14 / 1 / 2021
Πρόσφατα έμαθα για ένα συμβάν στο Μετρό της Αθήνας, το οποίο θέλω να σχολιάσω γιατί μου έκανε εντύπωση και πιστεύω πως είναι ακόμα κάτι στημένο για να χρησιμοποιηθεί αρνητικά εναντίον της ελευθερίας των πολιτών αυτής της χώρας. Το ξέρω ότι το blog μου δεν είναι κανένα μέσο με τεράστια εμβέλεια, όμως, όπως έχω ξαναπεί, το να σιωπάς σήμερα είναι εγκληματικό.
Το περιστατικό είναι το εξής για όσους δεν το ξέρουν: Ένας σταθμάρχης μπαίνει στο Μετρό και βλέπει μέσα στο βαγόνι δύο νεαρούς ηλικίας 17-25 να έχουν ο ένας τα πόδια του πάνω στο κάθισμα και ο άλλος να μη φορά μάσκα. Τους ζητά να κατεβάσουν τα πόδια και να βάλουν μάσκα. Αυτοί τον βρίζουν χυδαία. Ύστερα, κατεβαίνουν στον σταθμό που κατεβαίνει κι ο σταθμάρχης. Οι πόρτες του συρμού κλείνουν. Οι δύο νεαροί και ο σταθμάρχης μένουν μόνοι στην αποβάθρα. Οι δύο νεαροί ξυλοκοπούν βάναυσα τον σταθμάρχη, ενώ οι επιβάτες, παγιδευμένοι μες στο τρένο, παρακολουθούν από τα παράθυρα... και όλως τυχαίως κάποιος τραβά βίντεο.
Βγαίνουν τα ΜΜΕ, μετά, και φωνάζουν ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ ΞΥΛΟΚΟΠΗΣΑΝ ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ! σαν υστερικές πόρνες. Συνδέοντας, φυσικά, τους «αρνητές της μάσκας» με κακοποιούς – πράγμα που, γενικά, ΔΕΝ ισχύει. Αν μη τι άλλο, υποθέτω πως, όπως κι εγώ, όσοι «αρνητές της μάσκας» είδαν αυτό το βίντεο (το παραθέτω παρακάτω) θα θεώρησαν τον ξυλοδαρμό απαράδεκτη και βάναυση ενέργεια.
Ορίστε και το εν λόγω βίντεο:
Τώρα θα σας πω κάτι που δεν πρόκειται να σας πουν τουλάχιστον τα «επίσημα» ΜΜΕ: Η επίθεση αυτή ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, στημένη.
Γιατί το νομίζω αυτό;
Ας το δούμε, πρώτα, από απλή ψυχολογική άποψη... Σιγά που δύο νεαροί θα σηκώνονταν και θα έσπαγαν στο ξύλο με τέτοιο τρόπο κάποιον – σταθμάρχη ή μη – επειδή τους ζήτησε να βάλουν μάσκα. ΠΑΡΑΕΙΝΑΙ ακραίο. Θα πρέπει να ήταν παράφρονες. Δεν δικαιολογείται τέτοια βιαιότητα, εκτός αν είχε συμβεί και κάτι άλλο που δεν ξέρουμε, κάτι για να τους προκαλέσει αφάνταστα. Τέτοια βιαιότητα δικαιολογείται μόνο σε πολύ ακραίες ψυχικές καταστάσεις ή σε... επαγγελματικές περιπτώσεις – και θα μιλήσω γι’αυτό παρακάτω. Αμφισβητώ, λοιπόν, κατά πρώτον, ότι είναι δυνατόν δύο νέοι να αντιδρούσαν έτσι υπό φυσιολογικές συνθήκες – ακόμα και μέσα σε καταπίεση κορονοχούντας.
Δεύτερον: Προσέξτε, στο βίντεο, πώς επιτίθενται αυτοί οι δύο άνθρωποι. Δέρνουν επαγγελματικά. Δεν είναι τυχαίο το ξύλο που ρίχνουν. Μοιάζει σαν να ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μοιάζει σαν να το έχουν ξανακάνει.
Τρίτον: Προσέξτε ότι φοράνε σχεδόν ολόιδια ρούχα. Σαν να είναι μέλη συμμορίας.
Επίσης, αξιοπερίεργο: Δεν υπάρχει κανένας στο Μετρό της Ομόνοιας που να μπορεί να παρέμβει σε τέτοιες περιπτώσεις; Δεν υπάρχει φύλακας; Δεν υπάρχει αστυνομικός;
Ακόμα ένα αξιοπερίεργο: Πολύ εύκολα δεν διέφυγαν; Οι σταθμοί του Μετρό είναι αρκετά περιορισμένοι χώροι. Δεν είναι εύκολο για κάποιον δράστη να διαφύγει. Είναι πολύ εύκολο να τον πιάσουν αν θέλουν. Και είναι και τόσες κάμερες τριγύρω. Τι έγινε, ρε παιδιά; Δεν υπάρχει, τελικά, καμία φύλαξη στο Μετρό Ομόνοιας;
Τι νομίζω εγώ ότι συνέβη:
Οι δύο δράστες ήταν επαγγελματίες. Κάποιος τούς είχε πληρώσει για να κάνουν αυτή τη δουλειά – να δείρουν τον σταθμάρχη. Οι δύο δράστες γνώριζαν σε ποιο βαγόνι θα έμπαινε ο σταθμάρχης, ή τον είχαν ακολουθήσει εκείνη την ώρα να μπαίνει. Μετά, είχαν φροντίσει να γίνουν προκλητικοί – τα πόδια επάνω, όχι μάσκα – γνωρίζοντας ότι ο σταθμάρχης θα τους έκανε, φυσικά, παρατήρηση. Αποκεί και πέρα το πράγμα είναι απλό: τον έβρισαν, βγήκαν έξω μαζί του, και τον ξυλοκόπησαν την ώρα ακριβώς που έκλεισαν οι πόρτες ώστε ο κόσμος να μη μπορεί παρά να κοιτάζει. Πιθανώς, μάλιστα, και κάποιοι υπάλληλοι να ήταν δωροδοκημένοι ώστε να τους αφήσουν να διαφύγουν· ή ίσως οι δράστες να ήξεραν ότι εκείνη την ώρα δεν υπάρχει αρκετή φύλαξη και κανένας δεν παρακολουθεί τις κάμαρες ώστε να επέμβει εγκαίρως.
Δε νομίζω ότι οι δράστες πρόκειται ποτέ να βρεθούν, παρότι σίγουρα οι φάτσες τους είναι αποθηκευμένες από τις κάμαρες. Ή, αν βρεθούν, θα γίνει μια τυπική σύλληψη, θα το διατυμπανίσουν τα ΜΜΕ, και μετά, underground, χωρίς να το μάθει κανένας, θα αφεθούν ελεύθεροι.
Το όλο περιστατικό στημένο ώστε μετά να μπορούν κάποιοι να βγουν δημοσίως και να πουν: Να, δείτε τι είναι οι «αρνητές της μάσκας»! Κακοποιοί είναι!
Συγνώμη που κλοτσάω το παραμύθι σας στα αρχίδια, αλλά, ΟΧΙ, οι άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τα αντισυνταγματικά μέτρα που έχουν παρθεί σχετικά με τον Covid-19 ΔΕΝ είναι κακοποιοί, ούτε συμφωνούν με ξυλοδαρμούς τυχαίων υπαλλήλων.
Τα ΜΜΕ ακόμα μια φορά προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο.
Γιατί, όμως, μπορεί να στήθηκε αυτό το περιστατικό; Απλά και μόνο για να πουν τα ΜΜΕ «δείτε τι κακοί που είναι οι αρνητές της μάσκας»; Όχι. Μπορεί να υπάρχει ένας ακόμα χειρότερος λόγος: το ότι κάποιοι θέλουν, με αφορμή αυτό το επεισόδιο, να αυξηθεί η αστυνόμευση στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να γίνουν πιο σκληροί οι νόμοι, και, γενικά, να κάνουν τον κόσμο πιο ανελεύθερο και πιο φοβισμένο – και, άρα, πιο εύκολα ελεγχόμενο. Πράγμα που έχει ήδη ξεκινήσει από την αρχή της «τρομερής» πανούκλας.
