Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 6 / 2024

Τις προάλλες είδα το Furiosa, και η γενική εντύπωσή μου ήταν η εξής: καλό αλλά, κατά βάση, by-product. Από εκείνες τις ταινίες που υπάρχουν επειδή υπάρχει μια άλλη ταινία που έχει κάποιους συγκεκριμένους φαν.

Ωστόσο, ήταν καλό γι’αυτό που ήταν. Μια επιστροφή στον άγριο, έρημο κόσμο του Mad Max χωρίς τον ίδιο τον Mad Max. Δεν είναι πλέον τόσο πολύ η ιστορία ενός ήρωα όσο η εξερεύνηση ενός φανταστικού κόσμου. Αν και η ηρωίδα είναι, ομολογουμένως, αρκετά δυναμική, πάλι είχα κυρίως αυτή την αίσθηση: ότι ο κόσμος, η Έρημη Γη, ήταν ο αληθινός πρωταγωνιστής της ταινίας.

Η φαντασία του Miller και του Lathouris οργιάζει. Παρουσιάζουν διάφορες τρελές dieselpunk εξωφρενικότητες και ανωμαλίες. Διάφορους τρελούς και παλαβούς τύπους που κυριαρχούν σε εξαθλιωμένες περιοχές ή οδηγούν συμμορίες και στρατούς.

Η ταινία είναι μεγάλη, όπως οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες φαντασίας. Αλλά όχι εξαιτίας της πλοκής της και μόνο. Αν και δεν είναι χωρίς πλοκή – έχει αρκετή πλοκή – εκείνο που σου μένει είναι ότι βλέπεις συνέχεια οχήματα να χτυπιούνται και να ανατινάζονται και ανθρώπους να μάχονται επάνω τους ή να πηδάνε από το ένα στο άλλο, ή να κρέμονται και οριακά να γλιτώνουν τη ζωή τους – ή να μην τη γλιτώνουν και να πεθαίνουν με φριχτούς τρόπους. Έχει πάρα πολλές σκηνές δράσης αυτού του τύπου, και πώς θα ήταν ταινία Mad Max αν δεν τις είχε, σωστά; Ναι, αλλά και πάλι έχεις μια αίσθηση ότι απλά παρακολουθείς dieselporn από ένα σημείο και έπειτα: τσόντα με καταστροφές και κυνηγητά.

Ωστόσο, όπως είπα, γι’αυτό που είναι, είναι καλό. Έχει καλοδουλεμένους χαρακτήρες, αληθοφανή διάλογο (για τα δεδομένα της άγριας εποχής που παρουσιάζει), πλοκή με αρκετό ενδιαφέρον. Και, φυσικά, τρομερές τοποθεσίες, αλλά και ευφάνταστες ιδέες dieselpunk.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έμεινα ικανοποιημένος· όμως, από την άλλη, είχα και μια αίσθηση ότι, εκτός από καταστροφές και σκοτωμούς, δεν είδα και τίποτα περισσότερο. Κατά βάση, μια ιστορία εκδίκησης με πολλές εκρήξεις.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (12/6)


Κομμάτια από μεσαιωνικά επιτραπέζια παιχνίδια & Μεσαιωνικές εικονογραφήσεις ζώων | Κοντά στην ανακάλυψη της πραγματικής τηλεπάθειας; | 28 αναψυκτικά, χυμοί, ποτά που ανακαλούνται για επιβλαβείς χημικές ουσίες & Τα δουλεμπορικά πλοία του Διαστήματος | Ντοκιμαντέρ για τους Hells Angels & Ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο των Hells Angels με τους Bandidos | Bob Fowke & Λουρί για τον προσωπικό αστακό σας | Κλασικές ιστορίες για να σε παίρνει ο ύπνος & Kirby O’Donnell, ένας ήρωας του Robert E. Howard στο Αφγανιστάν | The Shudder Pulps, η πρώτη Ιστορία για τα pulp περιοδικά, & Cybele, ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας από το 1891 | Το γνωστό αλλά αινιγματικό Flammarion engraving & Ανδροειδή και τεχνητή ομιλία σε παλιές εποχές

