Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 5 / 2022

Έχω δει κάτι νοοτροπίες για τους χορτοφάγους οι οποίες με εκπλήσσουν και με παραξενεύουν, ειδικά αφού είμαι κι ο ίδιος χορτοφάγος. Όχι, δεν είμαι από τους «ιδεολογικούς» χορτοφάγους που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να σκοτώνουμε τα ζώα και τα λοιπά και τα λοιπά (αν και δεν διαφωνώ με αυτό). Απλώς τα χορτοφαγικά πράγματα είναι που ταιριάζουν καλύτερα στον οργανισμό μου. Ζωικά πράγματα δεν τρώω καθόλου· και εννοώ ούτε αβγά, ούτε γιαούρτια, ούτε τυριά, ούτε τίποτα από αυτά. Ποτέ δεν μου άρεσαν, αλλά κάποτε, μικρός, με είχαν εξαπατήσει ότι «έπρεπε» να τα τρώω. Μέχρι που το σώμα μου το ίδιο έκανε επανάσταση και εγώ έκανα πειραματισμούς επάνω στον εαυτό μου ώσπου να ανακαλύψω τι στο διάολο είναι, τελικά, καλό να τρως. (Όχι, δεν πήγα σε κανέναν «ειδικό», ούτε για αστείο.)

Αυτό για αρχή: για να εξηγήσω τι εννοώ όταν λέω πως είμαι χορτοφάγος. Είμαι, ας πούμε, εκ φύσεως χορτοφάγος, όχι εκ πεποιθήσεως.

Και έχω δει κάτι νοοτροπίες που με εκπλήσσουν. Ορισμένοι νομίζουν ότι οι χορτοφάγοι θέλουν να τους εξαναγκάσουν να μην τρώνε κρέατα... Εντάξει, ίσως ορισμένοι ιδεολογικοί χορτοφάγοι να το θέλουν αυτό. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτοί είναι οι χορτοφάγοι που τρώνε και υποκατάστατα κρέατος, τυριών, και τα λοιπά. Εγώ δεν τρώω τέτοια ούτε για πλάκα. Ούτε φάρμακα παίρνω τα οποία σε βοηθάνε να αναπληρώσεις στοιχεία που υποτίθεται ότι σου λείπουν. (Αυτά είναι μαλακίες, και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί.)

Όμως θέλω, αρχικά, να πω το εξής: Παιδιά, οι χορτοφάγοι δεν είναι εναντίον σας. Άμα θέλετε να τρώτε κρέας, φάτε κρέας. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με όσους τρώνε κρέας. (Κι εγώ μπορεί να καθίσω να φάω με κάποιον που εκείνος τρώει κρέας αλλά εγώ τρώω σαλάτα· δεν με πειράζει καθόλου.)

Όμως το κρέας, έτσι όπως μου φαίνεται εμένα τουλάχιστον, δεν είναι η φυσική τροφή του ανθρώπου. Δες, για παράδειγμα, πώς είναι τα δόντια μας. Σου μοιάζουν για δόντια σαρκοβόρου, όπως της γάτας ή του λύκου; Δες πώς είναι το σχήμα του προσώπου μας. Έχουμε ρύγχος;

Δεν είμαστε από τη φύση μας σαρκοφάγοι.

Επιπλέον, μπορείς να φας κρέας ωμό; Όχι. Κι αν το επιχειρήσεις, κατά πάσα πιθανότητα θα αρρωστήσεις.

Το ίδιο, όμως, δεν ισχύει για τα λαχανικά και τα φρούτα, που τα περισσότερα μπορείς να τα φας και ωμά. Κι ακόμα κι αυτά που δεν είναι ωραίο να τα φας ωμά, αν τα φας, μάλλον δεν θα αρρωστήσεις. Το πολύ-πολύ να σε πονέσει λίγο η κοιλιά σου.

Το γεγονός ότι ψήνεις ή βράζεις κρέας και μπορείς να το φας δεν σημαίνει ότι αυτό είναι απαραίτητα και στη φύση σου. Ακόμα κι ένα χορτοφάγο ζώο μπορεί να φάει μαγειρεμένο κρέας.

Ένα άλλο που έχω παρατηρήσει είναι διάφορες φήμες που κυκλοφορούν – και κυκλοφορούσαν από χρόνια – ότι αν δεν τρως ζωικά πράγματα θα πεθάνεις γιατί είναι «απαραίτητα» για τον οργανισμό σου.

Όχι, δεν ισχύει αυτό. Καθόλου.

Ούτε υποκατάστατα χρειάζεσαι, ούτε φάρμακα, ούτε τίποτα.

Μπορείς να ζήσεις κανονικότατα τρώγοντας οτιδήποτε άλλο εκτός από ζωικά. Αλλά, βέβαια, πρέπει να τρως διάφορα από τα άλλα πράγματα, όχι μόνο ένα, δύο. Αν προσπαθείς να επιβιώσεις τρώγοντας μόνο κρεμμύδι και αγγούρι, ε, εκεί ίσως να έχεις κάποιο πρόβλημα...

