώτο βιβλίο του Malazan Book of the Fallen – μαγεία, πολεμιστές με σπαθιά, παράξενα τέρατα: τέτοια πράγματα.

Και το εξώφυλλο; Καμία σχέση. Ούτε κατά σουρεαλιστική προσέγγιση.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Αυτό δεν είναι βιβλίο φαντασίας όπως τα όσα κατά κανόνα παραθέτω εδώ, όμως έχει σίγουρα ένα παλιό ελληνικό εξώφυλλο. Πολύ παλιό. Πολύ ρετρό. Και δες το καλά. Δεν είναι τρομερά σέξι αυτό το σπαθί με τη μάσκα στα δεξιά; Θυμίζει Τρεις Σωματοφύλακες και τέτοιες ιστορίες, σωστά;

Η συγκεκριμένη σειρά του Διονύση Ρώμα έχει μια σχετικά παρόμοια θεματολογία, απ’ό,τι καταλαβαίνω. Και είναι τεράστια, γαμώτο! Αυτός είναι ο ένατος τόμος της. Ο τύπος πρέπει να προσπαθούσε να αντιγράψει εμένα· πρέπει να με είχε ονειρευτεί από το μέλλον.

Αυτό για όσους λένε ότι στην Ελλάδα δεν νοείται να γράφονται τόσο μακροσκελείς ιστορίες...

Κατά τα άλλα, δυστυχώς, δεν έχω βρει τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς. Και το συγκεκριμένο βιβλίο δύσκολα διαβάζεται, από μια ματιά που του έριξα. Γιατί; Επειδή είναι γεμάτο ιδιωματικές λέξεις της εποχής όπου διαδραματίζεται η ιστορία του, και δίπλα από κάθε λέξη έχει έναν αριθμό, και κάτω-κάτω σε κάθε σελίδα είναι όλες οι επεξηγηματικές παραπομπές από αυτή τη σελίδα – και δεν είναι λίγες συνήθως.

Όταν μιλάω για ιδιωματικές λέξεις, μιλάω για πραγματικά παράξενες ιδιωματικές λέξεις.

Κάποια παραδείγματα:
αουτόρος = συγγραφέας
ατζάρντο = τόλμημα
μοντούρα = φορεσιά
ιμπετσίλε = βλάκα (κλιτική προσφώνηση, προφανώς... Κάτι σχετικό με το αγγλικό imbecile, υποθέτω)
πεκούνια = χρήματα

Και το κείμενο βρίθει από τέτοιες λέξεις και παραπομπές που τις εξηγούν. Σε ζαλίζει.

Κατά τα άλλα, το βιβλίο φαίνεται καλό ως ιστορία.

Αλλά τώρα πάω να κάνω ένα ατζάρντο με μια σκιερή μοντούρα για να τσιμπήσω πεκούνια, ενώ θα σκέφτομαι Ιμπετσίλε δράκε, σου έκλεψα τον θησαυρό ξανά! Μετά, ως καλός αουτόρος, θα τα γράψω όλα και θα τα δώσω δωρεάν στο Διαδίκτυο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Είπες ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά; Δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα. Καθόλου καλά.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα