Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
22 / 8 / 2020

Δήλωσε ο Μητσοτάκης ότι στα σχολεία οι μάσκες θα είναι δωρεάν για όλους. Τρομερό, δεν το συζητάω. Είναι πανάκριβες αυτές οι πάνινες μάσκες, και έπρεπε να γίνει τέτοιο πολύ σημαντικό βήμα από την κυβέρνηση... (Ναι, είμαι ειρωνικός, αν δεν το έχεις ήδη καταλάβει.)

Όμως εκείνο που με ανησυχεί περισσότερο εμένα είναι ότι δήλωσε πως και το εμβόλιο θα είναι δωρεάν μόλις διατεθεί.

Αυτό μοιάζει με φτηνό κόλπο για να τουμπάρει τον κόσμο να δεχτεί το εμβόλιο – όπως κάνουν στις ΗΠΑ.

Μα, είναι κακό να έχουμε το εμβόλιο που μας δίνει ανοσία στην τρομερή κορονοπανούκλα;

Πρόσεξε πώς έχει το πράγμα:

Αρχικά, ο Μητσοτάκης δεν ήθελε να δώσει τίποτα δωρεάν. Προκαλώντας κακή εντύπωση. Κοίτα – η κακιά κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την υγεία σας! Ποπό!

Αρχίζουν να φωνάζουν διάφοροι εναντίον της κυβέρνησης – όλως τυχαίως. Οι καλοί που ήρθαν να βοηθήσουν...

Μετά, ο Μητσοτάκης λέει: «Εντάξει, ρε κερατάδες, τελικά θα είναι δωρεάν!» μ’ένα μεγάλο χαμόγελο (που φυσικά δεν το βλέπουμε λόγω μάσκας). Και όλοι: μπράβο η κυβέρνηση, θέλει το καλό μας! Ας κάνουμε το εμβόλιο, βρε παιδιά – σωθήκαμε τώρα!

Πού είναι το πρόβλημα:

Κανείς δεν ξέρει τι είδους εμβόλιο θα είναι αυτό ακριβώς. Και το οποιοδήποτε φάρμακο είναι επικίνδυνο. Τα εμβόλια είναι πιο επικίνδυνα, γιατί πάνε κατευθείαν στο αίμα και ο οργανισμός δεν μπορεί εύκολα να αποβάλει τις ουσίες αυτές. Τα εμβόλια που δεν έχουν δοκιμαστεί – όπως θα είναι αυτό για τον Covid-19 – είναι ακόμα πιο επικίνδυνα. Δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός σου σ’αυτό το πράγμα, ή τι αρνητικές παρενέργειες μπορεί να έχει, άμεσες ή μακροπρόθεσμες.

Αλλά, κατά τα άλλα, η κυβέρνηση λέει: «Ελάτε, βρε χαζά, πάρτε το – δωρεάν είναι!»

Αυτό είναι ανεύθυνο, ή δεν είναι; Εσύ πες μου.

Εμένα πιο επικίνδυνο μού φαίνεται το μη δοκιμασμένο, πειραματικό ουσιαστικά εμβόλιό τους παρά ο κορονοϊός που, στην Ελλάδα, έχεις πιθανότητα 0,075% να τον κολλήσεις.

Γαμώ το κέρατό μου, σαν έμποροι ναρκωτικών μού ακούγονται...

*

Επιπλέον – δεν θυμάμαι πού ακριβώς το είχα διαβάσει αυτό, και δεν μπορώ να βάλω link, αλλά κάπου το είχα διαβάσει, είμαι σίγουρος – η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδίαζε ώς το 2022 να εμβολιάσει όλο τον πληθυσμό της, ή να αρχίσει να διανέμει όσο το δυνατόν περισσότερα εμβόλια. Κι αυτή η απόφαση είχε παρθεί προτού ξεσπάσει η κορονοπανούκλα. Εσύ τώρα πες μου αν μιλάμε ακόμα για «συνωμοσιολογία» ή όχι...

Εκτός αυτού, είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια οι φαρμακευτικές βιομηχανίες διαμαρτύρονταν πως ο κόσμος δεν κάνει πια πολλά εμβόλια και τα κέρδη τους πέφτουν.

Για φαντάσου... Τι να κάνουν οι άνθρωποι; Κλέφτες να γίνουν;

Κοίτα, σκέψου το φιλανθρωπικά το θέμα, εντάξει; Σκέψου ότι εσύ θα βάζεις δηλητήρια μέσα στον οργανισμό σου για να μπορούν να ζήσουν οι καημένοι οι υπάλληλοι των φαρμακευτικών βιομηχανιών. Γίνε ήρωας!

