Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 11 / 2021

Χτες ήταν Black Friday. Ξέρεις, αυτή η μέρα που όλα είναι πιο φτηνά και το εμπόριο οργιάζει.

Αλίμονο, όχι τώρα, δυστυχώς. Τώρα, η κορονομαλακία οργιάζει.

Κάνοντας μια εκτεταμένη περιπλάνηση στην Αθήνα, έβλεπες μαγαζιά άδεια. Αυτοί που είχαν 2-3 πελάτες μέσα ήταν οι τυχεροί.

Να το ρίξουμε το φταίξιμο στη βροχή, ρε παιδιά; Ήταν και μουντός ο καιρός, δε μπορείς να πεις. Αλλά θυμάμαι, σε παλιότερες, καλύτερες εποχές, βρέξει-χιονίσει στις γιορτινές μέρες ο κόσμος να πλημμυρίζει τα καταστήματα.

Τώρα, ούτε οι εμβολιασμένοι δεν πάνε. (Τι το κάνατε το εμβόλιο, ρε παιδιά; Άμα δε σας προστατεύει και δεν το χρησιμοποιείτε ούτε καν ως «πάσο» της κοροχούντας, τι στο διάολο το κάνατε; Αλλά, από την άλλη, κι εγώ να το είχα κάνει, θα ντρεπόμουν να πηγαίνω και να δείχνω ταυτότητα σε καταστήματα για να μπω, οπότε σας καταλαβαίνω.)

Η κατάσταση είναι, κοντολογίς, απαίσια. Εντάξει, εγώ ψιλογούσταρα αλλά για καθαρά προσωπικούς, ψυχεδελικούς λόγους· δεν είναι αντικειμενικό. Νομίζεις, ξανά, ότι βαδίζεις μέσα σε σκηνικό ταινίας, όχι τελείως εγκαταλειμμένο αυτή τη φορά αλλά υπό διάλυση. Σαν ο Μεγάλος Σκηνοθέτης να αποφάσισε πια να το διαλύσει το μαγαζί και, σιγά-σιγά, τα μαζεύουμε για να το κλείσουμε το μέρος.

(Κυκλοφορία στους δρόμους αρκετή, ωστόσο. Πέρα-δώθε τ’αυτοκίνητα. Πού στο διάολο πάνε, ενώ κανείς δεν πατάει στα μαγαζιά, αδυνατώ να καταλάβω. Μυστήριος ο κόσμος. Πολύ μυστήριος.)

Κάνω τη σύγκριση με το πώς ήταν η κατάσταση πριν από ένα χρόνο... Για σκεφτείτε λίγο. Θυμάστε πώς ήταν;

Χειρότερα είναι τώρα.

Μα, τα μαγαζιά τώρα είναι ανοιχτά, δεν είναι;

Ε, και; Αυτό το θεωρείς εσύ βελτίωση;

Δες τι (μας λένε πως) γίνεται σχετικά με την «πανδημία». Δεν υπολογίζω καν τα «κρούσματα» εγώ, γιατί ξέρω ότι είναι κοροϊδία, όπως το ξέρουν και όλοι όσοι το έχουν ψάξει λίγο το θέμα, αφού, προφανώς, όσα πιο πολλά τεστ κάνεις τόσα πιο πολλά «κρούσματα» θα βρίσκεις, αναπόφευκτα. Αλλά δες πόσους νεκρούς από Covid έχουμε τώρα σε σύγκριση με πέρσι αυτή την εποχή. Ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ένα μέρος από αυτούς δεν είναι πραγματικά «από Covid» (η παραποίηση σ’ετούτη την «πανδημία» πάει σύννεφο από την αρχή), πάλι οι νεκροί από Covid είναι περισσότεροι, μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς.

Δηλαδή, σήμερα, με τα εμβόλια (που δήθεν ήταν η «σωτηρία»), η κατάσταση είναι πιο σκατίσια απ’ό,τι ήταν πέρσι χώρις τα εμβόλια.

Και γαμώ. Συνεχίστε έτσι. (Εγώ απλά θυμάμαι εκείνο που έλεγε ο David Martin, που δεν είναι κανένας τυχαίος μαλάκας σαν αυτούς της κυβέρνησης: έλεγε ότι ο ιός, μαζί με το εμβόλιο, είναι βιολογικό όπλο. Δώσε βάση.)

Εκτός αυτών των υπέροχων πραγμάτων, η κατάσταση μέσα στην κοινωνία πάει απ’το φασιστικό στο φασιστικότερο κι απ’το παρανοϊκό στο παρανοϊκότερο. Πέρσι τέτοια εποχή ήταν «συνωμοσιολογία» ότι θα πρέπει να δείχνεις Covid-pass για να μπεις κάπου· μόνο αυτό σάς λέω. Το Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο· τα ανθρώπινα δικαιώματα τα έχουν ρίξει μες στη χέστρα και έχουν τραβήξει το μαζανάκι για να πάνε κάτω και να κρύψουν τα αποδεικτικά στοιχεία. Κόσμος που μιλάει εναντίον της κορονοκρατίας υφίσταται ποινικές διώξεις (ενώ η κορονοκρατία βάσει νόμου θα έπρεπε να υφίσταται διώξεις – αλλά, ξέχασα, έχουν καταργήσει τους παλιούς, «μπανάλ» νόμους και τώρα απλά τους αλλάζουν ανά δύο βδομάδες κατά όπως τους καυλώσει). (Απορώ πώς ακόμα δεν έχουν στείλει δολοφόνο να με καθαρίσει. Τι; Επιδεικνύουν βαρεμάρα τώρα;)

Διάβασα πρόσφατα, μάλιστα, για ποινικές διώξεις (φυλάκιση έως 2 ετών!) σε γονείς που θα αρνούνται να στείλουν τα ανεμβολίαστα παιδιά τους στο σχολείο, ενώ συγχρόνως θα τους παίρνουν, λέει, και τη μέριμνα των παιδιών τους και θα τη δίνουν σε κάποιον άλλο. (Ποιον; Κάποιο συγγενή; Ή θα τα πηγαίνουν σε «ίδρυμα»;)

Και αναρωτιέμαι τώρα (γιατί δεν το έχω ψάξει ακόμα αυτό): είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός για να πάει ένα παιδί στο σχολείο, ή μπορεί να πηγαίνει και απλά κάνοντας το τεστ; Αν ισχύει το πρώτο, ο νόμος αυτός είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΡΕΛΟΣ (είναι μπρος-γκρεμός-και-πίσω-ρέμα για όσους δεν θέλουν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους). Αν ισχύει το δεύτερο, ο νόμος είναι απλά τρελός χωρίς το τελείως.

Έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση που τα ανήλικα παιδιά σου να μην ανήκουν σ’εσένα (ούτε καν στον εαυτό τους) αλλά στο κράτος. Πότε άλλοτε είχε συμβεί αυτό; Και σε ποιου είδους πολιτεύματα; Και σε ποιες κατηγορίες ανθρώπων; Για θυμηθείτε...

Το κράτος έχει καταντήσει να είναι ο εχθρός του πολίτη.

Αν είχα παιδιά, πραγματικά δεν ξέρω τι θα έκανα. Ίσως να παίρναμε όλοι μαζί υδροκυάνιο. Όπου άλλου κι αν πηγαίναμε μετά απ’αυτό, δεν μπορεί να ήταν και πολύ χειρότερα από εδώ.

Σας φέρονται σαν να είστε ζώα. Μόνο στα ζώα φέρονται έτσι. Τα εμβολιάζουν χωρίς να τα ρωτάνε και τους παίρνουν τα μικρά τους για να τα εμβολιάσουν κι αυτά. Ανθρωποφάρμα είναι εδώ.

Το γιατί όσοι είστε γονείς δεν έχετε ακόμα επαναστατήσει για να τους φάτε ζωντανούς με κάνει να απορώ, και να χάνω τελείως τη λίγη πίστη που είχα στην ανθρωπότητα.

Σε τελική ανάλυση, σκέψου: αν ΟΛΟΙ αρνούνταν να υπακούσουν, αν το 70% τουλάχιστον αρνείτο να υπακούσει, τι θα έκαναν αυτά τα ευγενή παλληκάρια; Πόσους από εσάς θα έχωναν στη φυλακή; Εκατοντάδες; Χιλιάδες; Δεκάδες χιλιάδες; Μα δεν θα τους έφταναν οι φυλακές! Και τώρα σαν φυλακισμένους σάς κρατάνε...