Απορώ, μάλιστα, γιατί έχει διατηρηθεί τόσο πολύ και τόσο έντονα αυτή η προπαγάνδα ότι «θα πεθάνεις αν δεν τρως κρέας». Δεν αληθεύει, σε καμία περίπτωση.

Σε τελική ανάλυση, σκέψου ότι τα ζώα που τρως δεν τρώνε κρέας· τρώνε χόρτα. Όταν τρως το ζώο, τρως τα στοιχεία που έχει πάρει από τα χόρτα (μαζί με το κρέας του, φυσικά, και κάποιο αίμα). Γιατί, λοιπόν, να μη φας κατευθείαν αυτό που τρώει το ζώο; Γιατί να φας κάτι που τρώει κάτι άλλο, όταν μπορείς να φας κατευθείαν το κάτι άλλο; Δεν είναι χαζό; Είναι χαζό. (Μιλώντας πάντα από άποψη στοιχείων που παίρνει ο οργανισμός. Αν σε κάποιον αρέσει κάτι για γευστικούς λόγους, τότε... περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ή κρεατόπιτα, ή οτιδήποτε.)

Εγώ, προσωπικά, παρατήρησα μόνο θετικά πράγματα στον εαυτό μου όταν έκοψα όλα τα ζωικά. Και τα έχω κόψει εδώ και πάνω από δέκα χρόνια πλέον. Δεν έχω προσέξει κανένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ούτε κόπωση από έλλειψη σιδήρου, ούτε τίποτα τέτοιο.

Και για όσους νομίζουν ότι ο άνθρωπος έτρωγε ανέκαθεν πολύ κρέας, δεν έχουν δίκιο. Τις τελευταίες δεκαετίες είναι που συμβαίνει αυτή η υπερκατανάλωση κρέατος. Παλιότερα δεν γινόταν τέτοια μαζική παραγωγή ζώων, οπότε δεν μπορούσαν και να φάνε πολύ κρέας, ακόμα κι αν ήθελαν. Έτρωγαν κρέας μια φορά τον μήνα όταν έσφαζαν κάποιο ζώο. Τις υπόλοιπες μέρες έτρωγαν άλλα πράγματα.

Σήμερα, περνώντας από διάφορους δρόμους της Αθήνας, μπορείς να δεις κάτι βιτρίνες γεμάτες ψητά κοτόπουλα που κάποια θα πουληθούν κάποια θα πεταχτούν. Κάθε μέρα. Και αναρωτιέσαι πώς στο διάολο γεννοβολάνε έτσι αυτές οι κότες ώστε να γεμίζουν οι βιτρίνες! Προφανώς, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει λόγω της «βιομηχανίας». Δεν θα συνέβαινε αλλιώς.

Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είναι καλό να τρως κάθε μέρα κρέας. Αν δεν είσαι τόσο φανατικός με το θέμα, δοκίμασε να φας και άλλα πράγματα. Όταν κόψεις το κρέας, αρχίζει να σου φαίνεται σταδιακά ολοένα και πιο παράξενο ότι κάποτε το έτρωγες.

Και δεν θέλω να κάνω προπαγάνδα. Όπως είπα, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αλλά πραγματικά νομίζω ότι πολλοί δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς τρώνε, ή πώς θα μπορούσαν να φάνε κάτι καλύτερο. Πολλές παθήσεις, μάλιστα, του πεπτικού οφείλονται στα κρέατα και στα ζωικά πράγματα γενικά, και αρκετός κόσμος δεν το έχει καταλάβει. Επειδή, ξέρεις, αυτά «δεν μπορείς» να τα κόψεις γιατί είναι «απαραίτητα». Έλα, όμως, που δεν είναι...

Καταλήγοντας, θα επαναλάβω τα βασικά:

Οι χορτοφάγοι δεν είναι εναντίον σου· δεν τους πειράζει αν τρως κρέας. (Εκτός από κάποιους «ιδεολογικούς» χορτοφάγους.)

Ναι, μπορείς να ζήσεις κανονικότατα χωρίς να τρως καθόλου ζωικά πράγματα (ή υποκατάστατα ή φάρμακα).

