Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
10 / 2 / 2024

Σε μια προηγούμενη ανάρτηση εδώ, είχα πει ότι το Jurgen μου θυμίζει τις ιστορίες του Moorcock. Πλησιάζοντας τώρα το τέλος του, μπορώ να πω ότι έκανα τελείως λάθος. Απλά, ένα, δυο κομμάτια λίγο μετά την αρχή έτυχε να θυμίζουν Moorcock από μια άποψη. Το όλο βιβλίο δεν θυμίζει Moorcock καθόλου. Και, για να είμαι ειλικρινής, η γνώμη μου γι’αυτό έπεφτε με κάθε επόμενη σελίδα που διάβαζα.

Τι είναι, τελικά, το Jurgen που υποτίθεται πως στην εποχή του ήταν τόσο γνωστό και σήμερα πλέον έχει μείνει καλτ για κάποιους; Αρχικά, νομίζεις ότι είναι ένα παράξενο ιπποτικό, μυθικό παραμύθι, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται ένα από εκείνα τα βιβλία που, ουσιαστικά, μιλάνε «για τον άνθρωπο», «για τη ζωή», «για τα Μεγάλα Ερωτήματα».

Τουτέστιν: μία μεγάλη δηθενιά, που λένε, χωρίς κανένα νόημα.

Παλεύει τόσο πολύ να είναι «ψαγμένο» που πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Ώρες-ώρες, σου φαίνεται ότι ο συγγραφέας προσπαθεί να μοιάσει στον Σέξπιρ, με όλους αυτούς τους μακροσκελείς, φιλοσοφικούς διαλόγους που εκφράζουν τρομερές απόψεις με βαρύγδουπες λέξεις, κρύβοντας δήθεν βαθιά νοήματα.

Ήμαρτον.

Καταλαβαίνω, μάλιστα, γιατί ίσως να είχε προωθηθεί από κάποιους μια εποχή: ως νουθετιστικό σύγγραμα, ας πούμε. Από εκείνα που υποτίθεται ότι γράφουν κάτι «παραπάνω». Αλλά, στην πραγματικότητα, γράφουν κάτι παρακάτω. Δεν υπάρχει κάποια ιστορία, κάποια πλοκή, κάτι το ενδιαφέρον, κάτι που να το διαβάζεις και να γουστάρεις. Υπάρχουν, όμως, πολλές βαρύγδουπες φράσεις τύπου Σέξπιρ για την πορεία της ζωής και τα Μεγάλα Ερωτήματα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Δυστυχώς, δεν έχει καμία σχέση με παραμύθι σαν αυτά του Lang. Αν είχε, ίσως να ήταν υπέροχο. Έχω αναφέρει εδώ και παλιότερα τα παραμύθια του Lang, τα οποία κάνουν το ακριβώς αντίθετο: αποφεύγουν τις νουθετιστικές μαλακίες και τις φιλοσοφικομπουρμπουλήθρες και γράφουν εξωφρενικές σουρεαλιστικότητες. Και είναι, ως εκ τούτου, υπέροχα.

Ένα καλό είχε το Jurgen μέχρι στιγμής – στην έκδοση που τυχαίνει να το έχω εγώ, τουλάχιστον: τρομερές εικόνες. Τρομερές, παραμυθένιες, ασπρόμαυρες εικόνες. Κάποιες από τον Frank C. Papé και άλλες που ή δεν γράφει από ποιον είναι ή μου διαφεύγει.

Ορίστε ορισμένες από αυτές.

Δεν είναι εξαίσιες;

Είναι ο μόνος λόγος για να διαβάσεις το βιβλίο.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_Kai_o_Jurgen_glistrise

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX