Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
20 / 11 / 2022

Το Shadow of the Beast ήταν ένα παιχνίδι platform του 1989. Η πλοκή του ήταν απλή αλλά καλή: ένας άνθρωπος, καταραμένος από έναν σκοτεινό θεό να έχει μορφή θηρίου, αφυπνίζεται, θυμάται πως είναι άνθρωπος, κι αρχίζει να αγωνίζεται για να ελευθερωθεί από την κατάρα. Το σκηνικό είναι αναμενόμενα άγριο και ατμοσφαιρικό.

Στο Shadow of the Beast ΙΙ ο ίδιος ήρωας αναζητά την αδελφή του που έχει κλαπεί από έναν κακό μάγο. Διασχίζει πάλι άγριους τόπους και αντιμετωπίζει θηρία και τέρατα. Αυτό θυμάμαι πως ήταν και το αγαπημένο μου Shadow of the Beast.

Μετά, έβγαλαν το Shadow of the Beast ΙΙΙ το οποίο θυμάμαι πως μου άρεσε λιγότερο από τα άλλα δύο.

Τελευταία, το 2016, κυκλοφόρησε ένα καινούργιο Shadow of the Beast, το οποίο είναι remake. Αυτό δεν το έχω παίξει.

Τα θυμάμαι λιγάκι σαν όνειρο αυτά τα παλιά παιχνίδια, και ίσως και με κάποια νοσταλγία. Όμως εκείνο που θυμάμαι επίσης είναι η μουσική τους: ότι ήταν καλή. Την έψαξα, λοιπόν, και τη βρήκα. Και είναι, όντως, τρομερή. Ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Έχω κολλήσει και την ακούω τακτικότατα.

Έχει γίνει, μάλιστα, και ένα remix του αρχικού soundtrack.

Μπορείτε να την ψάξετε να τη βρείτε κι εσείς. Αναζητήστε «Shadow of the Beast OST». (Για όσους δεν ξέρουν: OST = original soundtrack.) Θα βρείτε διάφορα, και ίσως ακόμα και δωρεάν.

Είναι καταπληκτική μουσική να την ακούς ως ambient ενώ κάνεις οποιαδήποτε άλλη δουλειά, ή αν απλά θες να χαλαρώσεις, ή αν θέλεις κάτι το ατμοσφαιρικό.

(Δεν με εκπλήσσει που πάλι, ακόμα και στη μουσική, το Shadow of the Beast ΙΙ με έχει κερδίσει, ενώ το Shadow of the Beast ΙΙΙ έρχεται τελευταίο.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: The Keys to the Dimensions, του Kenneth Bulmer


Αυτή η σειρά είναι σχετικά παλιά. Το πρώτο βιβλίο γράφτηκε το 1967, το τελευταίο το 1983 (με κενό σχεδόν 10 χρόνια ανάμεσα σε αυτό και το προτελευταίο). Και φαίνεται ότι η σειρά είναι σχετικά παλιά, από το μέγεθος των βιβλίων κυρίως. Είναι όλα – εκτός από το τελευταίο – πολύ μικρά, όπως συνηθιζόταν τότε. Οι χαρακτήρες μετά βίας αναπτύσσονται, η πλοκή μετά βίας ανοίγει και κλείνει. Για τα δεδομένα αυτά, όμως, ο Kenneth Bulmer τα καταφέρνει αξιοσημείωτα καλά. Δεν μπορείς να συγκρίνεις αυτά τα βιβλία με τα σύγχρονα, που έχουν μεγαλύτερη έκταση, γιατί, πολύ απλά, τότε κατά κανόνα δεν τους άφηναν να εκδώσουν μεγαλύτερα βιβλία στην επιστημονική φαντασία αυτού του είδους.

Η σειρά Keys to the Dimensions διαδραματίζεται σε ένα πολυσύμπαν (βλ. και ένα άρθρο που έγραψα πρόσφατα γι’αυτό το θέμα), ένα σύμπαν δηλαδή αποτελούμενο από πολλές διαστάσεις (κόσμους) που μπορείς να ταξιδέψεις από τη μία στην άλλη. Ο βασικός τρόπος ταξιδιού είναι μέσω κάποιου ατόμου που είναι porteur, που έχει τη δυνατότητα, σε ορισμένα σημεία μιας διάστασης/κόσμου, να περάσει σε μια άλλη διάσταση/κόσμο. Αυτές οι «πύλες» βρίσκονται συνήθως η μία σχετικά κοντά στην άλλη, οπότε μπορεί έτσι κάποιος να κάνει ένα αρκετά μεγάλο πολυδιαστασιακό ταξίδι περνώντας από τη μια διάσταση στην άλλη ώσπου να φτάσει στον προορισμό του.

