Από τις αρχές αυτής της «πανδημίας» είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά· δείτε τα παλιά κείμενα στο αρχείο αυτού του blog. Δεν μπορούσα να πιστέψω την «πραγματικότητα» του όλου θέματος.

Διαισθητικά και μόνο καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Και έκανα κάποιες προβλέψεις για το τι μπορεί να συμβεί. Όπως αποδείχτηκε, σχεδόν όλες οι προβλέψεις μου βγήκαν σωστές.

Και δεν το γράφω αυτό για να το παίξω έξυπνος ούτε προφήτης. Απλά έτυχε όλες οι προβλέψεις μου να βγουν σωστές – κάτι που απευχόμουν· και ορισμένα πράγματα, μάλιστα, τα είχα γράψει και λιγάκι για πλάκα, νομίζοντας ότι μάλλον ήταν υπερβολές.

Τελικά δεν ήταν υπερβολές.

Η «πανδημία» είναι σίγουρα μια τρομοκρατική απάτη. Το PCR τεστ που χρησιμοποιείται, και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται, πάντα θα εμφανίζει «κρούσματα». Αν κάποιοι δεν θέλουν ποτέ να τελειώσει η πανδημία, η πανδημία ποτέ δεν θα τελειώσει. Είναι, μάλιστα, και η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που κρούσμα μιας νόσου θεωρείται ο φορέας του ιού (που μπορεί να είναι πλήρως ασυμπτωματικός, άρα και ακίνδυνος)! Κανονικά, κρούσματα είναι μόνο οι νοσούντες. Τα «κρούσματα» για τα οποία ακούτε κάθε μέρα από τα ΜΜΕ είναι μια τρομοκρατική, παραπλανητική απάτη.

Δεν πιστεύετε εμένα; Διαβάστε τα εδώ πιο αναλυτικά. Δεν είναι πράγματα που τα βγάζω από το κεφάλι μου. Αλλά τα είχα ήδη προβλέψει. Το διαισθανόμουν ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Μετά, ήρθαν τα εμβόλια και παίχτηκε όλο εκείνο το αστείο θέατρο με το φορτηγάκι και τους φρουρούς, σαν να φυλούσαν το χρυσάφι του Φορτ Νοξ. Όταν τα είδα έφριξα τόσο πολύ που έγραψα εδώ ένα κείμενο το οποίο όταν το ξανακοιτάζω μού φαίνεται υπερβολικό στη φρασεολογία του σε κάποια σημεία.

Ήμουν, όμως, 100% σωστός – πάλι απλά και μόνο διαισθητικά. Είχα πει ότι αποκλείεται αυτά τα εμβόλια να μην είναι πειραματικά και, άρα, επικίνδυνα, και ότι όσοι τα προωθούν είναι άκρως ανεύθυνοι και απάνθρωποι. Τότε, κάτι τσιράκια της κορονοκρατίας είχαν εμφανιστεί μέσα από τις γλοιώδεις τρύπες τους και με έβριζαν ενώ συγχρόνως προσπαθούσαν να με πείσουν για την καλοσύνη των εμβολίων...

Τρεις, τέσσερις μήνες μετά αποδείχτηκε ότι τα εμβόλια και πειραματικά είναι και έχουν περισσότερες παρενέργειες απ’ό,τι προσωπικά υπολόγιζα, και ούτε αποτελεσματικά είναι. Για να είμαι ειλικρινής, δεν νόμιζα ότι θα ήταν τόσο επικίνδυνα, αλλά και πάλι τα θεωρούσα επικίνδυνα – όπως και κάθε φάρμακο (είμαι γενικά εναντίον των φαρμάκων – πιστεύω ότι πρέπει να παίρνεις φάρμακα μόνο όταν σου είναι απολύτως απαραίτητα και ποτέ άλλοτε).

Είχα υποθέσει ότι τα εμβόλια θα προσπαθούσαν να τα επιβάλουν, να τα κάνουν υποχρεωτικά, να διαιρέσουν την κοινωνία στα δύο (ψάξτε παλιότερα κείμενα σ’αυτό το blog και θα τα βρείτε). Κάποιοι πίστευαν ότι αυτό δεν θα γινόταν. Κάποιοι πίστευαν ότι η ΕΕ θα τους σταματούσε.

Τελικά, φτάσαμε εκεί.

Όπως είπα, δεν τα γράφω όλα αυτά για να το παίξω τώρα έξυπνος ή προφήτης. Ο τρόπος που τα «μάντεψα» είναι απλός. Σκεφτόμουν τη συνέχεια του σεναρίου (γιατί για σενάριο πρόκειται) σαν να το έγραφα ως μυθιστόρημα. Η συνταγή είναι: λογική συνέπεια + φαντασία. Φαντάζεσαι τι θα ακολουθήσει λογικά παρακάτω βάσει των όσων έχουν προηγηθεί.