*

Ακόμα ένα ΠΟΛΥ ανησυχητικό θέμα: Σήμερα, ο φιλάνθρωπος ηγέτης μας λέει πως θα δίνει τα εμβόλια δωρεάν – τα οποία φυσικά θα έχει πληρώσει στις φαρμακευτικές από το Δημόσιο Ταμείο, ουσιαστικά φτωχαίνοντας τη χώρα για να παίρνουν λεφτά οι φαρμακοβιομηχανίες και ο κόσμος να βάζει μέσα του δηλητήρια προκειμένου να γλιτώσει από μια «τρομερή» πανούκλα με πιθανότητα μετάδοσης 0,075%. (Αναρωτιέμαι γιατί δεν δίνει τα ίδια λεφτά για να στεγάσει αστέγους... Α, συγνώμη, αυτό δεν το θεωρούν σημαντικό θέμα, ξέχασα...)

Σήμερα, λοιπόν, προτίθεται ο ηγέτης μας να μας κάνει «φιλανθρωπία» τα δηλητήρια των φαρμακευτικών βιομηχανιών.

Τι θα γίνει αύριο;

Θα τα κάνει υποχρεωτικά, μήπως, αν δεν υπάρξει η αναμενόμενη ανταπόκριση;

Ή θα αρχίσουν, μήπως, να εκβιάζουν τον κόσμο για να τα πάρουν; Αν δεν είσαι εμβολιασμένος δεν μπορείς να βρεις δουλειά, και τα λοιπά...

Ένα πολύ κακό, φασιστικό σενάριο πλανάται πάνω από αυτό τον κόσμο. Γιατί το θέμα δεν είναι, βέβαια, μόνο ελληνικό. Ρίξε μια ματιά εδώ· είναι αρκετά σημαντικά αυτά που λέει. Για όλους.

 

Εγώ μία ερώτηση θέλω τώρα να κάνω: Πότε αρχίζει η επανάσταση;

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_dorean_farmakia

 

21 / 8 / 2020

Βλέπω να κυκλοφορούν τελευταία κάτι πάνινες μάσκες με φίλτρο. Είναι, κατά βάση, πανί αλλά έχει κι ένα στρογγυλό κομμάτι με φίλτρο σαν κουμπότρυπα.

Αυτή ήταν η αντίδραση στον αντίλογο ότι μόνο οι μάσκες με φίλτρο προστατεύουν.

Γελοιότητες...

Αν η μάσκα είναι από πανί, δεν έχει νόημα να έχει ένα φίλτρο σαν κουμπότρυπα· το μικρόβιο απλά θα περάσει από δίπλα – από το πανί. Ακόμα κι αν υποθέσεις ότι το φίλτρο είναι της προκοπής – που το αμφιβάλλω, δεδομένης της τιμής αυτών των μασκών.

Για να έχει νόημα το φίλτρο (αν είναι όντως καλό φίλτρο), η μάσκα πρέπει να είναι πλαστική και, κατά τα άλλα, αεροστεγής. Αν μπορεί να περάσει αέρας κι από αλλού εκτός από το φίλτρο, η μάσκα είναι της πλάκας. Μην κοροϊδεύεστε.

*

Όσο γι’αυτό με τα σχολεία και τις μάσκες... Ακόμα μια αστεία υπόθεση. Όπως συμβαίνει και σε άλλους χώρους που έχουν επιβάλλει παράλογα μάσκες, σύντομα όλοι απλά θα τις έχουν κατεβασμένες. Φαντάζεσαι παιδιά στο προαύλιο να φοράνε μάσκες και να μην τις κατεβάζουν; Ή ακόμα και μες στην τάξη; Κάνε όνειρα...

Εναλλακτικά, μπορούν να βάλουν έναν μπάτσο με μαστίγιο να κυνηγά τα παιδιά. Ή να τους ρίχνει πρόστιμο– Αλλά, ναι, ξέχασα, δεν μπορείς να ρίξεις πρόστιμο σε ανηλίκους. Ε, ας τους βουτάει το κολατσιό τους, ξέρω γω. Έτσι κι αλλιώς, δεν θα μπορούν να το φάνε με τη μάσκα.

Επιπλέον, και σοβαρά τώρα, θα είναι πιο ανθυγιεινό να φοράνε μάσκες 6 ώρες συνεχόμενα παρά να μην τις φοράνε.

