Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο  |  RSS Feed

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 5 / 2019

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Είναι ορισμένοι που ισχυρίζονται ότι η ηρωική/επική φαντασία δεν είναι καλή για τα σημερινά δεδομένα γιατί δεν αναφέρεται σε σύγχρονα προβλήματα, προβλήματα του μοντέρνου κόσμου, αλλά αναφέρεται σε αξίες και αρχές που είναι παρωχημένες – όπως ζητήματα τιμής, ή διαδοχής του θρόνου, και τα λοιπά.

Ναι, σίγουρα, όλα αυτά δεν είναι σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Αλλά και τι μ’αυτό; Πρέπει όλες οι λογοτεχνικές ιστορίες να βασίζονται στον σύγχρονο κόσμο; Άλλωστε, κι αυτός ο παλιός κόσμος κάποτε ήταν σύγχρονος. Και ο δικός μας σύγχρονος κόσμος κάποτε θα είναι παρωχημένος.

Θα περιορίζαμε υπερβολικά τους εαυτούς μας αν διαβάζαμε, και γράφαμε, μόνο ιστορίες που σχετίζονται άμεσα με την εποχή μας. Επιπλέον, ο στόχος της ηρωικής/επικής φαντασίας δεν είναι να θίξει κοινωνικοπολιτικά προβλήματα. Ο στόχος της, ο στόχος των σωστών ιστοριών ηρωικής/επικής φαντασίας, είναι να σου δημιουργήσουν μια αίσθηση της περιπέτειας και του μαγικού θαυμασμού. Γι’αυτό κιόλας συνεχίζουν να μας σαγηνεύουν. Δεν μας σαγηνεύουν επειδή μιλάνε για αριστοκρατία ή για θρόνους, αλλά επειδή έχουν ως θεματολογία τρομερές ίντριγκες, άγριους πολέμους, κυνηγητά, μηχανορραφίες, μακρινά ταξίδια, και παράδοξες μαγείες.

Αυτό το είδος δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει γιατί είναι καλό γι’αυτό που είναι. Δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο. Ξέρεις τι ζητάς. (Κι αυτό δεν σημαίνει κάτι το στερεοτυπικό, αν είναι γραμμένο καλά.)

Τότε, μπορεί κάποιος να με ρωτήσει, γιατί κι εσύ δεν γράφεις τώρα ηρωική/επική φαντασία;

Ναι, δεν γράφω τώρα τέτοιο πράγμα επειδή ήδη έχω γράψει πολλή επική φαντασία (βλ. δύο ολόκληρες εξαλογίες – Άρμπεναρκ και Παιχνίδι των Ράζλερ) και δεν μπορώ ξανά να γράφω κάτι παρόμοιο. Θέλω κάτι διαφορετικό από άποψη σκηνικού και θεματολογίας.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ αφάνταστα τις καλές ιστορίες ηρωικής/επικής φαντασίας, ούτε ότι στο μέλλον δεν θα ξαναγράψω κάτι τέτοιο.

 

 

Επίσης . . .

Η Ξεχασμένη Πόλη


Ο Ρίκερελ, ένας καλλιτέχνης των δρόμων, έχει ταξιδέψει σε μια μακρινή συνοικία της Ρελκάμνια – τη Νερ Έρντεραγ, την Ξεχασμένη – και εκεί βρίσκεται σε κίνδυνο. Τουλάχιστον, αυτό διακρίνει στα πολεοσημάδια η Ευγενία, που τον αγαπά αλλά ποτέ δεν μπορεί να είναι για πολύ μαζί του. Τώρα αισθάνεται πως πρέπει να πάει κι εκείνη στη Νερ Έρντεραγ για να τον βοηθήσει. Αλλά αυτή είναι μια συνοικία τόσο αρχαία και τόσο παράδοξη που είναι επικίνδυνη ακόμα και για μια Θυγατέρα της Πόλης. Ίσως, μάλιστα, πιο επικίνδυνη για μια Θυγατέρα της Πόλης, αν όσα έχουν πει στην Ευγενία οι Αδελφές της αληθεύουν.

Η Ευγενία καταλαβαίνει ότι χρειάζεται έναν οδηγό για ένα τέτοιο μέρος, και τυχαίνει να γνωρίζει έναν κάτοικο της Νερ Έρντεραγ που έχει φύγει από εκεί εδώ και πολλά χρόνια. Ονομάζεται Νόρενταμπ. Είναι τζογαδόρος, και παλιότερα ήταν ιερέας του Κρόνου.

Αλλά η Ευγενία σύντομα μαθαίνει ότι έχει φυλακιστεί στο Α’ Δεσμωτήριο της Παράλληλης Συνοικίας. Θα πρέπει να μπει κι η ίδια στη φυλακή για να τον σώσει, αν είναι ο Νόρενταμπ να την οδηγήσει μετά στη Νερ Έρντεραγ.

Κι αυτή δεν είναι παρά η αρχή του ταξιδιού της, που τελικά θα τη φέρει σε σύγκρουση με τους μυστηριώδεις Πολεοτέχνες και την αινιγματική αρχηγό τους, τη Σκιουργό.

 

Επιλογές Ιουνίου (21/6)


Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο / David Trautrimas / (το Facebook θα μας πληρώνει για να μας παρακολουθεί) / weird menace / περιοδικό Heavy Metal / Surrealism And The Occult (ένα βιβλίο) / (Carl Jung και μια ιστορία με φάντασμα) / John Martin (εικόνες – Απολεσθείς Παράδεισος) / The Mighty Blowhole / Dennis Etchison / (προβλέψεις για το μέλλον από τροχαία δυστυχήματα)

 

Επιλογές Ιουνίου (9/6)


[αρχη] Αναρχοβιοκοσμιστές και ο Λένιν για τη μαγεία και Ευρώπη hotspot της αυτοκτονίας και όταν στη Γερμανία βιβλία καίγονταν και μελλοντικά οράματα κάθετης αρχιτεκτονικής και η χώρα των πνευμάτων και μια αρχαία πόλη φτιαγμένη επάνω σε κοράλλια και το πρώτο κομπιούτερ που τραγούδησε το Daisy Bell και ο Murray Gell-Mann πέθανε σε ηλικία 89 ετών και μια οργάνωση με σατανιστικά βαμπίρ στη Ζιμπάμπουε και ποιος αποφασίζει τι σημαίνει τέχνη και 10 παράξενα μυστήρια και 9 μέθοδοι αρχαίας τιμωρίας και The Makerμια ευφάνταστη, χαριτωμένη, και γεμάτη νόημα ταινία μικρού μήκους [τελος]