
Ένας δαίμονας κατοικεί εδώ, και φρουρεί την πόρτα. Ορισμένες φορές μπορείς να τον διακρίνεις σαν κακό όνειρο. Ζηλεύει παθολογικά τους σκύλους· θέλει να είναι ο μόνος φύλακας του μέρους. Territorial μέχρι αηδίας.
|
|
Μια στιγμή... |

Ένας δαίμονας κατοικεί εδώ, και φρουρεί την πόρτα. Ορισμένες φορές μπορείς να τον διακρίνεις σαν κακό όνειρο. Ζηλεύει παθολογικά τους σκύλους· θέλει να είναι ο μόνος φύλακας του μέρους. Territorial μέχρι αηδίας.
Καλωσήρθατε σε άλλο ένα επεισόδιο για Μάσκες!
Σήμερα, έτυχε να διαβάσω ότι ένας λοιμοξιολόγος (δεν θέλω να αναφέρω όνομα) συνιστά να φοράμε μάσκες παντού (φυσικά) αλλά να μην τις αγγίζουμε ποτέ εξωτερικά αν θέλουμε να τις στρώσουμε. Να τις πιάνουμε μόνο από τα κορδόνια, όχι από τη μπροστινή εξωτερική επιφάνεια της μάσκας, γιατί αυτή ίσως να είναι μολυσμένη και να μεταφέρουμε το μικρόβιο στα χέρια μας.
Σωστός;
Γενικά, ναι. Ουσιαστικά, αστείος. Γιατί; Διότι και τα κορδόνια της μάσκας μπορεί να είναι μολυσμένα· δεν αποκλείεται.
Όμως υπάρχει εδώ ένα μεγαλύτερο λάθος. Ας πούμε ότι η εξωτερική επιφάνεια της μάσκας σου είναι μολυσμένη. Νομίζεις ότι αν αποφύγεις να την αγγίξεις είσαι ασφαλής; Δεν είσαι ασφαλής. Το πρόσωπό σου είναι κολλημένο στην εσωτερική μεριά της μάσκας, και η εσωτερική μεριά έρχεται σε επαφή με την εξωτερική. Αν το μικρόβιο βρίσκεται στην εξωτερική μεριά του υφάσματος, τότε μάλλον θα το αναπνεύσεις. Το ύφασμα δεν είναι αεροστεγές, έχει μικροσκοπικές τρύπες, όπως όλα τα υφάσματα. Ό,τι περνά από τον αέρα, περνά και από εκεί. Επίσης, το ύφασμα δεν είναι τελείως υδατοστεγές. Μπορεί ίσως να σταματήσει κάποια σταγονίδια, αλλά μέχρι εκεί. Επιπλέον, αν η εξωτερική μεριά του υφάσματος είναι νοτισμένη από κάτι βλαβερό κι εσύ έχεις το πρόσωπό σου κολλημένο επάνω στην εσωτερική μεριά του υφάσματος, τότε οι πιθανότητες να κολλήσεις το κάτι βλαβερό είναι τεράστιες.
Αλλά, εντάξει, καλό είναι να λέμε στον κόσμο να μην αγγίζει τη μάσκα. Δε βλάπτει... Εκτός του ότι, βέβαια, αν τη φοράς για πολλές ώρες, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα την αγγίξεις χωρίς να το θέλεις.
*
Πραγματική χρησιμότητα των υφασμάτινων μασκών:
Τα άλλα είναι παραμύθια.
Καλό είναι να τη φοράς στα ΜΜΜ και κάπου όπου μπορεί να είναι μεγάλος συνωστισμός. Αλλά για λίγο χρόνο. Απλά και μόνο για τη βασική προστασία της. Όχι πως είναι και κάτι το πραγματικά ουσιώδες.
