Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 5 / 2023

Πλησιάζει η μέρα των εκλογών και, ειλικρινά, ακόμα δεν ξέρω τι διάολο θα ψηφίσω (όπως, νομίζω, και πολύς άλλος κόσμος). Αισθάνομαι ότι όλοι μάς έχουν απογοητεύσει οικτρά – ειδικά τα δύο μεγάλα κόμματα. Πριν από αυτούς εδώ τους ΝεοΔουλευτές, είχαμε τους τΣυριζαίους από τους οποίους, αρχικά, άλλα περιμέναμε και, τελικά, άλλα λάβαμε. Έκαναν την κατάσταση χάλια, κόσμος έχασε τις συντάξεις του και άλλα τέτοια ωραία – και ίσως όλα αυτά να προέκυψαν από τραγικά λάθη, ή ίσως να οφείλονταν στην τραγικότητα της κατάστασης που κανείς δεν μπορούσε να αντιστρέψει – δεν ξέρω, και δεν σκοπεύω να κάνω υποθέσεις.

Μετά, ήρθαν οι ΝεοΔουλευτές και, όχι μόνο δεν έφτιαξαν αυτά που οι άλλοι είχαν χαλάσει, αλλά απλά τα έκαναν όλα χειρότερα! Η κυβέρνηση της υγειονομικής χούντας, η κυβέρνησης της διάλυσης, η κυβέρνηση των προστίμων, η κυβέρνηση του πολέμου, η κυβέρνηση της ακρίβειας, που τελευταία προσπάθησε να αυξήσει λιγάκι τις συντάξεις μήπως πάρει τίποτα ψήφους από τους παππούδες. (Αίσχος.) Εμένα το ΕΦΚΑ μού το αύξησε (ενώ οι τΣυριζαίοι το είχαν μειώσει) και μια φορά που άργησα να το πληρώσω δυο μέρες έφαγα πρόστιμο 2-3 ευρώ! Αν είναι δυνατόν να τρως πρόστιμο επειδή άργησες δυο μέρες να πληρώσει για την ασφάλεια. Η τιμωρία του οποιουδήποτε αν δεν πληρώνει ασφάλεια είναι ότι δεν θα έχει ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι κάτι που ανήκει στον λαό. Ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί να βάλει πρόστιμο εκεί;

Ε, μόνο αυτοί οι ανώμαλοι – η κυβέρνηση των προστίμων και της υγειονομικής χούντας.

Οι οποίοι τώρα έχουν γεμίσει τους δρόμους με αφίσες που λένε ότι θα μας οδηγήσουν μπροΣτά... Πού μπροΣτά, ρε; Σ’ένα χαντάκι μπροΣτά; Κι έχει το θράσος ο τύπος να βάζει και την υπογραφή του από κάτω, μην τη χάσουμε, και να γράφει Κυριάκος Μητσοτάκης. Ε, δεν ξέρετε πόσες φορές, όταν περνάω αποκεί δίπλα, έχω δελεαστεί να βγάλω μαύρο μαρκαδόρο και κάτω από το Κυριάκος Μητσοτάκης να γράψω ΓΑΜΙΕΤΑΙ...

Πραγματικά, δεν ξέρω τι να ψηφίσω, αλλά ΕΝΑ πράγμα ξέρω: αυτή η κυβέρνηΣη δεν πρέπει να ξαναβγεί την επόμενη τετραετία. Αν ξαναβγεί οφείλουμε να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν ο λαός της χώρας μας έχει τελικά σώας τας φρένας στην πλειοψηφία του.

Σ’έναν γνωστό μου είχα πει το εξής (και γελούσε): Η κατάσταση είναι σαν να ήταν από πάνω σου, επί τέσσερα χρόνια, κάποιος και να σε κοπανούσε μ’ένα ραβδί στην πλάτη, και μετά σταματά λίγο και σε ρωτά αν θες να συνεχίσει να σε κοπανά στην πλάτη και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια...

Ε, αυτό είναι μαζοχισμός!

Το πρόβλημα είναι ότι γενικά δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και δεν θα ήθελα να προτείνω τίποτα, γιατί δεν έχω και κανέναν ιδιαίτερο λόγο να προτείνω κάτι. (Όπως ξέρετε, όσοι τακτικά με διαβάζετε εδώ, είμαι αριστερόφρων δεξιός και ολίγον αναρχικός – κάνοντας παράφραση του «βασιλόφρων δημοκράτης και ολίγον κουκουές».)

Όμως οι ΝεοΔουλευτές δεν πρέπει να ξαναβγούν· αυτό είναι το μόνο που πιστεύω. Δεν είναι δυνατόν να τρώμε τέτοια κοροϊδία και καταπίεση επί τέσσερα χρόνια από κάποιους και μετά να τους δίνουμε εντολή να μας διοικήσουν ξανά!

Αλλά εδώ τώρα υπάρχει ένας κίνδυνος...

Αν ο κόσμος έχει όντως ξυπνήσει – και θέλω να πιστεύω πως στην πλειονότητά του έχει ξυπνήσει – υπάρχει ένας κίνδυνος:

Αν ψηφίσουν πολλά και διάφορα μικρά κόμματα, τότε μπορεί πάλι κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα (ίσως και η ΝΔ) να διοικήσει. Εκτός αν η διάσπαση είναι τόσο μεγάλη που να μη μπορεί να σχηματιστεί καθόλου κυβέρνηση και, άρα, αποκεί και πέρα βλέπουμε τι γίνεται...

Αν οι δυσαρεστημένοι διασπαστούν, ίσως πάλι να έχουμε τα ίδια. Αλλά θα μπορούσαν να ενωθούν όλοι σ'ένα μικρό κόμμα; Μάλλον όχι – γιατί υπάρχει πολύ «διαίρει και βασίλευε» (ίσως εσκεμμένα). Οπότε, η άλλη λύση είναι, αντί να διασπαστούν, να πάνε οι περισσότεροι να ψηφίσουν Σύριζα για έναν και μόνο λόγο: ότι είναι ο πιο ισχυρός αντίπαλος της ΝΔ και μπορεί όντως να τη νικήσει αν οι δυσαρεστημένοι τον ενισχύσουν.

Αλλά μετά θα έχουμε Σύριζα για κυβέρνηση... που κι αυτό δεν ξέρω αν θα ήταν καλό, γιατί, όπως έχει αποδείξει, σε πολλά την ίδια πολιτική ακολουθεί, και κυρίως εντολοδόχοι εξωτερικών δυνάμεων φαίνονται να είναι και οι δύο. Όμως, παρά να έχεις πάλι ΝεοΔουλευτές....

Όπως καταλαβαίνετε, δεν καταλήγω σε κανένα συμπέρασμα. Εδώ, ή πρέπει να έχεις μια τεράστια διάσπαση ώστε να μη μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση και, ίσως, μέσα από το χάος να γεννηθεί κάτι καινούργιο· ή πρέπει να ενισχύσεις τον τΣύριζα για να πετάξει έξω τους προηγούμενους που είναι σαν αρρώστια αυτή τη στιγμή.

Όπως και νάχει, ψηφίστε κάτι. Γιατί, αν δεν ψηφίσετε τίποτα, αυτό συμφέρει τους ισχυρότερους ή εκείνους που μπορεί να προσπαθήσουν να νοθεύσουν το αποτέλεσμα... το οποίο μη θεωρείτε ότι είναι τόσο απίθανο να συμβεί, εν μέρει τουλάχιστον.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το