|
|
Μια στιγμή... |
Αυτό το βιβλίο το είχα βρει όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στα βιβλιοπωλεία ζητώντας “κάτι σαν τον Τόλκιν”. Τρομερό εξώφυλλο, έτσι; Από σουρεαλιστικό πίνακα, δε.
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
Αυτά τα βιβλία υποθέτω πως είναι πολύ γνωστά για πολλούς. Ο Αίολος είχε εκδώσει όλες τις ιστορίες του Έλρικ (ή σχεδόν όλες ‒ δεν είμαι σίγουρος), και σε κάθε βιβλίο έβαζε το ίδιο εξώφυλλο αλλά με λίγο διαφορετικά χρώματα. Πού να φτιάχνεις καινούργιο εξώφυλλο για κάθε βιβλίο; Τον καταλαβαίνω τόσο πολύ που αποφάσισα κι εγώ ν’ακολουθήσω την ίδια τακτική στο Αίμα των Κατοίκων της το οποίο θα δημοσιεύσω τη χρονιά που μας έρχεται. Εγώ, όμως, δεν αλλάζω ούτε καν τα χρώματα· μόνο τα γράμματα. Διότι… γιατί όχι;
Άρχισα να διαβάζω το City of Chasch του Jack Vance, και αμέσως φαίνεται ο σουρεαλισμός σ’αυτό το βιβλίο να χτυπά κόκκινο.
Μ’αρέσει.
Δε μοιάζει να έχει καμία σχέση με το Araminta Station που με είχε απογοητεύσει αρκετά.
Το Almuric είναι μια νουβέλα του R.E. Howard (δημιουργού του πασίγνωστου Κόναν) η οποία μοιάζει με τις ιστορίες του Edgar Rice Burroughs ‒ δηλαδή, ο ήρωας μεταφέρεται σε έναν άλλο πλανήτη που είναι κατά βάση βαρβαρικός αν και παράξενος, και τα λοιπά και τα λοιπά. Planetary romance, τουτέστιν.
Αυτό το βιβλιαράκι το είχε κυκλοφορήσει η Ωρόρα.
BC… Back to the Classics.
Δεν μπορώ να πω ότι αυτή η εικόνα μού αρέσει τόσο όσο εκείνη στο πρώτο βιβλίο του Άρχοντα.
174η σελίδα από τις 182
Επίσης . . .
Επιλογές Ιουνίου (15/6)
HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...
Επιλογές Ιουνίου (10/6)
Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!
Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;
Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;
Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);
Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;
Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.
Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.