Νομίζατε εσείς ότι η Κουλή κυβέρνηση, ύστερα από την αδιαλλαξία και φασιστικότητα που είχε επιδείξει ως τώρα με τα lockdown κτλ, θα κώλωνε να επιβάλλει καταναγκαστικό εμβολιασμό; Αυτό θα ήταν τρομερό twist από τον σεναριογράφο, το οποίο δεν γράφτηκε ποτέ.

Το μόνο twist που συνέβη είναι, ίσως, οι αντιδράσεις και οι διαδηλώσεις που έχουμε αρχίσει να βλέπουμε. Αυτό θα μπορούσες να πεις ότι έχει ξεκινήσει να το γράφει άλλος σεναριογράφος.

Και κάθομαι τώρα και σκέφτομαι πώς θα εξελιχτεί το πράγμα... και δεν είμαι σίγουρος. Βλέπω δύο δρόμους, και μου μοιάζουν και οι δύο πολύ σκοτεινοί και πολύ βίαιοι.

Η Κουλή κυβέρνηση, αλλά και όλες οι άλλες κυβερνήσεις στον κόσμο που έχουν επιβάλλει παρόμοια φασιστικά μέτρα με το covid-pass, δεν νομίζω ότι σκοπεύουν να διαπραγματευτούν ή να αλλάξουν ρότα, ό,τι κι αν συμβεί. Προχωρούν προς την εκτέλεση ενός σχεδίου όπως ένας καλός φανατικός: μη δίνοντας σημασία σε τίποτα. Αυτό, νομίζω, είναι δεδομένο· δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί.

Ο ένας δρόμος είναι ο πιο γρήγορος, αλλά δεν ξέρω αν είναι δυνατόν να τον ακολουθήσουμε. Θα γίνουν τα εξής: Ο κόσμος θα ξεσηκωθεί, και εδώ και σε όλες τις χώρες του κόσμου. Θα γίνουν φοβερές διαδηλώσεις. Θα συμβούν και κάποια πολύ άσχημα και πολύ βίαια πράγματα. Αλλά, στο τέλος, η κατακραυγή θα είναι τόσο μεγάλη που οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να επιβάλλουν τα καταναγκαστικά μέτρα. Θα καταρρεύσουν, αν όχι εκ των πραγμάτων, τότε επί της ουσίας. Θα επικρατήσει μια κατάσταση πλήρους αναρχίας, αν και μάλλον όχι εκείνου του είδους που σημαίνει κλεψιές και φόνοι. Θα είναι μια αναρχία γενικής φύσης, όπου κανένας δεν θα δίνει σημασία σε τίποτα που λέει η κυβέρνηση. Αυτό, σταδιακά, θα εξαναγκάσει το πολιτικό σύστημα να δημιουργήσει μια οικουμενική κυβέρνηση ή ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό σχηματισμό, που θα προσπαθήσει, χωρίς να επιβάλλει υποχρεωτικότητες, να ανασυγκροτήσει τη διαλυμένη κοινωνία. Κι αν όλα αυτά είναι να γίνουν, πρέπει να γίνουν ώς τα τέλη 2021 με αρχές 2022. Και μιλάω σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο καλύτερος από τους δύο δρόμους, αυτός που θα προκαλέσει τις λιγότερες βλάβες.

Ο άλλος δρόμος είναι πολύ χειρότερος: Θα επιβληθούν μέτρα που θα είναι απαίσια, φασιστικά, και διχαστικά από τον Σεπτέμβριο. Ένα γενικευμένο Απαρτχάιντ, όπου ο ανεμβολίαστος δεν θα μπορεί να μπει σε κανέναν κλειστό χώρο – ούτε σε καταστήματα τροφίμων ούτε σε λεωφορεία ούτε πουθενά. Ίσως να τον κυνηγάνε ακόμα και στους δρόμους. Οι εμβολιασμένοι θα εξαναγκάζονται να εμβολιάζονται ξανά, για να συνεχίζουν να είναι εμβολιασμένοι. Οι παρενέργειες θα γίνεται συστηματική προσπάθεια να αποκρύπτονται. Ο κόσμος θα υποφέρει και θα καταπιέζεται είτε είναι εμβολιασμένος είτε ανεμβολίαστος. Ο κόσμος θα αρρωσταίνει από τα ίδια τα εμβόλια. Τα «κρούσματα» συνεχώς θα αυξάνονται, και η τρομοπανδημία θα συνεχίζεται. Ο θάνατος θα είναι σύντροφός μας πιστός, όχι εξαιτίας της «πανδημίας» πλέον, αλλά εξαιτίας διάφορων ασθενειών που θα αρχίσουν να εμφανίζονται (όλως τυχαίως). Τα φάρμακα θα πωλούνται σαν καραμέλες.