Ξαναλέω ότι εγώ δεν έχω παιδιά, αλλά αυτό το θεωρώ τόσο προσβλητικό για τον άνθρωπο όσο δεν παίρνει. Σκέψου μόνο να ήσουν παιδί και να σου φυλάκιζαν τους γονείς σου και να σε έδιναν σε κάποια θεια σου για να σε φυλάει (η οποία, δε, εξαναγκαστικά θα σε εμβολίαζε είτε ήθελες είτε όχι), αν δηλαδή δεν σε έστελναν σε κανένα «ίδρυμα». Πώς θα σου φαινόταν; Πολύ ωραία, έτσι; Ευτυχία.

Οι άνθρωποι που διανοούνται τέτοια συστήματα είναι τέρατα, και όσο τούς ανέχεσαι απλά θα συνεχίσουν να γίνονται χειρότερα τέρατα.

Τώρα, σφύριξαν και για μετάλλαξη «ωμέγα» του ιού, που λέει ότι μάλλον θα καταστεί τα προηγούμενα εμβόλια άχρηστα. Για φαντάσου... Όλο μεταλλάξεις αυτός ο ιός. Τέτοιες συμπτώσεις...

Εγώ ξέρεις τι λέω να κάνουμε, ρε μαλάκα Μητσοτάκη: να μένουμε συνέχεια κλεισμένοι μέσα, να βγαίνουμε μόνο για να εμβολιαζόμαστε, και μετά να ξανακλεινόμαστε μέσα για τα επόμενα πέντε χρόνια – τουλάχιστον. Δεν είναι αυτό το πιο καταπληκτικό σχέδιο;

Εναλλακτικά, αντί να έχουν εκφασίσει την κοινωνία και να προσπαθούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της Μεγάλης Φάρμας, θα μπορούσαν να έχουν ενισχύσει πραγματικά τα νοσοκομεία. Γιατί όλα τ’άλλα είναι παραμύθια. Ο ιός δεν εξαπλώνεται ούτε από το λιανεμπόριο ούτε καν από τα μέσα μαζικής μεταφοράς (αν και αυτό είναι συνηθισμένο να λέγεται)· ή, αν εξαπλώνεται από αυτά, εξαπλώνεται ελάχιστα, αλλιώς όλοι θα είχαμε κολλήσει ήδη. (Και μη μου πείτε για τις άχρηστες υφασμάτινες μάσκες που τα μικρόβια περνάνε από μέσα τους πέρα-δώθε, γιατί θ’αρχίσω να γελάω.)

Ο ιός, όπως και η περισσότεροι ιοί, εξαπλώνεται από ένα βασικό μέρος: Από τα νοσοκομεία. Τα νοσοκομεία είναι η βασική εστία μόλυνσης, γιατί εκεί στοιβάζονται όλοι οι άρρωστοι και συνήθως δεν υπάρχει όση καθαριότητα θα έπρεπε.

Αντί να μαζεύουν τους αρρώστους στα νοσοκομεία, αφού υπάρχει επιδημιακή έξαρση, θα έπρεπε να γίνεται κατ’οίκον νοσηλεία, ώστε να μην υπερφορτώνονται τα νοσοκομεία (που, προφανώς, δεν μπορούν να αντέξουν το φορτίο – παλιά ιστορία· δεν είναι καινούργια) και να έχουμε μικρότερη εξάπλωση των μικροβίων.

Συγχρόνως με αυτό, αν χρησιμοποιούσαν και φάρμακα για τη θεραπεία των ασθενών (αντί για πειραματικά εμβόλια για τη φαρμάκωση των υγειών), η «πανδημία» θα είχε ήδη τελειώσει, ή, τουλάχιστον, θα βρισκόταν υπό έλεγχο.

Τώρα, τίποτα δεν βρίσκεται υπό έλεγχο, της πουτάνας το κάγκελο γίνεται – κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα – ένα γενικευμένο χάος επικρατεί (εσκεμμένα, πιθανώς) – και η κοινωνία εκφασίζεται ολοένα και περισσότερο ανά δύο εβδομάδες.

Και, ναι, εκείνο που σου μένει, σε τελική ανάλυση, είναι ακριβώς αυτό: ότι η κοινωνία εκφασίζεται ολοένα και περισσότερο ανά δύο εβδομάδες.

Και δεν υπάρχει κανένα όριο. Δεν υπάρχει κανένα φρένο. Πουθενά. Ό,τι γουστάρει ο κάθε Κούλης κάνει.

