Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 6 / 2019

Αρκετές φορές βλέπω βιβλία να βαφτίζονται ως “φανταστική λογοτεχνία” (ή “λογοτεχνία του φανταστικού”, ή “λογοτεχνία φαντασίας”) χωρίς πραγματικά να είναι. Μη με παρεξηγείτε: δεν έχω κανέναν πολύ περιορισμένο ορισμό για το τι είναι φανταστική λογοτεχνία. Για την ακρίβεια, ο ορισμός μου για τη φανταστική λογοτεχνία είναι, αντιθέτως, πολύ ανοιχτός. Δεν την περιορίζω σε βιβλία με ξωτικά, ορκ, και νάνους. Δεν την περιορίζω σε βιβλία με δράκους ή με μικρούς μάγους. Δεν την περιορίζω καν σε βιβλία όπου πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει μαγεία όπως ορίζεται συνήθως η μαγεία στη φανταστική λογοτεχνία. Ούτε σε βιβλία που πρέπει να διαδραματίζονται σε αρχαϊκούς κόσμους. Ακόμα κι ένα βιβλίο που διαδραματίζεται σε μια άλλη πραγματικότητα, σε έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από τον δικό μας αλλά με τους δικούς του φυσικούς νόμους και συγχρόνως αυτοκίνητα και πολυκατοικίες, όπου δεν υπάρχει μαγεία (μάγοι που κάνουν ξόρκια, τελετές, ή κάτι παρόμοιο), πάλι “φανταστική λογοτεχνία” θα το έλεγα.

Αλλά κάποιοι φαίνεται να δίνουν αυτό τον ορισμό σε πράγματα που δεν μου μοιάζουν ούτε για φαντασίας ούτε καν για λογοτεχνία πολλές φορές. Αρκετά από αυτά είναι, για παράδειγμα, καθαρά συνωμοσιολογικά βιβλία, ή φιλοσοφικά βιβλία με μια κλίση προς το μυστικιστικό, ή απλά βιβλία λιγάκι πιο ευφάνταστα από τα συνηθισμένα. Δεν είναι φανταστική λογοτεχνία.

Για να είναι κάτι φανταστική λογοτεχνία πρέπει, κατά πρώτον, να είναι γραμμένο λογοτεχνικά – μορφή μυθιστορήματος, διηγήματος, κάτι τέτοιο, με πλοκή και χαρακτήρες. Και πρέπει να είναι φαντασίας υπό την έννοια όχι του “ε, είναι λιγάκι φαντασμένο”, ή του “είναι μυστικιστικό” ή “είναι φιλοσοφικό”, αλλά υπό την έννοια ότι διαμορφώνει μια εναλλακτική πραγματικότητα μέσα από το περιεχόμενό του διαφορετική από τη συμβατική.

Και γιατί μ’ενδιαφέρει, θα μου πεις, πώς ονομάζει ο καθένας το βιβλίο του. Ο μόνος λόγος που μ’ενδιαφέρει είναι επειδή δημιουργείται μια σύγχυση στο μυαλό πολλών ανθρώπων σχετικά με το τι είναι, τελικά, η φανταστική λογοτεχνία. Βλέπουν, μετά, ένα βιβλίο που λέει, πχ, για τις τελετές της Εκάτης στην Αρχαία Ελλάδα και νομίζουν ότι είναι φανταστική λογοτεχνία, ενώ καμία σχέση με φανταστική λογοτεχνία δεν έχει.

Δεν λέω ότι αυτά τα βιβλία δεν είναι καλά – μπορεί κάποια να είναι και πολύ καλά, μάλιστα – αλλά κατηγοριοποιούνται λάθος. Κακό και για αυτά και για τα βιβλία που είναι όντως φανταστική λογοτεχνία.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Σεπτεμβρίου (18/9)


οι ραδιοφωνικές εκπομπές κατά την κρίση των lockdown του κορονοϊού — καναδέζοι συγγραφείς του Weird Tales — ένα παράξενο ιαπωνικό Sex Guide — το επίσημο τρέιλερ της καινούργιας ταινίας Dune — Diana Rigg (1938 – 2020) — οι πολικές αρκούδες του Fantasy — A Voyage to Arcturus — μεταφυσικό θρίλερ και μυστικιστική λογοτεχνία — επανακυκλοφορεί το κλασικό επιτραπέζιο Hero Quest — ο Προφητάναξ του Monte Labbro