Οι διαστάσεις είναι περίπου παράλληλες η μία ως προς την άλλη, έτσι μπορείς, για παράδειγμα, να υπολογίσεις πόσο μακριά από τη Νέα Υόρκη βρίσκεσαι ενώ δεν είσαι στη Γη μας αλλά σ’έναν κόσμο που λέγεται Irunium ή Venudine.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (15/11)


Αναγνώστες & αναγνωσιμότητα σήμερα {Kiss Psycho Circus, κόμιξ} <Anton LaVey & Clark Ashton Smith> ... Alex Raymond ... (Milo Yiannopoulos για Mary Poppins της Disney & άλλα) Τα κέλτικα ημερολόγια του Kaluta [Η πραγματική Red Sonya (Sonja)] >The Backrooms, ένα εφιαλτικό liminal space< — Το Βιβλίο των Θαυμάτων — :: The Little Book of Cosmic Horrors :: \Λόγοι γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουν/ == Ο κόσμος το 2030 == ~Book Graphics~ !Πίνακες του 17ου αιώνα με μεθυσμένες μαϊμούδες!

 

Φανταστικά Πράγματα


Αυτά που, στη λογοτεχνία, (δεν) μπορείς να διανοηθείς

Στη φανταστική λογοτεχνία έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε πράγματα τελείως φανταστικά. Ή, μάλλον, ίσως να είμαι κάπως υπερβολικός. Σε οποιαδήποτε μορφή λογοτεχνίας έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε πράγματα φανταστικά. Απλώς, στη φανταστική λογοτεχνία αυτό συμβαίνει περισσότερο και πιο έκδηλα. Δεν αποτελεί, ωστόσο, ιδίωμά της, γιατί κάθε είδους λογοτεχνία είναι άσκηση της φαντασίας. Ακόμα κι όταν γράψεις ότι ένας άνθρωπος πέρασε στην άλλη μεριά του δρόμου, άσκηση της φαντασίας είναι, γιατί πρέπει να φανταστείς αυτή την απλή κατάσταση.

Η δημιουργία φανταστικών πραγμάτων, όμως, είναι κάτι περισσότερο από το να φανταστούμε και να περιγράψουμε μια κατάσταση που συμβαίνει μέσα στο μυαλό μας. Τα φανταστικά πράγματα που παρουσιάζονται στις ιστορίες μπορεί να είναι από ένα παράξενο θηρίο (βλ. ένα προηγούμενο άρθρο μου για φανταστικά θηρία) μέχρι ένα φανταστικό βιβλίο ή ένα φανταστικό χρώμα.

Όπως είπα, στη φανταστική λογοτεχνία, προφανώς, συμβαίνει αρκετά συχνά αυτή η δημιουργία φανταστικών πραγμάτων – και, μάλιστα, αναρωτιέμαι μερικές φορές γιατί δεν συμβαίνει συχνότερα. Στον μαγικό ρεαλισμό, επίσης, συμβαίνει συχνά – όπως στις ιστορίες του Μπόρχες. Αλλά – ξαναλέω – και στη συμβατική λογοτεχνία συμβαίνει: και θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ – δεν μιλάω μόνο θεωρητικά.

Η δημιουργία φανταστικών πραγμάτων είναι μία από τις διαδικασίες που βρίσκω πιο συναρπαστικές. Υπερβαίνει την απλή συγγραφή υπό την έννοια ότι, ουσιαστικά, δεν χρειάζεται λογοτεχνική γραφή για να φτιάξεις ένα φανταστικό πράγμα: μπορείς απλώς να το φανταστείς και να κρατήσεις μερικές σημειώσεις (ή μη), και είναι πάλι έτοιμο μέσα στο μυαλό σου, και μπορείς και να το μοιραστείς και με άλλους ώστε κι εκείνοι ν’αρχίσουν να το φαντάζονται. Έχεις αλλοιώσει την πραγματικότητα λιγάκι.

Ο Χόρχε Λούις Μπόρχες το καταλάβαινε αυτό πολύ καλά. Είχε πει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα πραγματικά βιβλία από τα φανταστικά, ή ότι τα φανταστικά βιβλία είναι κι αυτά πραγματικά. Ποιος ο λόγος να καθίσεις να γράψεις ένα βιβλίο, είχε πει, όταν μπορείς να το φανταστείς;

[Συνέχισε να διαβάζεις]