Αν αύριο άκουγα ότι βγήκε νέος νόμος να πυροβολούν τους ανεμβολίαστους εν όψει σαν τα περιστέρια όταν ξεμυτίσουν από το σπίτι τους δεν θα με παραξένευε στο ελάχιστο. Γιατί να με παραξενέψει; Αφού δεν υπάρχει κανένας φραγμός.

Τελικά, τι είδους «πανδημία» είναι αυτή;

 

25 / 11 / 2021

«Ρε φίλε, ανέβηκαν τα κρούσματα σήμερα;» λέω σε κάποιον.

«Ναι· πού το κατάλαβες;»

«Βλέπω περισσότερες μάσκες στο δρόμο. Κι αφού δεν έχουμε Απόκριες...»

Σοβαρά τώρα, τι να τα κάνεις τα (ξεφτλισμένα) ΜΜΕ; Βγες έξω και παρατήρησε. Άμα τους δεις με περισσότερες μάσκες μες στον δρόμο, τους έχουν πει ότι είχαμε περισσότερα «κρούσματα». Άμα τους δεις με λιγότερες μάσκες, τους έχουν πει ότι είχαμε λιγότερα.

Ε ρε καραγκιόζηδες που έχουμε γίνει...

Βλέπω μια υπάλληλο στο σουπερμάρκετ να τραβά τη μάσκα για να αναπνεύσει λίγο από τις άκρες, και να την ξανατραβά, και να την ξανατραβά, απεγνωσμένη για αέρα.

Ο κόσμος πάει να σκάσει... ενώ υγιείς άνθρωποι φοράνε μάσκες που δεν έχει κανένα νόημα να φοράνε.

Μια γνωστή μου καθηγήτρια απέκτησε αναπνευστικό πρόβλημα από τη μάσκα που υποχρεώνεται να φορά συνεχώς μες στην τάξη. Πήγε στο γιατρό· της έδωσε και φάρμακο. Η γυναίκα αρρώστησε από τη μάσκα, δηλαδή, ενώ αλλιώς θα ήταν καλά – και, σίγουρα, χωρίς να είχε κολλήσει κάνα μικρόβιο. Αλλά πρέπει, φυσικά, να συνεχίζει να φορά τη μάσκα της...

Και τι μου λέει; «Τόσο καιρό ακούμε για κρούσματα... Εμείς από τους μαθητές μας, δυο, τρεις βγήκαν μόνο θετικοί, κι απλά ξεκουράστηκαν δυο βδομάδες και ξαναγύρισαν. Τίποτα δεν είχαν.»

Η αποτελεσματικότητα της μάσκας είναι καταπληκτική... άμα θες να αρρωστήσεις.

Λέω σ’έναν παλιό γιατρό που ξέρω: «Ρε μαλάκα, δε γνωρίζεις ποια είναι η ιατρική χρήση της μάσκας; Είσαι σοβαρός;»

«Εεε, ναι, εντάξει, έτσι είναι όπως τα λες. Αλλά αφού το λένε ότι πρέπει να τις φοράμε, ας τις φοράμε.»

Ε ρε καραγκιόζηδες που έχουμε γίνει...

Ή, μάλλον, όπως είχε πει κι ένας γνωστός κάφρος πρόσφατα δημοσιώς, γι’αυτούς που επιβάλλουν τα παρανοϊκά μέτρα της αρλούμπας του κερατά: Ε ρε γαμήσι που θέλετε!

Στο τέλος, η μόνη βιώσιμη λύση θα είναι νάρθουμε να σας βρούμε μ’ένα πιστόλι στο ένα χέρι κι ένα μαχαίρι στο άλλο. Δε θα μας έχετε αφήσει άλλη επιλογή, ούτε τίποτα να χάσουμε.

 

23 / 11 / 2021

Όπως έλεγα σύντομα θα έβαζα την καινούργια αναζήτηση και εδώ, στα Σκιώδη.

Τώρα είναι έτοιμη.

Ελπίζω.

 

23 / 11 / 2021

Ξωτικά της πόλης.

Μυστηριακές Οντότητες

 

21 / 11 / 2021

Πριν από καμιά δεκαετία – ίσως και λίγο περισσότερο – υπήρχαν κάτι λογοτεχνικά βιβλία στο διαδίκτυο τα οποία συνήθως ονόμαζαν hypernovels, αν δεν κάνω λάθος. Ήταν ένα πράγμα σαν νέο ρεύμα, τότε, ειδικά αν σκεφτείς ότι, τα τελευταία χρόνια, δεν φαίνεται να δημιουργείται πια κανένα νέο ρεύμα.