Για όσους νομίζουν ότι οι μάσκες αυτές είναι αληθινά προστατευτικές, ας κάνουμε ένα πείραμα: Θα κλείσουμε τον Μητσοτάκη, τον Χαρδαλιά, και τον Τσιόρδα σε έναν θάλαμο και θα τους ρίξουμε μέσα ένα δηλητηριώδες αέριο. Θα τους έχουμε δώσει, φυσικά, υφασμάτινες μάσκες να φορέσουν. Μετά από μισή ώρα θα ανοίξουμε πάλι την πόρτα. Λέτε κανένας να έχει επιβιώσει;
*
Αφού λοιπόν το παίζω τόσο «έξυπνος», τι θα πρότεινα εγώ, που δεν είμαι «ειδικός» ή «επιστήμονας», για την καταπολέμηση της πανδημίας; ρωτάς.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω απάντηση. Το πρόβλημα είναι πως ούτε οι «ειδικοί» και οι «επιστήμονες» έχουν απάντηση, και πολλά πράγματα μοιάζουν πολύ ύποπτα σ’αυτή την υπόθεση. Από την αρχή κιόλας.
Το πιο σωστό που μπορείς να κάνεις είναι να διατηρείς απόσταση και να ακολουθείς καλή υγιεινή. Και δεν νομίζω ότι αυξήθηκαν τα κρούσματα επειδή ο κόσμος δεν φορούσε μάσκες παντού, ούτε νομίζω ότι τώρα θα μειωθούν – αν μειωθούν – επειδή ο κόσμος θα φορά μάσκες παντού. Όπως και το ότι δεν είχαμε τόσα πολλά κρούσματα στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο lockdown που έγινε· απλώς εδώ έτυχε η εξάπλωση να είναι οριακά μικρότερη απ’ό,τι σε άλλες χώρες (μιλώντας πάντα για ποσοστιαία αναλογία).
OK, δεύτερο post σήμερα επειδή έχω αρχίσει να κάνω όρεξη με τον κορονοϊό όπως τον παλιό, κακό καιρό επί Χούντας της Μεγάλης Πανούκλας πριν από μερικούς μήνες. (Ε, ρε, γλέντια! που έλεγε κι ο Καραγκιόζης.)
Διάβασα πρόσφατα ότι τα τελευταία κρούσματα κορονοϊού στην Ελλάδα εντοπίζονται κυρίως σε γάμους...
Καλά, μιλάμε τώρα για τρομερές διαπιστώσεις...
Ωραία, και τι να κάνουμε, επιστήμονες; Εεε, χμμμμ... Ας καταργήσουμε τους γάμους! Σταματήστε τους! Να πηγαίνετε κατευθείαν γαμήλιο ταξίδι – χωρίς τον γάμο!
*
Εντάξει, κι εγώ είμαι εναντίον του γάμου αλλά δεν κάνω έτσι...
Κάποιον εδώ πέρα πρέπει να τον βάλανε με το ζόρι να παντρευτεί και θέλει εκδίκηση· είναι καταφανές.
*
Και τώρα, αρκετά με το θέατρο σκιών. Σας αφήνω να ξεκουραστείτε για το υπόλοιπο της ημέρας.
Ό,τι προαιρείσθε μπορείτε να το ρίχνετε στον κουμπαρά παραδίπλα.
Οι αφελείς και οι επιτηδευμένοι εξακολουθούν να διαδίδουν ότι οι μάσκες σε ό,τι χώρο νάναι – σε λίγο και στον καμπινέ – θα τους σώσουν από τον κορονοϊό. Το μόνο που μπορείς να υποθέσεις είναι ή ότι η φήμη αληθεύει πως ο Χαρδαλιάς έχει κρυφά εργαστήριο μασκών κάτω από το σπίτι του, ή ότι η κυβέρνηση ορίζει δια νόμου ότι ο κόσμος πρέπει να φορά (άχρηστες) μάσκες σε ολοένα και περισσότερα μέρη απλά και μόνο για να δείχνει πως κάνει κάτι.
Εν τω μεταξύ, τα mainstream ΜΜΕ κάνουν καλά τη δουλειά τους εξαπλώνοντας τον λοιμό του φόβου και του πανικού. Διαβάζεις άρθρα που λύση δεν δίνουν, καμιά ουσιαστικά πληροφορία δεν προσφέρουν· προσφέρουν, όμως, αρκετό φόβο και πανικό αν είσαι στην ευάλωτη ψυχική κατάσταση να επηρεαστείς από αυτά.
