Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 1 / 2023

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Τριγύριζα πρόσφατα σ’ένα διεθνές site, όπου συζητούσαν σχετικά με τους αναχρονισμούς στη φανταστική λογοτεχνικά – και, συγκεκριμένα, στην επική φαντασία. Έλεγαν, πχ, ότι ο Τολκιν αναφέρει πατάτες στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ενώ πατάτες δεν υπήρχαν στη μεσαιωνική Ευρώπη, αλλά είναι κάτι που μπορείς εύκολα να το αγνοήσεις.

Και, γενικά, μιλούσαν σαν ένας φανταστικός κόσμος να πρέπει να υπακούει στους φυσικούς νόμους του δικού μας κόσμου, και οι κάτοικοί του να πρέπει να ακολουθούν τις ίδιες λογικές και νοοτροπίες όπως οι κάτοικοι του δικού μας κόσμου.

Και καλά όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο – δεν είναι ανάγκη να είσαι τελείως αιθεροβάμων. Όμως, αν ήθελα να διαβάσω για το τι γινόταν στον μεσαίωνα, θα διάβαζα ένα βιβλίο με υπόβαθρο τον μεσαίωνα, ή τη βικτωριανή εποχή, ή οποιαδήποτε άλλη εποχή του κόσμου μας. Δεν θα διάβαζα ένα βιβλίο που έχει υπόβαθρο έναν φανταστικό κόσμο.

Όταν ο κόσμος είναι πλασμένος από τη φαντασία, όταν είναι ένας άλλος κόσμος, τότε πολύ πιθανόν να υπάρχουν διαφορετικοί φυσικοί νόμοι και διαφορετικές νοοτροπίες σχετικά με την κοινωνία και οτιδήποτε άλλο. Για την ακρίβεια, προσωπικά πλέον μόνο τέτοιοι κόσμοι είναι που με ενδιαφέρουν. Τι να το κάνω να διαβάσω ακόμα έναν κλώνο του μεσαίωνα;

Στις μέρες μας φαίνεται πως το μόνο που “επιτρέπεται” να έχει διαφορετικό κάποιος σ’έναν φανταστικό κόσμο είναι το πώς λειτουργεί η μαγεία. Στον ένα κόσμο οι μάγοι του Αέρα (που τους λες με κάποια περίεργη ονομασία, έτσι για το γαμώτο) πετάνε, στον άλλο βαδίζουν στα σύννεφα. Στον έναν κόσμο έχεις μάγους της Φωτιάς (που τους λες με κάποια περίεργη ονομασία, έτσι για το γαμώτο) να πετάνε φλόγες από τα βαμμένα νύχια τους, στον άλλο μάγους να πετάνε φλόγες από τα ραβδιά τους. Ε, δεν παίζουμε κανένα RPG, καλύτερα;

Παλιά, η εναλλακτικότητα ήταν βασικό στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας. Σήμερα… είναι να απορείς που η φανταστική λογοτεχνία δεν έχει και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον;

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_enallaktikotita_fantastiki_logotexnia

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιανουαρίου (25/1)


Η μόδα του τρόμου (ταινίες) & Pulp περιπέτειες βασισμένες σε ιστορικές περιόδους & Η κόρη της Κλεοπάτρας και του Μάρκου Αντώνιου & Ελληνικό περιοδικό Retroid & Η ιστορία του Ίντερνετ στην Ελλάδα & Underground Σκηνή (ελληνικά συγκροτήματα) & Παράξενες περιπέτειες (ταινίες) & Ο πατέρας της Space Opera & The Night Land (William Hope Hodgson και άλλοι) & Power-Fantasy, Barbarian-Fantasy & Το synth-rock συγκρότημα του John Carpenter & Περιοδικό Longshot Island & Ο Κώδικας Ηθικής της TSR & Κάψουλες που θα περιστρέφονται γύρω από τη Γη, γεμάτες χρήσιμα πράγματα & Στη Washington Post παραδέχονται ότι οι «συνωμοσιολόγοι» του κορονοϊού είχαν δίκιο & Ελαστικοποίηση, παραιτήσεις, απολύσεις στα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία.

 

Περί Γραφής: Στο Βάθος της Αφήγησης


Δεν έχετε ακούσει αρκετές φορές να λένε ότι η τάδε ιστορία (είτε μυθιστόρημα είτε διήγημα) δεν έχει βάθος; Δεν έχετε ακούσει να σας λένε, αν είστε συγγραφέας, ότι καλά είναι αυτά που γράφεις αλλά δεν έχουν αρκετό βάθος; Ή ο τάδε γράφει καλά αλλά οι ιστορίες του, ή οι χαρακτήρες του, δεν έχουν βάθος;

Τι εννοούν με αυτό το «βάθος»;

Η αλήθεια είναι πως πολλοί δεν ξέρουν τι ακριβώς εννοούν, ενώ οι υπόλοιποι έχουν μια σχετική εντύπωση τού τι είναι «βάθος» σε μια λογοτεχνική ιστορία. Κάποιοι νομίζουν ότι είναι το υπόβαθρο, το ιστορικό, των χαρακτήρων: το να ξέρουμε τι έκανε ο ήρωες στην παιδική του ηλικία, ή πόσους γάμους έχει κάνει, ή πότε τον έδειρε η μάνα του και του άφησε εκείνη την ουλή στο πλάι του μηρού. Κάποιοι νομίζουν ότι βάθος είναι το υπόβαθρο του φανταστικού κόσμου στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία (ο κόσμος είναι πάντα φανταστικός, ακόμα και στη συμβατική λογοτεχνία· απλώς το μέγεθος αλλάζει), οι λεπτομέρειες και τα λοιπά.

Τίποτα από αυτά δεν είναι το «βάθος». Το βάθος δεν είναι κάτι που μπορεί να οριστεί εύκολα. Ίσως μια ιστορία να μην έχει κάτι από αυτά που αναφέρω παραπάνω αλλά να δίνει μια τρομερή αίσθηση βάθους, παρότι ποτέ δεν μαθαίνουμε για το παρελθόν του βασικού χαρακτήρα και το φανταστικό σκηνικό μοιάζει σκιώδες και ονειρικό.

Με τέτοια δεδομένα, τι μπορεί να θεωρηθεί «βάθος» σε μια λογοτεχνική ιστορία, και πώς διακρίνεις αν μια ιστορία έχει βάθος ή όχι;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιανουαρίου (10/1)


2022 => The Hobbit και The Hobyahs , Συζήτηση με το καστ του Willow , O Mark Twain δίνει συνέντευξη στον Samuel Clemens , Sword & Sorcery του Warren (1960 1970 1971) , Τέρατα του Arthur Conan Doyle , Η ιστορία των δράκων (στην τέχνη) , Clark Ashton Smith για την τέχνη και τη ζωή , Northwest Smith ο πρωταρχικός Han Solo(;) , The Written World and the Unwritten World (του Italo Calvino) , Η παγερή γοητεία του πλανήτη Άρη , Mighty Mikko (A Book of Finnish Fairy Tales) , Η δαιμονική τέχνη του Wayne Barlowe , Οι φανταστικοί κόσμοι του Luis Royo , Top-10 μεταλλικών τραγουδιών για τον Ιανουάριο => 2023