Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
17 / 9 / 2022

Εδώ και αρκετά χρόνια γράφω Θρυμματισμένο Σύμπαν. Συνέχεια, βασικά. Δεν έχω αλλάξει σκηνικό (μόνο για δυο, τρία διηγήματα, νομίζω). Και δεν είχα βαρεθεί καθόλου· γιατί το ΘΣ δεν είναι ένας κόσμος, είναι πολλοί κόσμοι. Μπορεί να μοιράζονται κάποια κοινά στοιχεία, αλλά ο καθένας είναι διαφορετικός. Και τα πράγματα που έχεις να γράψεις είναι, ουσιαστικά, ανεξάντλητα. Οι περιορισμοί, πολύ λίγοι.

Σε κάποιες φάσεις, έλεγα ότι δεν θα γράψω στη ζωή μου ιστορίες σε άλλο σκηνικό. Θέλω να πω: όταν έχεις κάτι τέτοιο, τι άλλο χρειάζεσαι;

Με ξαφνιάζω, λοιπόν, τώρα που, ύστερα από τόσα χρόνια, αισθάνομαι πως θέλω να γράψω για κάτι άλλο, και έχω, μάλιστα, και μια τρομερή (κατά τη γνώμη μου, φυσικά) ιδέα για έναν καινούργιο κόσμο. Θα μπορούσα, ίσως, να τον εντάξω κι αυτόν στο ΘΣ, αλλά δεν θέλω να το κάνω· θα μου φαινόταν ανόητο, και θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω και κάποια από τα σταθερά στοιχεία του ΘΣ. Οπότε, όχι, θα είναι κάτι εντελώς ανεξάρτητο. Και θα ξεκινήσω να γράφω εκεί αφού τελειώσω τη σειρά που γράφω τώρα (για την οποία είχα πει μερικά λόγια σε παλιότερο κείμενο). (Φυσικά, όλα αυτά θα δημοσιευτούν από το 2025 και μετά. Δεν βιάζομαι.)

Νομίζω πως η όρεξή μου για κάτι τελείως καινούργιο άνοιξε από εκείνο το διήγημα που έγραψα με έμπνευση την πανδημία, το Χωρίς Πρόσωπα. Γιατί; Επειδή άφησα τη φαντασία μου ελεύθερη να φτιάξει έναν καινούργιο κόσμο μέσα στον οποίο θα διαδραματιζόταν το διήγημα. Και μου άρεσε αυτός ο κόσμος· ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από το ΘΣ, και σκέφτηκα: Γαμώτο, γιατί δεν γράφεις και κάτι τέτοιο;

Κράτησα και σημειώσεις, μάλιστα, καθώς έγραφα το Χωρίς Πρόσωπα: σημειώσεις για τον κόσμο, με τη σκέψη ότι ίσως κάπου να χρειαστεί στο μέλλον.

Αλλά, όχι, τώρα, αφού έχω τελειώσει το Κλεμμένο Βασίλειο, δεν θα γράψω στον κόσμο του Χωρίς Πρόσωπα. Θα γράψω σε κάποιο άλλο σκηνικό (για το οποίο φυσικά και δεν θα πω τίποτα εδώ), αλλά εξίσου τελείως καινούργιο.

Και έχω πάθει σοκ, για να είμαι ειλικρινής, που αποφάσισα να εγκαταλείψω το ΘΣ. Όχι απόλυτα, βέβαια. Κατά πάσα πιθανότητα, θα επιστρέψω εκεί. Γιατί είναι κάτι χωρίς περιορισμούς. Δεν είναι ένας κόσμος που τον χρησιμοποιείς για να γράψεις, πχ, μια μεγάλη επική ιστορία και μετά δεν έχεις τι άλλο να τον κάνεις.

Ωστόσο, για την ώρα, λέω να ταξιδέψω αλλού.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (4/10)


Jorge Luis Borges (οικουμενικότητα και εθνικισμός) & Georges Bataille (μια αδύνατη συνέντευξη) & The Spies Who Came In From The Newsroom (1977) & Τα Φαινόμενα της Ηλεκτρονικής Φωνής (μια παράξενη μελέτη) & Cthulhu Files & Doctor Strange (λαβκραφτικά στοιχεία) & Θρησκείες (αμάθεια και σκοταδισμός) & Georges Méliès, Mage (1945) & Νόμισμα εις μνήμην του H.P. Lovecraft (αξίας 20 δολαρίων) & εξαναγκασμός των DNS Providers (να καταπολεμήσουν την πειρατεία) —> THAT COVID CASE —> Οι «εμβολιασμοί» βλάπτουν περισσότερο από ό,τι ωφελούν ● Παγκόσμια υγειονομική κρίση λόγω «εμβολίων» ● Γυναίκα πεθαίνει 7 λεπτά μετά την ένεση ● Στρέβλωση των δεδομένων για τα εμβόλια, και ο FDA ακόμα δεν έχει ερευνήσει

 

Η Λογοτεχνία ως Οδηγός


Η καθοδήγηση της ψυχής και η εξερεύνηση των ιδεών

Ποτέ δεν έγραφα λογοτεχνία για να εκφράσω τις ιδέες μου, πολιτικές ή μη. Ούτε ποτέ έχω γράψει λογοτεχνία ως μορφή ενδοσκόπησης για να λύσω τα ψυχολογικά μου. Ούτε γράφω λογοτεχνία για να καταδείξω κάποιο κακώς κείμενο ή πρόβλημα στην κοινωνία, στην τεχνολογία, στην επιστήμη, ή οπουδήποτε.

Ανέκαθεν έγραφα λογοτεχνία επειδή μου άρεσε η διαδικασία και εκεί που η λογοτεχνία, νοητικά και ψυχικά, σε οδηγεί. Είναι μια ψυχ-αγωγία, με την αρχική έννοια της λέξης αν θέλετε. Είχα διαβάσει μικρός κάποια βιβλία φαντασίας και, αντί να μου προκαλέσουν εκείνο που συνήθως μου προκαλούσαν τα συμβατικά βιβλία – ανία, δηλαδή – μου είχαν προκαλέσει ενθουσιασμό. Και δεν είχα αργήσει να σκεφτώ: Γαμώτο, αυτό θα μπορούσα να το κάνω κι εγώ. Είναι γαμάτο!

Και το έκανα: και ακόμα το κάνω. Επειδή είναι γαμάτο.

Αλλά τι σημαίνει «γαμάτο»; Μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα αναλόγως την περίπτωση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, νομίζω ότι σημαίνει ψυχαγωγία με την αρχική έννοια της λέξης: οδήγηση της ψυχής προς μέρη που αλλιώς δεν θα πήγαινε: οδήγηση του νου προς μέρη που αλλιώς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί. Αυτό είναι κάτι που το κάνει κάθε μορφή λογοτεχνίας· αλλά η φανταστική λογοτεχνία (συμπεριλαμβάνοντας την επιστημονική φαντασία και όλα τα είδη και υποείδη) το κάνει ιδιαίτερα καλά.

Η συγγραφή με ψυχαγωγεί περισσότερο από την ανάγνωση. Ανέκαθεν έτσι ήταν. Αν η συγγραφή δεν σε ψυχαγωγεί, μου φαίνεται τελείως ανούσιο να γράφεις, ειδικά λογοτεχνία.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (20/9)


Τρέιλερ της καινούργιας ταινίας Dungeons & Dragons | Το Planescape επιστρέφει | Μετά από 26.881 σελίδες, το Horus Heresy φτάνει στο τέλος του | Χάρτες του Wheel Of Time | Μίνι τηλεοπτική σειρά Blade Runner 2099 | Πώς να διαβάσεις τον Lovecraft | Συνέντευξη με τον Adrian Cole | Κόμιξ βασισμένο στο The Broken Sword του Poul Anderson | Κόμιξ βασισμένα στον Clark Ashton Smith και στον Robert Bloch | Μια απάντηση του Gary Gygax για το Dungeons & Dragons | Realms of Night: πολύ υλικό για βιβλία φαντασίας και τρόμου, και άλλα | The Secret World of Odilon Redon (1840-1916) | Xenozoic Tales και Cadillacs and Dinosaurs