Ευτυχώς, δεν έχω παιδί. Θα φοβόμουν να το στείλω στο σχολείο με τόσους μασκοφόρους που κυκλοφορούν. Σε άντρο ληστών νομίζεις ότι είσαι.

 

19 / 8 / 2020

Τελευταία, κάθε τρεις και λίγο τα ΜΜΕ αναφέρουν ότι είχαμε ακόμα τόσα κρούσματα από κορονοϊό – συνήθως, μονοψήφιο αριθμό – και το κάνουν αυτό να φαίνεται τραγικό και σπουδαίο. Επιπλέον, δυσφημούν ασύστολα διάφορες περιοχές της Ελλάδας με το που 3-4 κρούσματα θα εμφανιστούν εκεί.

Η τρομοκρατία καλά κρατεί...

Αλλά ας δούμε μερικά στατιστικά για την Ελλάδα που ελπίζουμε να είναι αξιόπιστα, όσο αυτό είναι δυνατόν. Τα παίρνω από εδώ.

Η εικόνα που βλέπω τώρα (19 Αυγούστου, 2020) στην οθόνη μου είναι αυτή:

Στην Ελλάδα έχουμε, μέχρι στιγμής, 7.472 κρούσματα, 232 θανάτους, και 3.804 περιπτώσεις ανάκαμψης από Covid-19.

Αυτά μπορεί να φαίνονται πολλά, αλλά στάσου λίγο και σκέψου ποιες είναι οι πιθανότητες πραγματικά να κολλήσεις κορονοϊό. Ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι γύρω στα 10.000.000. Και κάνοντας μια απλή διαίρεση, διαπιστώνεις τα εξής:

Πιθανότητα να κολλήσεις κορονοϊό ([κρούσματα/πληθυσμός] x 100): 0,075% περίπου.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό χωρίς να τον έχεις ήδη κολλήσει ([θάνατοι/πληθυσμός] x 100): 0,00232% ακριβώς. (Και υποθέτοντας πάντα ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι είναι όντως από Covid-19, που μάλλον δεν είναι, γιατί πολλοί πέθαναν απλώς έχοντας και Covid-19, χωρίς να πεθάνουν από Covid-19, αλλά τους δήλωσαν ως «νεκρούς από κορονοϊό»... για κάποιο λόγο.)

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό αφού τον έχεις ήδη κολλήσει ([θάνατοι/κρούσματα] x 100): 3,1% περίπου.

Είναι καταφανές, πιστεύω, ότι ο καθένας από εμάς δεν κινδυνεύει από τον κορονοϊό περισσότερο απ’ό,τι κινδυνεύει από οτιδήποτε άλλο. Και, μάλιστα, από άλλα ατυχήματα κινδυνεύει περισσότερο.

Το ότι τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση κάνουν τέτοιο θέμα για τόσο μικρά ποσοστά – και το ότι αυτό γίνεται και παγκοσμίως επίσης – είναι αληθινά ύποπτο. Το ότι κάθε βδομάδα μπορεί να δούμε και 10 κρούσματα κορονοϊού παραπάνω δεν είναι ανησυχητικό. Αυτό συμβαίνει με όλες τις επιδημίες! Δεν είναι τίποτα το περίεργο αφού υπάρχει η επιδημία. Το περίεργο θα ήταν να μην είχαμε καθόλου κρούσματα – ή να είχαμε μια ξαφνική αύξηση μεγέθους +1.000 κρούσματα μέσα σε μια εβδομάδα. Αυτό θα ήταν ανησυχητικό.

Ας ρίξουμε μια ματιά και στις ΗΠΑ, που είναι η χειρότερη περίπτωση Covid-19 παγκοσμίως, το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Παίρνω πάλι τα δεδομένα μου από εδώ, και βλέπω αυτή την εικόνα:

Ο πληθυσμός των ΗΠΑ είναι, σήμερα, 331.000.000 περίπου (το στρογγυλοποιώ). Βάσει αυτού, έχουμε τα εξής δεδομένα:

Πιθανότητα να κολλήσεις κορονοϊό: 1,7% περίπου.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό χωρίς να τον έχεις ήδη κολλήσει: 0,05%.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό αφού τον έχεις ήδη κολλήσει: 3,1% περίπου.

Εδώ, επειδή η εξάπλωση έχει περάσει το 1% – είναι στο 1,7% – μπορείς να πεις ότι υπάρχει κάποια αυξημένη επικινδυνότητα. Αλλά, από την άλλη, σκέψου πόσο τεράστιος είναι ο πληθυσμός των ΗΠΑ. Επομένως, αυτό δεν είναι πραγματικά μεγάλο νούμερο.

