ΣΚΕΨΕΙΣ

16/12/2025

Τελείωσε ο Οφιομαχητής;
Κάθε τέλος είναι και μια αρχή

 

Η Αναζήτηση του Οφιομαχητή τελειώνει στον 7ο τόμο της σειράς. Η βασική ιστορία ολοκληρώνεται, και αποκεί και πέρα... η ζωή συνεχίζεται. Δεν γράφω ποτέ για φανταστικούς κόσμους που όταν η ιστορία τελειώσει είναι σαν να τελειώνουν κι αυτοί. Είναι κόσμοι όπου, θεωρητικά, μπορείς να συνεχίσεις να γράφεις επ’άπειρον καθώς το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, όπως και στην πραγματικότητα.

Ωστόσο, όλες οι ιστορίες πρέπει να έχουν κάποιο τέλος, και όλες οι αναζητήσεις επίσης. Η αναζήτηση του Οφιομαχητή τελειώνει στον 7ο τόμο. Και, όπως πάντα λέω, δεν είναι το τέλος που έχει σημασία· είναι ο δρόμος. Όλη η διαδρομή που κάνεις, με το μυαλό σου, ακολουθώντας τον Οφιομαχητή, για να φτάσεις ώς εκεί.

Η Αναζήτηση του Οφιομαχητή, λοιπόν, ναι, τελειώνει. Αλλά μετά ακολουθεί μια επόμενη σειρά στον τρίτο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, η οποία έχει τίλο Το Κλεμμένο Βασίλειο και αποτελείται από έξι τόμους. Αυτή η σειρά είναι συνέχεια της Αναζήτησης του Οφιομαχητή αλλά όχι από εκείνες τις συνέχειες που είναι αδύνατον να διαβαστούν χωρίς να έχεις διαβάσει τα προηγούμενα. Η πλοκή στο Κλεμμένο Βασίλειο διαδραματίζεται, ουσιαστικά, σε άλλο κόσμο – σε άλλη διάσταση του Θρυμματισμένου Σύμπαντος – απ’ό,τι η πλοκή στην Αναζήτηση του Οφιομαχητή. Ο Οφιομαχητής, ωστόσο, είναι και εδώ... ή, μάλλον, περίπου ο Οφιομαχητής.

Όχι, δεν σας δουλεύω. Θα καταλάβετε τι εννοώ μόνο αν διαβάσετε το Κλεμμένο Βασίλειο.

Στο Κλεμμένο Βασίλειο, η ιστορία του Οφιομαχητή – αυτή από την Αναζήτηση του Οφιομαχητή – δεν είναι παρά το υπόβαθρο ενός ακόμα χαρακτήρα. Υπάρχουν πολλοί άλλοι χαρακτήρες στο Κλεμμένο Βασίλειο – εξίσου σημαντικοί, ίσως – ο καθένας με το δικό του υπόβαθρο. Αλλά δεν έχω γράψει μια ολόκληρη σειρά για τον καθένα. Ούτε είναι ανάγκη ο αναγνώστης να ξέρει το ιστορικό όλων ώστε να διαβάσει γι’αυτούς στο Κλεμμένο Βασίλειο. Καταλαβαίνεις πράγματα για το παρελθόν τους από όσα λέγονται και όσα υπονοούνται μέσα στην αφήγηση.

Το ίδιο μπορείς να κάνεις και για τον Οφιομαχητή (ή τον... περίπου Οφιομαχητή): μπορείς να καταλάβεις την ιστορία του, το υπόβαθρο, από όσα λέγονται και όσα υπονοούνται. Δηλαδή, δεν είναι ανάγκη να έχεις διαβάσει την Αναζήτηση του Οφιομαχητή για να διαβάσεις το Κλεμμένο Βασίλειο. Απλώς, αν την έχεις διαβάσει, θα έχεις και... μια ακόμα διάσταση μέσα στην αφήγηση.

Σίγουρα, διαβάζοντας πρώτα το Κλεμμένο Βασίλειο, τρως κάποια spoilers για την Αναζήτηση του Οφιομαχητή, ειδικά για το τέλος της. Αλλά, όπως είπα και παραπάνω, το τέλος, από μόνο του, δεν έχει σημασία: ο δρόμος είναι που έχει σημασία. Και τι έγινε αν μάθεις το τέλος; Θα μπορούσα και τώρα να σας πω το τέλος της Αναζήτησης του Οφιομαχητή. Δεν έχει κανένα νόημα. Το όλο νόημα είναι να διαβάσεις, και να βιώσεις, όλες εκείνες τις ιστορίες και τις περιπέτειες μέχρι να φτάσεις στο τέλος.