Τα δικτυακά μυθιστορήματα (hypernovels) είναι μερικές ιστοσελίδες HTML που συνδέονται μεταξύ τους με links. Αλλά οι σελίδες αυτές δεν διαβάζονται στη σειρά. Δεν είναι σαν να διαβάζεις ένα κανονικό βιβλίο όπου απλά πατάς links για να αλλάξεις κεφάλαιο. Δεν είναι σαν τα συνηθισμένα ebooks. Τα links είναι μέσα στο ίδιο το λογοτεχνικό κείμενο, αποτελούν μέρος του. Και τα δικτυακά μυθιστορήματα δεν διαβάζονται ευθύγραμμα αλλά όπως θέλεις. Είναι ελεύθερης κατεύθυνσης.

Για παράδειγμα, μπορεί σε μια σελίδα να σου γράφει ότι ένας τύπος διασχίζει μια πόλη και περνά από πλατείες και δρόμους, βλέπει το παλάτι να ορθώνεται πίσω από τα άλλα οικοδομήματα, και τελικά στρίβει σ’ένα σοκάκι. Μέσα σ’αυτό το κείμενο μπορεί να υπάρχει link στο παλάτι, κι αν το πατήσεις σε οδηγεί σε μια άλλη σελίδα που σου γράφει για ένα περιστατικό μέσα στο παλάτι. Μπορεί, επίσης, να έχει link εκεί που γράφει ότι ένας ζητιάνος παρατηρούσε τον τύπο που βαδίζει, κι αν το πατήσεις μαθαίνεις τις σκέψεις του ζητιάνου και ότι στην πραγματικότητα είναι μυστικός πράκτορας. Μπορεί να έχει link εκεί που περιγράφει έναν δρόμο, κι αν το πατήσεις πηγαίνεις σε μια σελίδα όπου περιγράφεται ένα παλιότερο περιστατικό σ’αυτό τον δρόμο.

Ελπίζω όσοι δεν ξέρουν να καταλαβαίνουν για τι είδους μυθιστόρημα μιλάω. Για μυθιστόρημα ελεύθερης κατεύθυνσης, ουσιαστικά.

Κι αυτό είχε ξεκινήσει ως νέα μόδα, νέο ρεύμα ίσως, αλλά δεν προχώρησε. Δυστυχώς. Δεν το βλέπω πια. Ίσως να φταίει το internet of things που κυριάρχησε (το πούλα-πούλα-πούλα), ίσως να φταίει κάτι άλλο· δεν ξέρω. Όμως είναι κρίμα, γιατί είχε ενδιαφέρον αυτό το είδος.

Και τώρα, θα μου πεις Γιατί δεν το γράφεις εσύ;

Ίσως και κάποτε να το κάνω. Για την ώρα, όχι.

Αλλά θα με ενδιέφερε πολύ να δω τι μπορεί να κάνουν άλλοι με αυτή τη μορφή. Γιατί είναι κάτι που δεν μπορούσε να γίνει παλιά (όχι ακριβώς έτσι, τουλάχιστον). Βασίζεται καθαρά στις νέες τεχνολογίες και τις χρησιμοποιεί με εμπνευσμένο και παιχνιδιάρικο τρόπο.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_ti_eginan_ta_mythistorimata_eleutheris_kateuthinsis

 

74η σελίδα από τις 181

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Απριλίου (22/4)


Τέχνη από CD — Anthea Xin («ενεργειακοί» πίνακες) — Rithika Merchant (λαβυρινθώδεις κοσμολογίες) — Savepoint.gr (η εξέλιξη του Retropolis) — Ανθολογίες τρόμου (1930) — Clare Winger Harris (1891-1968) — Ο μαζικός δολοφόνος της Φλώριδας και το ChatGPT — Μια ψεύτικη ασθένεια που ξεγέλασε την τεχνητή νοημοσύνη — Angus McBride (τέχνη) — Vintage RPG — Το Τάγμα του Ηλιακού Ναού και οι μαζικές αυτοκτονίες — Gil Kane (τέχνη) — Voyage to Faremido: Gulliver’s Fifth Voyage (διαβάστε δωρεάν) — & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX

 

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~