Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
22 / 5 / 2019

Αυτό είναι το κλασικό μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη, Η Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ. Δεν είναι βιβλίο φαντασίας, φυσικά, αλλά είναι ένα μυθιστόρημα με ιππότες και πριγκίπισσες, από αυτά που, ξέρεις, “δεν υπάρχουν” στην Ελλάδα γιατί “δεν είναι η παράδοσή μας” (και καλά).

Το εξώφυλλο είναι τρομερό, αλλά και μέσα το βιβλίο έχει πολλές εικόνες, δύο από τις οποίες παραθέτω παρακάτω, πριν από το οπισθόφυλλο που δείχνει μόνο ένα ιπποτικό κράνος.

Αναρωτιέμαι, όμως, τι να είναι αυτό το σύμβολο στο εξώφυλλο. Ένας αγκυλωτός σταυρός αλλά, σίγουρα, όχι σβάστικα. Είναι ένα σταυρός που η κάθε άκρη του σχηματίζει ένα Τ, και το κάθε άνω σκέλος του Τ είναι και το κεφάλι ενός φιδιού. Πολύ παράξενο σύμβολο. Ήταν το έμβλημα κάποιου ιπποτικού τάγματος, οίκου ευγενών, ή άρχοντα; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει; Τι εννοούσε ο ποιητής που το έφτιαξε; (Ομολογουμένως, δεν το έχω ψάξει ακόμα.)

Και, όχι, δεν προσπαθώ να το συγκρίνω με το απαράδεκτα αλλοιωμένο έμβλημα των Targaryen που έβαλαν στο εξώφυλλο του Fire & Blood. Αυτό είναι απλά αποτρόπαιο, και θυμίζει σβάστικα χωρίς κανέναν λόγο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Οι Κακοί της Αφήγησης


Αν και υπάρχουν ιστορίες χωρίς κανέναν αντίπαλο (όπως κοινωνικού ή φιλοσοφικού περιεχομένου) ή με τελείως απρόσωπο αντίπαλο (για παράδειγμα, το φυσικό τοπίο), συνήθως οι περιπετειώδεις αφηγήσεις έχουν κάποιον «κακό». Και στη φανταστική λογοτεχνία, συγκεκριμένα, ο κακός αυτός μπορεί να πάρει ακόμα και ακραίες μορφές.

Για παράδειγμα, ο Σάουρον από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι μια ακραία περίπτωση κακού. Το μόνο που ξέρουμε γι’αυτόν είναι ότι θέλει να κυριεύσει τα πάντα... και να κάνει τι; Να τα μετατρέψει σε μια ερημιά όλο πέτρα και στάχτη, όπως είναι η Μόρντορ; Δεν είναι ποτέ ξεκάθαρο τι ακριβώς θέλει ο Σάουρον. Απλώς ξέρουμε ότι είναι «ο Κακός», ή ίσως η ίδια η δύναμη του Κακού. Και τέλος. Είναι ένας αντίπαλος όπως αυτούς που μπορεί να συναντήσεις στα παραμύθια, γιατί, κατά βάση, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι ένα παραμύθι για μεγάλους.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο στη φανταστική λογοτεχνία.

Αντίστοιχοι (περίπου) κακοί σε μη-φανταστική λογοτεχνία μπορούμε να πούμε ότι είναι κάποιοι τρελοί επιστήμονες σαν αυτούς στις ιστορίες με τον Τζέιμς Μποντ, ή ο Φου Μαντσού. Τέτοιοι κακοί έχουν κάποια πιο ξεκάθαρα κίνητρα, αλλά δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο συνήθως. Θέλουν απλά να καταστρέψουν μια ολόκληρη χώρα με πυρηνικά όπλα, ή κάτι παρόμοιο.

Όλοι αυτοί είναι αρκετά στερεοτυπικοί κακοί. Υπάρχουν εκεί απλώς για να δημιουργηθεί η πλοκή, να έχει κάτι να αντιμετωπίσει ο ήρωας, ή οι ήρωες, της ιστορίας.

Δεν μπορούμε να τους κατακρίνουμε. Έχουν τη χρησιμότητά τους. Έχουν ακόμα και την πλάκα τους, για να το πούμε πιο απλά. Ορισμένες φορές, για να γράψεις μια περιπετειώδη ιστορία, δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από έναν «τρελό» που προσπαθεί να καταστρέψει τα πάντα.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιανουαρίου (14/1)


μοτοσικλέτα ηλιακής ενέργειας, & μανιτάρια που τρέφονται με ραδιενέργεια· ορίστε & το Snappy Driver Installer, & δυο ταινίες Ε.Φ. & 10 ταινίες α λα David Lynch· ενώ ξεβράζονται βικτοριανά υποδήματα σε ουαλικές ακτές, & κι εμφανίζονται τα παράξενα κολάζ του Wilfried Sätty· ποιες οι επιρροές του ’70 στις ταινίες φαντασίας; – να & ο Blade του Jeffrey Lord! & The Mystery Of The XV (1911), & δωρέαν Metal Hurlant· ενώ κάτω από τη γη, Land Under England (Joseph O'Neill)! & The Sorcerer's Apprentice (Hanns Heinz Ewers) (κι άλλο δωρεάν κατέβασμα) ...& ακόμα περισσότερα στο LinX—

 

Τα Βιβλία που Διάβασα Μέσα στο 2025


Αυτό τον χρόνο έτυχε να συναντήσω αρκετά βιβλία που μου άρεσαν – πράγμα που είναι καλό.