24 / 11 / 2019
Αράχνες. Γιγάντιες αράχνες.
Αράχνες-ρομπότ;
Το αραχνοειδές πνεύμα του παλιού οικοδομήματος;
22 / 11 / 2019
Τις προάλλες, έλεγα πάλι για τον παλιό μου φίλο, τον Clark Ashton Smith. Και – το πνεύμα του συνεχώς με διώκει – διάβασα τώρα άλλη μια από τις ιστορίες του σε μια στιγμή παραφροσύνης: The Coming of the White Worm. Και, αν και δεν ξεφεύγει κι αυτό τελείως από τα γνωστά μοτίβα του Smith, είναι, νομίζω, από τις καλύτερες ιστορίες του που έχω διαβάσει, μπλέκοντας φαντασία, μύθο, τρόμο. Αφήγηση σαν διαβολικό παραμύθι.
17 / 11 / 2019
Αυτό δεν είναι και τόσο τραγικά παλιό εξώφυλλο, αλλά είναι ολίγον τι “κλασικό”, μπορείς να πεις, αφού είναι το πρώτο βιβλίο της Dragonlance, που, παρά κάποιες αστειότητές της, είναι όντως από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν γραφτεί στους κόσμους του D&D.
Η μετάφραση μού έχει φανεί καλύτερη από πολλές άλλες του Anubis, με μια γρήγορη ματιά που έχω ρίξει. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει· το είχα διαβάσει παλιότερα στα αγγλικά. Γενικά, αν μπορώ να διαβάσω ένα βιβλίο στην αρχική του γλώσσα – κι αν είναι γραμμένο στα αγγλικά, μπορώ – ποτέ δεν προτιμώ τη μετάφραση.
Οι Δράκοι στο Φθινοπωρινό Δειλινό περιλαμβάνουν και ασπρόμαυρες εικόνες στην αρχή κάθε κεφαλαίου, ακριβώς όπως και η κλασική ξενόγλωσση έκδοση, καθώς και έναν χάρτη της πλάκας.
15 / 11 / 2019
Η πραγματικότητα και τα καλά βιβλία δεν περιγράφονται μέσα σε μερικές λέξεις.
(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)
148η σελίδα από τις 181