Ακόμα κι αν είχαμε μερικά κρούσματα παραπάνω, δεν είναι τραγωδία. Ρώτησε κανείς αυτό τον καιρό πόσοι άνθρωποι πέθαναν από άλλα πράγματα πέρα από τον κορονοϊό; Όχι; Έψαξε κανείς να βρει ποια είναι όλα αυτά τα κρούσματα και ποια ακριβώς η σοβαρότητά τους, πέρα από κυβερνητικούς υπαλλήλους; Για τους θανάτους, ερεύνησε κανείς να δει πόσοι ήταν πραγματικά από κορονοϊό και πόσοι από αυτούς που πέθαναν απλά έτυχε να έχουν και τον κορονοϊό; Έψαξε κανείς να δει μήπως – μήπως – τα στατιστικά είναι λιγάκι παραφουσκωμένα;
Από τη στιγμή που δεν γίνεται κανένας έλεγχος από ανεξάρτητους ανθρώπους που μπορείς να εμπιστευτείς – από τη στιγμή που τέτοιος έλεγχος είναι δύσκολο να γίνει – εγώ είμαι πολύ καχύποπτος με όλα αυτά. Σε τελική ανάλυση, μέχρι στιγμής δεν ξέρω ούτε έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να τον έχει πιάσει ο κορονοϊός... Απλά λέω.
Και στο Λονδίνο και στο Βερολίνο άρχισαν ήδη να διαμαρτύρονται – μαζικά – ότι «η μάσκα είναι φίμωτρο» και να δέρνονται με την αστυνομία σε διαδηλώσεις. Στην Αθήνα δεν είδα να γίνεται τίποτα τέτοιο. Αισθάνομαι ντροπή.
Σοβαρά τώρα, τι θα πουν οι Αρχαίοι Θεοί;
Κοιτάζω στον μαγικό μου καθρέφτη και βλέπω την Αθήνα να ξεπουπουλιάζει την κουκουβάγια της, τον Ερμή να χάνει το δεξί του φτερωτό σανδάλι και να παίρνει τούμπα, τον Δία να χάνει τη στύση του και λίγο σπέρμα να τρέχει στο γόνατό του, την Αφροδίτη να αυνανίζεται μαστουρωμένη με φύλλα δάφνης... Και ο Άγιος Γεώργιος αρχίζει να φοβάται ότι ίσως τελικά να αστόχησε όταν εκτόξευσε εκείνο το δόρυ εναντίον του δράκου.
Ακολουθεί φωτογραφία από τους δρόμους της Αθήνας εν ώρα αιχμής...

120η σελίδα από τις 181
Επίσης . . .
Επιλογές Απριλίου (29/4)
Virgil Finlay (τέχνη φαντασίας) Chéri Hérouard (παρισινή τέχνη) Gervasio Gallardo (μυθική τέχνη) HP Lovecraft (τα Άπαντα) Cthulhu Mythos (Encyclopedia) Πολύπλοκα και πελώρια οικοδομήματα (πριν από τις σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους) Sybil Marie Anne Lenormand (και η μαντική τράπουλά της) Pulp Covers (the best of the worst) Το διάβασμα (μας κάνει καλό;) Παίξτε δωρεάν πάνω από 15.000 παιχνίδια (της Amiga) Τα βιβλία Mapbacks (των παλιών εκδόσεων Dell) Solarpunk (A Short Guide to the Decolonization of the Sun) Πώς να είσαι συγγραφέας (όπως πραγματικά αισθάνεσαι) ...Και έρχονται κι άλλα (στο LinX)

Επιλογές Απριλίου (22/4)
Τέχνη από CD — Anthea Xin («ενεργειακοί» πίνακες) — Rithika Merchant (λαβυρινθώδεις κοσμολογίες) — Savepoint.gr (η εξέλιξη του Retropolis) — Ανθολογίες τρόμου (1930) — Clare Winger Harris (1891-1968) — Ο μαζικός δολοφόνος της Φλώριδας και το ChatGPT — Μια ψεύτικη ασθένεια που ξεγέλασε την τεχνητή νοημοσύνη — Angus McBride (τέχνη) — Vintage RPG — Το Τάγμα του Ηλιακού Ναού και οι μαζικές αυτοκτονίες — Gil Kane (τέχνη) — Voyage to Faremido: Gulliver’s Fifth Voyage (διαβάστε δωρεάν) — & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter

Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.
Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:
But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.
Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».