Αξιοσημείωτο ότι και στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ η πιθανότητα να πεθάνεις αφού έχεις ήδη κολλήσει είναι 3,1% περίπου...

Όπως και νάχει, είτε παραφουσκωμένα είναι αυτά τα στατιστικά είτε όχι, πάλι εδώ, στην Ελλάδα, έχεις περισσότερο λόγο να φοβάσαι μη σε πατήσει φορτηγό καθώς περνάς τον δρόμο παρά μην πεθάνεις από κορονοϊό.

Και, όχι, δεν είναι οι μάσκες που μας έχουν σώσει. Απλά ο Covid-19 δεν είναι τόσο επικίνδυνος όσο θέλουν να τον κάνουν να φαίνεται. Μάσκες έπρεπε να φοράμε μόνο στα ΜΜΜ. Και δεν έπρεπε να έχουν καταστρέψει την οικονομία με μια πανούκλα-φάντασμα.

 

18 / 8 / 2020

Έτυχε να ρίξω μια ματιά στα στατιστικά των βιβλίων μου στο Goodreads (πράγμα που γενικά δεν κάνω γιατί δεν θέλω να επηρεάζομαι από κανέναν και τίποτα) και δεν μπόρεσα παρά να παρατηρήσω ότι αυτά τα στατιστικά, ουσιαστικά, σε παραπλανούν σχετικά με το ποια είναι τα πιο δημοφιλή βιβλία μου. Καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι κανένα τρομερό ζήτημα – άλλωστε, ο καθένας μπορεί να έρθει στο website μου και να κατεβάσει και να διαβάσει όποιο βιβλίο μου θέλει, δωρεάν και όμορφα. Όμως το Goodreads σε παραπλανά. Έχει τους Πτεράργυρους ως το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο μου, πράγμα μου είμαι σίγουρος ότι δεν αληθεύει. Οι Πτεράργυροι κυκλοφόρησαν σε χάρτινη μορφή και οι πωλήσεις που έκαναν δεν ήταν και τόσο μεγάλες (περισσότερα γι’αυτές τις εκδόσεις έχω αναφέρει αλλού και θα αναφέρω και στο μέλλον, όχι εδώ). Αντιθέτως, άλλα βιβλία μου έχουν πάρα πολλά downloads, κατεβαίνουν συνέχεια από το site μου.

Εντάξει, εδώ μπορείς να πεις ότι τα downloads είναι δωρεάν, οπότε ο άλλος το κατεβάζει και δεν το διαβάζει. Από την άλλη, όμως, και η πώληση ενός βιβλίου δεν σημαίνει απαραιτήτως και ανάγνωση του βιβλίου – το ξέρω από προσωπική πείρα (έχω δεκάδες χάρτινα βιβλία που δεν έχω ακόμα διαβάσει, και ίσως ποτέ να μην τα διαβάσω). Ας υποθέσουμε, όμως, ότι το 80% των πωλήσεων σε αυτή την περίπτωση σημαίνει και ανάγνωση. Κι ας υποθέσουμε ότι στα downloads, το 20% σημαίνει ανάγνωση.

Ακόμα κι έτσι, πάλι οι Πτεράργυροι δεν βγαίνουν ως το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο μου... (Ναι, στην Ελλάδα οι πωλήσεις των βιβλίων, ειδικά σε μη-mainstream είδη, είναι οικτρές, όπως όλοι ξέρουμε. Δυστυχώς. Κι αυτά τον καλό καιρό, προ Κρίσης, προ κορονοπανούκλας.)

Μετά από τους Πτεράργυρους, ένα από τα πιο πρόσφατα βιβλία μου που έρχεται επάνω στο Goodreads είναι το Τραγούδι της Ψυχής. Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να έχει διαβαστεί, αλλά αμφιβάλλω ότι έχει πραγματικά διαβαστεί περισσότερο από άλλα βιβλία του Θρυμματισμένου Σύμπαντος. Για την ακρίβεια, αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι μάλλον έχει διαβαστεί λιγότερο από άλλα βιβλία του Θρυμματισμένου Σύμπαντος. Πώς το ξέρω; Από τα downloads, και από το γεγονός ότι, για παράδειγμα, έχει τύχει άνθρωποι να μου πουν ότι διάβασαν, πχ, κάποιο άλλο βιβλίο.