Ο κόσμος θα υποφέρει και θα καταπιέζεται με μόνη πραγματική αιτία την διάθεση επιβολής ελέγχου από ορισμένες ελίτ και τη διάθεση για κερδοσκοπία μέσω της πώλησης φαρμάκων που κανονικά δεν θα χρειαζόταν να πωλούνται σε τέτοιες ποσότητες.

Αυτό θα συνεχιστεί ώς τα τέλη του 2021, και πιθανότατα και όλο το 2022, παρά τις διαμαρτυρίες που θα γίνονται. Ίσως, μάλιστα, οι διαμαρτυρίες να ποινικοποιηθούν. Ωστόσο, ολοένα και περισσότερος κόσμος θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη φρικαλεότητα τού τι συμβαίνει και ότι δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τέλος της πανδημίας επειδή κάποιοι θέλουν η πανδημία να διαιωνίζεται και το υγειονομικό διαβατήριο (ξεκάθαρη παραβίαση προσωπικών δεδομένων) να γίνεται τρόπος (και τρόμος) ζωής και διαρκούς ελέγχου των πάντων.

Αναμενόμενα, όμως, η αντίδραση και όλη αυτή η ταλαιπωρία και η μιζέρια του κόσμου θα δημιουργήσουν ρήξεις. Οι κυβερνήσεις, φυσικά, δεν θα κάνουν πίσω· θα συνεχίσουν τον χαβά τους.

Και τι συμβαίνει όταν έχεις δύο αντίπαλες παρατάξεις που η μία είναι άκρως φανατική και αμετακίνητη ενώ η άλλη καταπιέζεται και δεν αντέχει άλλο;

Πόλεμος.

Αλλά θα είναι ένας παράξενος πόλεμος. Θα είναι ένας παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος, όπου οι πολίτες κάθε χώρας θα είναι εναντίον της κυβέρνησής τους και εναντίον της παγκόσμιας τυραννίας που προσπαθεί να επιβληθεί.

Κάποιοι έλεγαν ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν θα γίνει ποτέ επειδή υπάρχουν υπερσύγχρονα, τρομερά καταστροφικά όπλα που θα ισοπέδωναν τα πάντα αν ποτέ συνέβαινε.

Αυτός ο πόλεμος εναντίον της κορονοκρατίας θα είναι εκ των έσω, θα είναι εμφύλιου τύπου, δεν θα είναι μεταξύ κρατών, δεν θα εκτοξευτούν πύραυλοι. Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι η κοινωνία που τρώει τον εαυτό της σαν τέρας που έχει παραφρονήσει.

Ελάτε τώρα και βγάλτε με ψεύτη. Σας παρακαλώ. Γιατί, αν φτάσουμε σε τέτοια σημεία, τότε αυτός ο κόσμος είναι πολύ πιο σκατά απ’ό,τι φανταζόμουν.

*

Τι προτείνω, προσωπικά και μόνο, για την αποφυγή τέτοιων φρικτών καταστάσεων;

Δε θα περίμενα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, γιατί πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει ελευθερία επιλογής, ακόμα και σε όσους θέλουν να πάρουν ίσως κάτι βλαπτικό όπως είναι τα ναρκωτικά ή όπως είναι αυτά τα μη-εμβόλια της κορονοκρατίας.

Τώρα, όμως, θα το πω. Μία είναι η λύση για να τους σπάσετε πλήρως τον τσαμπουκά: ΜΗΝ ΕΜΒΟΛΙΑΖΕΣΤΕ, ρε ανόητοι! Και όσοι έχετε εμβολιαστεί ήδη, μην ξαναεμβολιαστείτε ποτέ.

Όταν δεν εμβολιάζεστε μαζικά, τι θα κάνουν; Θα εξαναγκαστούν να διαλυθούν. Τα πάντα τα έχουν επικεντρώσει γύρω από αυτά τα εμβόλια. Είναι καταφανές. Τα πάντα, από την αρχή, οδηγούσαν στην επιβολή των εμβολιασμών και στην, εν συνεχεία, επιβολή του υγειονομικού διαβατηρίου. Στην καταστρατήγηση, δηλαδή, κάθε δημοκρατικού δικαιώματος και προσωπικής ελευθερίας – ακόμα και των βασικών ελευθεριών επάνω στο σώμα σου.

ΜΗΝ ΕΜΒΟΛΙΑΖΕΣΤΕ.

ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΤΡΟ. Μην κάνετε τίποτα από αυτά που σας λένε. Μην περιορίζεστε από τίποτα.

Σε τελική ανάλυση, είναι δυνατόν να μιλάμε για «νόμους» όταν αυτοί οι νόμοι αλλάζουν ανά δύο εβδομάδες; Ποια αξιοπιστία έχουν; Ποια εγκυρότητα μπορεί ποτέ να έχουν; Γιατί να τους πάρουμε σοβαρά; Πείτε μου τώρα ποιος είναι ο νόμος σχετικά με τις μάσκες αυτή τη στιγμή; Όχι, πείτε μου! Γιατί εγώ δεν θυμάμαι, τόσες φορές που τον έχουν αλλάξει.

Αυτά είναι αστεία πράγματα. Εκτός του ότι οι νόμοι τους είναι αντισυνταγματικοί και εναντίον του διεθνούς δικαίου και της βιοηθικής, αλλάζουν και κάθε {[τυχαία ζαριά] + 5} ημέρες.

Ο κ. Κων/νος Φαρσαλινός είχε πει σε μια εκπομπή ότι ο νόμος αλλάζει ανά πάσα στιγμή. Αλλά το Δίκαιο και η Ηθική είναι πάνω από τον νόμο.

Και, σύμφωνα με το Δίκαιο και την Ηθική, υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις – όπως εμβολιασμός – δεν νοούνται. Τέλος συζήτησης.

Όλα τα παραπάνω είναι καθαρά ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ μου απόψεις. Δεν ωθώ κανέναν να κάνει τίποτα, ή να μην κάνει τίποτα. Απλά λέω τη γνώμη μου γενικά και αόριστα.

Ας πράξει ο καθένας όπως νομίζει και όπως τον οδηγεί η συνείδησή του.

Ένα πράγμα μόνο το δηλώνω ξεκάθαρα: Δεν εμβολιάζομαι με καμία δύναμη, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει τον θάνατό μου. Κανείς δεν θα με υποχρεώσει σε μια ιατρική πράξη που δεν θέλω να κάνω. Είμαι γενικά εναντίον των φαρμάκων, δεν παίρνω φάρμακα παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, πολύ σπάνιες, και δεν σκοπεύω να αρχίσω τώρα επειδή θέλει να μου το επιβάλλει η Κουλή κυβέρνηση.

Να πάει να γαμηθεί η Κουλή κυβέρνηση.

*

(Για τυχόν πληκτρολογικά ολισθήματα σε αυτό το κείμενο δεν φταίει ο μη-εμβολιασμός μου· φταίει ο δαίμων του πληκτρολογίου, όπως πάντα.)

 

Ανέκαθεν με ενοχλούσε όταν έβλεπα να λένε (στη διεθνή λογοτεχνική σκηνή, κυρίως) ότι ο τάδε συγγραφέας γράφει στο τάδε είδος· ή όταν ρωτάνε έναν συγγραφέα σε τι είδος γράφει· ή όταν θέτουν το ερώτημα σε τι «αγορά» σκέφτεσαι να πουλήσεις αυτό που γράφεις – εννοώντας σε τι είδος γράφεις, αφού το κάθε είδος είναι, υποτίθεται, και δική του αγορά.

Έτσι, έχουμε καταλήξει να έχουμε συγγραφείς εξειδικευμένους σε διάφορα είδη – πράγμα που είναι σημάδι των καιρών, ίσως, αφού σε όλα έχουμε «ειδικούς».

Όταν πεις γράφω τρόμο, ή γράφω μυστήριο φόνου, ή γράφω μιλιταριστικό, ή γράφω ιστορικό – και γράφεις μόνο αυτό – συνήθως έχεις τελειώσει, δεν εξελίσσεσαι. Το ίδιο συμβαίνει και όταν σκέφτεσαι τι σε είδος θέλεις να γράψεις προτού καν αρχίσεις να γράφεις μια ιστορία.

Προσωπικά, πάντα έγραφα ό,τι ήθελα εκείνη τη στιγμή να γράψω. Αρκετά από αυτά που έχω γράψει εντάσσονται σε κάποια είδη, αν και σπάνια κλείνονται σε συγκεκριμένα πλαίσια. Και αυτά που γράφω τα τελευταία χρόνια (Θρυμματισμένο Σύμπαν) δεν είναι εύκολο να τα εντάξεις σε τίποτα πέρα από το γενικότερο είδος της «φανταστικής λογοτεχνίας» που αποκεί και πέρα μπορεί να είναι οτιδήποτε – από κατασκοπευτικό μέχρι ερωτικό, από ηρωική φαντασία μέχρι πολιτικό θρίλερ.

Αλλά ας σκεφτούμε λίγο πώς εξελίχτηκαν τα είδη. Δημιουργήθηκαν αυθόρμητα από ανθρώπους που απλά έγραφαν, και κάποιοι άλλοι παρατήρησαν ένα ορισμένο pattern στα γραφόμενά τους και το ονόμασαν «είδος».

Έκτοτε, σταδιακά, επικράτησε μια προσκόλληση στα είδη που δεν είναι και τόσο ωφέλιμη εκτός – ίσως – αν το βλέπεις το θέμα τελείως εμπορικά.

Έχουμε φτάσει στο σημείο η φανταστική λογοτεχνία (και όχι μόνο) να αναπαράγει όμοια πράγματα επειδή οι συγγραφείς σκέφτονται βάσει είδους, αντί απλά να γράφουν ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι.

Και ποιος θα το διάβαζε αν έγραφαν ό,τι τους κατέβαινε στο κεφάλι;

Εγώ, μάλλον, που έχω βαρεθεί να διαβάζω πράγματα που μπορώ να εντάξω στις ίδιες και στις ίδιες συνηθισμένες μορφές. Και ίσως και πολλοί άλλοι που επίσης έχουν βαρεθεί.

Νομίζω ότι χρειαζόμαστε – απεγνωσμένα – κάτι να μας αναζωογονήσει. Και, παρότι σήμερα στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλά, πολύ δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις κάτι συναρπαστικό και αληθινά καινούργιο. Και αναρωτιέται γιατί γαμώτο; Γιατί;

 

Εδώ και χρόνια, ως γνωστόν, κυκλοφορούν τα smartphone. Οι πάντες έχουν από ένα (τουλάχιστον), ακόμα και η γιαγιά μου. Εγώ, μέχρι στιγμής, δεν είχα.

Τι να το κάνω, ρε παιδιά; έλεγα, και είχα ένα απλό κινητό τηλέφωνο για όταν δεν είμαι στο σπίτι και κάποιος θέλει να με βρει. Επιπλέον, δεν είμαι από αυτούς που όλη μέρα ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω τηλεφώνου· το βρίσκω τρομερή σπατάλη χρόνου, αν μη τι άλλο, και σπατάλη προσοχής όταν είσαι στον δρόμο (υπάρχουν τόσα πολλά να δεις γύρω σου).

Τελευταία, όμως, είπα να αγοράσω ένα smartphone. Αλλά εξακολουθώ για τηλέφωνο να έχω το παλιό μου κινητό. Για τηλέφωνο. Συγνώμη αλλά το smartphone δεν είναι τηλέφωνο· γιατί λένε ότι είναι τηλέφωνο; Micro-computer είναι, και ως τέτοιο το χρησιμοποιώ. Και οφείλω να πω ότι, ως τέτοιο, με έχει αφήσει πολύ ικανοποιημένο. Ακόμα και δικά μου προγράμματα έχω γράψει. Το έχεις στην τσέπη σου, τραβάς φώτο όταν θες να θυμάσαι κάτι (αν και για κανονικές φωτογραφίες προτιμώ τη φωτογραφική μηχανή μου που έχει πιο ευρεία λήψη), μπορεί να σε ειδοποιήσει, μπορεί να κάνει αναζήτηση δικτύων. Σε κάποια φάση περιπλανιόμουν στην Αθήνα και έψαχνα να δω πού υπάρχουν δωρεάν WiFi. (Hint για όσους δεν το ξέρουν: κοντά σε σχεδόν όλα τα καταστήματα της Εθνικής Τράπεζας μπορείς να πιάσεις αρκετά καλό και δωρεάν WiFi.) Ο επεξεργαστής του κινητού είναι γρήγορος, τα γραφικά του καλά· μπορείς να πάρεις γρήγορες πληροφορίες από το διαδίκτυο ή να χρησιμοποιήσεις τον χάρτη. Ακόμα και πυξίδα έχει (!) για τους απαιτητικούς. Και η μπαταρία διαρκεί μέρες.

ΟΚ, δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο. Ειδικά για τα λεφτά του είναι πολύ καλό. Είναι το next-best-thing όταν δεν μπορείς να έχεις πλάι σου ένα ανοιχτό laptop εκείνη τη στιγμή που το θέλεις.

Ωστόσο, είναι και κάποια πράγματα που δεν μου αρέσουν τα οποία έχουν να κάνουν, κυρίως, με τον προγραμματισμό του Android. Το βρίσκω συχνά αχρείαστα περιοριστικό· δεν σε αφήνει, πχ, να έχεις πρόσβαση σε ορισμένα αρχεία του συστήματος σαν να θέλει να σε προστατέψει από τον εαυτό σου, πράγμα που πάντα με εκνευρίζει σε οποιοδήποτε OS. Έπρεπε να υπήρχε κάποια επιλογή για να το ξεκλειδώνεις.

Εκτός αυτού, είναι τα δεκάδες μπλεγμένα menu. Ψάχνεις να κάνεις μια συγκεκριμένη ρύθμιση και, πολλές φορές, πρέπει να κάνεις ολόκληρη αναζήτηση εκεί μέσα με τις ώρες για να βρεις εκείνο που θέλεις... αν τελικά υπάρχει. Γιατί ορισμένα πράγμα απλά δεν φαίνεται να μπορούν να γίνουν. Πχ, ακόμα δεν μπορώ να βγάλω shortcut ένας απλού αρχείου text στο desktop! Αν είναι δυνατόν... Τα τελευταία Android δεν υποστηρίζουν αυτή την επιλογή. Για ποιο λόγο, δεν μπορώ να καταλάβω.

Ένα άλλο εξωφρενικά ενοχλητικό πράγμα είναι ότι κάποια apps δεν καταλαβαίνεις πώς μπορείς να τα τρέξεις από μόνα τους· δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος. Πχ, υπάρχει ένα app που διαβάζει αρχεία κειμένου, και μπορείς να το ανοίξεις μόνο όταν πατήσεις κάποιο αρχείο κειμένου· αλλιώς δεν μπορείς να το ανοίξεις καθόλου! Έχω ψάξει όλα τα menu και δεν βρίσκω τρόπο.

Σε κάτι άλλες περιπτώσεις, ενώ είσαι συνδεδεμένος με το διαδίκτυο, η συσκευή μπορεί να πετά διαφημιστικά μηνύματα από μόνη της, και όχι απλά μέσα από το browser που χρησιμοποιείς. Και ούτε αυτό βλέπω να υπάρχει τρόπος να το εμποδίσεις. Το οποίο είναι απαράδεκτο.

Γενικά, λοιπόν, παρότι το smartphone μού φαίνεται πολύ καλό ως εργαλείο, έχω πολλές φορές την αίσθηση ότι δεν είναι δικό μου ακριβώς αλλά εν μέρει ανήκει στην εταιρεία του και στη Google, ειδικά όταν είμαι συνδεδεμένος με το Δίκτυο. Κι αυτό δεν μ’αρέσει και τόσο.

 

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, συνέβη το σημαντικότερο γεγονός σε αυτά τα δύο χρόνια της «πανδημίας». Ίσως, μάλιστα, να ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί δεν έγινε ούτε για κόμμα, ούτε για μια μερίδα της κοινωνίας. Έγινε για κάτι που μας αφορά όλους: για τα απάνθρωπα, δήθεν υγειονομικό μέτρα που επιβάλλονται εδώ και καιρό επάνω στους Έλληνες (και επάνω σε άλλους λαούς επίσης), το χειρότερο από τα οποία είναι ο καταναγκαστικός εμβολιασμός με μια ουσία αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και πιθανώς επικίνδυνη.

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, έγιναν διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ στη διαδήλωση στην Αθήνα, και θα σας πω τι να μην πιστέψετε από τα ψέματα και τις παραποιήσεις που πιθανώς να ακούσετε από τα μισθοφορικά κανάλια, τους μισθοφόρους δημοσιογράφους, και τους στρατευμένους συνδικαλιστές του απεχθούς καθεστώτος της κορονοκρατίας.

Αν ακούσετε να λένε ότι η συγκέντρωση στην Αθήνα ήταν γύρω στα 300 άτομα, απλώς γελάστε. Αν κάποιος είδε εκείνο το πλήθος και τους υπολόγισε καμιά 300αριά, μάλλον δεν έχει βγάλει το δημοτικό σχολείο, γιατί σίγουρα δεν ξέρει να μετράει. Ήταν τουλάχιστον – τουλάχιστον – 10.000 άνθρωποι. Η πορεία, έχοντας ξεκινήσει από την Ομόνοια, είχε φτάσει ώς τα μέσα της Σταδίου και, κοιτάζοντας προς τα πίσω, έβλεπες μια απίστευτη λαοθάλασσα ώς εκεί που φτάνει το μάτι – ώς την Ομόνοια και ίσως ακόμα πιο πέρα. Και όταν η πορεία έφτασε στο Σύνταγμα, συνάντησε σχεδόν άλλους τόσους.

Αυτή δεν ήταν διαδήλωση· ήταν στρατός της ελευθερίας. Ήταν αληθινή έκφραση της οργής και της αγανάκτησης του κόσμου για τα απάνθρωπα μέτρα που παίρνονται εδώ και τόσο καιρό. Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει. Το σώμα του καθενός είναι δικό του και μόνο· δεν ανήκει σε κανένα συγκεχυμένο «σύνολο» και σε καμία κυβέρνηση.

Αν ακούσετε να λένε ότι η διαδήλωση ήταν από ακροδεξιούς, γελάστε ξανά. Στη διαδήλωση ήταν από ακροαριστεροί μέχρι ακροδεξιοί, και οτιδήποτε ανάμεσα. Σε τελική ανάλυση, κι εγώ ήμουν εκεί και δεν είμαι ακροδεξιός. Το πρόβλημα αυτό είναι κάτι που ενώνει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως πολιτικών παρατάξεων. Κανένας δεν θέλει να παραβιάζεται εξαναγκαστικά το σώμα του. Και όσοι προσπαθούν να εξαναγκάσουν τους άλλους σε υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις, να ξέρουν ό,τι θα πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω, που να χαλάσει ο κόσμος.

Αν δείτε κάτι φωτογραφίες με έναν παπά που κρατά έναν γιγάντιο σταυρό κι έναν άλλο τύπο πλάι του που κρατά μια εικόνα, δεν είναι ψεύτικες, αλλά είναι αλλοίωση της πραγματικότητας. Αυτός ο παπάς, ναι, ήταν εκεί. Εγώ προσωπικά δεν τον είδα ποτέ από τόσο κοντά, αν και ήμουν κοντά στην αρχή της πορείας. Ο παπάς αυτός ήταν ακριβώς μπροστά από τη Βουλή. Οι κάμερες που τον τράβηξαν ήταν κάμερες μέσα από τη Βουλή: και αυτό κάτι μάς λέει για τη συνεργασία των μεγάλων καναλιών με το σημερινό καθεστώς. Τράβηξαν εσκεμμένα φωτογραφίες αυτού του παπά, ο οποίος φαίνεται γραφικός, προκειμένου να δώσουν κακή εικόνα για την όλη διαδήλωση. Η όλη διαδήλωση δεν είχε καμία σχέση με παπάδες και σταυρούς. Ή, τουλάχιστον, όχι αποκλειστικά. Προφανώς ήταν μέσα στην πορεία και ακροχριστιανοί (για να το πούμε έτσι), αλλά το θέμα της διαδήλωσης δεν ήταν θρησκευτικό, ούτε φονταμενταλιστικό. Ήταν η ξεκάθαρη, αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου στα φασιστικά μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όλων των άλλων κυβερνήσεων που παγκοσμίως παίρνουν παρόμοια φασιστικά μέτρα για την αντιμετώπιση ενός ιού που οι πιθανότητες να σε σκοτώσει είναι αστείες (μακράν μικρότερες του 1%).

Ελπίζω σύντομα να ξαναδούμε τέτοιες διαδηλώσεις, κι ακόμα μεγαλύτερες. Η αρχή έχει γίνει. Ο κόσμος έχει αρχίσει να ξυπνά και να καταλαβαίνει τι συμβαίνει.

Ο καθένας είναι κύριος του δικού του σώματος· το σώμα του δεν ανήκει σε κανέναν άλλο.

Οι διαχωρισμοί βάσει εμβολιασμού είναι απαράδεκτοι και φασιστικοί, και πρέπει να σταματήσουν χτες.

Όσοι έχετε λόγο – πραγματικό λόγο, όχι εκβιαστικό λόγο – να εμβολιαστείτε με το μη-εμβόλιο, να εμβολιαστείτε. Όσοι δεν έχετε λόγο να εμβολιαστείτε, μην εμβολιάζεστε. Δεν είναι σωστό, δεν είναι ηθικό, δεν είναι λογικό, κανένας να σε εξαναγκάζει να παίρνεις φάρμακα που αληθινά δεν θέλεις να πάρεις. Και όταν υποκύπτεις σε εκβιασμούς, απλά θα συνεχίσουν να σε εκβιάζουν επ’άπειρον.

Κανένας δεν είναι μόνος του. Είμαστε όλοι σαν Μία Γροθιά. Δεν θα ανεχτούμε να μας φέρονται σαν σκυλιά που τα εμβολιάζουν όποτε τους κατεβαίνει στο κεφάλι με όποια πειραματική ουσία τούς κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς καμία ηθική συστολή, χωρίς καμία ανθρωπιά, μόνο για κερδοσκοπία και κοινωνικό έλεγχο.

Αυτό αφορά και όσους έχετε εμβολιαστεί. Γιατί μη νομίζετε ότι μετά από λίγο δεν θα σας ζητάνε να ξαναεμβολιαστείτε. Θα σας τρυπάνε με βελόνες μέχρι να σβήσει ο ήλιος, χρησιμοποιώντας ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς.

Μέχρι πότε θα το ανέχεσαι αυτό;

*

(Δύο φωτογραφίες που δείχνουν πόσο μεγάλο ήταν το πλήθος. Τα πρόσωπα εσκεμμένα αλλοιωμένα από εμένα.)

 

Αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει τέτοια προκατάληψη κατά των παλιών, καλτ ταινιών – πολλές από τις οποίες είναι, αναμενόμενα, b movies. Θέλω να πω, εντάξει, δεν είναι σοβαρές, αλλά τι το κακό υπάρχει σ’αυτό; Επειδή δεν είναι σοβαρές δεν σημαίνει κιόλας ότι δεν έχουν πλάκα.

Σκέψου τώρα κάποιες σοβαρές ταινίες. Αρκετές από αυτές είναι τρομερά βαρετές. Ακόμα και οι φανατικοί των σοβαρών ταινιών μπορεί να τις βρίσκουν βαρετές, παρότι επιμένουν να σνομπάρουν τις «δευτεροκλασάτες».

Οι παλιές καλτ ταινίες έχουν πλάκα και, συνήθως, έχουν και πολλή έμπνευση.

Δεν είναι, βέβαια, μόνο κακές από άποψη ηθοποιίας και σεναρίου, αλλά και από άποψη σκηνικών και ειδικών εφέ, γιατί εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να τα φτιάξουν και τόσο καλά. Οπότε, θα μου πεις, γιατί να μη δεις σύγχρονες καλτ ταινίες που, τουλάχιστον, έχουν καλύτερα εφέ; Το πρόβλημα είναι πως πάρα πολλές από αυτές τις σύγχρονες ταινίες, αν και έχουν καλά εφέ, δεν επιδεικνύουν την ίδια έμπνευση και δημιουργικότητα που επιδείκνυαν εκείνες οι παλιές ταινίες. Συχνά, δε, αναμασούν πράγματα που έχουν παρουσιαστεί εδώ και χρόνια (γνωστοί ήρωες και τα λοιπά). Δεν έχουν την ίδια πλάκα, και καταλήγουν να είναι, απλά, απαίσιες.

Ειδικά στο είδος της ηρωικής φαντασίας, σκέψου μόνο πόσες παλιές καλτ ταινίες υπάρχουν. Είναι κάποιες όπως ο Deathstalker (1, 2, 3, 4) που σίγουρα δεν είναι σοβαρές και είναι και κακοφτιαγμένες από διάφορες απόψεις, αλλά έχουν τρομερή πλάκα. Όταν ήμουν μικρός, τις είχα δει και τις είχα ξαναδεί. Κι ακόμα και τώρα που τις ξαναείδα μού άρεσαν.

Κάποιες άλλες ταινίες, όπως το Conquest του Lucio Fulci, μπορεί να εντάσσονται επίσης στην κατηγορία της καλτ b movie, αλλά έχουν τρομερό ύφος – έχουν καλλιτεχνική αξία. Είναι ένας δημιουργός που προσπαθεί όντως να κάνει κάτι.

Και υπάρχουν και ορισμένες ελάχιστες από αυτές τις ταινίες που έχουν πραγματικά κάτι το πολύ ιδιαίτερο, όπως το Iron Warrior, που θα νόμιζες ότι το έχει φτιάξει ο David Lynch αν ο άνθρωπος έγραφε σενάρια ηρωικής φαντασίας.

Σήμερα πλέον, πολύ σπάνια κυκλοφορούν ταινίες ηρωικής φαντασίας. Μία πολύ καλή – αν και όχι ακριβώς σύγχρονη· είναι του 1997 – είναι το Kull the Conqueror. Μια άλλη – πιο σύγχρονη – είναι το Solomon Kane.

Αλλά γενικά, σε σύγκριση με το πόσες ταινίες ηρωικής φαντασίας έβγαιναν μια εποχή, σήμερα είναι σπάνιες.

Η τελευταία που θυμάμαι είναι από τις πιο άθλιες που έχω δει στη ζωή μου: Conan the Barbarian (του 2011). Τι απαίσια ταινία... Εντάξει, έχει καλά ειδικά εφέ. Τι άλλο έχει; Αναμασά τον χιλιοχρησιμοποιημένο ήρωα του RE Howard δημιουργώντας ένα εξάμβλωμα.