Γι’αυτό κιόλας ποτέ δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα οι συγγραφείς που βασίζονται σε μια μεγάλη έκπληξη στο τέλος του βιβλίου και μόνο. Τι νόημα έχει αυτό; Απλά να παίζεις κρυφτό με τον αναγνώστη; Να του το παίζεις έξυπνος;

Δεν γράφω τέτοια βιβλία εγώ· γιατί, εκτός των άλλων, δεν θα είχαν ενδιαφέρον για εμένα. Εγώ, ως συγγραφέας, θέλω να έχω ενδιαφέρον σε όλο τον δρόμο της αφήγησης, μέχρι το τέλος. Το ίδιο κι ο αναγνώστης. Και πιστεύω πως όλες οι καλές ιστορίες έτσι είναι γραμμένες.

Οπότε, ακόμα κι αν τύχει να διαβάσεις πρώτα το Κλεμμένο Βασίλειο, πάλι έχει νόημα να διαβάσεις την Αναζήτηση του Οφιομαχητή αργότερα. Η μία ιστορία δεν ακυρώνει την άλλη, με όποια σειρά κι αν τις διαβάσεις.

Αυτή τη φορά δεν θα αργήσω πολύ να ξεκινήσω πάλι να δημοσιεύω βιβλία – δηλαδή, το Κλεμμένο Βασίλειο. Δεν θα κάνω εκείνο το διάλειμμα της πενταετίας που έκανα όταν τελείωσα τον δεύτερο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, και υπάρχουν δύο λόγοι γι’αυτό.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι τα τελευταία χρόνια στη ζωή μου με έχουν διδάξει ότι ποτέ δεν ξέρες πότε θα σε προλάβει ο Χάρος ή πότε το σύμπαν θα καταστραφεί: οπότε, ό,τι έχεις να κάνεις μην το καθυστερείς· μην κάνεις μαλακίες που δεν θα ήθελες να κάνεις· κάνε ό,τι πραγματικά θα ήθελες να κάνεις. Άρα, αν έχω αποφασίσει να δημοσιεύσω κάποια βιβλία, θα τα δημοσιεύσω μάλλον πιο γρήγορα παρά πιο αργά. Σίγουρα, όχι ύστερα από μια πενταετία.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αυτό το προηγούμενο πενταετές διάλειμμα, αλλά και άλλα πράγματα, μου έχουν δείξει ότι δεν έχει καμιά ουσία να περιμένεις «να διαβαστούν» τα βιβλία προτού βγάλεις άλλα. Ζούμε σε μια χώρα όπου το αναγνωστικό κοινό για βιβλία φαντασίας είναι μικρό (αν όχι σκιώδες), και όπου η αγορά των βιβλίων είναι σχεδόν διαλυμένη. Αυτοί που είναι να διαβάσουν τα βιβλία μου θα τα κατεβάσουν και θα τα διαβάσουν με το πάσο τους – δεν υπάρχει βία. Απλώς θα τα κατεβάσουν πιο γρήγορα και θα τα έχουν «καβάτζα»· δεν θα με περιμένουν. Αυτοί πάλι που έχουν την καλή θέληση να μου κάνουν κάποια δωρεά θα την κάνουν. Κατά τα άλλα, όσο και να περιμένεις «να διαβαστούν» τα γραπτά σου, σε τέτοια χώρα που ζούμε σοβαρά λεφτά δεν πρόκειται να δεις, είναι βέβαιο, εκτός αν κανένα θαύμα γίνει. Άρα, ο νοών νοείτο. Ποιος ο λόγος να περιμένεις; Και για τι; Δεν πάει να γαμηθεί... (με το συμπάθιο – ή και χωρίς αυτό)

Τουτέστιν, πολύ σύντομα θα ξεκινήσουμε να δημοσιεύουμε και το Κλεμμένο Βασίλειο. Ίσως να άρχιζα, μάλιστα, από τον Ιανουάριο, αλλά δεν μπορώ να το κάνω γιατί δεν έχω ακόμα φτιάξει ούτε ένα εξώφυλλο γι’αυτά τα βιβλία. Θέλω πρώτα να φτιάξω τρία, τέσσερα εξώφυλλα προτού ξεκινήσω να δημοσιεύω. Δεν μπορώ να τα φτιάχνω την τελευταία στιγμή που είναι να κάνω τις ηλεκτρονικές μορφές και να βγουν τα βιβλία στον αέρα. Ούτε θέλω να βγάζω βιβλία χωρίς εξώφυλλα· δεν είμαστε και τσέλιγκες. Επιπλέον, μου αρέσουν τα εξώφυλλα· έχει πλάκα να τα φτιάχνεις. Είναι μια διαφορετική δημιουργική διαδικασία απ’αυτήν που έχω συνηθίσει (hint: να γράφω, προφανώς) και μου κινεί το ενδιαφέρον.

Θα πρέπει, λοιπόν, να περιμένετε λίγο προτού ταξιδέψετε στο Κλεμμένο Βασίλειο. Λίγο, όχι πολύ. Και ο Οφιομαχητής – ή περίπου αυτός – θα σας περιμένει εκεί.

---