Πριν από λίγο, διάβαζα εδώ μια έρευνα που έχει γίνει στην Ελλάδα για το βιβλίο και τους αναγνώστες. Τα συμπεράσματα, φυσικά, είναι απογοητευτικά. Αλλά δεν χρειάζεσαι καμιά έρευνα για να σ’το δείξει αυτό. Η έρευνα μοιάζει σχεδόν περιττή. Μια ματιά στον γύρω χώρο επαρκεί. Κατά τα άλλα, ζήτω η Αθήνα η Πρωτεύουσα του Βιβλίου... όπου σχεδόν όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία έχουν βαρέσει φαλιμέντο.

Έχουμε, όμως, γεμίσει μπαζάρ. Ε, κάτι είναι κι αυτό...

Ποιος ξέρει, αν αρχίσουμε να διαβάζουμε σαν παλάβοι μπορεί και η οικονομική κρίση να φοβηθεί και να φύγει. Διαβάστε με πάθος! Είναι μαγικό Ξόρκι Αποβολής Τυραννικού Ευρωπαϊκού Ελέγχου. Τα πάντα γίνονται μ’ένα ξαφνικό φλας-μπαμπ! Χάρι Πότερ στάιλ.

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Παρακολουθούσα ξανά το Mad Max: Fury Road, και πραγματικά βλέπεται πολύ άνετα και δεύτερη φορά (μην πω και τρίτη). Δεν έχει σημασία ότι ξέρεις την πλοκή, ότι ξέρεις τι θα γίνει παρακάτω· είναι μια πολύ ευχάριστη οπτική εμπειρία.

Από πλοκή δεν υστερεί, ούτε από χαρακτήρες. Νομίζω ότι έγινε αξιοσημείωτα καλή δουλειά σ’αυτούς τους τομείς, ειδικά για το είδος τέτοιας ταινίας (τα πάντα εκτυλίσσονται μέσα σε μια απέραντη Ερημιά, άλλωστε). Αλλά, επίσης, έχει τρομερή αισθητική. Μπορείς απλά να κάθεσαι και να βλέπεις όλα εκείνα τα παράξενα, καταπληκτικά φτιαγμένα οχήματα να τρέχουν μες στις ερημιές.

Where must we go, we who wander this wasteland, in search of our better selves. –The First History of Man

Ακόμα ένα της Ωρόρας.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Αυτό θα μπορούσε να ήταν κάτι από τη Ρελκάμνια.

Αλλά δεν είναι.

Ωστόσο, με λίγη φαντασία....

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Είναι ορισμένοι που ισχυρίζονται ότι η ηρωική/επική φαντασία δεν είναι καλή για τα σημερινά δεδομένα γιατί δεν αναφέρεται σε σύγχρονα προβλήματα, προβλήματα του μοντέρνου κόσμου, αλλά αναφέρεται σε αξίες και αρχές που είναι παρωχημένες – όπως ζητήματα τιμής, ή διαδοχής του θρόνου, και τα λοιπά.

Ναι, σίγουρα, όλα αυτά δεν είναι σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Αλλά και τι μ’αυτό; Πρέπει όλες οι λογοτεχνικές ιστορίες να βασίζονται στον σύγχρονο κόσμο; Άλλωστε, κι αυτός ο παλιός κόσμος κάποτε ήταν σύγχρονος. Και ο δικός μας σύγχρονος κόσμος κάποτε θα είναι παρωχημένος.

Θα περιορίζαμε υπερβολικά τους εαυτούς μας αν διαβάζαμε, και γράφαμε, μόνο ιστορίες που σχετίζονται άμεσα με την εποχή μας. Επιπλέον, ο στόχος της ηρωικής/επικής φαντασίας δεν είναι να θίξει κοινωνικοπολιτικά προβλήματα. Ο στόχος της, ο στόχος των σωστών ιστοριών ηρωικής/επικής φαντασίας, είναι να σου δημιουργήσουν μια αίσθηση της περιπέτειας και του μαγικού θαυμασμού. Γι’αυτό κιόλας συνεχίζουν να μας σαγηνεύουν. Δεν μας σαγηνεύουν επειδή μιλάνε για αριστοκρατία ή για θρόνους, αλλά επειδή έχουν ως θεματολογία τρομερές ίντριγκες, άγριους πολέμους, κυνηγητά, μηχανορραφίες, μακρινά ταξίδια, και παράδοξες μαγείες.

Αυτό το είδος δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει γιατί είναι καλό γι’αυτό που είναι. Δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο. Ξέρεις τι ζητάς. (Κι αυτό δεν σημαίνει κάτι το στερεοτυπικό, αν είναι γραμμένο καλά.)

Τότε, μπορεί κάποιος να με ρωτήσει, γιατί κι εσύ δεν γράφεις τώρα ηρωική/επική φαντασία;

Ναι, δεν γράφω τώρα τέτοιο πράγμα επειδή ήδη έχω γράψει πολλή επική φαντασία (βλ. δύο ολόκληρες εξαλογίες – Άρμπεναρκ και Παιχνίδι των Ράζλερ) και δεν μπορώ ξανά να γράφω κάτι παρόμοιο. Θέλω κάτι διαφορετικό από άποψη σκηνικού και θεματολογίας.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ αφάνταστα τις καλές ιστορίες ηρωικής/επικής φαντασίας, ούτε ότι στο μέλλον δεν θα ξαναγράψω κάτι τέτοιο.