 

Περί Γραφής: Περιγραφικές Αποκαλύψεις


Φανταστείτε μια σκηνή που διαδραματίζεται μέσα σ’ένα δωμάτιο. Κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται εκεί και συζητάνε για ένα θέμα. Ως συγγραφέας, τι περιγράφεις καθώς ξεκινάς αυτή τη σκηνή; Περιγράφεις τους συνομιλητές έναν-έναν; Περιγράφεις πώς είναι το δωμάτιο; Τι έπιπλα έχει; Πώς είναι διακοσμημένο; Τι φαίνεται έξω από το παράθυρο; Τι ήχοι, ή μυρωδιές, έρχονται από έξω;

Τα περιγράφεις όλα αυτά; Αν το καλοσκεφτείς, τα πράγματα που μπορείς να περιγράψεις σε μια σκηνή είναι πάρα πολλά, αν όχι άπειρα. Και, όσο καλά και να περιγράψεις κάτι, πάντα θα έχεις «ελλείψεις» (όχι τυχαία εντός εισαγωγικών)· γιατί ο γραπτός λόγος δεν είναι σαν το βίντεο ή τη φωτογραφία, ούτε σαν τη ζωγραφική. Ο γραπτός λόγος απλώς δημιουργεί εντυπώσεις μέσα στο μυαλό ώστε να πλάσει την εικόνα ο αναγνώστης με τη φαντασία του. Ο γραπτός λόγος, επίσης, νομίζω πως βοηθά και τη φαντασία του συγγραφέα να καθοδηγηθεί, την οργανώνει.

Αλλά το ερώτημα είναι: Ως συγγραφέας, τι περιγράφεις σε μια σκηνή; Περιγράφεις τα πάντα; Πρακτικά αδύνατον. Περιγράφεις όσο πιο πολλά μπορείς; Πρακτικά, τρομερά χρονοβόρο και... κειμενοβόρο. Πόσες σελίδες θα αφιερώσεις απλά και μόνο για να περιγράψεις ένα δωμάτιο και τους ανθρώπους που είναι μέσα; Δεν είναι θέμα κόστους (ότι το βιβλίο θα βγει πολύ μεγάλο), ούτε είναι μόνο θέμα τού ποιος θα καθίσει να τα διαβάσει όλα αυτά. Είναι θέμα ουσίας. Τι νόημα έχει μια τόσο μεγάλη περιγραφή;

Ορισμένοι συγγραφείς το κάνουν, αλλά, και πάλι, όχι συνέχεια. Δεν γίνεται συνέχεια. Και ούτε αυτό βοηθά τη φαντασία. Αν προσέξετε, μερικές φορές όσο πιο μακροσκελής είναι η περιγραφή τόσο πιο δύσκολο είναι, ως αναγνώστης, να φανταστείς αυτό που περιγράφεται! Μοιάζει παράξενο, κι όμως είναι αλήθεια. Όσο πιο πολλές οι λέξεις τόσο πιο δύσκολα λειτουργεί η φαντασία για να σχηματίσει τη σκηνή που ο συγγραφέας θα ήθελε να σχηματίσουμε στο μυαλό μας.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαΐου (28/5)


Ποιος έφτιαξε το Stonehenge; | Ron Walotsky | Η καλλιτέχνις που φτιάχνει πύλες προς άλλους κόσμους | Το μυστήριο της κώφωσης του Μπετόβεν | Πώς ο Τόλκιν αρνήθηκε στους Beatles να φτιάξουν ταινία Lord of the Rings | Μεσίτης με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης | Οι διαστάσεις του χρόνου | Ταινίες ψυχεδελικού σουρεαλισμού από τον Vince Collins | Οι Μεγαλουπόλεις του Αύριο | Μουσική εμπνευσμένη από τον Τσαρλς Φορτ | House of the Dragon και Rings of Power: νέα τρέιλερ | Μια ανάλυση για το πώς φτιάχνονταν και φτιάχνονται τα τραπουλόχαρτα | Nicholas Kalmakoff | Η σχέση του Lovecraft με τον Charles Fort