
Ένας δαίμονας κατοικεί εδώ, και φρουρεί την πόρτα. Ορισμένες φορές μπορείς να τον διακρίνεις σαν κακό όνειρο. Ζηλεύει παθολογικά τους σκύλους· θέλει να είναι ο μόνος φύλακας του μέρους. Territorial μέχρι αηδίας.
|
|
Μια στιγμή... |

Ένας δαίμονας κατοικεί εδώ, και φρουρεί την πόρτα. Ορισμένες φορές μπορείς να τον διακρίνεις σαν κακό όνειρο. Ζηλεύει παθολογικά τους σκύλους· θέλει να είναι ο μόνος φύλακας του μέρους. Territorial μέχρι αηδίας.
Καλωσήρθατε σε άλλο ένα επεισόδιο για Μάσκες!
Σήμερα, έτυχε να διαβάσω ότι ένας λοιμοξιολόγος (δεν θέλω να αναφέρω όνομα) συνιστά να φοράμε μάσκες παντού (φυσικά) αλλά να μην τις αγγίζουμε ποτέ εξωτερικά αν θέλουμε να τις στρώσουμε. Να τις πιάνουμε μόνο από τα κορδόνια, όχι από τη μπροστινή εξωτερική επιφάνεια της μάσκας, γιατί αυτή ίσως να είναι μολυσμένη και να μεταφέρουμε το μικρόβιο στα χέρια μας.
Σωστός;
Γενικά, ναι. Ουσιαστικά, αστείος. Γιατί; Διότι και τα κορδόνια της μάσκας μπορεί να είναι μολυσμένα· δεν αποκλείεται.
Όμως υπάρχει εδώ ένα μεγαλύτερο λάθος. Ας πούμε ότι η εξωτερική επιφάνεια της μάσκας σου είναι μολυσμένη. Νομίζεις ότι αν αποφύγεις να την αγγίξεις είσαι ασφαλής; Δεν είσαι ασφαλής. Το πρόσωπό σου είναι κολλημένο στην εσωτερική μεριά της μάσκας, και η εσωτερική μεριά έρχεται σε επαφή με την εξωτερική. Αν το μικρόβιο βρίσκεται στην εξωτερική μεριά του υφάσματος, τότε μάλλον θα το αναπνεύσεις. Το ύφασμα δεν είναι αεροστεγές, έχει μικροσκοπικές τρύπες, όπως όλα τα υφάσματα. Ό,τι περνά από τον αέρα, περνά και από εκεί. Επίσης, το ύφασμα δεν είναι τελείως υδατοστεγές. Μπορεί ίσως να σταματήσει κάποια σταγονίδια, αλλά μέχρι εκεί. Επιπλέον, αν η εξωτερική μεριά του υφάσματος είναι νοτισμένη από κάτι βλαβερό κι εσύ έχεις το πρόσωπό σου κολλημένο επάνω στην εσωτερική μεριά του υφάσματος, τότε οι πιθανότητες να κολλήσεις το κάτι βλαβερό είναι τεράστιες.
Αλλά, εντάξει, καλό είναι να λέμε στον κόσμο να μην αγγίζει τη μάσκα. Δε βλάπτει... Εκτός του ότι, βέβαια, αν τη φοράς για πολλές ώρες, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα την αγγίξεις χωρίς να το θέλεις.
*
Πραγματική χρησιμότητα των υφασμάτινων μασκών:
Τα άλλα είναι παραμύθια.
Καλό είναι να τη φοράς στα ΜΜΜ και κάπου όπου μπορεί να είναι μεγάλος συνωστισμός. Αλλά για λίγο χρόνο. Απλά και μόνο για τη βασική προστασία της. Όχι πως είναι και κάτι το πραγματικά ουσιώδες.
Για όσους νομίζουν ότι οι μάσκες αυτές είναι αληθινά προστατευτικές, ας κάνουμε ένα πείραμα: Θα κλείσουμε τον Μητσοτάκη, τον Χαρδαλιά, και τον Τσιόρδα σε έναν θάλαμο και θα τους ρίξουμε μέσα ένα δηλητηριώδες αέριο. Θα τους έχουμε δώσει, φυσικά, υφασμάτινες μάσκες να φορέσουν. Μετά από μισή ώρα θα ανοίξουμε πάλι την πόρτα. Λέτε κανένας να έχει επιβιώσει;
*
Αφού λοιπόν το παίζω τόσο «έξυπνος», τι θα πρότεινα εγώ, που δεν είμαι «ειδικός» ή «επιστήμονας», για την καταπολέμηση της πανδημίας; ρωτάς.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω απάντηση. Το πρόβλημα είναι πως ούτε οι «ειδικοί» και οι «επιστήμονες» έχουν απάντηση, και πολλά πράγματα μοιάζουν πολύ ύποπτα σ’αυτή την υπόθεση. Από την αρχή κιόλας.
Το πιο σωστό που μπορείς να κάνεις είναι να διατηρείς απόσταση και να ακολουθείς καλή υγιεινή. Και δεν νομίζω ότι αυξήθηκαν τα κρούσματα επειδή ο κόσμος δεν φορούσε μάσκες παντού, ούτε νομίζω ότι τώρα θα μειωθούν – αν μειωθούν – επειδή ο κόσμος θα φορά μάσκες παντού. Όπως και το ότι δεν είχαμε τόσα πολλά κρούσματα στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο lockdown που έγινε· απλώς εδώ έτυχε η εξάπλωση να είναι οριακά μικρότερη απ’ό,τι σε άλλες χώρες (μιλώντας πάντα για ποσοστιαία αναλογία).