(Τυχόν τυπογραφικά λάθη να θεωρηθούν εκεί για σουρεαλιστικούς λόγους, λόγω βιασύνης μου, δαίμονα του πληκτρολογίου, και, φυσικά, κορονοϊού ο οποίος έχει μολύνει τα δάχτυλά μου.)
13 / 1 / 2021
Το lockdown του lockdown...
Πρώτα, είπαν ότι δεν θα ξανακάνουν lockdown. Μετά, το ξαναέκαναν και έβαλαν ημερομηνία λήξης. Πέρασε η ημερομηνία λήξης, ξίνισε το γιαούρτι, αλλά το lockdown συνεχίστηκε. Μέχρι ακόμα μια ημερομηνία λήξης. Κι άλλη μια ημερομηνία λήξης... Επ’άπειρον;
Όπως και νάχει, δεν φαίνεται να τελειώνει το πράγμα. Αέναο Lockdown.
Ή, μάλλον, ξέρεις κάτι· ίσως και να τελειώσει. Όταν έχουν πουλήσει οι φαρμακευτικές όλα τα εμβόλια (οπότε και, μάλλον, θα βρουν άλλο κόλπο για να συνεχίσουν να πουλάνε και να φαρμακώνουν τον οργανισμό μας).
Και η κυβέρνηση-τσίρκο συνεχίζει να παίζει το θέατρο σκιών της μάσκας και του κλειδαμπαρώματος (για να πούμε και το lockdown στα ελληνικά).
Και τώρα μη νομίζετε ότι είμαι Συριζαίος. Και ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν επάνω, τα ίδια χάλια θα είχαμε, πιστεύω. Μόνο ένα καλό είδα από τον ΣΥΡΙΖΑ: μου μείωσε το ΕΦΚΑ. Μετά, ήρθαν αυτοί οι καραγκιόζηδες και το αύξησαν, και έβαλαν και πρόστιμο αν δεν το πληρώσεις ώς την προθεσμία, και το βγάζουν και όποτε τους καυλώσει, έτσι είναι θέμα ρουλέτας άμα θα προλάβεις την προθεσμία! Ε, ρε παλληκάρια, είστε γαμάτοι. Τι άλλο να πω; Κατά τα άλλα, το ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια κλοτσιά στην ελληνική οικονομία και την έστειλε στο διάολο. Όμως πλήρωνα λιγότερο ΕΦΚΑ, κι αυτό το θυμάμαι. Μετά, ήρθε η Νέα Επιδημία. Δεν έφτιαξε τίποτα, και χάλασε και το ΕΦΚΑ, και έκανε και χούντα. Ω λα λα...
Τέλος πάντων· όπως ξέρετε, δεν είμαι με κανένα κόμμα, απλά λέω τα πράγματα όπως τα βλέπω. Τα συντακτικά κόμματα με ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο από τα πολιτικά κόμματα – και τα παθολογικά κώματα δεν με ενδιαφέρουν καθόλου.
Γι’αυτό δεν ασχολούμαι γενικά με την πολιτική, η οποία είναι, συνήθως, μικροπολιτική στην Ελλάδα. Τώρα όμως, τέτοιες κορονομέρες, τέτοιες χουντομέρες, τέτοιες κλειστομέρες, τέτοιες καταστροφομέρες που ζούμε, νομίζω ότι είναι έγκλημα να μη μιλάς καθόλου για το τι συμβαίνει.
Σε λίγο έχουν σκοπό να διαιρέσουν την κοινωνία σε Καθαρούς και Μολυσμένους. Είναι αυτό πράγμα για να μη μιλάς; Μαζί με όλα τα άλλα αισχρά που έχουν συμβεί τους τελευταίος μήνες; Συγνώμη – χρόνος πλησιάζει πια, όχι μήνες. Κοντεύουμε κάνα χρόνο κλειδαμπαρώματος. Ελλάς, το Μπουντρούμι της Κορονοχούντας.
Και ο κόσμος, γενικά, δεν βλέπεις να αντιδρά. Έχει πια αρχίσει να συνηθίζει τις μαλακίες του click-away και του κλειδαμπαρώματος, και να φορά μάσκα μες στη μέση του ανοιχτού δρόμου (!), και να προετοιμάζεται να του χώσουν ένα πειραματικό χυμικό υγρό άγνωστης ποιότητας, και να του λένε ψευτιές για υπέρογκους αριθμούς κρουσμάτων και νεκρών από έναν ιό που δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο επικίνδυνος όσο διατυμπανίζεται.
Όλα αυτά κανονικά, έτσι; Δεν τρέχει τίποτα. Συνεχίζουμε να ζούμε...
Τι άλλο περιμένουν για να ξεσηκωθούν αυτοί οι άνθρωποι; Να μην έχουν, στην κυριολεξία, να φάνε; Να κοιμούνται ομαδικά σε πεζοδρόμια; Να τους τραβάνε δεμένους με αλυσίδες και ημίγυμνους (αλλά με μάσκες, μην το γαμήσουμε κιόλας!) γύρω από την Ομόνοια; Τι;
Γιατί, ρε άνθρωποι, συνεργάζεστε; Γιατί προσαρμόζεστε σε κάτι που βλέπετε, πρακτικά, κάθε μέρα, ότι κακό σάς κάνει, καλό δεν σας κάνει;
Επικρατεί – όπως συνήθως – μια γενική νωθρότητα, απογοήτευση, και λογική τού περιμένουμε-να-μας-πούνε-τι-να-κάνουμε.
Και υποτίθεται ότι ζούμε σε δημοκρατία...
Αλλά αυτό πλέον δεν είναι ακριβώς δημοκρατία, και όλοι το καταλαβαίνουμε. Είναι παράδειγμα προς αποφυγήν για το δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτό που συμβαίνει τώρα δείχνει πώς μπορούν κάποιοι να σφετεριστούν την εξουσία με «δημοκρατικά» μέσα και να οργανώσουν απολυταρχία. Δείχνει πόσο ευάλωτες είναι οι δημοκρατίες μας – όλου του δυτικού κόσμου τουλάχιστον, αν όχι όλου του πλανήτη γενικά.
Δείχνει, επίσης, ότι δεν υπάρχει κανένας εδώ, σ’αυτό τον τόπο, ο οποίος να μπορεί ώστε και να επιχειρήσει να υπερασπιστεί τη δημοκρατία. Διότι η δημοκρατία δεν μπορεί πάντα να κρατήσει από μόνη της. Πρέπει κάποιοι να είναι εκεί για να τη διαφυλάττουν.
Και ποιοι είναι, τώρα, φύλακες της δημοκρατίας;... Κανείς. Δεν υπάρχουν τέτοιοι.
Δεν μπορούν ούτε καν οι πολίτες οι ίδιοι να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους γιατί είναι άοπλοι. Ο πολίτης απαγορεύεται να φέρει όπλα.
Καλά, θα μου πεις, είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι ότι θα έπρεπε να επιτρέπεται ο πολίτης να φέρει όπλα;
Όπως ξέρουν όλοι όσοι με παρακολουθούν καιρό σ’αυτό το blog αλλά και στο κεντρικό μου site, είμαι γενικά φιλειρηνικός. Δε νομίζω ότι τα προβλήματα λύνονται με τον πόλεμο. Είμαι εναντίον των στρατών – ειδικά αυτών των στρατών που αποτελούνται από δουλοστρατιώτες (οι αληθινοί στρατοί αποτελούνται μόνο από μαχητές που μάχονται οικειοθελώς· οι άλλοι στρατοί είναι παρωδίες). Δεν έχω τίποτα εναντίον των Τούρκων, ή οποιουδήποτε άλλου γείτονά μας. Τον Ερντογκάν τον αποστρέφομαι γιατί είναι παλιάνθρωπος ως προσωπικότητα, και το έχει αποδείξει πολλές φορές, όχι επειδή είναι Τούρκος. Με τους Τούρκους δεν έχω κανένα πρόβλημα. Γενικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα με όποιον δεν με ενοχλεί έμπρακτα.
Υπάρχουν, όμως, και όρια στον φιλειρηνισμό μου. Όταν κάποιος έρθει να μου κλέψει το σπίτι μου, ή να με κάνει δούλο, ή να με ληστέψει – εμένα ή τους δικούς μου – τότε αρχίζω να το παίρνω προσωπικά. Τότε θα βρω ό,τι υπάρχει πρόχειρο εκεί γύρω και θα του ανοίξω το κεφάλι στα δύο.
Και τώρα συμβαίνει ακριβώς αυτό: Έρχονται μέσα στη χώρα μας, μέσα στις πόλεις μας, μας κάνουν δούλους, μας ληστεύουν, με διάφορα προσχήματα, όπως μιας επιδημίας. Και νομίζεις εσύ ότι οι πολίτες δεν θα έπρεπε να έχουν όπλα για να μπορούν να προστατέψουν οι ίδιοι τον εαυτό τους;
Ποιος θα σε προστατέψει; Η Αστυνομία; Ο Στρατός; Δεν το νομίζω. Θα γυρίσουν, μήπως, και θα πουν στον Μητσοτάκη και τη Νέα Επιδημία «Τέρμα οι μαλακίες, έχουμε δημοκρατία, μαζέψτε τα και φύγετε»; Όχι. Απλά θα κάνουν ό,τι τους λένε.
Ένα καλό έχω, ωστόσο, να πω για την Ελληνική Αστυνομία τούτες τις μέρες· κι αυτό δεν το λέω για να μη θεωρηθεί ότι προσπαθώ να τη διασύρω. Δεν είναι ο σκοπός μου να διασύρω κανέναν, ούτως ή άλλως. Αλλά δεν νομίζω ότι η Αστυνομία εφαρμόζει τόσο αυστηρά τα μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας όσο θα μπορούσε. Τουλάχιστον, εμένα ποτέ κανένας δεν με έχει σταματήσει στον δρόμο – ή, μάλλον, μόνο μία φορά, αλλά ήταν τελείως επιπόλαιο, επειδή διέσχιζα την Ομόνοια χωρίς μάσκα, και τελικά δεν μου έριξαν πρόστιμο (είχα τη μάσκα περασμένη στο χέρι και τύχαινε να πίνω λεμονάδα εκείνη τη στιγμή). Και εγώ, όταν βγαίνω, βαδίζω 10+ χιλιόμετρα μέσα στην Αθήνα· δεν είναι μικρή απόσταση. Όχι μόνο ποτέ δεν με έχουν σταματήσει για να μου ζητήσουν τον λόγο, αλλά ούτε έχω δει να σταματάνε και κανέναν άλλο πεζό. Νομίζω ότι μόνο είδα μια φορά να σταματάνε ένα αυτοκίνητο. Νομίζω.
Δεν αμφιβάλλω ότι έχουν πέσει πρόστιμα – και, μάλιστα, άδικα πρόστιμα. Σίγουρα έχουν πέσει. Απλά λέω ότι τα μέτρα θα μπορούσαν να εφαρμόζονται και πιο αυστηρά. Και επιδοκιμάζω το γεγονός ότι δεν εφαρμόζονται πιο αυστηρά.
Όπως και νάχει, όμως, πέρα απ’όλα αυτά, πέρα από τις μικροαντιδράσεις των πολιτών ή των σωμάτων ασφαλείας ή των πολιτικών ή ορισμένων δημοσιογράφων που ακόμα τυχαίνει να αγαπάνε την ελευθερία, η χούντα καλά κρατεί. Δεν φαίνεται να μπορεί κανείς να κάνει τίποτα για να αντιστρέψει την κατάσταση.
Είναι αυτό πρόβλημα ή δεν είναι;
Βλέπουμε ένα μειονέκτημα του δημοκρατικού καθεστώτος – το γεγονός ότι μπορεί κάποιος, παίρνοντας την εξουσία, να μετατρέψει τη δημοκρατία σε απολυταρχία προσποιούμενος ότι είναι ακόμα δημοκρατία.
Γι’αυτό θα έπρεπε να υπάρχουν κάποιοι που να μπορούν να υπερασπιστούν το δημοκρατικό πολίτευμα, με τα όπλα αν χρειαστεί. Να εισβάλουν στο Κοινοβούλιο, να πουν στους σφετεριστές «Τέρμα το παιχνίδι σας, πηγαίνετε ήσυχα σπίτια σας ή φάτε σφαίρες στο κεφάλι», και μετά να μην κρατήσουν αυτοί την εξουσία για τον εαυτό τους (γιατί τότε θα ήταν πραξικόπημα) αλλά να την παραδώσουν σε ανθρώπους που μπορούν όντως να διοικήσουν δημοκρατικά και ελεύθερα αυτή τη χώρα ακόμα κι αν αυτό μάς φέρει σε ρήξη με διεθνείς συγκαλυμμένες απολυταρχίες.
Ουτοπία, λες; Φαντασίωση; Να πάω να γράψω κάνα μυθιστόρημα, καλύτερα; (Όχι πως δεν το κάνω ήδη αυτό το τελευταίο.)
Τότε, γιατί, ρε άνθρωπε, δέχεσαι ως κάτι πραγματικότερο από φαντασίωση αυτή τη δυστοπία που υφίσταται τώρα γύρω σου, η οποία είναι, αληθινά, σαν να έχει βγει από μυθιστόρημα μυθιστοριογράφου πιο διεστραμμένου ακόμα κι από εμένα;
12 / 1 / 2021
(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)
Από όταν γεννιέσαι σε προγραμματίζουν για το τι πρέπει να κάνεις και τι όχι, πώς πρέπει να είσαι και πώς πρέπει να μην είσαι· εσκεμμένα σού δημιουργούν φοβίες και αντιπάθειες· εσκεμμένα σού καλλιεργούν συμπάθειες και πεποιθήσεις· ενώ προσπαθούν να σε τραβήξουν στο ένα μαντρί ή στο άλλο, ή στο λιγάκι πιο οριακό μαντρί που όμως εξακολουθεί να είναι μαντρί.
Αποπρογραμματίσου. Σβήσε ό,τι σε έχουν μάθει. Ορισμένες φορές είναι επώδυνο: είναι σαν να βάζεις ένα πυρωμένο σίδερο πάνω σ’ένα τραύμα. Αλλά σου κάνει καλό. Σε καθαρίζει από τη μόλυνση και σταματά την αιμορραγία απ’την οποία τρέφονται τα παράσιτα του συστήματος.
Όταν έχεις καθαρίσει τον εαυτό σου, βρίσκεσαι μπροστά σ’έναν άγονο τόπο. Αλλά είναι ένας υπέροχος τόπος. Επειδή τώρα μπορείς ΕΣΥ να αρχίσεις να φυτεύεις τους σπόρους που θέλεις, ή να μεταφυτεύεις ολόκληρα δέντρα. Προγραμματίζεις τον εαυτό σου από την αρχή, ακριβώς όπως ΕΣΥ τον θέλεις.
Ο παλιός σου εαυτός δεν ήταν παρά μια σκιά. Δεν ήταν αληθινή προσωπικότητα. Και δεν ευθύνεσαι εσύ για ό,τι μαλακίες είχε κάνει. Ήταν άλλος άνθρωπος. Και τώρα είναι νεκρός.
Η μάχη ποτέ δεν τελειώνει (έτσι είναι η ζωή), αλλά, όταν έχεις επαναπρογραμματιστεί, δεν είσαι πλέον εύκολα επηρεάσιμος. Όταν κάτι προσπαθεί να σε επηρεάσει, δεν ταιριάζει. Ο οργανισμός φτύνει το μικρόβιο. Είναι σαν να προσπαθείς να ταιριάξεις δύο κομμάτια παζλ που όμως δεν έχουν τις αντίστοιχες εγκοπές που θα έπρεπε να έχουν. Το παρείσακτο κομμάτι ‒ αυτό που έρχεται να προσκολληθεί επάνω σου ‒ θα πέσει. Δεν έχει άλλη επιλογή.
Η πρώτη μάχη είναι η πιο επικίνδυνη. Είναι το Chapel Perilous, το μέρος όπου μπορεί να έχεις ήδη μπει χωρίς να το έχεις προσέξει και να παραπατάς μέσα του ενώ βρίσκεσαι σε τρομερό κίνδυνο χωρίς να το ξέρεις. Μετά, αν επιβιώσεις, αποκτάς αντισώματα.
Το μόνο που χρειάζεται να φοβάσαι είναι ο φόβος.