 

Ο Υπεράνθρωπος στη Σύγχρονη Λογοτεχνία


Τελευταία οι ιστορίες που γράφω (και, όχι, δεν μπορείτε ακόμα να τις βρείτε πουθενά στο Διαδίκτυο) περιλαμβάνουν έναν υπεράνθρωπο. Ήταν κάτι που παλιά δεν ήθελα ποτέ να χρησιμοποιήσω γιατί δεν νόμιζα ότι οι υπεράνθρωποι έχουν ενδιαφέρον. Τι νόημα έχει να γράφεις για κάποιον που πανεύκολα αντιμετωπίζει κάθε κίνδυνο; Είναι βαρετό, δεν είναι; Αποφάσισα να το αμφισβητήσω αυτό, και να βρω το ενδιαφέρον στον υπεράνθρωπο.

Έτυχε, επίσης, να πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο: Ο Υπεράνθρωπος των Μαζών. Μου τράβηξε την προσοχή και, αν και δεν το έχω διαβάσει προσεχτικά ολόκληρο, έχω ρίξει μια επισταμένη ματιά σε όλο και έχω καταλάβει τι λέει. Το βρήκα ενδιαφέρον, όμως ο Έκο φαίνεται πως έχει μια αρκετά διαφορετική εικόνα για τον υπεράνθρωπο απ’ό,τι εγώ. Για τον Έκο, ο Κόμης Μοντεχρίστος είναι υπεράνθρωπος, όπως και οι Τρεις Σωματοφύλακες, ο Φαντομάς, ο Ταρζάν, και ο Τζέιμς Μποντ. Για εμένα, αυτοί δεν είναι υπεράνθρωποι· απλά υπερβατικοί. Για εμένα υπεράνθρωποι είναι ήρωες όπως ο Ηρακλής, ο Σαμψών, ο Σούπερμαν, ο Χι-Μαν.

Ως υπεράνθρωπο ορίζω κάποιον που έχει δυνάμεις (όχι απαραίτητα σωματικές) οι οποίες εμπίπτουν στη σφαίρα του υπερφυσικού. Ο υπεράνθρωπος βρίσκεται αρκετά μακριά από τον συνηθισμένο, συμβατικό άνθρωπο ώστε να μπορεί, οριακά, να θεωρηθεί ακόμα και άλλο είδος.

Συνέχισε να διαβάζεις.

 

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


/ --> Dance of Dragons, παράπλευρη τηλεοπτική σειρά του Game Of Thrones _+_ συνέντευξη Michael Cisco _+_ πανδημική μαγεία _+_ Discordian Tarot _+_ Robert Anton Wilson (“The Man’s either a genius or Jesus…”) _+_ φαντασιώσεις παντοδυναμίας και φανταστική λογοτεχνία _+_ Luis Royo και computer games του ’87 _+_ συνέντευξη του Enki Bilal, 1980 _+_ προσπαθούν να βρουν τρόπους για να τουμπάρουν τους Αμερικάνους να κάνουν το αμφιλεγόμενο εμβόλιο για COVID-19 _+_δείτε το πρώτο φιλμ του Quentin Tarantino _+_ η πειρατεία υψηλής ποιότητας αυξάνει τα κέρδη του Box Office _+_ θεματολογίες επιστημονικής φαντασίας για το σύστημα υγείας _+_ τίτλοι παρμένοι από το ποίημα Kubla Khan _+_ το Weird Tales έχει καινούργιο website _+_ παράξενα ιπτάμενα τρένα _+_ μυστηριώδη καταραμένα δαχτυλίδια που ίσως να ενέπνευσαν και τον Τόλκιν _+_ Thomas de Quincey και η καλή τέχνη του φόνου _+_ CIA και ψεύτικες απαγωγές με UFO στη Λατινική Αμερική _+_ το φιάσκο της «Επιχείρησης Κορωναϊός» _+_ COVI-PASS: Δικτατορία Υγείας <-- /