Μια συνέντευξη που έδωσα στον Γιώργο Δημητρακόπουλο, με αφορμή το αφιέρωμα στο βιβλίο που έκανε η Athens Voice την άνοιξη του 2007.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να βάλεις για πρώτη φορά, την τελευταία τελεία;
Η κάθε τελευταία τελεία είναι δύσκολη, γιατί σημαίνει πως πρέπει να τελειώσεις την ιστορία και μαζί μ’αυτήν να εγκαταλείψεις τον κόσμο της και τους ήρωες που σου κρατούσαν συντροφιά ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
Πότε και πώς μπήκε στο μυαλό η ιδέα της συγγραφής του πρώτου βιβλίου;
Ανέκαθεν διάφορες ιδέες και χαρακτήρες γυρόφερναν στο μυαλό μου, ζητώντας μια διέξοδο. Πρώτη φορά σκέφτηκα να γράψω μυθιστόρημα όταν διάβασα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν, σε σχετικά μικρή ηλικία, γύρω στα 12. Υπάρχει κάτι σ’αυτό το βιβλίο που σε κάνει να θέλεις να δοκιμάσεις κι εσύ την τύχη σου ως συγγραφέας.
Η αρχή μιας ιστορίας που σε θάμπωσε;
Το Dune του Frank Herbert, επειδή, όταν διάβασα τις πρώτες του σελίδες, νόμισα πως στο ύφος γραφής βρήκα ένα κομμάτι του εαυτού μου, κι αυτό είναι πάντα ένα ευχάριστο συναίσθημα.
Τελευταίο βιβλίο που σε έκανε να γυρίσεις πίσω για να διαβάσεις ξανά και ξανά μια παράγραφο;
The Bonehunters του Steven Erikson.
Νομίζεις ότι έχεις βρει το προσωπικό σου ύφος;
Θα έλεγα πως ναι. Στην αρχή το να βρεις το προσωπικό σου ύφος δεν είναι τόσο εύκολο όσο μπορεί να φαίνεται. Πιστεύω πως είναι κάτι που έρχεται μέσα από τη συνεχή εξάσκηση. Δεν μπορείς να γράψεις μια ιστορία και ξαφνικά να πεις ‘βρήκα το προσωπικό μου ύφος’. Η συγγραφή είναι κι αυτή δουλειά, όπως κάθε άλλη. Η διαφορά είναι ότι πρέπει πραγματικά να σου αρέσει για να μπορείς να την κάνεις.
Mε ποιο λογοτεχνικό ήρωα ή ηρωίδα ταυτίζεσαι περισσότερο;
Με κανέναν.
Τι σε ωθεί στη δημιουργία μιας φανταστικής πραγματικότητας;
Η δημιουργία μιας φανταστικής πραγματικότητας σε αφήνει να εξερευνήσεις τον κόσμο χωρίς περιορισμούς· είναι κάτι που στη συμβατική λογοτεχνία δεν μπορείς να κάνεις. Το όλο ζήτημα της λογοτεχνίας του φανταστικού –αντίθετα με το τι ίσως κάποιοι να πιστεύουν- είναι η εξερεύνηση, του εξωτερικού κόσμου όσο και του εσωτερικού. Έχεις να παίξεις σε ένα πεδίο που τα τοιχώματα της πραγματικότητας είναι ελαστικά, κι εκεί κρύβεται η αληθινή γοητεία της λογοτεχνίας και της σκέψης.
Πώς ήταν η πρώτη επαφή με την κριτική; Aισθάνθηκες αδικία ή υπερβολική εύνοια;
Δεν αισθάνθηκα ούτε το ένα ούτε άλλο. Ακούω/διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον τι έχει να πει κάποιος, και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο στο να βελτιωθώ, να γίνω καλύτερος σε αυτό που κάνω.
Τι σημαίνει η γραφή σε μια εποχή που αποθεώνει την εικόνα;
Ελευθερία. Η εικόνα χτίζει τείχη, η γραφή τα γκρεμίζει.
Επιστροφή στις Συνεντεύξεις.