OK, δεύτερο post σήμερα επειδή έχω αρχίσει να κάνω όρεξη με τον κορονοϊό όπως τον παλιό, κακό καιρό επί Χούντας της Μεγάλης Πανούκλας πριν από μερικούς μήνες. (Ε, ρε, γλέντια! που έλεγε κι ο Καραγκιόζης.)
Διάβασα πρόσφατα ότι τα τελευταία κρούσματα κορονοϊού στην Ελλάδα εντοπίζονται κυρίως σε γάμους...
Καλά, μιλάμε τώρα για τρομερές διαπιστώσεις...
Ωραία, και τι να κάνουμε, επιστήμονες; Εεε, χμμμμ... Ας καταργήσουμε τους γάμους! Σταματήστε τους! Να πηγαίνετε κατευθείαν γαμήλιο ταξίδι – χωρίς τον γάμο!
*
Εντάξει, κι εγώ είμαι εναντίον του γάμου αλλά δεν κάνω έτσι...
Κάποιον εδώ πέρα πρέπει να τον βάλανε με το ζόρι να παντρευτεί και θέλει εκδίκηση· είναι καταφανές.
*
Και τώρα, αρκετά με το θέατρο σκιών. Σας αφήνω να ξεκουραστείτε για το υπόλοιπο της ημέρας.
Ό,τι προαιρείσθε μπορείτε να το ρίχνετε στον κουμπαρά παραδίπλα.
Οι αφελείς και οι επιτηδευμένοι εξακολουθούν να διαδίδουν ότι οι μάσκες σε ό,τι χώρο νάναι – σε λίγο και στον καμπινέ – θα τους σώσουν από τον κορονοϊό. Το μόνο που μπορείς να υποθέσεις είναι ή ότι η φήμη αληθεύει πως ο Χαρδαλιάς έχει κρυφά εργαστήριο μασκών κάτω από το σπίτι του, ή ότι η κυβέρνηση ορίζει δια νόμου ότι ο κόσμος πρέπει να φορά (άχρηστες) μάσκες σε ολοένα και περισσότερα μέρη απλά και μόνο για να δείχνει πως κάνει κάτι.
Εν τω μεταξύ, τα mainstream ΜΜΕ κάνουν καλά τη δουλειά τους εξαπλώνοντας τον λοιμό του φόβου και του πανικού. Διαβάζεις άρθρα που λύση δεν δίνουν, καμιά ουσιαστικά πληροφορία δεν προσφέρουν· προσφέρουν, όμως, αρκετό φόβο και πανικό αν είσαι στην ευάλωτη ψυχική κατάσταση να επηρεαστείς από αυτά.
Ακόμα κι αν είχαμε μερικά κρούσματα παραπάνω, δεν είναι τραγωδία. Ρώτησε κανείς αυτό τον καιρό πόσοι άνθρωποι πέθαναν από άλλα πράγματα πέρα από τον κορονοϊό; Όχι; Έψαξε κανείς να βρει ποια είναι όλα αυτά τα κρούσματα και ποια ακριβώς η σοβαρότητά τους, πέρα από κυβερνητικούς υπαλλήλους; Για τους θανάτους, ερεύνησε κανείς να δει πόσοι ήταν πραγματικά από κορονοϊό και πόσοι από αυτούς που πέθαναν απλά έτυχε να έχουν και τον κορονοϊό; Έψαξε κανείς να δει μήπως – μήπως – τα στατιστικά είναι λιγάκι παραφουσκωμένα;
Από τη στιγμή που δεν γίνεται κανένας έλεγχος από ανεξάρτητους ανθρώπους που μπορείς να εμπιστευτείς – από τη στιγμή που τέτοιος έλεγχος είναι δύσκολο να γίνει – εγώ είμαι πολύ καχύποπτος με όλα αυτά. Σε τελική ανάλυση, μέχρι στιγμής δεν ξέρω ούτε έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να τον έχει πιάσει ο κορονοϊός... Απλά λέω.
Και στο Λονδίνο και στο Βερολίνο άρχισαν ήδη να διαμαρτύρονται – μαζικά – ότι «η μάσκα είναι φίμωτρο» και να δέρνονται με την αστυνομία σε διαδηλώσεις. Στην Αθήνα δεν είδα να γίνεται τίποτα τέτοιο. Αισθάνομαι ντροπή.
Σοβαρά τώρα, τι θα πουν οι Αρχαίοι Θεοί;
Κοιτάζω στον μαγικό μου καθρέφτη και βλέπω την Αθήνα να ξεπουπουλιάζει την κουκουβάγια της, τον Ερμή να χάνει το δεξί του φτερωτό σανδάλι και να παίρνει τούμπα, τον Δία να χάνει τη στύση του και λίγο σπέρμα να τρέχει στο γόνατό του, την Αφροδίτη να αυνανίζεται μαστουρωμένη με φύλλα δάφνης... Και ο Άγιος Γεώργιος αρχίζει να φοβάται ότι ίσως τελικά να αστόχησε όταν εκτόξευσε εκείνο το δόρυ εναντίον του δράκου.
Ακολουθεί φωτογραφία από τους δρόμους της Αθήνας εν ώρα αιχμής...

121η σελίδα από τις 182
Επίσης . . .
Επιλογές Ιουνίου (15/6)
HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

Επιλογές Ιουνίου (10/6)
Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;
Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;
Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);
Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;
Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.
Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.