Ύστερα από τους Πτεράργυρους και το Τραγούδι της Ψυχής έρχονται κάποια παλιά βιβλία του Άρμπεναρκ, σύμφωνα με το Goodreads. ΟΚ, αυτά ίσως και να έχουν κάποιο φυσικό κοινό λόγω παλαιότητας. Δεν μπορώ να ξέρω. Ορισμένες φορές τα βλέπω να κατεβαίνουν σαν τρελά από το site μου· άλλες φορές εξαφανίζονται τελείως από τη λίστα. Έχουν κάποια κίνηση, σίγουρα.

Αλλά όλο αυτό είναι ένα παράδειγμα τού πώς μπορείς να παραπλανηθείς από τα social media. Η δική μου περίπτωση δεν είναι και τόσο σημαντική. Είτε νομίσει κάποιος ότι οι Πτεράργυροι είναι το πιο δημοφιλές βιβλίο μου (πράγμα που σίγουρα δεν ισχύει) είτε όχι, μικρή σημασία έχει. Υπάρχουν, όμως, και θέματα που είναι πιο σημαντικά, και γι’αυτό δεν πρέπει να είσαι ευκολόπιστος.

Η φύση των social media είναι τέτοια που, αν μερικοί άνθρωποι έρθουν και κάνουν like (ή οτιδήποτε αντίστοιχο) σε ένα πράγμα (για οποιαδήποτε σκοπιμότητα, ή επειδή απλά έχουν προσελκυστεί προς αυτό με κάποιο τρόπο), αμέσως νομίζεις ότι είναι δημοφιλές, ότι είναι πιο σημαντικό, ότι είναι σωστό, και τα λοιπά και τα λοιπά. Γιατί έχουμε ως άνθρωποι τη σφαλερή εντύπωση ότι όπου βλέπεις πολλούς κάτι καλό γίνεται. Κατά πρώτον, αυτό δεν είναι πάντα αληθές, ούτως ή άλλως (ίσως να βλέπεις πολλούς αλλά κάτι φριχτό να γίνεται). Κατά δεύτερον, τα social media μπορούν να σε παραπλανήσουν έτσι που να νομίζεις ότι κάτι είναι πιο δημοφιλές από κάτι άλλο χωρίς αυτό να αληθεύει.

Εκτός των άλλων, στα social media παίζει προπαγάνδα και πολλές προκαταλήψεις. Για παράδειγμα, μία γενική προκατάληψη του ελληνικού Goodreads, απ’ό,τι έχω καταλάβει, είναι προς τα χάρτινα βιβλία σε αντίθεση με τα ηλεκτρονικά βιβλία. Πολύ απλά, περισσότερο θέλουν να προωθούν τα χάρτινα... για κάποιο λόγο – ίσως οικονομικό. Και μιλάω γι’αυτό αγνοώντας διάφορα άλλα πολύ άσχημα πράγματα που έχω παρατηρήσει στο Goodreads.

Σκέψου ότι αυτό γίνεται σε πολλαπλάσιο βαθμό σε όλα τα social media και ειδικά για θέματα που θεωρούνται σημαντικά, όπως κορονοϊός, ελληνοτουρκικό, και τα λοιπά. Μην πιστεύεις τίποτα.

*

Όχι άμεσα σχετιζόμενο με το θέμα, αλλά παράπλευρο σχετικά με την τριλογία Οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, το πρώτο βιβλίο της οποίας είναι οι Πτεράργυροι.

Τώρα που τελειώνω με τον 2ο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος και δεν θα ανεβάζω πια καινούργια βιβλία για κάποια χρόνια, σκέφτομαι, μέσα στον επόμενο χρόνο, να ανεβάσω σε ηλεκτρονική μορφή όλα τα βιβλία των Εξόριστων της Σερανβέλ. Μόνο σε pdf, όμως· πραγματικά δεν αισθάνομαι παρακινημένος να κάνω τον κόπο να τα μετατρέψω σε epub και mobi. Αρκετά λεφτά και χρόνο μού έχουν φάει αυτά τα βιβλία.

Οι δωρεές πάντα ευπρόσδεκτες.

Οι μη-συμβατικοί συγγραφείς δεν είναι ανάγκη να μη βγάζουν φράγκο σ’αυτή τη χώρα. Και εσύ – ναι, ΕΣΥ· η δράση σου είναι πιο σημαντική απ’ό,τι ίσως να νομίζεις – μπορείς να το αλλάξεις αυτό. Αν θέλεις.

 

16 / 8 / 2020

Τα σαγόνια των τοίχων... Τι, άραγε, τρώνε οι τοίχοι;

Μυστηριακές Οντότητες

 

120η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX