Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
10 / 2 / 2024

Σε μια προηγούμενη ανάρτηση εδώ, είχα πει ότι το Jurgen μου θυμίζει τις ιστορίες του Moorcock. Πλησιάζοντας τώρα το τέλος του, μπορώ να πω ότι έκανα τελείως λάθος. Απλά, ένα, δυο κομμάτια λίγο μετά την αρχή έτυχε να θυμίζουν Moorcock από μια άποψη. Το όλο βιβλίο δεν θυμίζει Moorcock καθόλου. Και, για να είμαι ειλικρινής, η γνώμη μου γι’αυτό έπεφτε με κάθε επόμενη σελίδα που διάβαζα.

Τι είναι, τελικά, το Jurgen που υποτίθεται πως στην εποχή του ήταν τόσο γνωστό και σήμερα πλέον έχει μείνει καλτ για κάποιους; Αρχικά, νομίζεις ότι είναι ένα παράξενο ιπποτικό, μυθικό παραμύθι, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται ένα από εκείνα τα βιβλία που, ουσιαστικά, μιλάνε «για τον άνθρωπο», «για τη ζωή», «για τα Μεγάλα Ερωτήματα».

Τουτέστιν: μία μεγάλη δηθενιά, που λένε, χωρίς κανένα νόημα.

Παλεύει τόσο πολύ να είναι «ψαγμένο» που πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Ώρες-ώρες, σου φαίνεται ότι ο συγγραφέας προσπαθεί να μοιάσει στον Σέξπιρ, με όλους αυτούς τους μακροσκελείς, φιλοσοφικούς διαλόγους που εκφράζουν τρομερές απόψεις με βαρύγδουπες λέξεις, κρύβοντας δήθεν βαθιά νοήματα.

Ήμαρτον.

Καταλαβαίνω, μάλιστα, γιατί ίσως να είχε προωθηθεί από κάποιους μια εποχή: ως νουθετιστικό σύγγραμα, ας πούμε. Από εκείνα που υποτίθεται ότι γράφουν κάτι «παραπάνω». Αλλά, στην πραγματικότητα, γράφουν κάτι παρακάτω. Δεν υπάρχει κάποια ιστορία, κάποια πλοκή, κάτι το ενδιαφέρον, κάτι που να το διαβάζεις και να γουστάρεις. Υπάρχουν, όμως, πολλές βαρύγδουπες φράσεις τύπου Σέξπιρ για την πορεία της ζωής και τα Μεγάλα Ερωτήματα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Δυστυχώς, δεν έχει καμία σχέση με παραμύθι σαν αυτά του Lang. Αν είχε, ίσως να ήταν υπέροχο. Έχω αναφέρει εδώ και παλιότερα τα παραμύθια του Lang, τα οποία κάνουν το ακριβώς αντίθετο: αποφεύγουν τις νουθετιστικές μαλακίες και τις φιλοσοφικομπουρμπουλήθρες και γράφουν εξωφρενικές σουρεαλιστικότητες. Και είναι, ως εκ τούτου, υπέροχα.

Ένα καλό είχε το Jurgen μέχρι στιγμής – στην έκδοση που τυχαίνει να το έχω εγώ, τουλάχιστον: τρομερές εικόνες. Τρομερές, παραμυθένιες, ασπρόμαυρες εικόνες. Κάποιες από τον Frank C. Papé και άλλες που ή δεν γράφει από ποιον είναι ή μου διαφεύγει.

Ορίστε ορισμένες από αυτές.

Δεν είναι εξαίσιες;

Είναι ο μόνος λόγος για να διαβάσεις το βιβλίο.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_Kai_o_Jurgen_glistrise

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Φεβρουαρίου (21/2)


[Αρχή] Ο πόλεμος της αρχιτεκτονικής & η «Μπρούτζινη Εποχή» των Ρομπότ & η Μεσόγειος γίνεται έρημος & οι φουτουριστικές δυστοπίες μάς μπλοκάρουν από το να έχουμε μια πραγματική μελλοντική ουτοπία & το μυστήριο του Κεχριμπαρένιου Δωματίου & οι «φιλενάδες» τεχνητής νοημοσύνης συλλέγουν περισσότερα δεδομένα απ’ό,τι θα έπρεπε & Cosmic Alchemy (μικρό σουρεαλιστικό φιλμ από κολάζ) & Edge of Alchemy (κι άλλο μικρό σουρεαλιστικό φιλμ από κολάζ) & η τέχνη του Minoru Nomata & Eugène-François Vidocq, η γέννηση του ντετέκτιβ & γιατί θα έπρεπε να εγκαταλείψουμε το GoodReads & ο μυστηριώδης Πύργος του Νιούπορτ & πώς να χρησιμοποιείς τα όνειρα για να εμπνέεσαι και να γράφεις & οι συνήθειες του παραγωγικού μυαλού & παλιές ταχυδρομικές κάρτες με κρανία & bitmagnet, μια νέα τεχνολογία για διαμοίραση αρχείων [τέλοΣ]

 

Ηλεκτρονικά Βιβλία, ή Χάρτινα; (Μέρος Δεύτερο)


Κι άλλες σκέψεις, συμπεράσματα, και ερωτηματικά

Στο προηγούμενο μέρος αυτού του άρθρου είχα υποσχεθεί ότι θα συνεχίσω γράφοντας τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των χάρτινων βιβλίων όπως τα βλέπω μέχρι στιγμής· αλλά, πρώτα, θέλω να αναφερθώ σε κάτι που θεωρώ αρκετά σημαντικό. Υπάρχει μια σχετική προκατάληψη εναντίον των ηλεκτρονικών βιβλίων στην Ελλάδα και υπέρ των χάρτινων. Λέγεται ότι τα ηλεκτρονικά βιβλία δεν είναι «πραγματικά» βιβλία, ή ακόμα και ότι είναι για να μας κάνουν κάποια ζημιά, υποτίθεται, στην κουλτούρα του βιβλίου ή στον πολιτισμό ή σε οτιδήποτε άλλο. Αυτό με εκπλήσσει αν το πιστεύουν κάποιοι, γιατί δεν νομίζω ότι ισχύει λογικά όπως και να το σκεφτείς. Το μόνο που βγάζει νόημα είναι ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να έχουν συνηθίσει το χάρτινο βιβλίο, και το ηλεκτρονικό να τους φαίνεται «παράξενο». Το ίδιο, όμως, θα φαινόταν «παράξενο» το δικό μας βιβλίο σε όσους, παλιά, διάβαζαν επάνω σε περγαμηνή... Όταν εφευρέθηκε η τυπογραφία, πάω στοίχημα ότι κάποιοι θα έλεγαν και τότε ότι ήταν «του διαβόλου» και καλύτερα να γίνονται χειρόγραφα τα αντίγραφο των βιβλίων από μοναχούς που κάθονται και τα γράφουν ξανά και ξανά, τα ίδια και τα ίδια, ώρες ατελείωτες σε σκιερά μοναστήρια.

Όμως δεν έχουμε μείνει εκεί· έχουμε τυπογραφία και τυπογραφεία. Γιατί; Διότι είναι, πολύ απλά, καλύτερο. Πιο εύκολο, πιο εξυπηρετικό, πιο γρήγορο. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα το χειρόγραφο βιβλίο δεν έχει αξία; Φυσικά και έχει. Καλλιτεχνική αξία. Αλλά κυρίως διαβάζουμε βιβλία που έχουν βγει από τυπογραφείο, όχι βιβλία γραμμένα στο χέρι. (Εγώ, προσωπικά, δεν έχει τύχει ποτέ να διαβάσω βιβλίο γραμμένο στο χέρι.)

Το ίδιο, ουσιαστικά, ισχύει και για τα ηλεκτρονικά βιβλία. Είναι μια εξέλιξη του βιβλίου. Απλώς το μέσο αλλάζει.

Παρ’όλ’ αυτά, υπάρχει η προκατάληψη που λέγαμε: ότι δεν είναι «πραγματικά» βιβλία. Και όχι μόνο αυτό αλλά φαίνεται ενεργά να προωθούνται περισσότερο τα χάρτινα βιβλία εις βάρος των ηλεκτρονικών. Τα ηλεκτρονικά βιβλία παραμερίζονται ως «μη πραγματικά», προκειμένου να προωθηθούν τα χάρτινα.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Φεβρουαρίου (6/2)


Οι απειλές εναντίον της πειρατείας υπάρχει πιθανότητα να την αυξήσουν ● Andrew Lang και Beowulf (και Tolkien) ● Το μυστήριο του Corridor of Mirrors (βιβλίο και ταινία) ● Ghost Blooms (παράξενες ιστορίες) ● Ένα μικρό φιλμ για τον John Bolton ● Ο Denis Villeneuve μίλα για το δεύτερο μέρος της ταινίας Dune (και για το τρίτο) ● RIP Brian Lumley (1937–2024) ● Ο Keanu Reeves και ο China Miéville συνεργάζονται ● Το Dungeons & Dragons έγινε 50 χρονών ● Παλιές ασπρόμαυρες λιθογραφίες ● Ο Houdini στο Weird Tales ● Η πρώτη χρήση του θαυμαστικού ● Η κατάρα του Καρφιού της Κλεοπάτρας ● Πώς είναι δυνατόν οι χεβιμεταλλάδες τραγουδιστές να μην κάνουν ζημιά στις φωνητικές χορδές τους; ● Η Δίωξη των Χάκερ, του Bruce Sterling (δωρεάν, μεταφρασμένο) ● Το σουρεαλιστικό κουτί της Leonora Carrington ● Τα σουρεαλιστικά κολάζ του Steven Cline ● Cosmohedron (μικρή ταινία κινουμένων σχεδίων) ● H P Lovecraft και το παλιό ηλιακό σύστημα