Σκιώδη Παραλειπόμενα

Τυχαία

Μια στιγμή...

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (38)

9 / 5 / 2019

Ναι, το ξέρω, αυτοί οι βάρβαροι είναι σαν να έχουν πάθει αγκύλωση.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (36)

29 / 4 / 2019

Αυτό δεν είναι και τόσο παλιό εξώφυλλο· το βιβλίο εκδόθηκε το 2000. Δεν είναι εκείνο που θα λέγαμε “ρετρό” ακριβώς. Αλλά ούτε και σημερινό εξώφυλλο είναι, ακριβώς· έχουν περάσει γύρω στα 20 χρόνια από τότε. Οπότε, είναι αρκετά παλιό, νομίζω.

Και, επίσης, μου φαίνεται από τα χειρότερα εξώφυλλα για βιβλίο φαντασίας. Μάλλον, κάποιος διάβασε τον τίτλο – Οι Κήποι του Φεγγαριού – και σκέφτηκε ότι καλά θα ήταν να βάλει στο εξώφυλλο ένα τοπίο από τη Σελήνη· ή, τουλάχιστον, ένα τοπίο που μοιάζει να είναι από τη Σελήνη (γιατί δεν νομίζω ότι είναι πραγματικά σεληνιακό τοπίο αυτό).

Αλλά η ιστορία των Κήπων του Φεγγαριού δεν διαδραματίζεται στον κόσμο μας· δεν υπάρχει Σελήνη εκεί. Το βιβλίο δεν είναι καν επιστημονικής φαντασίας· είναι επικής φαντασίας, είναι το πρώτο βιβλίο του Malazan Book of the Fallen – μαγεία, πολεμιστές με σπαθιά, παράξενα τέρατα: τέτοια πράγματα.

Και το εξώφυλλο; Καμία σχέση. Ούτε κατά σουρεαλιστική προσέγγιση.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (35)

20 / 4 / 2019

Αυτό δεν είναι βιβλίο φαντασίας όπως τα όσα κατά κανόνα παραθέτω εδώ, όμως έχει σίγουρα ένα παλιό ελληνικό εξώφυλλο. Πολύ παλιό. Πολύ ρετρό. Και δες το καλά. Δεν είναι τρομερά σέξι αυτό το σπαθί με τη μάσκα στα δεξιά; Θυμίζει Τρεις Σωματοφύλακες και τέτοιες ιστορίες, σωστά;

Η συγκεκριμένη σειρά του Διονύση Ρώμα έχει μια σχετικά παρόμοια θεματολογία, απ’ό,τι καταλαβαίνω. Και είναι τεράστια, γαμώτο! Αυτός είναι ο ένατος τόμος της. Ο τύπος πρέπει να προσπαθούσε να αντιγράψει εμένα· πρέπει να με είχε ονειρευτεί από το μέλλον.

Αυτό για όσους λένε ότι στην Ελλάδα δεν νοείται να γράφονται τόσο μακροσκελείς ιστορίες...

Κατά τα άλλα, δυστυχώς, δεν έχω βρει τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς. Και το συγκεκριμένο βιβλίο δύσκολα διαβάζεται, από μια ματιά που του έριξα. Γιατί; Επειδή είναι γεμάτο ιδιωματικές λέξεις της εποχής όπου διαδραματίζεται η ιστορία του, και δίπλα από κάθε λέξη έχει έναν αριθμό, και κάτω-κάτω σε κάθε σελίδα είναι όλες οι επεξηγηματικές παραπομπές από αυτή τη σελίδα – και δεν είναι λίγες συνήθως.

Όταν μιλάω για ιδιωματικές λέξεις, μιλάω για πραγματικά παράξενες ιδιωματικές λέξεις.

Κάποια παραδείγματα:
αουτόρος = συγγραφέας
ατζάρντο = τόλμημα
μοντούρα = φορεσιά
ιμπετσίλε = βλάκα (κλιτική προσφώνηση, προφανώς... Κάτι σχετικό με το αγγλικό imbecile, υποθέτω)
πεκούνια = χρήματα

Και το κείμενο βρίθει από τέτοιες λέξεις και παραπομπές που τις εξηγούν. Σε ζαλίζει.

Κατά τα άλλα, το βιβλίο φαίνεται καλό ως ιστορία.

Αλλά τώρα πάω να κάνω ένα ατζάρντο με μια σκιερή μοντούρα για να τσιμπήσω πεκούνια, ενώ θα σκέφτομαι Ιμπετσίλε δράκε, σου έκλεψα τον θησαυρό ξανά! Μετά, ως καλός αουτόρος, θα τα γράψω όλα και θα τα δώσω δωρεάν στο Διαδίκτυο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (34)

9 / 4 / 2019

Είπες ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά; Δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα. Καθόλου καλά.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter

Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

Επιλογές Απριλίου (8/4)

~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

Φανταστική Λεξιπλασία

Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]