Ο άνθρωπος δεν είναι εκ φύσεως σαρκοφάγος· μάλλον το αντίθετο.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Μαΐου (16/5)


Retroid (1ο τεύχος retro περιοδικού τεχνολογίας, δωρεάν) | Διοικητικό Συμβούλιο Παραπληροφόρησης (Μπάιντεν) | Η απόλυτη βιβλιοθήκη για χαμένους κόσμους (κατεβάζετε δωρεάν) | Η κρυφή ιστορία του μοντερνισμού (τέσσερα βίντεο) | ZOSO (το παράξενο σύμβολο των Led Zeppelin) | Cocteau και Lovecraft | Συνέντευξη Tolkien από το 1968 | Bernie Wrightson (τέχνη Sword & Planet) | Neal Adams (RIP) | Αστική Νέο-Μυθολογία | Blade Runner: This is the City (Heavy Metal, Ιούνιος 1982) — COVID-19 SCAM — Η κοροϊδία που δέχθηκαν οι εμβολιασμένοι αποκαλύπτεται • Οι νέοι δεν θέλουν να βγάλουν τις μάσκες τους • Μισό εκατομμύριο θύματα με σοβαρές παρενέργειες από τα εμβόλια (8 στους 1000) • Παρατείνεται τη χρήση του Covid Pass έως τον Ιούνιο του 2023 • Συμβάσεις «εμβολίων» • Περισσότερη χρήση μάσκας, ο ίδιος αριθμός κρουσμάτων, αλλά περισσότεροι θάνατοι • Αρνητική αποτελεσματικότητα των εμβολίων σε σχέση με τους θανάτους

 

Ο Παραλογισμός στη Λογοτεχνία


Στην πραγματικότητα που βιώνουμε συμβαίνουν πολλά πράγματα που μας φαίνονται παράλογα, ή ότι δεν βγάζουν κανένα νόημα, ότι είναι τρελά. Είναι αληθινά παράλογα ή υπάρχει πάντα κάποια καλή αιτία πίσω από το οτιδήποτε; Οι σκληροπυρηνικοί ορθολογιστές θα σου πουν ότι, ναι, σίγουρα υπάρχει μια καλή αιτία πίσω από το οτιδήποτε. Δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι ζουν σ’ένα παράλογο σύμπαν. Ακόμα, όμως, κι αυτοί οφείλουν να παραδεχτούν κάτι άλλο: ότι πολλές φορές δεν είναι εφικτό να βρούμε την αιτία, οπότε αυτά που μας μοιάζουν παράλογα είναι, στην πράξη, όντως παράλογα από τη σκοπιά που τα βλέπουμε.

Εκείνοι που δεν είναι σκληροπυρηνικοί ορθολογιστές πάλι αναζητούν κάποιον τρόπο για να εξηγήσουν όσα συμβαίνουν τα οποία τους φαίνονται παράλογα. Απλά, συνήθως, δεν προσπαθούν να τα εξηγήσουν με τα μαθηματικά ή τη σκληρή λογική. Έτσι γεννήθηκαν και οι θρησκείες, άλλωστε, καθώς και διάφορα φιλοσοφικά, μυστικιστικά, και μαγικά συστήματα: από την τάση που έχει ο άνθρωπος να εκλογικεύει το παράλογο, ή, τουλάχιστον, να προσπαθεί να το αποδεχτεί κάπως. Ο θάνατος, για παράδειγμα, που είναι ένα από τα κατεξοχήν «παράλογα» γίνεται προσπάθεια να εξηγηθεί σε όλες τις θρησκείες: Πού πηγαίνεις αφότου πεθάνεις; Πώς κρίνονται οι ψυχές; Επιστρέφεις ποτέ από εκεί; Και τα λοιπά...

Στη λογοτεχνικά – και, γενικά, στην αφήγηση (για να συμπεριλάβουμε και κινηματογράφο, θέατρο, ηλεκτρονικά παιχνίδια, ακόμα και ορισμένα επιτραπέζια παιχνίδια) – ο άνθρωπος έχει μεταφέρει αυτή του την τάση να εξηγεί τα πάντα, να τα εκλογικεύει, να δημιουργεί ένα σύμπαν που βγάζει κάποιο νόημα.

Ο πιο απλός τρόπος για να το δεις αυτό είναι να διαβάσεις ιστορίες μυστηρίου. Στις περισσότερες – σε όλες σχεδόν – στο τέλος δίνονται εξηγήσεις για τα πάντα. Όχι μόνο ποιος σκότωσε κάποιον, ή ποιος έκλεψε κάτι – όχι μόνο η λύση του μυστηρίου – αλλά και πολλές άλλες λεπτομέρειες που έχουν προκύψει μέσα από την αφήγηση: όπως, ποιος ήταν εκείνη η σκιά στο χολ, ποια ούρλιαξε μέσα στη νύχτα, τι ήταν τα παράξενα φτερουγίσματα έξω απ’το παράθυρο... οτιδήποτε. Τα πάντα, συνήθως, εξηγούνται.

Αλλά, σ’ένα πραγματικό μυστήριο, τα πάντα συνήθως δεν εξηγούνται. Στοίχημα είναι αν οι ερευνητές καταφέρνουν να λύσουν τα βασικά. Στη λογοτεχνία, όμως, εξηγούμε τα πάντα γιατί έχουμε την έμφυτη τάση να θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα εξηγήσιμο σύμπαν το οποίο βγάζει νόημα.

Συνέχισε να διαβάζεις